Αγία Ελικωνίδα, 30 Ιουνίου 2018

Ἑλικωνὶς τμηθεῖσα τὴν κάραν ξίφει Οὐχ Ἑλικῶνα, ἀλλ' Ἐδὲμ τρυφὴν ἔχει.

Βιογραφία Η Αγία Ελικωνίδα έζησε στα χρόνια του βασιλιά Γορδιανού του Γ', στα μέσα του 3ου μ.Χ. αιώνα (238 - 244 μ.Χ.). Ήταν Θεσσαλονικιά αλλά μετακόμισε στην Κόρινθο, όπου καταγγέλθηκε σαν χριστιανή στον άρχοντα Περίνιο. Μάταια αυτός προσπάθησε να την αποσπάσει από τη χριστιανική πίστη. Εκείνη έμενε σταθερή και φώναζε ότι είναι χριστιανή. Εξοργισμένος τότε ο Περίνιος την έβρισε χυδαία και της ξύρισε το κεφάλι. Η Ελικωνίδα χαμογελώντας απάντησε: «Σείς, έπαρχε, θεωρείτε άνθρωπο κυρίως το σώμα, και την ομορφιά του, νομίζετε ότι είναι η κυριότερη ανθρώπινη αρετή, και πάνω σ' αυτή τη βάση στηρίζετε την ταπεινή και πρόσκαιρη ευτυχία σας. Αλλά για μας τους χριστιανούς, το επίγειο σώμα είναι όπως και το ρούχο. Αυτό κάποια μέρα θα παλιώσει και θα πεταχτεί. Επομένως ό,τι και αν κάνεις το φθαρτό σώμα μου δεν θα με ενοχλήσει, διότι δεν θα καταφέρεις να βλάψεις, με τη χάρη του Θεού, το σώμα της ψυχής μου, όπου εμείς οι χριστιανοί στηρίζουμε την αιώνια ευτυχία μας». Ο Περίνιος διέταξε τότε και έβαλαν την αγία μέσα σε λιωμένο μολύβι και άσφαλτο. Η θεία χάρη όμως την κράτησε αβλαβή. Το ίδιο συνέβη, όταν αργότερα και ο ανθύπατος Ιουστίνος την έριξε στη φωτιά και τα άγρια θηρία. Τελικά η Ελικωνίδα αποκεφαλίστηκε και έτσι φόρεσε το αμάραντο στεφάνι του μαρτυρίου για τον Χριστό.

Τζέιν Μάνσφιλντ

Η Τζέιν Μάνσφιλντ (Jayne Mansfield, 19 Απριλίου 1933 - 29 Ιουνίου 1967) ήταν Αμερικανίδα ηθοποιός του κινηματογράφου, του θεάτρου και της τηλεόρασης.

Βιογραφία

Η Τζέιν Μάνσφιλντ, το πραγματικό όνομα της οποίας ήταν Βέρα Τζέιν Πάλμερ (Vera Jayne Palmer), γεννήθηκε στις 19 Απριλίου του 1933 στην Πενσυλβάνια των Η.Π.Α. ως κόρη δικηγόρου και δασκάλας. Όταν ήταν στο δημοτικό, έπαιζε πιάνο, βιολί και διάβαζε Ουίλλιαμ Σαίξπηρ. Το "Μάνσφιλντ" ήταν το επώνυμο του πρώτου άνδρα της, τον οποίο παντρεύτηκε σε ηλικία 17 ετών.

Καλλιτεχνικά η Τζέιν Μάνσφιλντ περιορίστηκε σε ρόλους σεξ συμβόλου, που υπαγόρευε το εξαιρετικά πλούσιο μπούστο της και το καλλίγραμμο σώμα της. Έκανε γιόγκα στο γυμναστήριό της ενώ ήταν και μία από τις πρωτεργάτριες του μπικίνι. Την αποκαλούσαν «Μέριλιν της εργατικής τάξης», «Μονρόε των φτωχών» ή «Κing-size Jane». Υπήρξε λιγότερο γνωστή για τους ρόλους της και περισσότερο ως αντικείμενο του ανδρικού πόθου και celebrity icon, λόγω των αποκαλυπτικών εμφανίσεών της, των φωτογραφήσεών της για το Playboy (ως Μις Φεβρουάριος 1955), και μερικών διόλου διακριτικών φλερτ με τη δημοσιότητα, εξαιτίας των επαναλαμβανόμενων επιτυχών προσπαθειών της να εκθέσει τα στήθη της δημοσίως "κατά λάθος", όπως της «τυχαίας» πτώσης του άνω τμήματος του μπικίνι της κατά τη διάρκεια δημοσιογραφικής προώθησης της ταινίας Σειρήνα των Τροπικών(Underwater!, 1955), όπου εμφανιζόταν σε ρόλο κομπάρσου.

Στην ιστορία έμεινε ο τρόπος με τον οποίο κοίταζε η 23χρονη τότε Σοφία Λόρεν το στήθος της 24χρονης Τζέιν Μάνσφιλντ, όπως αποτυπώθηκε τον Απρίλιο του 1957 σε μία από τις πιο διάσημες φωτογραφίες της ιστορίας της σόου μπιζ, κατά τη διάρκεια ενός πάρτι που διοργάνωσε το Χόλυγουντ στο ξενοδοχείο Μπέβερλι Χιλς προς τιμήν της Λόρεν, ενώ η Μάνσφιλντ ήταν προσκεκλημένη και κάθισε δίπλα της στο τραπέζι φορώντας ένα άκρως αποκαλυπτικό φόρεμα χωρίς στηθόδεσμο. 57 χρόνια αργότερα, η Σοφία Λόρεν έδωσε στο Entertainment Weekly τη δική της εξήγηση για το βλέμμα της στη θρυλική φωτογραφία. «Είχα την αίσθηση ότι οι ρώγες της θα πεταχτούν στο πιάτο μου. Ήμουν τρομοκρατημένη. Στο πρόσωπό μου φαίνεται ξεκάθαρα ο τρόμος. Πίστευα ότι το φόρεμά της θα εκραγεί και θα ξεχυθεί ολόκληρη πάνω στο τραπέζι», δήλωσε η Σοφία Λόρεν.

Η ερμηνεία της Τζέιν Μάνσφιλντ στους Διαρρήκτες υποσχόταν εκτός από εντυπωσιακά εμφανισιακά προσόντα και υποκριτικό ταλέντο. Η Τζέιν Μάνσφιλντ πρωταγωνίστησε, μεταξύ άλλων, στις ταινίες Όταν το κορίτσι θέλει (The Girl Can't Help It, 1956), Τα ναυάγια της λεωφόρου (The Wayward Bus, 1957), Όλα για τον άντρα (Will Success Spoil Rock Hunter?, 1957), Ο Ηρακλής και οι Αμαζόνες (Gli amori di Ercole, 1960), Συνέβη στην Αθήνα (It Happened in Athens, 1962), για τις ανάγκες της οποίας ταξίδεψε στην Αθήνα, και Γυμνός Πόθος (Promises... Promises!, 1963), στην οποία πραγματοποίησε και την πρώτη γυμνή εμφάνιση πρωταγωνίστριας σε χολιγουντιανή ταινία.

Δεν υπήρξε ποτέ υποψήφια για Όσκαρ. Εν τούτοις, το 1958 πήρε μέρος με το βιολί της στην ηχογράφηση της ορχήστρας για την τελετή της απονομής. Η Τζέιν Μάνσφιλντ επίπλωσε το πολυτελέστατο σπίτι της στο Χόλυγουντ, στέλνοντας γράμματα σε 1500 κατασκευαστές επίπλου και ζητώντας από τον καθένα “δωρεάν” δείγματα.

Η ξανθιά ηθοποιός, που μάγεψε το παγκόσμιο ανδρικό κοινό, είχε τραγικό τέλος. Σκοτώθηκε το 1967, σε ηλικία 34 μόλις ετών, όταν το αυτοκίνητό της συγκρούστηκε με νταλίκα ενώ κατευθυνόταν με τον δικηγόρο της στη Νέα Ορλεάνη, με αποτέλεσμα η ίδια να φέρεται ότι αποκεφαλίστηκε ενώ σκοτώθηκαν ακαριαία ο σύντροφός της και ο οδηγός του αυτοκινήτου. Τρία παιδιά της ηθοποιού επέβαιναν στο μοιραίο όχημα αλλά επέζησαν από την φονική σύγκρουση.

Το αλλοτινό sex symbol μπήκε στο μάτι της πουριτανικής αμερικανικής κοινωνίας όσο λίγες, μένοντας θρύλος για το πώς πουλούσε τον διάχυτο ερωτισμό της, κάτι που αναγνώρισε και το περιοδικό Playboy, ονομάζοντάς τη Νο 2 στη σχετική λίστα του με τις 100 καλύτερες Playmates όλων των εποχών.

Προσωπική ζωή

Στην ταινία Μην τα βάζετε μαζί μου (The Sheriff of Fractured Jaw) του 1958.

Η Τζέιν Μάνσφιλντ παντρεύτηκε τρεις φορές. Πρώτος της σύζυγος ήταν ο Πολ Μάνσφιλντ από το 1950 έως το 1958. Δεύτερος σύζυγός της ήταν ο ηθοποιός και πρώην μίστερ Υφήλιος Μίκι Χάργκιτεϊ από το 1958 έως το 1964. Το καλοκαίρι του 1964 η Τζέιν Μάνσφιλντ επέλεξε ως τρίτο της σύζυγο τον συγγραφέα και σεναριογράφο Ματ Κίμπερ. Απέκτησε συνολικά πέντε παιδιά, ένα από τον πρώτο της σύζυγο, τρία από τον δεύτερο και ένα από τον τρίτο.

Πέραν των συζύγων, στους κατά καιρούς συντρόφους της Τζέιν Μάνσφιλντ περιλαμβάνονται ο Πήτερ Ο' Τουλ και ο Άντον Λαβέι. Σύμφωνα με τον Άντον Λαβέι, η Μάνσφιλντ έγινε σεξουαλική σκλάβα του και είχαν ένα σύντομο, έντονο δεσμό. Αναγκάστηκε να αφήσει την εκκλησία, ύστερα από πιέσεις του συντρόφου της.

Το 2015, ο συγγραφέας Κρις Χάτσινς μιλώντας στη Daily Mail ανέφερε τον απαράδεκτο τρόπο με τον οποίο είχε φερθεί ο Τζον Λένονστην Τζέιν Μάνσφιλντ, η οποία τη δεκαετία του 1950 θεωρούνταν sex sympol της εποχής και είχε την φαεινή ιδέα να επισκεφθεί ξαφνικά την έπαυλη των Beatles στο Λος Άντζελες.

Τον Οκτώβριο του 1960, κατά την περίοδο των γυρισμάτων στην Αθήνα της ταινίας Συνέβη στην Αθήνα (όπου υποδύθηκε τον ρόλο Ελληνίδας ηθοποιού), η Τζέιν Μάνσφιλντ παρευρέθηκε σε ζωντανές εμφανίσεις της Μαίρης Λίντα και του Μανώλη Χιώτη, με τους οποίους φωτογραφήθηκε κρατώντας το μπουζούκι του Δημήτρη Ευσταθίου. Κατά την παραμονή της στην Ελλάδα, η Τζέιν Μάνσφιλντ φωτογραφήθηκε στην Ακρόπολη Αθηνών. Είχε, επίσης, επισκεφθεί την Ελλάδα και το 1957.

Καρλόττα της Κύπρου

Η Καρλόττα της Κύπρου (28 Ιουνίου 1444 - 16 Ιουλίου 1487). Ήταν κόρη του Ιωάννη Β΄ και της Ελένης Παλαιολογίνας. Από τη μεριά του πατέρα της συγγένευε με αρκετές ηγεμονικές οικογένειες της Ευρώπης, τον ηγεμονικό οίκο της Μικρής Αρμενίας και του Βασιλείου της Ιερουσαλήμ. Από τη μεριά της μητέρας της ήταν εγγονή του Δεσπότη Θεοδώρου Β΄ του Μυστρά και της Κλεώπης (Κλεώπα) Μαλατέστα και δισέγγονη του Μανουήλ Β' Παλαιολόγου.

Μετά το θάνατο του πατέρα της (1458) στέφθηκε βασίλισσα της Κύπρου. Ήρθε όμως σε σύγκρουση με τον νόθο ετεροθαλή αδελφό της Ιάκωβο, ο οποίος αμφισβήτησε τα δικαιώματά της, με το αιτιολογικό ότι ήταν γυναίκα και με την υποστήριξη του Σουλτάνου της Αιγύπτου τη νίκησε και την απέκλεισε στην Κερύνεια από το 1460 μέχρι το 1463. Τελικά το 1463 αναγκάστηκε να αναχωρήσει για την Ιταλία, οπότε ο αδελφός της μπόρεσε να στεφθεί βασιλιάς. Αν και παντρεύτηκε δυο φορές, πέθανε άτεκνη κληροδοτώντας τα δικαιώματά της επί του θρόνου της Κύπρου στο γιο του εξαδέλφου της, Κάρολο Α΄ της Σαβοΐας. Τάφηκε στη βασιλική του Αποστόλου Πέτρου στο Βατικανό.

Οικογένεια

Η Καρλόττα έκανε δύο γάμους: ο πρώτος σύζυγος ήταν ο

• Ιωάννης, υιός του Πέτρου δούκα της Κοΐμπρα, που ήταν υιός του Ιωάννη Α΄ Αβίς βασιλιά της Πορτογαλίας, και ο δεύτερος ήταν ο
• Λουδοβίκος κόμης της Γενεύης, γιος του Λουδοβίκου δούκα της Σαβοΐας και της Άννας της Κύπρου, θείας της Καρλόττας. Έτσι ο Λουδοβίκος κόμης Γενεύης θεμελίωσε διπλό δικαίωμα διαδοχής, αφού η μητέρα του Άννα ήταν αδελφή τού Ιωάννη Β΄ και η σύζυγός του Καρλόττα ήταν κόρη του Ιωάννη Β'. Οι απόγονοί του θα φέρουν τον τίτλο του βασιλιά της Κύπρου, ως τον τελευταίο βασιλιά της Ιταλίας.

Η Αγία Ισιδώρα, 27 Ιουνίου 2018

Σὸς βίος λαμπρὸν μονασταῖς, Ἰσιδώρα, δῶρον ἐκ Θεοῦ ταπεινοὺς προτιμῶντος. Σίμβλον ἄμβροτον κρύφα Ἰσιδώρα ἐπλάκη.

Βιογραφία Αναφέρεται στα Γεροντικά ότι ο Όσιος Πιτυρούν (τιμάται 29 Νοεμβρίου) πληροφορήθηκε από τον Κύριο για την αρετή της Οσίας Ισιδώρας και αφού επισκέφθηκε τη μονή αυτής ζήτησε να συγκεντρωθούν όλες οι μοναχές. Όταν ήλθαν αυτές, ο Όσιος Πιτυρούν δεν διέκρινε σε καμία φωτοστέφανο, όπως είχε από τον Θεό επιβεβαιωθεί ότι θα έχει η Οσία Ισιδώρα. Τότε ζήτησε να πληροφορηθεί εάν υπήρχε άλλη μοναχή στη μονή. Αναφέρθηκε λοιπόν στον Άγιο ότι υπήρχε μία σαλή. Ο Όσιος Πιτυρούν παρακάλεσε να κληθεί και η σαλή. Κατά την είσοδο της Οσίας Ισιδώρας, ο Όσιος Πιτυρούν διέκρινε το φωτοστέφανο επί της κεφαλής αυτής και έτσι αποκαλύφθηκε ότι η Οσία Ισιδώρα υποκρινόταν την σαλή και τούτο για την αγάπη του Χριστού. Η Οσία Ισιδώρα, αφού ασκήτεψε θεοφιλώς σε μονή της Αιγύπτου, κοιμήθηκε με ειρήνη το έτος 365 μ.Χ.

Ἀπολυτίκιον Ἦχος γ'. Τὴν ὡραιότητα. Τὴν ὡραιότητα Χριστοῦ ποθήσασα, Μῆτερ τρισόλβιε, ὁδὸν τὴν σύντομον, τὴν ὁδηγούσαν πρὸς Αὐτόν, προείλου τὴν ταπείνωσιν, ὅθεν σε ἀνέδειξε, μοναζόντων διδάσκαλον, ἄκρον τε ὑπόδειγμα, τῆς Αὐτοῦ ἐκμιμήσεως, διὸ χαρμονικῶς σοι βοῶμεν, χαῖρε, ὢ Ἰσιδώρα παμμακάριστε. Κοντάκιον Ἦχος β'. Τὰ ἄνω ζητῶν. Ποθούσα τυχεῖν, τῆς ἄνω Μῆτερ στάσεως, ταχεῖαν ὁδόν, προείλου τὴν ταπείνωσιν, δι’ ἧς ἤχθης Χριστῷ ὡς καρπὸς εὐκλεὴς καὶ τερπνὸς Ἰσιδώρα παναοίδιμε, βραβεία λαμβάνουσα τὰ ἄφθαρτα. Ὁ Οἶκος Φρονίμους πολλοὺς εἰς ἑαυτοὺς κατώκτειρα καὶ πλάνην τὴν αὐτῶν ὁλοψύχως ἐμίσησα, ὅτι εἰ καὶ πόνοις καθυποβάλλονται καὶ σκάμμασι Βασιλείαν Θεοῦ οἴμοι οὐ λαμβάνουσι διὰ τὸ αὐθαίρετον. Σε ὅμως, Ἰσιδώρα ταπεινόνους, προβάλλομαι κάμου καὶ πάντων σωτηρίας ταχείας λαμπρὸν ὑπόδειγμα, ὅτι μωραίνουσα ψευδῶς τὸν πονηρὸν κατεμώρανας, καὶ συμμοναστριῶν τὰ σκώμματα ἐν εὐχαριστία ὑπομενοῦσα, ἐν καιρῷ δεκτῷ εἱσηκούσθης παρὰ τοὺς πτωχοὺς τῷ πνεύματι ἀγαπῶντος καὶ ἤχθης ἐνώπιον Αὐτοῦ, βραβεία λαμβάνουσα τὰ ἄφθαρτα. Μεγαλυνάριον Ταπεινοφροσύνης οἶκος λαμπρός, παρθενίας δόξα, ἄνθος θεῖον ὑπομονῆς, ἀκενοδοξίας τῆς ἄκρας Ἰσιδώρα, ἐργάτις ἀνεδείχθης, διὰ τὸν Κύριον. Ἕτερον Μεγαλυνάριον Σύνεσιν παράσχου μοι ἐκ Θεοῦ, ὡς σοι συνωνύμω, ἡ σαλὴ διὰ τὸν Χριστόν, ἵνα ἐπιτύχω, τῆς δόξης Ἰσιδώρα, ἧς νῦν ἐπαπολαύεις· δὸς μοι τὴν αἴτησιν.

Ίρις

Θεά Ίρις
Θεά του ουράνιου τόξου
Η θεά Ίριδα μεταφέρει νερό από τον ποταμό της Στυγός στον Όλυμπο για να ορκιστούν οι θεοί σε αυτό.
)

Η Ίρις ήταν κατά την ελληνική μυθολογία δευτερεύουσα θεότητα του Ολύμπου, αναφερόμενη και ως μία από τις Άρπυιες. Ανήκε στην ακολουθία των θεών με καθήκοντα αγγελιαφόρου, όμοια με εκείνα του θεού Ερμή.

Ήταν κόρη του Θαύμαντα και της Ωκεανίδας Ηλέκτρας, κατά τον Ησίοδο, και αδελφή των Αρπυιών Ωκυπέτης και της Αελλούς ή κατ΄ άλλη εκδοχή της Άρκης, την οποία τιμώρησε ο Δίας διότι κατά την Τιτανομαχία βοήθησε τους Τιτάνες.

Οι αρχαίοι Έλληνες φαντάζονταν την Ίριδα ακριβώς όπως αγιογραφούνται σήμερα από τους Χριστιανούς οι Αρχάγγελοι: Νέα, με πλούσιο βραχύ χιτώνα, με μεγάλες πτέρυγες στους ώμους και χρυσά φτερωτά σανδάλια, φέροντας στο χέρι το κηρύκειο, όπως ο Ερμής. Ήταν φτερωτή και ορμητική σαν θύελλα, γνωστή ως πιστή και γοργοπόδαρη αγγελιαφόρος των θεών.

Ο δρόμος που ακολουθούσε στον ουρανό για να μεταφέρει από τη Στύγα σε χρυσή υδροχόη, το για τον όρκο των θεών «ιερό ύδωρ» χαρασσόταν επτάχρωμος. Με την ορμή της βροχής έφθανε από τον Όλυμπο στη γη ή στη θάλασσα προκειμένου να παρακολουθήσει και να βοηθήσει την επίτοκο Λητώ όταν κατ΄ επιταγή της ζηλότυπης Ήρας «ουδείς τόπος φωτιζόμενος από τον Ήλιο» τη δεχόταν, ή όταν έσπευσε να παραλάβει τη Θέτιδα και να τη φέρει στον Πηλέα.

Είχε όμως και άλλες υπηρεσίες ιδίως κοντά στην θεά Ήρα. Αυτή έστρωνε το κρεβάτι της, βοηθούσε στον καλλωπισμό της ή άλειφε με «ιερά μύρα» τα θεία μέλη της. Αυτή κατά διαταγή της Ήρας έσπευδε στις μελλοθάνατες γυναίκες όταν βασανίζονταν επί μακρού και επιτάχυνε το τέλος των βασάνων τους με τη κοπή των μετωπιαίων τριχών.

Μουσείο Ιστορίας της Τέχνης, Βιέννη

Δεν απαξιούσε όμως να εκτελέσει παραγγελίες και θνητών, όπως την παρουσιάζει ο Όμηροςστην Ιλιάδα, όπου σπεύδει κατά παράκληση του Αχιλλέα να ζητήσει από τον Βορρέα και τον Ζέφυρο να δυναμώσουν την πυρά του Πατρόκλου. Επίσης στην Ιλιάδα πείθει για λογαριασμό της τον Αχιλλέα να ξαναμπεί στη μάχη, μόλις σκοτώνεται ο φίλος του Πάτροκλος κι ο Έκτοραςθέλει να πάρει το πτώμα του ήρωα.

Γενικά από όλες τις μυθολογικές ιστορίες διαφαίνεται καθαρά πως η Ίρις ήταν η ιδεατή ανθρωπόμορφη ιπτάμενη θεότητα (αλληγορική) της έννοιας του ατμοσφαιρικού φαινομένου του ουράνιου τόξου, προς τούτο και η στενή σχέση με την Ήρα, θεότητα του αέρα και των καιρικών φαινομένων.

Από τις γνωστές παραστάσεις της γνωστότερη είναι η επί του δυτικού αετώματος του Παρθενώνα, όπου μαζί με τον Ερμή περιμένει το αποτέλεσμα του αγώνα μεταξύ θεάς Αθηνάς και θεού Ποσειδώνα. Περίφημη επίσης είναι εκείνη επί του αγγείου Φρανσουά, όπου με τον Χείρωνα προηγείται της πομπής στη παραλαβή της Θέτιδας προκειμένου να την οδηγήσει στον από τους θεούς ορισθέντα Πηλέα.

• Ο αστεροειδής 7 Ίρις, που ανακαλύφθηκε το 1847, πήρε το όνομά του από την παραπάνω δευτερεύουσα θεά.

Louise Latham

Η Λουίζ Λάθαμ (23 Σεπτεμβρίου 1922 – 12 Φεβρουαρίου 2018) ήταν Αμερικανίδα ηθοποιός, ίσως περισσότερο γνωστή για την ερμηνεία της Μπέρνις Έντγκαρ στην ταινία του Άλφρεντ Χίτσκοκ Marnie το 1964. Η Latham καταγόταν από το Hamilton του Τέξας, από μια οικογένεια κτηνοτρόφων, «κυρίως γύρω από τις κομητείες San Saba και Mason στο Τέξας». Το μεγαλύτερο μέρος της δουλειάς της Latham ήταν στην τηλεόραση. Το 1965, έκανε δύο εμφανίσεις στον Perry Mason: τη Matilda Shore στο "The Case of the Careless Kitten" και τη Shirley Logan στο "The Case of the Cheating Chancellor". Έκανε μια εμφάνιση στο The Waltons, υποδυόμενη τη θεία της Olivia, Kate, η οποία παρηγορεί την Olivia στη δοκιμασία της με την εμμηνόπαυση. Εμφανίστηκε επίσης στα The Alfred Hitchcock Hour, Bonanza, Gunsmoke, Kojak, Hawaii Five-O, Ironside, Columbo, Quincy, M.E., Rhoda, Murder, She Wrote και The Streets of San Francisco. Στο Family Affair, εμφανίστηκε ως θεία Φραν, η οποία αφήνει τον Μπάφι (Ανίσα Τζόουνς) στη φροντίδα του θείου Μπιλ (Μπράιαν Κιθ) στο πρώτο επεισόδιο της σειράς. Στο Bonanza στο επεισόδιο του 1966 "A Real Nice, Friendly Little Town", ήταν η Willie Mae Rikeman και στο επεισόδιο του 1971 "The Silent Killer", ήταν η κυρία Harriet Clinton). Εμφανίστηκε στο Designing Women ως Perky, μητέρα της Julia και Suzanne Sugarbaker, The X-Files και The Invaders στο επεισόδιο του 1967 "Genesis". Ο χαρακτήρας του Latham (Betsy Chandler) ήταν ο πρώτος που έμαθε τις πραγματικές συνθήκες του θανάτου της συζύγου του Dr. Richard Kimble (Helen) στο τελευταίο επεισόδιο του The Fugitive (1967). Ήταν τακτική στο καστ της βραχύβιας σειράς Sara του 1976 του CBS.

Ο ρόλος της Latham στο Marnie (1964), το κινηματογραφικό της ντεμπούτο, αποδείχτηκε σημείο καμπής στην καριέρα της. Η λεζάντα φωτογραφίας μιας εφημερίδας το 1965 σημείωσε: Μια ηθοποιός του θεάτρου, η Λουίζ τώρα κλίνει να κάνει ταινίες επειδή «η Μάρνι άλλαξε τη ζωή μου, ικανοποίησε την ψυχή μου», λέει, «τώρα θέλω κι άλλες από το ίδιο».

Εμφανίστηκε επίσης σε ταινίες όπως Firecreek (1968), Adam στις 6 π.μ. (1970), White Lightning (1973), The Sugarland Express (1974), Winter Kill (1974), Mass Appeal (1984), The Philadelphia Experiment (1984), Paradise (1991) και Love Field (1992). Στάδιο Οι τίτλοι του Latham στο Broadway περιλαμβάνουν την αναβίωση του Ταγματάρχη Barbara το 1956, Invitation to a March (1960) και Isle of Children (1962).[3] Οι άλλες σκηνικές της παραστάσεις περιελάμβαναν έργο "υπό την προσωπική διεύθυνση της Margo Jones" στο Θέατρο '54 στο Ντάλας του Τέξας. Το 1958, ήταν σε μια περιοδεύουσα εταιρεία που ερμήνευσε Cat on a Hot Tin Roof.

 Προσωπική ζωή και θάνατος 

Η Latham παντρεύτηκε δύο φορές, πρώτα με τον Raymond Pittman και στη συνέχεια με τον τηλεοπτικό παραγωγό Paul Picard (και τα δύο συνδικάτα καταλήγουν σε διαζύγιο). Πέθανε στις 12 Φεβρουαρίου 2018, στο Casa Dorinda, μια κοινότητα συνταξιούχων στο Μοντεσίτο της Καλιφόρνια, σε ηλικία 95 ετών.

Λίζα Κουντούρη

Η Λίζα Κουντούρη γεννήθηκε στην Αθήνα το 1934 και μετά το πέρας των γυμνασιακών της σπουδών, φοίτησε στη Δραματική Σχολή του Πέλου Κατσέλη και ασχολήθηκε με τον κινηματογράφο και το θέατρο.

Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι, ως νεαρά ηθοποιός, ξεκίνησε την καριέρα της από το Χορό της εμβληματικής ταινίας του Μιχάλη Κακογιάννη«Ηλέκτρα» και συνέχισε ερμηνεύοντας πλήθος ρόλων σε ταινίες της δεκαετίας του ’60.

Υπήρξε για ένα διάστημα στο στενό πυρήνα του Θεάτρου Τέχνης του Καρόλου Κουν ενώ είχε παίξει και στο θρυλικό Υπόγειο, ώσπου εν τέλει την κέρδισε η δημοσιογραφία.Τη δημοσιογραφική της σταδιοδρομία ξεκίνησε το 1970 από την εφημερίδα «Ελεύθερος Κόσμος».

Στη συνέχεια, εργάστηκε ως καλλιτεχνική και τηλεοπτική συντάκτρια πολλών εφημερίδων και περιοδικών, καθώς ασχολήθηκε με ζήλο με το ραδιοτηλεοπτικό ρεπορτάζ.

Η ΑΓΙΑ ΑΓΡΙΠΠΙΝΑ

Πλησθεῖσα δεινῶν τραυμάτων ἐκ τυμμάτων, Πολλῶν μετέσχε στεμμάτων Ἀγριππῖνα. Εἰκάδι θεινομένη τριτάτῃ θάνεν Ἀγριππῖνα.

Βιογραφία Η Αγία Αγριππίνα, γεννήθηκε και μαρτύρησε στη Ρώμη. Από νεαρή ηλικία ανέπτυξε βαθύτατο χριστιανικό φρόνημα και αφοσιώθηκε στην υπηρεσία του Κυρίου και Λυτρωτού της. Για το λόγο αυτό διέθεσε όλη της την περιουσία για την ανακούφιση των πτωχών και τη θεραπεία των ασθενών. Για την αγάπη του ουράνιου Νυμφίου της, απέφυγε το γάμο και προτίμησε να γίνει νύμφη του Χριστού. Όσες δε φορές είχε ανάγκη, η εκκλησία της Ρώμης, η Αγριππίνα έτρεχε πρώτη να προσφέρει τις πολύτιμες υπηρεσίες της. Όμως η Αγία δεν προσέφερε μόνο υλικά αγαθά αλλά και πνευματικά, διδάσκοντας την χριστιανική πίστη και οδηγώντας στο δρόμο της αλήθειας, πλήθη πλανημένων. Η θεάρεστη αυτή δράση της Αγρυππίνας δεν ήταν δυνατό να παραμείνει για πολύ καιρό κρυφή. Το 262 μ.Χ., την κατήγγειλαν στις αρχές, ως ανατροπέα της πατροπαράδοτης λατρείας των ειδώλων. Η Αγία αποδέχθηκε τις καταγγελίες και με περισσό θάρρος, ομολόγησε την πίστη της στο Χριστό. Οι διώκτες της δεν δίστασαν να τη μαστιγώσουν για να κάμψουν το αγωνιστικό της φρόνημα. Όταν κατάλαβαν ότι δεν πρόκειται να μεταπείσουν την Αγριππίνα, την υπέβαλαν σε νέα φρικτά βασανιστήρια. Το σώμα της Αγίας δεν άντεξε τα μαρτύρια και με μαρτυρικό και ένδοξο τρόπο παρέδωσε την Αγία ψυχή της. Τρεις χριστιανές γυναίκες, η Βάσσα, η Παύλα και η Αγαθονίκη παρέλαβαν το σεπτό σκήνωμά της και μετά από αρκετή περιπλάνηση κατέληξαν, στη Σικελία, όπου και το ενταφίασαν.

Ἀπολυτίκιον  (Κατέβασμα) Ἦχος γ’. Θείας πίστεως. Θεῖον Πνεύματι, κραταιωθεῖσα, ἠνδραγάθησας, γενναιοφρόνως, Ἀγριππίνα παρθενίας ὀσφράδιον ὅθεν Χριστοῦ δοξασθεῖσα τὴ χάριτι, πηγᾶς θαυμάτων βλυστάνεις τοὶς πέρασι. Μάρτυς ἔνδοξε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἠμὶν τὸ μέγα ἔλεος.

Ιουλία Λιβίλλα

Η Ιουλία Λιβίλλα (Iulia Livilla, Λέσβος, 18 – Βεντοτένε, τέλη του 41 / αρχές του 42) ήταν το μικρότερο παιδί του Γερμανικού και της Αγριππίνας της Πρεσβύτερης και αδελφή του αυτοκράτορα Καλιγούλα.

Η Λιβίλλα ήταν η νεαρότερη δισέγγονη του αυτοκράτορα Οκταβιανού Αύγουστου, υιοθετημένη εγγονή του αυτοκράτορα Τιβέριου, αδελφή του αυτοκράτορα Καλιγούλα, ανιψιά του αυτοκράτορα Κλαύδιου και μέσω της αδελφής της, Ιουλίας Αγριππίνας, θεία του αυτοκράτορα Νέρωνα. Στις περισσότερες αρχαίες λογοτεχινκές αναφορές και σε νομίσματα ονομάζεται απλά Ιούλια. Ενδέχεται να διέγραψε το επώνυμό της μετά την καταδίκη της μνήμης (damnatio memoriae) της θείας της Λιβίλλας (Ιουλίας Κλαύδιας) (αδερφής του Γερμανικού και του Κλαύδιου) από την οποία και πήρε το όνομά της. Παρ’ όλα αυτά, στην επιτάφια επιγραφή της αναφέρεται ξεκάθαρα το όνομα «Λιβίλλα, κόρη του Γερμανικού», πράγμα που σημαίνει ότι όσο ζούσε την αποκαλούσαν είτε Ιουλία είτε Λιβίλλα.

Η Λιβίλλα μαζί με τις αδερφές της Δρουσίλλα και Αγριππίνα σε κέρματα της εποχής

Γεννήθηκε στη Λέσβο κατά τη διάρκεια της περιοδίας των γονιών της στην Ανατολική Μεσόγειο καθ’ οδόν προς τη στρατιωτική βάση του Γερμανικού στη Συρία. Ο Τιβέριος του είχε αναθέσει τη στρατιωτική διοίκηση όλης της περιοχής ανατολικά της Αδριατικής Θάλασσας. Μετά τον αναπάντεχο θάνατο του πατέρα της στην Αντιόχεια στις 10 Οκτωβρίου του 19, η Λιβίλλα επέστρεψε, μωρό ακόμα, με τον αδερφό της Καλιγούλα και τη μητέρα της στη Ρώμη.
Η Λιβίλλα μεγάλωσε στο σπιτικό της προ-γιαγιάς της Λιβίας Δρουσίλλας και αργότερα υπό την προστασία της γιαγιάς της Αντονίας της Νεότερης. Αρραβωνιάστηκε για πρώτη φορά τον μακρινό ξαδερφό της Κουινκτίλιο Βάρο, γιό του Πούμπλιου Κουινκτίλιου Βάρου και της Κλαύδιας Πούλχρας (η τελευταία ήταν εγγονή της Οκτάβιας της Νεότερης, αδερφής του Αυγούστου) . Μετά την δίωξη του Κουινκτίλιου για προδοσία (majestas)  το 27, ο γάμος ακυρώθηκε. Το 33 παντρεύηκε τον Μάρκο Βινίκιο με καταγωγή από μια μικρή πόλη έξω από τη Ρώμη. Η οικογένειά του ήταν έφιπποι ιππότες και ο πατέρας και ο παππούς του υπήρξαν ύπατοι (consul). Ο άντρας της ήταν μαλακός στο χαρακτήρα και δεινός ομιλητής. Ο Βινίκιος έγινε ύπατος το 30, κομμισάριος το 37 (κατ’ εντολή του Τιβέριου) και ανθύπατος της Ασίας το 38/39. Σύμφωνα με μια επιγραφή, η Λιβίλλα μάλλον συνόδεψε τον άντρα της στην Ασία όσο αυτός ήταν ανθύπατος.
Στα πρώτα χρόνια της εξουσίας του Καλιγούλα, η Λιβίλλα μαζί με τις αδερφές της Αγριππίνα τη Νεότερη και Δρουσίλλα έλαβαν μεγάλες τιμές και ασυνήθηστα προνόμια, όπως το να κάθονται στις επάνω εξέδρες των σταδίων κατά τη διάρκεια αγώνων. Το όνομα της Λιβίλλας ανεφέρετο επίσης στον όρκο πίστης υπέρ του αυτοκράτορα και σε πολλά νομίσματα της εποχής. Φαίνεται πως έζησε έξαλλη ζωή κοντά στον Καλιγούλα και, κατά τον Σουητώνιο, συμμετείχε με την Αγριππίνα ακόμα και σε ερωτικές περιπτύξεις του Καλιγούλα με άντρες. Οι αρχαίοι συγγραφείς περιγράφουν ακόμα και αιμομικτικές σχέσεις των δυο κοριτσιών με τον αδερφό τους. Το 39, η Λιβίλλα και η Αγριππίνα προσπάθησαν ανεπιτυχώς να ρίξουν τον Καλιγούλα και να τον αντικαταστήσουν με τον Μάρκο Αιμίλιο Λέπιδο (χήρος από τη Δρουσίλλα και εραστής των κοριτσιών). Η Λιβίλλα και η Αργιππίνα εξορίστηκαν στα Νησιά Ποντίνε (μάλλον σε χωριστά νησιά). Μετά τον θάνατο του Καλιγούλα, της τέταρτης γυναίκας του Μιλόνιας Καισόνιας και της κόρης τους Ιουλίας Δρουσίλλας, επέστρεψε από την εξορία με διαταγές του νέου αυτοκράτορα Κλαύδιου. Λίγο αργότερα, το 41, συγκρούστηκε με τη Βαλέρια Μεσσαλίνα (τρίτη σύζυγο του Κλαύδιου) και κατηγορήθηκε από τον Κλαύδιο πως είχε σχέσεις με τον Σένεκα τον Νεότερο. Εξορίστηκαν και οι δυο τους, με τη Λιβίλλα να στέλνεται πιθανότατα στο Βεντοτένε. Παρά τους υπαινιγμούς των αρχαίων ιστορικών ότι εσωτερικά θέματα ήταν αυτά που σφράγισαν την τύχη της, μάλλον υπήρχαν σημαντικές πολιτικές σκοπιμότητες. Στα τέλη το 41 ή στις αρχές του 42, ο Κλαύδιος διέταξε τη θανάτωσή της δια της ασιτίας χωρίς δίκη και με αστήρικτες κατηγορίες. Τα λείψανά της επεστράφησαν στη Ρώμη, στο Μαυσωλείο του Αυγούστου, πιθανότατα μόλις η Αργιππίνα έγινε αυτοκράτειρα.
Η επιτάφια πλάκα της αναφέρει: «Εδώ κείτεται η Λιβίλλα, κόρη του Γερμανικού» (Livilla Germanici Caesaris Filia Hic Esta Est).
Ένα πολύτιμο βάζο που στεκόταν δίπλα της λέγεται πως περιείχε τις στάχτες της.

.

Αγαθονίκη Αντωνιάδου

Η Αγαθονίκη Αντωνιάδου (Σκύρος, 1854, Αθήνα 1928) υπήρξε Ελληνίδα παιδαγωγός, λόγια και ποιήτρια στα τέλη του 19ου με αρχές του 20ού αιώνα.
Γεννήθηκε στην Σκύρο και έλαβε τις ανώτερές της σπουδές στο Παρθεναγωγείο Σύρου, όπου έλαβε το 1874 για την επίδοσή της το Ράλλειον Βραβείον της Φιλεκπαιδευτικής Εταιρίας. Είχε μεγάλη πνευματική κατάρτιση. Συνέγραψε παιδαγωγικές μελέτες, βιβλία πάνω στην Σκύρο και ανέκδοτα ποιήματα. Διετέλεσε διευθύντρια του Εθνικού Ιωακείμειου Παρθεναγωγείου Κωνσταντινουπόλεως και στο Κεντρικό Παρθεναγωγείο Σερρών, ενώ υπήρξε μια από τις συντάκτριες του Περιοδικού των Κυριών που εξέδιδε η Καλλιρρόη Παρέν, κατατάσσοντάς την σε παράγοντα του φεμινιστικού Τύπου. Απεβίωσε στην Αθήνα το 1928. Προς τιμή της ονομάστηκε δρόμος στην Νέα Σμύρνη.

Μάνια Τεγοπούλου

Σε ηλικία 60 ετών απεβίωσε η πρώην εκδότρια Μάνια Τεγοπούλου που συνέδεσε το όνομά της με το κλείσιμο της εφημερίδας «Ελευθεροτυπία». Τον τελευταίο καιρό αντιμετώπιζε προβλήματα υγείας με το ήπαρ της, αναμένοντας μεταμόσχευση.  

Η Μάνια Τεγοπούλου ανέλαβε την «Ελευθεροτυπία» μετά τον θάνατο του πατέρα της, Κίτσου, στις 29 Νοεμβρίου του 2006. Λίγους μήνες μετά, ο τότε διευθυντής της εφημερίδας, Σεραφείμ Φυντανίδης, υπέβαλε την παραίτησή του. 

Στις 22 Δεκεμβρίου του 2011 η «Ελευθεροτυπία» έκλεισε, αφήνοντας απλήρωτους εκατοντάδες εργαζομένους. Η Μάνια Τεγοπούλου επιχείρησε να ξανανοίξει την εφημερίδα το 2013, ωστόσο το εγχείρημα είχε βραχύ βίο, καθώς έκλεισε οριστικά τον Νοέμβριο του 2014. 

Η αγία Δωροθέα του Κασίν

Πηγή: http://www.diakonima.gr/2011/02/06/η-αγία-δωροθέα-η-θαυματουργή-του-κασίν/

Η αγία Δωροθέα καταγόταν από πριγκιπική οικογένεια και ζούσε στο Κασίν, στην περιοχή βορείως της Μόσχας, στις αρχές του 17ου αιώνα. Ο σύζυγός της είχε βρει τον θάνατο υπερασπιζόμενος την πόλη που πολιορκούσαν Πολωνοί και Λιθουανοί. Έλαβε, λοιπόν, η Δωροθέα την απόφαση να απαρνηθεί τον κόσμο και τις εφήμερες παραμυθίες τους και έφτιαξε εκ των ενόντων ένα αυτοσχέδιο κελλί στα ερείπια της Μονής της Υπαπαντής που κάπνιζαν ακόμη, όπου και επιδόθηκε με θέρμη, παρά την ώριμη ηλικία της, στην νηστεία, την αγρυπνία και την αδιάλειπτο προσευχή λουσμένη στα δάκρυα, όπως και σε άλλους άγιους αγώνες που μόνο ο Θεός γνωρίζει. Είχε μοιράσει όλα της τα υπάρχοντα για την ανοικοδόμηση του μοναστηριού και για να προσφέρει βοήθεια στον δεινοπαθούντα από τον πόλεμο λαό, χωρίς να κρατήσει τίποτε για την ίδια, ούτε καν για την τροφή της σχεδόν. Η φήμη της αγάπης της Δωροθέας προς τον πλησίον και της αγιότητος του βίου της προσέλκυσαν σύντομα γύρω της αδελφές που ολοένα πλήθαιναν δίνοντας ξανά ζωή στο ερημωμένο μοναστήρι. Στο κέντρο του ανακαινισμένου καθολικού δέσποζε μια θαυματουργή εικόνα της Θεοτόκου, την οποία η αγία είχε βρει στα ερείπια και που για αιώνες παρέμεινε ονομαστό προσκύνημα. Παρά τις επίμονες πιέσεις, η Δωροθέα αρνιόταν να αναλάβει το αξίωμα της ηγουμένης, προτιμώντας να παραμείνει στην σκιά. Όταν έλαβε το Μέγα αγγελικό Σχήμα, διπλασίασε τους κόπους της, δίνοντας έτσι στις νεώτερες αδελφές το παράδειγμα ενός ζήλου που αδιάκοπα αυξανόταν. Εκοιμήθη ειρηνικά στις 24 Σεπτεμβρίου 1629, σε ηλικία ογδόντα ετών. Τα τίμια λείψανά της επιτέλεσαν και συνεχίζουν μέχρι τις ημέρες μας να επιτελούν πλήθος θαυμάτων.
Πηγή: http://www.diakonima.gr/2011/02/06/η-αγία-δωροθέα-η-θαυματουργή-του-κασίν/

Μαριάνε Μπραντ

Η Μαριάνε Μπραντ (Marianne Brandt, 1 Οκτωβρίου 1893 - 18 Ιουνίου 1983) ήταν Γερμανίδα ζωγράφος, φωτογράφος, γλύπτρια και σχεδιάστρια που φοίτησε στη σχολή Μπάουχαους κι έγινε διευθύντρια του εργαστηρίου μεταλλουργίας του, το 1928.

Βιογραφία

Γεννήθηκε την 1/10/1893 στο Κέμνιτς της Σαξoνίας, στη Γερμανία. Μετά το 1911, σπούδασε στη σχολή καλών τεχνών “ Grand ducal Saxon College”, τη μετέπειτα σχολή Μπάουχαους (Bauhaus) της Βαϊμάρης (Weimar). To 1919, παντρεύτηκε στη Νορβηγία και στη συνέχεια πήγε στο Παρίσι, όπου και σπούδασε για ένα χρόνο.

Τον Ιανουάριο του 1924, επέστρεψε στη Βαϊμάρη και αφού ολοκλήρωσε τα προκαταρκτικά μαθήματα (Vorkurs), δούλεψε στο εργαστήριο μεταλλουργίας του Μπάουχαους, υπό τη διεύθυνση του Λάσλο Μόχολι- Νάγκι ( László Moholy-Nagy), ο οποίος και την επηρέασε βαθύτατα με τις καινοτόμες ιδέες του σχετικά με τη φωτογραφία, το βιομηχανικό σχεδιασμό, τη γλυπτική και τη ζωγραφική. Στη Βαϊμάρη και το Ντεσάου (Dessau), όπου μεταφέρθηκε η σχολή το 1925, σχεδίασε τις περίφημες λάμπες και τα επιτραπέζια σκεύη της, κατασκευασμένα με άδεια Μπάουχαους. Μετά την αποχώρηση του Μόχολι- Νάγκι από τη σχολή, το 1928, ανέλαβε τη διεύθυνση του εργαστηρίου μεταλλουργίας για ένα χρόνο. Το 1929, εγκατέλειψε τη σχολή και δούλεψε προσωρινά στο studio του Βάλτερ Γκρόπιους (Walter Gropius) στο Βερολίνο, ενώ από το 1929 μέχρι το 1932 εργάστηκε ως σχεδιάστρια σε εργοστάσιο μετάλλου στο Ρούπελβερκ (Ruppelwerk). Μέχρι το 1955, οπότε και αποσύρθηκε και επέστρεψε στη γεννέτειρά της για λόγους υγείας, εργάστηκε στο “College of fine Arts” στη Δρέσδη (Dresden) καθώς και στο “Institute for Applied Art” στο Βερολίνο. Πέθανε στις 18/06/1983 στο Κίρχμπεργκ (Kirchberg) της Σαξoνίας.

Έργο

Η Μπραντ σχεδίασε πολλά είδη φωτιστικών, με ιδιαίτερα καινοτόμα για την εποχή τους τα κυλινδρικά φωτιστικά με ματ γυαλί τα οποία συνδέονταν απ'ευθείας με την οροφή. Επίσης, ιδιαίτερα γνωστά είναι και τα επιτραπέζια σκεύη τα οποία σχεδίασε, όπως οι τσαγιέρες και τα σταχτοδοχεία, ενώ είναι από τα λίγα αντικείμενα τα οποία βγήκαν σε μαζική παραγωγή κατά την περίοδο του μεσοπολέμου. Από το 1926, άρχισε να ασχολείται με το φωτομοντάζ, χωρίς όμως να δημοσιοποιεί τα έργα της, ενώ αφότου αποσύρθηκε από το βιομηχανικό σχεδιασμό, το 1955, και γύρισε στη γεννέτειρά της, αφοσιώθηκε στη γλυπτική και τη ζωγραφική.