Henriëtte Henriquez Pimentel

 Η Henriëtte Henriquez Pimentel (17 Απριλίου 1876 – 17 Σεπτεμβρίου 1943) ήταν Ολλανδέζα δασκάλα και εκπαιδευμένη νοσοκόμα, η οποία κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου διηύθυνε έναν παιδικό σταθμό στο Άμστερνταμ , ο οποίος φρόντιζε μικρά παιδιά, ενώ οι γονείς τους κρατούνταν βίαια από τους Ναζί. Μαζί με τον Walter Süskind και τον Johan van Hulst , από τον Οκτώβριο του 1942 περίπου, βοήθησε να σωθούν οι ζωές εκατοντάδων Εβραίων βρεφών, μεταφέροντάς τα λαθραία σε σπίτια φιλικών οικογενειών που την φιλοξενούσαν. Αφού συνελήφθη από τους Ναζί τον Απρίλιο του 1943, δολοφονήθηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Άουσβιτς τον επόμενο Σεπτέμβριο. 

Βιογραφία

Γεννημένη στο Άμστερνταμ στις 17 Απριλίου 1876, η Henriëtte Henriquez Pimentel ήταν η μικρότερη κόρη του διαμαντουργού Nathan Henriquez Pimentel (1837–1893) και της Rachel Oppenheimer (1841–1929). Ήταν πορτογαλοεβραϊκής καταγωγής. Μαζί με τα επτά αδέλφια της, μεγάλωσε σε μια εύπορη οικογένεια. Αφού παρακολούθησε ένα εκπαιδευτικό πρόγραμμα για δασκάλους, τη δεκαετία του 1920 εργάστηκε ως γκουβερνάντα και νηπιαγωγός στο Bussum . Καθώς είχε επίσης εκπαιδευτεί ως νοσοκόμα, το 1926 διορίστηκε διευθύντρια του Vereeniging Zuigelingen-Inrichting en Kindertehuis (Ινστιτούτο Παιδικού Σταθμού και Νηπιαγωγείου) στο Άμστερνταμ. Ιδρύθηκε με την υποστήριξη μιας εβραϊκής κληρονομιάς, ήταν ένα μεγάλο, άρτια εξοπλισμένο σύγχρονο ίδρυμα στην Plantage Middenlaan που φιλοξενούσε έως και εκατό βρέφη και νήπια, τα οποία φρόντιζε μια ομάδα κυρίως εβραϊκού προσωπικού. 

Το 1941, ως αποτέλεσμα της γερμανικής κατοχής , η Πιμεντέλ αναγκάστηκε να απολύσει τους μη Εβραίους συναδέλφους της. Μέχρι το φθινόπωρο του 1942, ο παιδικός σταθμός είχε μετατραπεί σε ξενώνα που φιλοξενούσε Εβραία παιδιά, των οποίων οι γονείς μεταφέρονταν στο Hollandsche Schouwburg στην άλλη πλευρά του δρόμου. Κάποτε ήταν θέατρο, αλλά είχε μετατραπεί σε κέντρο για Εβραίους που είχαν προγραμματιστεί για απέλαση στο στρατόπεδο μεταγωγών του Βέστερμπορκ . 

Τα παιδιά στον παιδικό σταθμό επρόκειτο επίσης να σταλούν στο Βέστερμπορκ. Σε συνεργασία με τον Βάλτερ Ζίσκιντ στο Εβραϊκό Συμβούλιο και τον Γιόχαν βαν Χουλστ, ο οποίος διηύθυνε τη γειτονική σχολή εκπαίδευσης δασκάλων, ο Πιμεντέλ έκανε διευθετήσεις ώστε όσο το δυνατόν περισσότερα παιδιά να μεταφερθούν λαθραία σε οικογένειες που ήταν πρόθυμες να τα φροντίσουν, μερικά μάλιστα μέχρι και τη Φρίσλαντ ή το Λίμπουργκ . Για αρκετούς μήνες, το σχέδιο πέρασε απαρατήρητο, καθώς τα ονόματα των παιδιών αφαιρέθηκαν από τα προγράμματα μεταφοράς. Μερικά από αυτά στεγάστηκαν προσωρινά στη σχολή εκπαίδευσης δασκάλων, ενώ άλλα τα φρόντιζαν φοιτητικές ομάδες ή άλλοι πυρήνες αντίστασης. Ορισμένες πηγές εκτιμούν ότι με αυτόν τον τρόπο σώθηκαν έως και χίλια, άλλες περίπου 500, αλλά η μεγάλη πλειοψηφία συνέχισε να απελαύνεται.  Η επιχείρηση είχε την κωδική ονομασία «NV», συντομογραφία του Naamloze Vennootschap που σημαίνει «εταιρεία περιορισμένης ευθύνης». 

Οι Ναζί έφτασαν στον παιδικό σταθμό στις 23 Ιουλίου 1943, απομακρύνοντας όλα τα υπόλοιπα παιδιά και όλο το προσωπικό. Η Πιμεντέλ στάλθηκε πρώτα στο Βέστερμπορκ και στη συνέχεια στο Άουσβιτς, όπου δολοφονήθηκε γύρω στις 17 Σεπτεμβρίου 1943.

Henriëtte Ronner-Knip

 Η Ενριέτ Ρόνερ-Κνιπ (  31 Μαΐου 1821 - 28 Φεβρουαρίου 1909) ήταν Ολλανδοβελγίδα καλλιτέχνιδα, κυρίως ρομαντικού ρυθμού, η οποία είναι περισσότερο γνωστή για τους πίνακές της με νεκρές φύσεις ζώων, ιδίως γάτες .

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο Άμστερνταμ σε οικογένεια καλλιτεχνών και έλαβε τα πρώτα της μαθήματα από τον πατέρα της, Γιόζεφ Άουγκουστ Κνιπ , ο οποίος παρέδωσε μαθήματα και στη θεία της (τη μικρότερη αδερφή του), Ενριέτ Γκέερτρουίντα Κνιπ . Ο πατέρας του, Νικόλαος (1741–1808), ήταν επίσης καλλιτέχνης. Ορισμένες πηγές αναφέρουν ότι η μητέρα της ήταν η Πολίν Ριφέρ ντε Κουρσέλ , ζωγράφος πουλιών, η οποία ήταν η πρώτη σύζυγος του πατέρα της, αλλά, κατά τη γέννησή της, προφανώς ήταν χωρισμένοι και αυτός ζούσε με την ερωμένη του, Κορνήλια φαν Λέουβεν (1790–1848), η οποία πιστώνεται επίσης ως η μητέρα της Ενριέτ. 

Η οικογένεια μετακόμιζε συχνά, καθώς ο πατέρας της έβρισκε δουλειά ως μαθητής. Αλλά, μέχρι το 1823, ο πατέρας της ήταν ήδη τυφλός από το ένα μάτι. Την επόμενη χρονιά, αυτός και ο Ριφέρ ντε Κουρσέλ χώρισαν τελικά και παντρεύτηκε τη Λέουβεν. Αφού τυφλώθηκε εντελώς το 1832, η οικογένεια συνέχισε να μετακομίζει, μένοντας για ένα μικρό χρονικό διάστημα στη Χάγη , στη συνέχεια στο Μπικ και στο Χέρτοχενμπος, πριν εγκατασταθεί στο Μπέρλικουμ το 1840. Μέχρι τότε, ήταν ουσιαστικά υπεύθυνη για τα οικονομικά και τις νομικές υποχρεώσεις της οικογένειας και είχε αρχίσει να ζωγραφίζει σοβαρά μέχρι το 1835. Συμμετείχε στην Έκθεση Ζωντανών Δασκάλων το 1838. 

Μετά τον θάνατο της Λέουβεν, μετακόμισε στο Άμστερνταμ όπου ζωγράφισε αγροκτήματα, ζώα και δάση από τη φύση. Αρχικά με ακουαρέλα και στη συνέχεια με λάδι. Την ίδια χρονιά, έγινε η πρώτη γυναίκα που έγινε δεκτή ως «ενεργό μέλος» του Arti et Amicitiae .  Το 1850, παντρεύτηκε τον Φέικο Ρόνερ (1819–1883) και μετακόμισαν στις Βρυξέλλες. Αυτός αρρώσταινε συχνά και δεν μπορούσε να έχει τακτική εργασία, οπότε έγινε ο μάνατζέρ της.  Εκείνη την εποχή, περιόρισε το θέμα της, εστιάζοντας σχεδόν εξ ολοκλήρου σε σκύλους και γάτες. Μετά το 1870, ζωγράφισε τα πιο διάσημα έργα της, που απεικονίζουν μακρυμάλλη, συχνά παιχνιδιάρικες γάτες σε αστικά περιβάλλοντα. Συνέχισε να ζωγραφίζει και σκύλους. Συγκεκριμένα, σκυλάκια που ανήκαν στη Μαρία Ερριέτ της Αυστρίας και στην Πριγκίπισσα Μαρία του Χοεντσόλερν-Ζίγκμαρίνγκεν . Η Ρόνερ-Κνιπ εξέθεσε το έργο της στο Παλάτι των Καλών Τεχνών στην Παγκόσμια Κολομβιανή Έκθεση του 1893 στο Σικάγο του Ιλινόις. 

Στα τελευταία της χρόνια, είχε ένα σπίτι με μεγάλο κήπο, όπου διατηρούσε κυνηγετικά σκυλιά, γάτες και έναν παπαγάλο που χρησιμοποιούσε ως μοντέλα. Αφού τα παρατηρούσε στο στούντιό της, έφτιαχνε χάρτινα γλυπτά στις επιθυμητές στάσεις και τα συνδύαζε με στηρίγματα, όπως έπιπλα και υφάσματα. Συνεργαζόταν περιστασιακά με τον καλλιτέχνη του είδους , David Col.

Το 1887, της απονεμήθηκε το Τάγμα του Λεοπόλδου και, το 1901, έγινε μέλος του Τάγματος της Οράγγης-Νασάου . Ο γιος της Άλφρεντ και οι κόρες της Άλις και Έμμα  έγιναν επίσης καλλιτέχνες. Συχνά εκθέτει μαζί τους. 

Πέθανε στις 28 Φεβρουαρίου 1909 στο Ιξέλ .

΄Εργα

• 
  Το παιχνίδι της γατούλας
• 
  Ικανοποίηση
• 
  Γατάκια εν ώρα παιχνιδιού
• 
  Γάτα που ξεκουράζεται
• 
  Σκύλος σε κατάσταση ηρεμίας με καρότσι

Antonie Kellnerová

 Με το όνομα Antonie Kellnerová αναφέρονται ιστορικά δύο γυναίκες τσεχικής και εβραϊκής καταγωγής, οι οποίες υπήρξαν θύματα του Ολοκαυτώματος κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο:

• Antonie Kellnerová (γεννηθείσα το 1922): Γεννήθηκε στην Πράγα στις 13 Σεπτεμβρίου 1922. Εκτοπίστηκε από το γκέτο του Τερέζιν (Theresienstadt) στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Άουσβιτς στις 6 Οκτωβρίου 1944, όπου και δολοφονήθηκε.
• Antonie Kellnerová (γεννηθείσα το 1876): Γεννήθηκε στις 25 Φεβρουαρίου 1876 και είχε ως τελευταία διεύθυνση κατοικίας της την Πράγα, προτού εκτοπιστεί και εκείνη από τις ναζιστικές δυνάμεις.

Έλλη Σολομωνίδου-Μπαλάνου

                                                

Η Έλλη Σολομωνίδου-Μπαλάνου (1931–2026) υπήρξε σπουδαία Ελληνίδα σκιτσογράφος, σκηνογράφος και ενδυματολόγος, η οποία αποτύπωσε μοναδικά την αθηναϊκή καλλιτεχνική και πολιτιστική ζωή.

Υπήρξε μια από τις πιο εμβληματικές μορφές και τιμήθηκε ως η «μεγάλη κυρία» της Ένωση Σμυρναίων.
Η Έλλη Σολομωνίδου Μπαλάνου, με μικρασιατική καταγωγή από τη Σμύρνη και την Κωνσταντινούπολη, γεννήθηκε το 1931 στην Αθήνα. Σπούδασε ζωγραφική, ενδυματολογία και σκηνογραφία στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών και στη Σχολή Δοξιάδη, με δασκάλους τους Γιάννη Μόραλη, Γιάννη Τσαρούχη, Σπύρο Βασιλείου και Τάσσο. Σπούδασε επίσης Ιστορία της Τέχνης στο Università per Stranieri di Perugia (Ιταλία) με υποτροφία από το Ιταλικό Ινστιτούτο Αθηνών.
Εργάστηκε ως μουσική παραγωγός στο Εθνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας (ΕΙΡ) ενώ συχνά επιμελήθηκε μουσικά, εκπομπές Ραδιοφωνικού Θεάτρου. Το 1965 υπήρξε η πρώτη σκηνογράφος και ενδυματολόγος στο Θεατρικό τμήμα της τότε νεοϊδρυθείσας Ελληνικής Ραδιοφωνίας Τηλεόρασης (ΕΡΤ). Συνεργάστηκε ως σκηνογράφος – ενδυματολόγος με την Εθνική Λυρική Σκηνή και ως μουσική επιμελήτρια με το Εθνικό Θέατρο και άλλα αθηναϊκά θέατρα.
Από το 1961 μέχρι και σήμερα έχει αποτυπώσει με τα σκίτσα της τα καλλιτεχνικά δρώμενα της Αθήνας στις στήλες της θεατρικής, μουσικής και χορευτικής κριτικής στην εφημερίδα «Μεσημβρινή» και το περιοδικό «Εικόνες» της Ελένης Βλάχου. Από το 1974 έως και το 2011 εργάστηκε στην εφημερίδα «Καθημερινή»,συμπληρώνοντας συνολικά πενήντα χρόνια καταγραφής της πολιτιστικής ζωής της Αθήνας. Έχει τιμηθεί από το Υπουργείο Πολιτισμού, την Ένωση Σμυρναίων, την Ένωση Ελλήνων Θεατρικών και Μουσικών Κριτικών και το Σωματείο Ελλήνων Χορογράφων. Το 2011 βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών για το σύνολο της καλλιτεχνικής της δημιουργίας.


Με το Εθνικό Θέατρο συνεργάστηκε στις παραστάσεις Τζων Γκάμπριελ Μπόρκμαν (1993, σκην. Γιάννης Βεάκης), όπου επιμελήθηκε τα κοστούμια και τη μουσική, καθώς και ως μουσική επιμελήτρια στην Τρελλή του Σαγιό (1966, σκην. Αλέξης Μινωτής), ενώ τα σκίτσα της κοσμούν έως και σήμερα αναμνηστικά είδη του πωλητηρίου του Εθνικού Θεάτρου.

Emilia Szasz

 Η Emilia Szasz ήταν μια Ουγγροεβραία κοπέλα, κόρη του Károly Szasz και της Magda Szasz (το γένος Rosenberg). 

Γεννήθηκε στο Μίσκολτς της Ουγγαρίας το 1938 και είχε μια αδελφή, πιθανώς με το όνομα Judith. Η ιστορία και οι οικογενειακές φωτογραφίες της έρχονται στο φως μέσα από αρχεία και πρωτοβουλίες μνήμης για τα θύματα του Ολοκαυτώματος στην Ουγγαρία. 

Η ιστορία της μικρής Emilia Szasz και της οικογένειάς της αποτελεί ένα από τα αμέτρητα, σπαρακτικά κεφάλαια του Ολοκαυτώματος των Εβραίων της Ουγγαρίας.

Σύμφωνα με τα ιστορικά αρχεία που διασώζονται, όπως αυτά στο The Florida Holocaust Museum: 

• Emilia Szasz: Ήταν μόλις 6 ετών (γεννημένη το 1938) όταν εκτοπίστηκε μαζί με τη μητέρα της το 1944. Μεταφέρθηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης και εξόντωσης Άουσβιτς-Μπιρκενάου, όπου και οι δύο δολοφονήθηκαν αμέσως μετά την άφιξή τους. 
• Magda Szasz (το γένος Rosenberg): Η μητέρα της Emilia ήταν 38 ετών (γεννημένη περίπου το 1906) όταν έχασε τη ζωή της στο Άουσβιτς μαζί με τη μικρή της κόρη. 
• Károly Szasz: Ο πατέρας της Emilia επέζησε από τις φρικαλεότητες του πολέμου. 
• Judith Szasz (μετέπειτα Szentivanyi): Η αδελφή της Emilia κατάφερε να επιζήσει από το Ολοκαύτωμα. Μετά το τέλος του πολέμου, επανενώθηκε με τον πατέρα τους, Károly. 

Το Ιστορικό Πλαίσιο στο Μίσκολτς (1944)

Η τραγωδία της οικογένειας Szasz συνέπεσε με τις μαζικές εκτοπίσεις των Ουγγροεβραίων. Τον Μάρτιο του 1944, η ναζιστική Γερμανία κατέλαβε την Ουγγαρία. Μέσα σε λίγες εβδομάδες, οι αρχές ανάγκασαν τους 14.000 Εβραίους του Μίσκολτς να κλειστούν σε γκέτο. 

Τον Ιούνιο του 1944, οι Ναζί άδειασαν το γκέτο του Μίσκολτς, στοιβάζοντας τους ανθρώπους σε τρένα μεταφοράς εμπορευμάτων με προορισμό το Άουσβιτς. Σε ένα από αυτά τα τρένα βρισκόταν η 6χρονη Emilia και η μητέρα της. Από τους χιλιάδες Εβραίους της πόλης, ελάχιστοι κατάφεραν να επιστρέψουν ζωντανοί. 

Οι φωτογραφίες της Emilia και της Magda διασώθηκαν από τα επιζήσαντα μέλη της οικογένειας και παραχωρήθηκαν σε μουσεία μνήμης για να διατηρηθεί ζωντανό το πρόσωπο και το όνομα του μικρού αυτού κοριτσιού. 

Hatun Sürücü

 Η Χατούν « Αϊνούρ » Σουρουτζού (17 Ιανουαρίου 1982 – 7 Φεβρουαρίου 2005) κουρδικής καταγωγής,  ζούσε στη Γερμανία ^,και καταγόταν από το Ερζερούμ της Τουρκίας. Δολοφονήθηκε σε ηλικία 23 ετών στο Βερολίνο, σε μια δολοφονία τιμής από τον μικρότερο αδερφό της. Η Σουρουτζού είχε χωρίσει από τον ξάδερφό της που αναγκάστηκε να παντρευτεί σε ηλικία 16 ετών και φέρεται να έβγαινε με έναν Γερμανό. Η δολοφονία της πυροδότησε μια δημόσια συζήτηση σχετικά με τον αναγκαστικό γάμο στις μουσουλμανικές οικογένειες.

Η Σουρουτζού στάλθηκε στην Κωνσταντινούπολη από την οικογένειά της και αναγκάστηκε να παντρευτεί έναν ξάδερφό της εκεί σε ηλικία 16 ετών. Γέννησε έναν γιο, τον Τζαν, το 1999. Τον Οκτώβριο του 1999, έφυγε από το σπίτι των γονιών της στο Βερολίνο , βρίσκοντας καταφύγιο σε ένα σπίτι για ανήλικες μητέρες. Πήγε σχολείο και είχε μετακομίσει στο δικό της διαμέρισμα στη γειτονιά Τέμπελχοφ του Βερολίνου. Τη στιγμή της δολοφονίας της, βρισκόταν στο τέλος της εκπαίδευσής της για να γίνει ηλεκτρολόγος .

Γεννήθηκε το 1982, από τον Κερέμ, βοηθό κηπουρού  στο χωριό Ουζουνάρκ στην επαρχία Ερζερούμ της Τουρκίας, και την Χανίμ, από το κοντινό χωριό Μαριφέτ.  

Στις 7 Φεβρουαρίου 2005, σε μια στάση λεωφορείου κοντά στο διαμέρισμά της, η Σουρουτζού σκοτώθηκε από τρεις πυροβολισμούς στο κεφάλι. Η αστυνομία συνέλαβε τρεις από τους αδελφούς της στις 14 Φεβρουαρίου.  Μετά από αρκετές εβδομάδες ειδησεογραφικής κάλυψης, τα μέσα ενημέρωσης άρχισαν να χαρακτηρίζουν τη δολοφονία ως έγκλημα τιμής , καθώς η Σουρουτζού είχε λάβει απειλές και τις είχε αναφέρει στην αστυνομία πριν δολοφονηθεί. 

Δίωξη

Τον Ιούλιο του 2005, η Εισαγγελία του Βερολίνου απήγγειλε κατηγορίες στους αδελφούς της Sürücü για τη δολοφονία της. Στις 14 Σεπτεμβρίου 2005, ο Ayhan Sürücü, ο νεότερος αδελφός, ομολόγησε ότι δολοφόνησε την αδελφή του. Τον Απρίλιο του 2006, ο Ayhan καταδικάστηκε σε εννέα χρόνια και τρεις μήνες φυλάκιση και οι δύο μεγαλύτεροι αδελφοί του αθωώθηκαν από τις κατηγορίες της συνωμοσίας για τη δολοφονία της αδελφής τους. Η εισαγγελία άσκησε αμέσως έφεση στο Ομοσπονδιακό Δικαστήριο , το Bundesgerichtshof, και το 5ο ποινικό τμήμα του Ομοσπονδιακού Δικαστηρίου ανέτρεψε την καταδίκη και επέτρεψε την αναθεώρηση. Νέα ποινική διαδικασία επρόκειτο να διεξαχθεί τον Αύγουστο του 2008. ^{[ 7 ] [ 8 ]}

Αφού εκτισε την ποινή του στις 4 Ιουλίου 2014, ο Ayhan Sürücü αφέθηκε ελεύθερος και απελάθηκε από τη Γερμανία στην Τουρκία. 

Δημόσια αγανάκτηση

Ο τάφος του Hatun Sürücü στο Βερολίνο-Gatow

Η δολοφονία της Σουρουτζού ήταν το έκτο περιστατικό «δολοφονίας τιμής» από τον Οκτώβριο του 2004.  Στις 22 Φεβρουαρίου 2005, πραγματοποιήθηκε αγρυπνία στον τόπο του εγκλήματος, την οποία οργάνωσε ο σύλλογος ομοφυλόφιλων και λεσβιών του Βερολίνου, στην οποία συμμετείχαν περίπου 100 Γερμανοί και Τούρκοι μαζί. Μια δεύτερη αγρυπνία, την οποία οργάνωσαν Γερμανοί πολιτικοί και καλλιτέχνες, πραγματοποιήθηκε στις 24 Φεβρουαρίου. Η δολοφονία του Σουρουτζού και αρκετές παρόμοιες υποθέσεις στη Γερμανία και αλλού στην Ευρώπη αναφέρθηκαν από τους πολιτικούς αντιπάλους της ένταξης της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση ως παράδειγμα περιφρόνησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην τουρκική κουλτούρα. 

Η συμπεριφορά της οικογένειας Sürücü πυροδότησε για άλλη μια φορά την δημόσια αγανάκτηση όταν η αδερφή της Hatun, Arzu, υπέβαλε αίτηση για την επιμέλεια του εξάχρονου γιου της Hatun, Can, ο οποίος ζούσε με ανάδοχη οικογένεια στο Βερολίνο από τότε που δολοφονήθηκε η μητέρα του.  Οκτώ μήνες αργότερα, το περιφερειακό δικαστήριο του Βερολίνου-Tempelhof απέρριψε το αίτημα.  Η Arzu Sürücü άσκησε έφεση κατά της απόφασης αυτής, η οποία απορρίφθηκε επίσης. 

Το κοινό συνεχίζει να διαδηλώνει για την Hatun στην επέτειο του θανάτου της. Ακτιβιστές και πολίτες καταθέτουν στεφάνια στη μνήμη της και κάνουν εκστρατεία για την βοήθεια των κοριτσιών που αντιμετωπίζουν αναγκαστικό γάμο και βία για λόγους τιμής. Ο Giyasettin Sayan, Κούρδος πολιτικός, παραπονέθηκε ότι κανένας Κούρδος εκπρόσωπος δεν προσκλήθηκε σε διαδηλώσεις μετά τη δολοφονία της Sürücü, λέγοντας: «είμαστε όλοι από την Τουρκία, αλλά δεν είμαστε όλοι Τούρκοι». 

Κληροδότημα

Αναμνηστική πλάκα για την Hatun Sürücü, Oberlandgarten 1, Βερολίνο-Τέμπελχοφ, Γερμανία (γωνία Oberlandstraße (Βερολίνο) [ de ] / Oberlandgarten). Η πλάκα ανέφερε λανθασμένο έτος γέννησης (1983 αντί για 1982). Αντικαταστάθηκε το 2013. 

• Μια γέφυρα στο Νόικελν του Βερολίνου πήρε το όνομά της από το θύμα. 
• Το Die Fremde ( Όταν Φεύγουμε ) ήταν η πρώτη ταινία που κυκλοφόρησε το 2010 εμπνευσμένη από τα γεγονότα. 
• Η ταινία «Μια Κανονική Γυναίκα» , που γυρίστηκε για το έγκλημα, κυκλοφόρησε το 2019. ^{[ 17 ]}