Η Μαρία Τόλτσιφ , γεννημένη ως Ελίζαμπεθ Μαρί Τόλτσιφ ( 𐓏𐒰𐓐𐒿𐒷-𐓍𐓂͘𐓄𐒰 "Δύο Πρότυπα"· επώνυμο των Όσατζ : Κι Χε Κα Σταχ Τσα , αλφάβητο των Όσατζ : 𐒼𐒱𐒹𐒻𐒼𐒰-𐓆𐓈𐒷𐓊𐒷 , 24 Ιανουαρίου 1925 – 11 Απριλίου 2013), ήταν μπαλαρίνα των Όσατζ . Ήταν η πρώτη μεγάλη πρίμα μπαλαρίνα της Αμερικής και η πρώτη ιθαγενής Αμερικανίδα που κατείχε τον τίτλο. Μαζί με τον Αμερικανο-Γεωργιανό χορογράφο Τζορτζ Μπαλανσίν , θεωρείται ευρέως ότι έφερε επανάσταση στο αμερικανικό μπαλέτο.
Πρώιμη ζωή
Η Ελίζαμπεθ Μαρί Ταλ Τσιφ γεννήθηκε στο Φέρφαξ της Οκλαχόμα στις 24 Ιανουαρίου 1925, ως το τρίτο παιδί του Αλεξάντερ Τζόζεφ Ταλ Τσιφ (1890–1959), μέλους του Έθνους Όσατζ , και της δεύτερης συζύγου του, Ρουθ (το γένος Πόρτερ), σκωτσέζικης-ιρλανδικής καταγωγής. Ο Πόρτερ είχε γνωρίσει τον Αλεξάντερ Ταλ Τσιφ, τότε χήρο, ενώ επισκεπτόταν την αδερφή της, η οποία ήταν η οικονόμος της μητέρας του εκείνη την εποχή. Η Ελίζαμπεθ Μαρί ήταν γνωστή ως «Μπέτι Μαρί» σε φίλους και συγγενείς.
Ο προπάππους της Ελίζαμπεθ Τόλ, από την πλευρά του πατέρα της, Πίτερ Μπίγκχαρτ, είχε βοηθήσει στις διαπραγματεύσεις για τους Όσατζ σχετικά με τα δικαιώματα σε ορυκτούς και άλλους πόρους της γης του καταυλισμού τους. Όταν ανακαλύφθηκε το πετρέλαιο, τα έσοδα από το πετρέλαιο πλούτισαν τα μέλη του Έθνους Όσατζ. Ο πατέρας της μεγάλωσε με πλούτο, χωρίς να εργαστεί ποτέ «ούτε μια μέρα στη ζωή του».
Στην αυτοβιογραφία της, η Τόλτσιφ εξήγησε: «Ως νεαρή κοπέλα που μεγάλωνε στον καταυλισμό Όσατζ στο Φέρφαξ της Οκλαχόμα, ένιωθα ότι ο πατέρας μου ήταν ιδιοκτήτης της πόλης. Είχε περιουσία παντού. Ο τοπικός κινηματογράφος στην οδό Μέιν και η αίθουσα μπιλιάρδου απέναντι ανήκαν σε αυτόν. Το σπίτι μας από τερακότα με τα 10 δωμάτια βρισκόταν ψηλά σε έναν λόφο με θέα στον καταυλισμό». Η οικογένεια περνούσε τα καλοκαίρια στο Κολοράντο Σπρινγκς για να ξεφύγει από τη ζέστη της Οκλαχόμα. Η ζωή, όμως, δεν ήταν τέλεια, επειδή ο πατέρας της έπινε πολύ και οι γονείς της συχνά μάλωναν για τα χρήματα.
Ο πατέρας της Τόλτσιφ ήταν αρχικά παντρεμένος με μια Γερμανίδα μετανάστη και απέκτησε τρία παιδιά από αυτόν τον γάμο πριν από τον θάνατό της: τον Άλεξ Γ΄, τη Φράνσις (1913–1999) και τον Τόμας (1919–1981). Ο Τόμας έπαιξε ποδόσφαιρο για το Πανεπιστήμιο της Οκλαχόμα και επιλέχθηκε στο ντραφτ από τους Πίτσμπουργκ Στίλερς .
Το πρώτο παιδί του Αλεξάντερ και της Ρουθ Τόλ Τσιφ ήταν ένα αγόρι, ο Τζέραλντ (1922–1999). Τραυματίστηκε σοβαρά στην παιδική ηλικία όταν κλωτσήθηκε στο κεφάλι από ένα άλογο και δεν ανέκτησε ποτέ την κανονική γνωστική λειτουργία. Η δεύτερη κόρη τους, η Μάρτζορι , έγινε μια καταξιωμένη μπαλαρίνα από μόνη της. Ήταν επίσης η «καλύτερη φίλη» της Τόλτσιφ. ]
Ως παιδί, η Ρουθ Πόρτερ ονειρευόταν να γίνει ερμηνεύτρια, αλλά η οικογένειά της δεν είχε την οικονομική δυνατότητα να κάνει μαθήματα χορού ή μουσικής. Ήταν αποφασισμένη ότι οι κόρες της θα είχαν ευκαιρίες και για τα δύο. Η Μάρτζορι και η Μπέτι Μαρί ήταν γραμμένες σε καλοκαιρινά μαθήματα μπαλέτου στο Κολοράντο Σπρινγκς, με το τελευταίο να ξεκινά στην ηλικία των 3 ετών. Αυτή και άλλα μέλη της οικογένειας εμφανίζονταν επίσης σε ροντέο και σε άλλες τοπικές εκδηλώσεις. Η Μπέτι Μαρί σπούδασε πιάνο και σκεφτόταν να γίνει πιανίστρια σε συναυλίες.
Το 1930, μια δασκάλα μπαλέτου από την Τάλσα, η κα Σάμπιν, επισκέφθηκε το Φέρφαξ αναζητώντας μαθητές και ανέλαβε την Μπέτι Μαρί και τη Μάρτζορι ως μαθήτριες. Αναπολώντας τη Σάμπιν πολλά χρόνια αργότερα, ο Τόλτσιφ έγραψε: «Ήταν μια άθλια δασκάλα που δεν δίδασκε ποτέ τα βασικά, και είναι θαύμα που δεν έπαθα μόνιμη βλάβη». Εκτός από τα προβλήματα στην τεχνική διδασκαλίας της, η Σάμπιν είχε βάλει την Μπέτι Μαρί σε χορό Pointe technique λίγο μετά την ένταξή της στη σχολή (σε ηλικία 5 ετών), όταν ήταν πολύ μικρή για να μπορεί να χορεύει σε χορό Pointe technique χωρίς τραυματισμό.
Στην ηλικία των πέντε ετών, η Μπέτι Μαρί εγγράφηκε στο κοντινό Καθολικό Σχολείο Sacred Heart. Εντυπωσιασμένη από την ικανότητά της στην ανάγνωση, οι δάσκαλοι της επέτρεψαν να παραλείψει τις δύο πρώτες τάξεις. Μεταξύ πιάνου, μπαλέτου και σχολικών εργασιών, είχε λίγο ελεύθερο χρόνο, αλλά αγαπούσε την ύπαιθρο. Στην αυτοβιογραφία της, θυμήθηκε τον χρόνο που περνούσε «περιπλανώμενη στη μεγάλη μπροστινή αυλή μας» και «[περιπλανώμενη] στους χώρους του εξοχικού μας ψάχνοντας για αιχμές βελών στο γρασίδι».
Το 1933, η οικογένεια μετακόμισε στο Λος Άντζελες με σκοπό να βάλει τα παιδιά σε μιούζικαλ του Χόλιγουντ . Την ημέρα που έφτασαν στο Λος Άντζελες, η μητέρα της ρώτησε τον υπάλληλο σε ένα τοπικό φαρμακείο αν γνώριζε κάποιους καλούς δασκάλους χορού. Ο υπάλληλος συνέστησε τον Έρνεστ Μπέλτσερ, πατέρα της χορεύτριας Μαρτζ Τσάμπιον . «Ένας ανώνυμος άντρας σε μια άγνωστη πόλη αποφάσισε τη μοίρα μας με αυτά τα λίγα λόγια», θυμήθηκε αργότερα ο Τόλτσιφ. Το σχολείο της Καλιφόρνια μετέφερε την Μπέτι Μαρί πίσω στην κατάλληλη τάξη για την ηλικία της, αλλά την έβαλε σε μια Τάξη Ευκαιριών για προχωρημένους μαθητές. «Τάξη Ευκαιριών ή όχι, ήμουν ακόμα πολύ μπροστά», θυμήθηκε. «Μη έχοντας τίποτα να κάνω, συχνά περιπλανιόμουν μόνη μου στην αυλή του σχολείου». Εκείνη την περίοδο στο μάθημα μπαλέτου, η Μπέτι Μαρί αφαιρέθηκε από το pointe , πιθανώς σώζοντάς την από σοβαρό τραυματισμό.
Η Μπέτι Μαρί αφοσιώθηκε στον χορό στο στούντιο του Μπέλτσερ. Εκτός από το μπαλέτο, το οποίο έπρεπε να ξαναμάθει από την αρχή, σπούδασε επίσης tap, ισπανικό χορό και ακροβατικά. Δυσκολευόταν πολύ να κάνει τούμπες και τελικά τα παράτησε, αλλά αργότερα στη ζωή της χρησιμοποίησε τις δεξιότητες. Η οικογένεια μετακόμισε στο Μπέβερλι Χιλς , όπου τα σχολεία προσέφεραν καλύτερες ακαδημαϊκές σπουδές. Στο σχολείο Μπέβερλι Βίστα, η Μπέτι Μαρί βίωσε αυτό που περιέγραψε ως «οδυνηρή» διάκριση και άρχισε να γράφει το επώνυμό της με μία λέξη, Tallchief. Συνέχισε να σπουδάζει πιάνο, εμφανιζόμενη ως προσκεκλημένη σολίστ με μικρές συμφωνικές ορχήστρες σε όλο το λύκειο.
Στην ηλικία των 12 ετών, η Τόλτσιφ άρχισε να συνεργάζεται με την Μπρονισλάβα Νιζίνσκα , μια διάσημη χορογράφο που είχε ανοίξει πρόσφατα το δικό της στούντιο στο Λος Άντζελες, και τον Ντέιβιντ Λίτσιν , χορογράφο και πρώην χορευτή. Η Νιζίνσκα «ήταν η προσωποποίηση του τι ήταν το μπαλέτο», θυμήθηκε η Τόλτσιφ. «Την κοίταξα και ήξερα ότι αυτό ήθελα να κάνω». Η Νιζίνσκα της μετέδιδε μια ισχυρή αίσθηση πειθαρχίας και την πεποίθηση ότι το να είσαι μπαλαρίνα ήταν μια εργασία πλήρους απασχόλησης. «Δεν συγκεντρωνόμασταν μόνο για μιάμιση ώρα την ημέρα», θυμήθηκε η Τόλτσιφ. «Το ζούσαμε». Ήταν υπό τη Νιζίνσκα που η Τόλτσιφ αποφάσισε ότι το μπαλέτο ήταν αυτό στο οποίο ήθελε να αφιερώσει τη ζωή της. «Πριν από τη Νιζίνσκα, μου άρεσε το μπαλέτο, αλλά πίστευα ότι ήμουν προορισμένη να γίνω πιανίστρια συναυλιών», θυμήθηκε. «Τώρα ο στόχος μου ήταν διαφορετικός». Η Νιζίνσκα είδε ότι η Τόλτσιφ ήταν σοβαρή και άρχισε να της αφιερώνει μεγάλη προσοχή.
Όταν η Τόλτσιφ ήταν 15 ετών, η Νιζίνσκα αποφάσισε να ανεβάσει τρία μπαλέτα στο Hollywood Bowl . Η Τόλτσιφ περίμενε έναν πρωταγωνιστικό ρόλο, αλλά αντ' αυτού τοποθετήθηκε στο corps de ballet . Ήταν συντετριμμένη: «Ήμουν πληγωμένη και ταπεινωμένη. Δεν μπορούσα να καταλάβω τι συνέβαινε... Δεν με αγαπούσε πια;» Μετά από μια ενθαρρυντική ομιλία από τη μητέρα της, η Τόλτσιφ αφοσιώθηκε ξανά και σύντομα κατάφερε να πάρει έναν πρωταγωνιστικό ρόλο στο Κοντσέρτο του Σοπέν. Όταν έφτασε η μεγάλη μέρα, γλίστρησε κατά τη διάρκεια της πρόβας και ανησύχησε, αλλά η Νιζίνσκα το απέρριψε λέγοντας «συμβαίνει σε όλους». Η Τόλτσιφ έλαβε επίσης μαθήματα από διάφορους διακεκριμένους δασκάλους κατά τη διάρκεια των επισκέψεών τους στο Λος Άντζελες. Για την Άντα Μπρόντμπεντ, χόρεψε το πρώτο της pas de deux . Η Μία Σλαβένσκα λάτρεψε την Τόλτσιφ και κανόνισε να περάσει οντισιόν για τον Σερζ Ντέναμ, διευθυντή του Μπαλέτου Ρωσικά του Μόντε Κάρλο . Εντυπωσιάστηκε, αλλά τίποτα δεν προέκυψε.
Μόλις έφτασε στη Νέα Υόρκη, η Τόλτσιφ αναζήτησε την Ντέναμ, με την οποία είχε κάνει μια ευνοϊκή οντισιόν νωρίτερα. Μια γραμματέας της είπε ότι το Ballet Russe de Monte Carlo δεν χρειαζόταν άλλους χορευτές και έφυγε κλαίγοντας. Λίγες μέρες αργότερα, της είπαν ότι τελικά υπήρχε μια θέση για εκείνη. Η Ντέναμ δεν τη θυμόταν, αλλά είχε κάτι που χρειαζόταν - ένα διαβατήριο . Πολλοί από τους χορευτές του ήταν Ρώσοι πρόσφυγες μετανάστες, απάτριδες και χωρίς διαβατήρια. Το θίασο είχε μια επερχόμενη περιοδεία στον Καναδά. Προσλήφθηκε, αλλά μόνο ως μαθητευόμενη. Η εμφάνισή της ήταν στο Gaîté Parisienne . Μετά την περιοδεία στον Καναδά, μια χορεύτρια έφυγε από το θίασο. Στη Μαρία Τόλτσιφ προσφέρθηκε η θέση της χορεύτριας με 40 δολάρια την εβδομάδα.
Την πρώτη της μέρα ως πλήρες μέλος της εταιρείας, η Τόλτσιφ εξεπλάγη όταν διαπίστωσε ότι η πρώην δασκάλα της, Νιζίνσκα, είχε έρθει στην πόλη για να ανεβάσει το Κοντσέρτο του Σοπέν με την εταιρεία. Σύντομα επέλεξε την Τόλτσιφ ως την πρώτη μπαλαρίνα, την αντικαταστάτρια της Ναταλί Κρασόφσκα, για τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Στο Ρωσικό Μπαλέτο, οι Ρωσίδες μπαλαρίνες συχνά διαπληκτίζονταν με Αμερικανίδες μπαλαρίνες, τις οποίες φέρεται να θεωρούσαν κατώτερες. Όταν η Τόλτσιφ προήχθη απροσδόκητα από τη Νιζίνσκα, έγινε ο κύριος στόχος της έχθρας τους.
Ταυτόχρονα, η εταιρεία ετοιμαζόταν να ανεβάσει το Ροντέο ή το Φλερτ στο Μπερντ Ραντς της Άγκνες ντε Μιλ , ένα πρώιμο παράδειγμα μπαλετικής αμερικανικής τέχνης . Μια μέρα, η ντε Μιλ πρότεινε στην Τόλτσιφ να αλλάξει το όνομά της. Ήταν ένα ευαίσθητο θέμα για την Τόλτσιφ. Η Ντέναμ είχε προηγουμένως προτείνει στην Τόλτσιφ να αλλάξει το επώνυμό της σε ένα ρωσικό όνομα, όπως το Τόλτσιεβα, μια πρακτική κοινή μεταξύ των χορευτών μπαλέτου εκείνη την εποχή. Εκείνη αρνήθηκε: «Το όνομά μου ήταν το Τόλτσιφ και ήμουν περήφανη γι' αυτό». Ωστόσο, η ντε Μιλ είχε μια πιο αποδεκτή ιδέα - να χρησιμοποιήσει μια τροποποιημένη εκδοχή του μεσαίου ονόματός της. Η Τόλτσιφ συμφώνησε και ήταν γνωστή ως Μαρία Τόλτσιφ για το υπόλοιπο της καριέρας της.
Μέσα στους δύο πρώτους μήνες της στο Ballet Russe de Monte Carlo, η Tallchief είχε εμφανιστεί σε επτά διαφορετικά μπαλέτα ως μέλος του corps de ballet. Ενώ βρισκόταν στη Νέα Υόρκη, παρακολούθησε μαθήματα στη Σχολή Αμερικανικού Μπαλέτου , αλλά σε περιοδεία δεν υπήρχαν επίσημα μαθήματα. Αντ' αυτού, η Tallchief μελέτησε τις προσπάθειες των πιο έμπειρων συναδέλφων της. Συγκεκριμένα, θαύμαζε την Alexandra Danilova , η οποία ήταν γνωστή για την εργασιακή της ηθική και τον επαγγελματισμό της. Η Tallchief εξασκούνταν όποτε μπορούσε, αποκτώντας τη φήμη της ως εργατική. «Πάντα έκανα μπάρα », έγραψε, «πάντα δίνοντας τον καλύτερό μου εαυτό στις πρόβες».
Η Κρασόφσκα είχε τακτικές διαμάχες με τη διοίκηση, εγείροντας την πιθανότητα μιας ξαφνικής προαγωγής για την Τόλτσιφ. Η Κρασόφσκα παραλίγο να παραιτηθεί από την εταιρεία στα τέλη του 1942, και η Τόλτσιφ ενημερώθηκε ότι θα παρέμενε στη θέση της. Η Κρασόφσκα πείστηκε να επιστρέψει, αλλά το περιστατικό κατέστησε σαφές στην Τόλτσιφ ότι έπρεπε να είναι έτοιμη να ερμηνεύσει τον τεχνικά δύσκολο ρόλο της Κρασόφσκα σε σύντομο χρονικό διάστημα - κάτι για το οποίο δεν ήταν ακόμη έτοιμη. Την άνοιξη του 1943, η Κρασόφσκα διαφώνησε με τον Ντέναμ και έφυγε από την εταιρεία. «Απροετοίμαστη, ήμουν μουδιασμένη από τον τρόμο», θυμήθηκε η Τόλτσιφ. Όταν η εταιρεία επέστρεψε στη Νέα Υόρκη, η Τόλτσιφ έλαβε θετικές κριτικές. Ο κριτικός χορού των New York Times, Τζον Μάρτιν, έγραψε: «Η Τόλτσιφ έδωσε μια εκπληκτική περιγραφή του εαυτού της στο Κοντσέρτο του Σοπέν της Νιζίνκσκα ... Έχει μια εύκολη λαμπρότητα που θυμίζει περισσότερο εξουσία παρά θράσος» και προέβλεψε ότι θα γινόταν μεγάλο αστέρι στο εγγύς μέλλον. Η δόξα ήταν βραχύβια, ωστόσο. Η Τόλτσιφ επέστρεψε στο σώμα όταν ολοκληρώθηκε η σκηνοθεσία του Κοντσέρτου του Σοπέν .
Πίσω στην περιοδεία, η Τόλτσιφ είδε τους γονείς της στο Λος Άντζελες. Βλέποντας την εύθραυστη εμφάνιση της Τόλτσιφ - είχε χάσει πολύ βάρος λόγω ενός συνδυασμού κακής διατροφής και στρες - και τον δευτερεύοντα ρόλο της στο The Snow Maiden, η μητέρα της, Ρουθ, προσπάθησε να την πείσει να εγκαταλείψει το μπαλέτο και να επιστρέψει στο πιάνο. Η Ρουθ άλλαξε γνώμη όταν ο Λιτσίν έδειξε τη στήλη του Μάρτιν και εξήγησε ότι ήταν ο κορυφαίος κριτικός χορού της Αμερικής. Ο δεύτερος χρόνος της Τόλτσιφ με το Ballet Russe έφερε μεγαλύτερους ρόλους. Ήταν σολίστ στο Le Beau Danube και ανέλαβε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο Ancient Russia, ένα άλλο μπαλέτο Nijinska.
Εποχή Μπαλανσίν
Την άνοιξη του 1944, ο γνωστός χορογράφος George Balanchine προσλήφθηκε από το Ballet Russe de Monte Carlo για να εργαστεί σε μια νέα παραγωγή με τίτλο «Song of Norway» . Αυτό ήταν καταλύτης για την καριέρα του Tallchief και του Balanchine. Από την αρχή, την προσέλκυσε ο Balanchine. Περιγράφοντας μια από τις πρώτες της εμπειρίες μαζί του, έγραψε: «Όταν είδα τι είχε κάνει, έμεινα έκπληκτη. Όλα φαινόντουσαν τόσο απλά αλλά τέλεια: Ένα κομψό μπαλέτο έγινε πραγματικότητα μπροστά στα μάτια μου». Στην αρχή, δεν ήταν σίγουρη αν της έδινε ιδιαίτερη προσοχή, αλλά γρήγορα το ανακάλυψε. Ο Balanchine ανέθεσε στην Tallchief ένα σόλο στο «Song of Norway» και το βράδυ πριν από την πρεμιέρα, της είπε επίσης ότι θα ήταν η αντικαταστάτρια της Danilova. Το μπαλέτο ήταν επιτυχημένο και της προσφέρθηκε συμβόλαιο για το υπόλοιπο της σεζόν. Χάρηκε που επέστρεψε στο μπαλέτο μετά από χρόνια στο Μπρόντγουεϊ και στο Χόλιγουντ, και δέχτηκε την προσφορά. Διαισθανόμενη ότι το αστέρι της Τόλτσιφ ήταν σε άνοδο, η μητέρα της απαίτησε αύξηση για την κόρη της. Η Τόλτσιφ «ταπεινώθηκε» από την πράξη της, αλλά η Ντέναμ ενέδωσε στις απαιτήσεις και αύξησε τον μισθό της χορεύτριας στα 50 δολάρια την εβδομάδα και την προήγαγε σε «σολίστ». Ο Μπαλανσίν συνέχισε να αναθέτει στην Τόλτσιφ σημαντικούς ρόλους, παρουσιάζοντάς την σε ένα pas de trois με τη Μαίρη Έλεν Μόιλαν και τον Νίκολας Μαγκαγιάνες στο Danses Concertantes. Τα βήματα είχαν κλασική μορφή, αλλά παρουσιάζονταν με μοναδικό τρόπο. Η Τόλτσιφ έγραψε: «Η προφορά ήταν έντονη, ο ρυθμός αιωρούμενος και μοντέρνος» και, «Η εκτέλεση των βημάτων φαινόταν περισσότερο σαν άσκηση για ευχαρίστηση και απόλαυση παρά για δουλειά. Ήταν μαγικό». Στο Le Bourgeois Gentilhomme , είχε ένα pas de deux με τον Γιούρεκ Λαζόφσκι.
Λίγο πριν από τα εγκαίνια του Ballet Imperial , η Balanchine είπε στην Tallchief ότι θα ήταν η δεύτερη πρωταγωνίστρια πίσω από τον Moylan. «Παραλίγο να λιποθυμήσω», θυμήθηκε. «Δεν μπορούσα να το ξεπεράσω». Καθώς η σεζόν προχωρούσε, η Balanchine την συμπάθησε τόσο επαγγελματικά - η Washington Post αποκαλούσε την Tallchief «κρίσιμη καλλιτεχνική του έμπνευση» - όσο και προσωπικά. Η Tallchief αγνοούσε την προσωπική έλξη για μεγάλο χρονικό διάστημα και η σχέση τους παρέμεινε κυρίως σε επαγγελματικό επίπεδο. Σιγά σιγά έγιναν φίλοι. Τότε, μια μέρα, ο Balanchine ζήτησε από την Tallchief να τον παντρευτεί, προς μεγάλη της έκπληξη. Μετά από λίγη σκέψη, συμφώνησε και το ζευγάρι παντρεύτηκε στις 16 Αυγούστου 1946.
Ένα βράδυ σε περιοδεία το 1945, η Tallchief έκανε την μπάρα της όταν ο Balanchine παρατήρησε: «Μακάρι να μάθαινες να κάνεις σωστά το battement tendu, δεν θα χρειαζόταν να μάθεις τίποτα άλλο». Ήταν ο τρόπος του να πει ότι έπρεπε να ξεκινήσει από την αρχή - το battement tendu είναι η πιο βασική άσκηση μπαλέτου που υπάρχει. «Ήθελα να πεθάνω», θυμήθηκε. «Αλλά είχα δει τη διαφορά μεταξύ του χορού της Mary Ellen [η οποία ήταν μαθήτρια του Balanchine] και του δικού μου. Ήξερα ότι είχε δίκιο». Υπό την καθοδήγηση του Balanchine, η Tallchief έχασε δέκα κιλά και επιμήκυνε τα πόδια και τον λαιμό της. Έμαθε πώς να κρατάει το στήθος της ψηλά, να κρατά την πλάτη της ίσια και να κρατά τα πόδια της καμπυλωμένα. «Το σώμα μου φαινόταν να περνάει μια μεταμόρφωση», θυμήθηκε. Η Tallchief ξαναέμαθε τις βασικές ασκήσεις όπως ήθελε ο Balanchine και μετέτρεψε τη μεγαλύτερη αδυναμία της - την κίνηση - σε δύναμη. Η Ντανίλοβα αφιέρωσε πολύ χρόνο στην εκμάθηση της τέχνης της μπαλαρίνας στην Τόλτσιφ, βοηθώντας την να μεταμορφωθεί από έφηβη σε νεαρή γυναίκα.
Η Tallchief ανέβηκε στο επίπεδο της «επιλεγμένης σολίστ» καθώς ο Balanchine συνέχισε να της αναθέτει σημαντικούς ρόλους. Ήταν η πρώτη που ερμήνευσε τον ρόλο της Coquette στο Night Shadow , τον πιο τεχνικά απαιτητικό ρόλο του μπαλέτου, αφότου η Danilova επέλεξε την άλλη πρωταγωνίστρια για τον εαυτό της.
Μπαλέτο της Νέας Υόρκης
Το 1946, ο Μπαλανσίν συνεργάστηκε με τον προστάτη των τεχνών Λίνκολν Κίρσταϊν για να ιδρύσουν την Εταιρεία Μπαλέτου , έναν άμεσο πρόδρομο του Μπαλέτου της Νέας Υόρκης . Η Τόλτσιφ είχε έξι μήνες να απομένουν στο συμβόλαιό της με το Ballet Russe de Monte Carlo, οπότε παρέμεινε στην εταιρεία μέχρι το 1947. Όταν έληξε το συμβόλαιό της, προσχώρησε στον Μπαλανσίν, ο οποίος βρισκόταν στη Γαλλία ως προσκεκλημένος χορογράφος στο Μπαλέτο της Όπερας του Παρισιού . Είχε κληθεί να «σώσει» το διάσημο θίασο, αλλά δεν εκτίμησαν όλοι την παρουσία του. Αγνόησε την ιεραρχία της εταιρείας, εξοργίζοντας περαιτέρω ορισμένους χορευτές. Μια ομάδα υποστηρικτών του Σερζ Λιφάρ , ο οποίος βρισκόταν σε άδεια ενώ διερευνούνταν οι κατηγορίες για βοήθεια στους Ναζί κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ηγήθηκε μιας έντονης εκστρατείας για να απαλλαγεί από τον Μπαλανσίν. Οι Spectateur και Les Arts συμμετείχαν, δημοσιεύοντας άρθρα που επιτίθεντο προσωπικά στον Μπαλανσίν.
Με την άφιξή της στη Γαλλία, η Tallchief ανέλαβε αμέσως ρόλους στις παραστάσεις Le baiser de la fée και Apollo . Μια άλλη χορεύτρια αποσύρθηκε από την παράσταση Apollo λίγο πριν την πρεμιέρα, αναγκάζοντας την Tallchief να μάθει έναν πιο δύσκολο ρόλο σε σύντομο χρονικό διάστημα. Παρά τις δυσκολίες, η πρεμιέρα σημείωσε τεράστια επιτυχία. Ο γαλλικός τύπος γοητεύτηκε από τον χορό της Tallchief, και ακόμη περισσότερο από το υπόβαθρό της. « Peau Rouge danse a l'Opera pour le Roi de Suede » [Ερυθρόδερμη χορεύει στην Όπερα για τον Βασιλιά της Σουηδίας], έγραφε ένας τίτλος στην πρώτη σελίδα. « La Fille du grand chef Indien danse a l'Opera » [Η κόρη του μεγάλου Ινδού αρχηγού χορεύει στην Όπερα], έγραφε ένας άλλος τίτλος. Οι συνάδελφοί της δεν εκτίμησαν ποτέ την Tallchief, αλλά το γαλλικό κοινό την αγάπησε. Μετά από έξι μήνες στο Παρίσι, η Tallchief και ο Balanchine επέστρεψαν στη Νέα Υόρκη. Κατά τη διάρκεια της παραμονής της στο Παρίσι, η Tallchief έγινε η πρώτη Αμερικανίδα που εμφανίστηκε με το Μπαλέτο της Όπερας του Παρισιού.
Όταν το ζευγάρι επέστρεψε στις ΗΠΑ, η Tallchief έγινε γρήγορα ένα από τα πρώτα αστέρια και η πρώτη πρίμα μπαλαρίνα του Μπαλέτου της Νέας Υόρκης, το οποίο άνοιξε τον Οκτώβριο του 1948. Ο Balanchine «έφερε επανάσταση στο μπαλέτο» δημιουργώντας ρόλους που απαιτούσαν αθλητισμό, ταχύτητα και επιθετικό χορό όπως τίποτα πριν. Η Tallchief ταίριαζε απόλυτα στο όραμα του Balanchine. «Πάντα πίστευα ότι ο Balanchine ήταν περισσότερο μουσικός παρά χορογράφος, και ίσως γι' αυτό συνδεθήκαμε», θυμήθηκε η Tallchief. Δημιούργησε πολλούς ρόλους ειδικά για τον Tallchief, συμπεριλαμβανομένου του πρωταγωνιστικού ρόλου στο « The Firebird » το 1949. Για το ντεμπούτο της στο «Firebird», η Kirstein έγραψε: «Η Maria Tallchief έκανε μια ηλεκτρισμένη εμφάνιση, αναδεικνυόμενη ως η πλησιέστερη προσέγγιση σε μια πρίμα μπαλαρίνα που είχαμε απολαύσει μέχρι τότε». Ο ρόλος δημιούργησε αίσθηση και την εκτόξευσε στην κορυφή του κόσμου του μπαλέτου, χαρίζοντάς της τον τίτλο της πρίμα μπαλαρίνας. Σημειώνοντας τη μεγάλη τεχνική δυσκολία του ρόλου, ο κριτικός των New York Times, Τζον Μάρτιν, έγραψε ότι ζητήθηκε από την Τόλτσιφ «να κάνει τα πάντα εκτός από το να περιστρέφεται στο κεφάλι της, και το κάνει με απόλυτη και ασύγκριτη ευφυΐα».
Η δημοτικότητα της Tallchief βοήθησε την νεοσύστατη χορευτική ομάδα να αναπτυχθεί και της ζητήθηκε να εμφανίζεται έως και οκτώ φορές την εβδομάδα. Παρόλο που ο Balanchine και η Tallchief χώρισαν το 1951, συνέχισαν να συνεργάζονται.
Το 1954, η Τόλτσιφ ανέλαβε τον ρόλο της Ζαχαρένιας Νεράιδας στην πρόσφατα αναδιαμορφωμένη εκδοχή του Μπαλανσίν του Καρυοθραύστη, ένα τότε άγνωστο μπαλέτο. Η ερμηνεία της στον ρόλο βοήθησε να μετατραπεί το έργο σε ένα ετήσιο χριστουγεννιάτικο κλασικό έργο και στην πιο αξιόπιστη ελκυστικότητα της βιομηχανίας. Ο κριτικός Γουόλτερ Τέρι σχολίασε: «Η Μαρία Τόλτσιφ, ως Ζαχαρένια Νεράιδα, είναι η ίδια ένα πλάσμα μαγείας, που χορεύει το φαινομενικά αδύνατο με την αβίαστη ομορφιά της κίνησης, ηλεκτρίζοντάς μας με τη λαμπρότητά της, μαγεύοντάς μας με την ακτινοβολία της ύπαρξής της. Έχει άραγε ισάξιά της οπουδήποτε, εντός ή εκτός της χώρας των νεράιδων; Παρακολουθώντας την στον Καρυοθραύστη, μπαίνει κανείς στον πειρασμό να το αμφισβητήσει».
Άλλοι αξιοσημείωτοι ρόλοι που δημιούργησε η Tallchief υπό τον Balanchine περιλαμβάνουν τη Βασίλισσα των Κύκνων στην εκδοχή του Balanchine της Λίμνης των Κύκνων και την Ευρυδίκη στον Ορφέα. Δημιούργησε τον πρωταγωνιστικό ρόλο του "Άσωτου Υιού", "Jones Beach", "A La Françaix" και έργα χωρίς πλοκή όπως τα " Sylvia Pas de Deux ", " Allegro Brillante ", "Pas de Dix" και "Symphony in C". Οι φλογερές, αθλητικές της ερμηνείες βοήθησαν τον Balanchine να καθιερωθεί ως ο πιο εξέχων και επιδραστικός χορογράφος της εποχής.
Η Τόλτσιφ παρέμεινε στο Μπαλέτο της Νέας Υόρκης μέχρι τον Φεβρουάριο του 1960, αλλά πήρε επίσης άδεια για να συνεργαστεί με άλλες ομάδες. Έκανε εμφανίσεις ως guest με το Μπαλέτο της Όπερας του Σικάγο , το Μπαλέτο του Σαν Φρανσίσκο , το Βασιλικό Μπαλέτο της Δανίας και το Μπαλέτο του Αμβούργου , μεταξύ άλλων. Εργαζόμενη για το Ρωσικό Μπαλέτο του Μόντε Κάρλο το 1954-55, αμειβόταν με 2.000 δολάρια την εβδομάδα, που φέρεται να ήταν ο υψηλότερος μισθός που είχε καταβληθεί ποτέ σε χορεύτρια εκείνη την εποχή. Το 1958, δημιούργησε την πρωταγωνίστρια στη Συμφωνική Ορχήστρα Γκουνό του Μπαλανσίν πριν πάρει άδεια για να αποκτήσει το πρώτο της παιδί.
Αργότερη καριέρα
Αφού έφυγε από το Μπαλέτο της Νέας Υόρκης, η Τόλτσιφ εντάχθηκε στο American Ballet Theatre , αρχικά ως προσκεκλημένη χορεύτρια και στη συνέχεια ως πρίμα μπαλαρίνα. Εκείνο το καλοκαίρι, εμφανίστηκε δίπλα στον Δανό χορευτή Έρικ Μπρουν στη Ρωσία, όπου αναγνωρίστηκε για την «επιβλητικότητα, τη λαμπρότητα και την αξιοπρέπεια του αμερικανικού στυλ». Με αυτόν τον τρόπο, έγινε η πρώτη Αμερικανίδα χορεύτρια που εμφανίστηκε στο φημισμένο Θέατρο Μπολσόι της Μόσχας . Από το 1960 έως το 1962, η Τόλτσιφ επέκτεινε το ρεπερτόριό της αναλαμβάνοντας δραματικούς, σε αντίθεση με τους αφηρημένους, ρόλους όπως οι ομώνυμοι ρόλοι των έργων «Δεσποινίς Τζούλι» και « Κυρία από τη Θάλασσα» της Μπίργκιτ Κάλμπεργκ , καθώς και η μελαγχολική ηρωίδα του « Κήπος με τις Λιλά» του Αντώνιου Τυδώρ .
Ο χορός της Tallchief δεν περιοριζόταν στη σκηνή. Εμφανίστηκε σε πολλές τηλεοπτικές εκπομπές, συμπεριλαμβανομένου του The Ed Sullivan Show . Υποδύθηκε την Άννα Παύλοβα στο μιούζικαλ του 1952 Million Dollar Mermaid . Το 1962, η Tallchief ήταν η παρτενέρ της επιλογής του Rudolf Nureyev για το αμερικανικό ντεμπούτο του, το οποίο μεταδόθηκε στην εθνική τηλεόραση. Η τελευταία της εμφάνιση στην Αμερική ήταν στην τηλεοπτική εκπομπή " Bell Telephone Hour " το 1966.
Με την παρότρυνση του Μπαλανσίν (με τον οποίο δεν ήταν πλέον παντρεμένη), μετακόμισε στη Γερμανία, όπου έγινε για λίγο η κορυφαία χορεύτρια του Μπαλέτου του Αμβούργου . Μία από τις τελευταίες της εμφανίσεις ήταν ένας ομώνυμος ρόλος το 1966 στην όπερα «Σταχτοπούτα» του Πίτερ βαν Ντάικ, προτού αποσυρθεί από τον χορό, μη θέλοντας να χορέψει πέρα από την ακμή της. Κατά τη διάρκεια της καριέρας της, χόρεψε σε όλη την Ευρώπη και τη Νότια Αμερική, την Ιαπωνία και τη Ρωσία. Έκανε εμφανίσεις ως guest με αρκετές συμφωνικές ορχήστρες.
Διδασκαλία και διοίκηση
Αφού αποσύρθηκε από τον χορό, η Τόλτσιφ μετακόμισε στο Σικάγο, όπου διέμενε ο σύζυγός της Μπαζ Πάσεν. Διετέλεσε διευθύντρια μπαλέτου για την Λυρική Όπερα του Σικάγο από το 1973 έως το 1979. Το 1974, ίδρυσε τη σχολή μπαλέτου της Λυρικής Όπερας, όπου δίδαξε την τεχνική Μπαλανσίν. Εξηγώντας τη φιλοσοφία της διδασκαλίας της, έγραψε: «Οι νέες ιδέες είναι απαραίτητες, αλλά πρέπει να διατηρήσουμε τον σεβασμό για την τέχνη του μπαλέτου - και αυτό σημαίνει και τον καλλιτέχνη - αλλιώς δεν αποτελεί πλέον μορφή τέχνης».
Μαζί με την αδερφή της Marjorie, η Tallchief ίδρυσε το Chicago City Ballet το 1981. Διετέλεσε συν-καλλιτεχνική διευθύντρια μέχρι τη διάλυσή του το 1987. Παρά την αποτυχία της εταιρείας, η Chicago Tribune την αποκάλεσε «δύναμη στην ιστορία του χορού του Σικάγο» και είπε ότι αναμφισβήτητα αύξησε τη δημοτικότητα του χορού στην πόλη.
Η Tallchief συμμετείχε στο ντοκιμαντέρ Dancing for Mr. B το 1989. Από το 1990 μέχρι τον θάνατό της, ήταν καλλιτεχνική σύμβουλος του Μπαλέτου του Φεστιβάλ του Σικάγο του Von Heidecke .
Στυλ χορού
Η Tallchief ήταν γνωστή για το ότι «μάγευε έτο κοινό με την ταχύτητα, την ενέργεια και τη φλόγα της». Λέγεται ότι επέδειξε τόσο «ηλεκτριστικό πάθος» όσο και μεγάλη τεχνική ικανότητα. Συνδύαζε την ακριβή κίνηση των ποδιών με τον αθλητισμό. Η Ashley Wheater, καλλιτεχνική διευθύντρια του Μπαλέτου Joffrey , σχολίασε: «Όταν παρακολουθείς την Tallchief σε βίντεο, βλέπεις ότι εκτός από την τεχνική στιλπνότητα, υπάρχει ένα φλογερό πάθος που έφερνε στον χορό της. Στην ερμηνεία της στο «Firebird» του Balanchine, την κατέκλυζε τόσο εσωτερικά όσο και εξωτερικά. Δεν ήταν απλώς μια σπουδαία χορεύτρια, αλλά μια πραγματική καλλιτέχνης - μια αληθινή ερμηνεύτρια που έφερνε την προσωπικότητά της στον χορό». Σύμφωνα με το Time , ήταν επίσης «μια δεξιοτέχνης στην τέλεια παύση, τη στιγμή της ακινησίας που επέτρεπε στο κοινό και στην αφήγηση να συμβαδίζουν με τη χορογραφία».
Ο Γουίλιαμ Μέισον, ομότιμος διευθυντής της Λυρικής Όπερας του Σικάγο, περιέγραψε την Τόλτσιφ ως «μια άψογη επαγγελματία... Συνειδητοποίησε ποια και τι ήταν, αλλά δεν το επιδείκνυε. Ήταν ανεπιτήδευτη». Η συνάδελφός της χορεύτρια Αλέγκρα Κεντ σχολίασε «Δεν φαινόταν να φοβάται τη σκηνή, όπως μερικοί άλλοι. Είχε σιδερένια θέληση μέσα της... Διατύπωσε τις μπούκλες και τις extensions της τόσο απαλά ή τόσο έντονα όσο η ίδια η μουσική».
Προσωπική ζωή
Κατά τη διάρκεια του πρώτου της έτους στο Ballet Russe de Monte Carlo, η Tallchief έβγαινε με τον Ρώσο χορευτή Alexander "Sasha" Goudevitch, τον αγαπημένο της ομάδας. «Και για τους δύο μας, ήταν ο πρώτος μας έρωτας», θυμήθηκε η Tallchief. «Βλεπόμασταν κάθε μέρα και ήμουν πεπεισμένος ότι ήταν αληθινός έρωτας». Ο Goudevitch εργαζόταν παράνομα για επιπλέον χρήματα και αγόρασε στην Tallchief ένα δαχτυλίδι αρραβώνων. Την άνοιξη του 1944, ωστόσο, άλλαξε ξαφνικά γνώμη όταν μια άλλη νεαρή γυναίκα άρχισε να τον καταδιώκει. Όπως θυμήθηκε αργότερα η Tallchief, «Η καρδιά μου ράγισε».
Αφού ο γεωργιανής καταγωγής Αμερικανός χορογράφος μπαλέτου George Balanchine προσλήφθηκε από το Ballet Russe, ένιωσε έλξη για τον Tallchief τόσο επαγγελματικά όσο και προσωπικά. Εκείνη δεν γνώριζε ότι ένιωθε έτσι: «Ποτέ δεν μου πέρασε από το μυαλό ότι υπήρχε κάτι περισσότερο από τον χορό στο μυαλό του... Θα ήταν παράλογο να σκεφτεί κανείς ότι υπήρχε κάτι προσωπικό». Αν και η σχέση τους έγινε πιο στενή, ήταν σοκ για τον Tallchief όταν ο Balanchine της ζήτησε να τον παντρευτεί. Το καλοκαίρι του 1945, την κάλεσε να τον συναντήσουν μετά από μια παράσταση στο Λος Άντζελες. Ο Balanchine της άνοιξε την πόρτα του αυτοκινήτου και όταν μπήκε μέσα, εκείνος έμεινε σιωπηλός για μια στιγμή πριν πει: «Μαρία, θα ήθελα να γίνεις γυναίκα μου», «Παραλίγο να πέσω από τη θέση μου και δεν μπόρεσα να απαντήσω», θυμήθηκε. Τελικά απάντησε: «Αλλά, George, δεν είμαι σίγουρη ότι σε αγαπώ. Νιώθω ότι δεν σε γνωρίζω σχεδόν καθόλου». Απάντησε ότι δεν είχε σημασία και αν ο γάμος διαρκούσε μόνο λίγα χρόνια, αυτό ήταν εντάξει για αυτόν. Αφού το σκέφτηκε για μια μέρα, η Τόλτσιφ δέχτηκε την πρότασή του.
Όταν είπε στους γονείς της για τον αρραβώνα, η μητέρα της έγινε έξαλλη: «Δεν έχω ξανακούσει κάτι πιο... ηλίθιο [...] Τι σου συμβαίνει;» Ο Μπαλανσίν δεν δίστασε να ακούσει την αντίρρησή της, λέγοντας ότι τελικά θα συμφωνούσε. Ενώ ήταν αρραβωνιασμένοι, ο Μπαλανσίν έκανε υπερβολικές ρομαντικές χειρονομίες και φέρθηκε στον Τόλτσιφ με μεγάλη στοργή. «Προφανώς προσπαθούσε να με πείσει [ότι ο γάμος μας] ήταν αναπόφευκτος», έγραψε. «Δεν χρειαζόμουν πειθώ. Ερωτευόμουν».
Η Τόλτσιφ και ο Μπαλανσίν παντρεύτηκαν στις 16 Αυγούστου 1946, όταν εκείνη ήταν 21 ετών και εκείνος 42. Οι γονείς της συνέχισαν να αντιτίθενται στον γάμο και δεν παρευρέθηκαν στην τελετή. Το ζευγάρι δεν είχε ένα παραδοσιακό μήνα του μέλιτος : «Και για τους δύο μας, η δουλειά ήταν πιο σημαντική».
Σύμφωνα με την Tallchief, «Το πάθος και ο ρομαντισμός δεν έπαιζαν μεγάλο ρόλο στον έγγαμο βίο μας. Κρατούσαμε τα συναισθήματά μας για την τάξη». Παρ' όλα αυτά, περιέγραψε τον Balanchine ως «έναν ζεστό, στοργικό, στοργικό σύζυγο». Ο γάμος τους ακυρώθηκε το 1952, όταν και τα δύο μέρη έλκονταν από άλλους ανθρώπους.
Το 1952, η Τόλτσιφ παντρεύτηκε τον Ελμούρζα Νατίρμποφ, πιλότο μιας ιδιωτικής αεροπορικής εταιρείας τσάρτερ . Το ζευγάρι χώρισε δύο χρόνια αργότερα. Το 1955, γνώρισε τον επιχειρηματία από το Σικάγο Χένρι Ντ. («Μπαζ») Πάσεν Τζούνιορ. «Ήταν πολύ χαρούμενος, εξωστρεφής και δεν ήξερε τίποτα για το μπαλέτο - πολύ αναζωογονητικό», θυμήθηκε. Το ζευγάρι παντρεύτηκε τον επόμενο Ιούνιο και πέρασε το μήνα του μέλιτος με μια περιοδεία μπαλέτου στην Ευρώπη. Με τον Πάσεν, η Τόλτσιφ απέκτησε το μοναδικό της παιδί, την Ελίζ Μαρία Πάσεν (γεννημένη το 1959), η οποία έγινε βραβευμένη ποιήτρια και διευθύντρια της Εταιρείας Ποίησης της Αμερικής . Με αυτόν τον γάμο, η Τόλτσιφ απέκτησε επίσης μια θετή κόρη, τη Μάργκαρετ Ράιτ. Το ζευγάρι παρέμεινε μαζί, ακόμη και κατά τη σύντομη φυλάκιση του Πάσεν για φοροδιαφυγή, μέχρι τον θάνατό του, το 2004.
Η Τόλτσιφ είχε την τάση να εκφράζει άμεσα τη γνώμη της, χωρίς ποτέ να μασάει τα λόγια της. «Της έδινε την ψευδαίσθηση ότι ήταν ντίβα», είπε ο προστατευόμενος της Τόλτσιφ, Κένεθ φον Χάιντεκε , «αλλά στην πραγματικότητα ήταν μια έντονη αίσθηση ειλικρίνειας».
Τον Δεκέμβριο του 2012, η Τόλτσιφ έσπασε το ισχίο της. Πέθανε στις 11 Απριλίου 2013, από επιπλοκές που προέκυψαν από τον τραυματισμό.
Η Τόλτσιφ θεωρούνταν η πρώτη μεγάλη πρίμα μπαλαρίνα της Αμερικής και ήταν η πρώτη ιθαγενής Αμερικανίδα που κατείχε τον τίτλο. Παρέμεινε στενά συνδεδεμένη με την ιστορία της στην φυλή των Όσατζ μέχρι τον θάνατό της, μιλώντας πολλές φορές ενάντια στα στερεότυπα και τις παρανοήσεις σχετικά με τους ιθαγενείς Αμερικανούς. Η Τόλτσιφ συμμετείχε στο πρόγραμμα America for Indian Opportunity και ήταν διευθύντρια του βραβείου Indian Council Fire Achievement Award. Αυτή και η αδερφή της Μάρτζορι ήταν δύο από τις πέντε ιθαγενείς Αμερικανίδες χορεύτριες μπαλέτου από την Οκλαχόμα που γεννήθηκαν τη δεκαετία του 1920. Ωστόσο, επιθυμούσε να κριθεί μόνο για την αξία του χορού της. «Πάνω απ 'όλα, ήθελα να εκτιμηθώ ως πρίμα μπαλαρίνα που τυχαίνει να είναι ιθαγενής Αμερικανίδα, ποτέ ως κάποια που ήταν Αμερικανίδα μπαλαρίνα Ινδιάνα», έγραψε.
Η Tallchief χαρακτηρίστηκε ως «μία από τις πιο λαμπρές Αμερικανίδες μπαλαρίνες του 20ού αιώνα» από τους New York Times . Σύμφωνα με την Wheater, «άνοιξε το δρόμο για χορευτές που δεν ανήκαν στο παραδοσιακό καλούπι του μπαλέτου... ήταν καθοριστική στο να σπάσει το στίγμα». Μετά τον θάνατο της Tallchief, ο Jacques d'Amboise σχολίασε: «Όταν σκεφτόσουν το ρωσικό μπαλέτο, ήταν η Ulanova . Με το αγγλικό μπαλέτο, ήταν η Fonteyn . Για το αμερικανικό μπαλέτο, ήταν η Tallchief. Ήταν μεγαλοπρεπής με τον πιο μεγαλοπρεπή τρόπο». Το Time σχολίασε: «από όλες τις μπαλαρίνες του περασμένου αιώνα, λίγες πέτυχαν την τέχνη της Maria Tallchief, ένα είδος συνειδητού ονείρου, μια ονειροπόληση με ραχοκοκαλιά».
Της αποδίδεται η «κατάρριψη των εθνοτικών φραγμών» και ήταν από τους πρώτους Αμερικανούς που άκμασαν σε έναν τομέα που κυριαρχούνταν για πολύ καιρό από Ρώσους και Ευρωπαίους. Αναλογιζόμενη την καριέρα της, η Tallchief έγραψε «Ήμουν στη μέση της μαγείας, παρουσία της ιδιοφυΐας. Και δόξα τω Θεώ που το ήξερα».
Τιμητικές διακρίσεις
Στην Οκλαχόμα, η Τόλτσιφ τιμήθηκε από τον κυβερνήτη τόσο για τα επιτεύγματά της στο μπαλέτο όσο και για την υπερηφάνειά της για την αμερικανική ινδιάνικη καταγωγή της. Η Βουλή κήρυξε την 29η Ιουνίου 1953 ως «Ημέρα της Μαρίας Τόλτσιφ». Στέκεται ανάμεσα σε τέσσερις άλλες Ινδές μπαλαρίνες που απεικονίζονται στην «Πτήση του Πνεύματος», μια τοιχογραφία στο κτίριο του Καπιτωλίου της Οκλαχόμα . Η Τόλτσιφ είναι θέμα ενός από τα χάλκινα αγάλματα σε φυσικό μέγεθος με τίτλο « Τα Πέντε Φεγγάρια » , που βρίσκεται στην Ιστορική Εταιρεία της Τάλσα. Το Έθνος Όσατζ την τίμησε με τον τίτλο «Πριγκίπισσα Γουά-Χθε-Τόμπα » ( Όσατζ : 𐓏𐓘𐓸𐓧𐓟-𐓵𐓪͘𐓬𐓘 , με λατινικούς χαρακτήρες: Wahle-ðǫpa , «Γυναίκα Δύο Κόσμων» ή «Δύο Σημαία»). Το 1996, η Τόλτσιφ έλαβε την Τιμή του Κέντρου Κένεντι για τα επιτεύγματά της σε όλη της τη ζωή. Η βιογραφία της από το Κέντρο Κένεντι αναφέρει ότι η Τόλτσιφ ήταν «τόσο η έμπνευση όσο και η ζωντανή έκφραση των καλύτερων που έχουν δώσει [οι Ηνωμένες Πολιτείες] στον κόσμο. Ο ατομικισμός και η ιδιοφυΐα της ενώθηκαν για να δημιουργήσουν ένα από τα πιο ζωτικά και όμορφα κεφάλαια στην ιστορία του αμερικανικού χορού».
Η Tallchief είναι μέλος του National Women's Hall of Fame και ονομάστηκε δύο φορές «Γυναίκα της Χρονιάς» από το Washington Press Club. Ήταν δύο φορές στην ετήσια λίστα βραβείων του Dance Magazine . Το περιοδικό εξήγησε την αναγνώριση του 1960: «[Η Tallchief είναι] ένα αστέρι με πραγματικά αμερικανικό χαρακτήρα, της οποίας οι ιδιότητες κομψότητας, λαμπρότητας και σεμνότητας... [έκαναν] μια διακεκριμένη συμβολή στην πρόσφατη πολιτιστική αποστολή του American Ballet Theatre στην Ευρώπη και τη Ρωσία». Το 1999, η Tallchief τιμήθηκε με το Αμερικανικό Εθνικό Μετάλλιο Τεχνών από το Εθνικό Ίδρυμα Τεχνών . Το 2011, έλαβε το βραβείο Making History Award for Distinction in the Performing Arts του Μουσείου Ιστορίας του Σικάγο .
Το 2006, το Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης παρουσίασε ένα ειδικό αφιέρωμα στη Μαρία Τόλτσιφ με τίτλο «Ένας φόρος τιμής στη σπουδαία χορεύτρια του μπαλέτου Μαρία Τόλτσιφ», κατά τη διάρκεια του οποίου η Τόλτσιφ ονόμασε επίσημα τον Κένεθ φον Χάιντεκε ως προστατευόμενό της .
Το 2018, η Τόλτσιφ έγινε μία από τους εισακτέους στην πρώτη τελετή εισαγωγής που πραγματοποιήθηκε από το Εθνικό Hall of Fame των Ιθαγενών Αμερικανών.
Στις 13 Νοεμβρίου 2020, δημιουργήθηκε ένα Google Doodle προς τιμήν της.
Η Tallchief τιμάται αυτή τη στιγμή σε μια γυναικεία συνοικία των Αμερικανών . Η συνοικία, σχεδιασμένη από τον Benjamin Sowards και γλυπτή από τον Joseph Menna, την δείχνει στην πίσω όψη απέναντι από μια απεικόνιση του George Washington, γλυπτή από τη Laura Gardin Fraser .Εμφανίζεται επίσης στον επανασχεδιασμό του " δολαρίου Sacagawea " του 2023.
Βιογραφίες και ντοκιμαντέρ
Η Τόλτσιφ έχει αποτελέσει θέμα πολλών βιογραφιών. Η αυτοβιογραφία της, Maria Tallchief: America's Prima Ballerina , γράφτηκε από κοινού με τον Λάρι Κάπλαν και κυκλοφόρησε το 1997.
Η Σάντι και ο Γιάσου Οσάβα της Upstream Productions στο Σιάτλ της Ουάσινγκτον , γύρισαν ένα ντοκιμαντέρ με τίτλο Maria Tallchief τον Νοέμβριο του 2007, το οποίο προβλήθηκε στο PBS μεταξύ 2007 και 2010.
