΄Ελλη Πρωτογερέλλη

 Πηγή:https://www.lesvosnews.net/articles/news-categories/koinonia/efyge-sta-100-tis-i-elli-protogerelli-lazoy-mia-zoi-agona

Γεννημένη το 1926 στη Θερμή Λέσβου, η Έλλη Πρωτογερέλλη ανήκε σε εκείνη τη γενιά που ενηλικιώθηκε μέσα σε ιστορικές αναταράξεις και επέλεξε να πάρει θέση. Μαζί με τον αδελφό της, Φρίξο Πρωτογερέλλη, συμμετείχε στην ίδρυση της ΕΠΟΝ στο νησί, σε μια περίοδο που η νεολαία μετατρεπόταν σε πυρήνα αντίστασης και ελπίδας.

Η δράση της δεν περιορίστηκε εκεί. Μετά την επιστροφή του αδελφού της από τη Μέση Ανατολή το 1946, οι δυο τους συμμετείχαν ενεργά στην προσπάθεια ανασυγκρότησης του ΕΑΜικού κινήματος στη Λέσβο. Ήταν μια επιλογή που είχε κόστος. Το 1948 συνελήφθη και φυλακίστηκε μαζί με τη φίλη της Έλλη Σβώρου, περνώντας δέκα ολόκληρα χρόνια στις φυλακές Αβέρωφ – μια δεκαετία σιωπής, αντοχής και εσωτερικής δύναμης.

Αποφυλακίστηκε το 1958 και ακολούθησε μια ζωή πιο ήσυχη, αλλά όχι λιγότερο ουσιαστική. Έζησε για πολλά χρόνια στη Ριζούπολη, κοντά στην οικογένεια του αδελφού της, σε μια γειτονιά που τη γνώρισε όχι μόνο ως αγωνίστρια, αλλά ως άνθρωπο της καθημερινότητας.

Κι εκεί είναι ίσως το πιο ανθρώπινο κομμάτι της ιστορίας της. Όπως αναφέρουν οι άνθρωποι που τη γνώρισαν, η Έλλη δεν ήταν μόνο η γυναίκα της αντίστασης και της δοκιμασίας. Ήταν ένας άνθρωπος με χιούμορ, με ζωντάνια, με μια αστείρευτη διάθεση να προσφέρει. Ένας άνθρωπος που δεν κουβαλούσε το βάρος του παρελθόντος ως παράσημο, αλλά ως ήσυχη δύναμη.

Για τον Σύλλογο «Πολίτες της Ριζούπολης», του οποίου υπήρξε επίτιμο μέλος, αποτέλεσε σημείο αναφοράς. «Φάρος ανθρωπιάς», «πηγή αισιοδοξίας», «παράδειγμα αγωνιστικότητας και καρτερικότητας» – λέξεις που δεν χρησιμοποιούνται εύκολα, αλλά στην περίπτωσή της μοιάζουν να έχουν βάρος.

Ο αποχαιρετισμός της είναι το κλείσιμο ενός κύκλου. Μια υπενθύμιση ότι πίσω από τις μεγάλες αφηγήσεις της ιστορίας υπάρχουν πρόσωπα που πλήρωσαν το τίμημα, έμειναν όρθια και συνέχισαν – αθόρυβα.

Η Έλλη Πρωτογερέλλη – Λάζου αφήνει πίσω της μια μνήμη που δεν ζητά προβολή. Ζητά μόνο να μη σβήσει.

Cass Elliot

 Η Έλεν Ναόμι Κοέν (19 Σεπτεμβρίου 1941 – 29 Ιουλίου 1974), γνωστή επαγγελματικά με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Κας Έλιοτ , ήταν Αμερικανίδα τραγουδοποιός, κωμική ηθοποιός και τηλεοπτική προσωπικότητα. Μέλος του συγκροτήματος τραγουδιών The Mamas & the Papas (1965–68), ήταν επίσης γνωστή ως « Mama Cass », ένα όνομα που δήλωσε ότι δεν της άρεσε.  Μετά τη διάλυση του συγκροτήματος, η Έλιοτ κυκλοφόρησε πέντε σόλο άλμπουμ. Έλαβε το βραβείο Γκράμι για την καλύτερη σύγχρονη (R&R) ερμηνεία για το τραγούδι « Monday, Monday » (1967). Το 1998, εισήχθη μετά θάνατον στο Rock and Roll Hall of Fame για τη δουλειά της με τους Mamas & the Papas. 

Πρώιμη ζωή και εκπαίδευση

Η Έλεν Ναόμι Κοέν γεννήθηκε στις 19 Σεπτεμβρίου 1941 στη Βαλτιμόρη του Μέριλαντ , κόρη του Φίλιπ (πέθανε το 1962) και της Μπες Κοέν ( το γένος  Λεβίν , 1915–1994). Και οι τέσσερις παππούδες της ήταν Ρωσοεβραϊκοί μετανάστες. Η οικογένειά της αντιμετώπισε σημαντικές οικονομικές πιέσεις και αβεβαιότητες κατά τη διάρκεια των παιδικών της χρόνων. Ο πατέρας της, που συμμετείχε σε διάφορες επιχειρηματικές δραστηριότητες, τελικά πέτυχε μέσω της ανάπτυξης ενός φορτηγού φαγητού στη Βαλτιμόρη που παρείχε γεύματα σε εργάτες οικοδομών.  Η μητέρα της ήταν εκπαιδευμένη νοσοκόμα. Ο Έλιοτ είχε έναν αδελφό, τον Τζόζεφ, και μια μικρότερη αδελφή, τη Λία , η οποία έγινε επίσης τραγουδίστρια και ηχογράφος. Ο Έλιοτ πέρασε τα πρώτα χρόνια της ζωής του με την οικογένειά της στην Αλεξάνδρεια της Βιρτζίνια , και όταν ήταν 15 ετών, η οικογένεια μετακόμισε πίσω στη Βαλτιμόρη, όπου είχαν ζήσει για λίγο όταν γεννήθηκε ο Έλιοτ.

Η Έλιοτ υιοθέτησε το όνομα «Κας» στο λύκειο, πιθανώς δανειζόμενη το από την ηθοποιό Πέγκι Κας , σύμφωνα με τον Ντένι Ντόχερτι . Πήρε το επώνυμο «Έλιοτ» λίγο αργότερα, στη μνήμη ενός φίλου που είχε πεθάνει. Ενώ βρισκόταν στην Αλεξάνδρεια, φοίτησε στο Λύκειο Τζορτζ Ουάσινγκτον .  Όταν η οικογένεια της Έλιοτ επέστρεψε στη Βαλτιμόρη, εκείνη φοίτησε στο Λύκειο Φόρεστ Παρκ .  Ενώ φοιτούσε στο Λύκειο Φόρεστ Παρκ, η Έλιοτ ενδιαφέρθηκε για την υποκριτική. Κέρδισε έναν μικρό ρόλο στο θεατρικό έργο The Boy Friend , μια καλοκαιρινή παραγωγή στο Θέατρο Χίλτοπ στο Όουινγκς Μιλς του Μέριλαντ.  Έφυγε από το λύκειο λίγο πριν την αποφοίτησή της και μετακόμισε στη Νέα Υόρκη για να προωθήσει την καριέρα της ως ηθοποιός (όπως αφηγούνται οι στίχοι του τραγουδιού « Creeque Alley »).

Καριέρα

1962–1964: Πρώιμη καριέρα

Αφού εγκατέλειψε το λύκειο για να ακολουθήσει καριέρα στον χώρο του θεάματος στη Νέα Υόρκη, η Έλιοτ συμμετείχε σε περιοδείες στο μιούζικαλ The Music Man το 1962 με το όνομα Cass Elliot, αλλά έχασε τον ρόλο της Δεσποινίδας Marmelstein στο I Can Get It for You Wholesale από την Barbra Streisand . Η Έλιοτ τραγουδούσε μερικές φορές ενώ εργαζόταν ως βεστιάριο στο The Showplace στο Greenwich Village , αλλά δεν ακολούθησε καριέρα τραγουδίστριας μέχρι που μετακόμισε στην περιοχή της Ουάσινγκτον για να φοιτήσει στο Αμερικανικό Πανεπιστήμιο (όχι στο Swarthmore College όπως αναφέρεται στο βιογραφικό τραγούδι "Creeque Alley"). 

Η σκηνή της φολκ μουσικής της Αμερικής βρισκόταν σε άνοδο όταν ο Έλιοτ συνάντησε τον μπάντζοϊστα και τραγουδιστή Τιμ Ρόουζ και τον τραγουδιστή Τζον Μπράουν, και οι τρεις άρχισαν να εμφανίζονται ως Triumvirate. Το 1963, ο Τζέιμς Χέντρικς αντικατέστησε τον Μπράουν και το τρίο μετονομάστηκε σε Big 3. Η πρώτη ηχογράφηση του Έλιοτ με τους Big 3 ήταν το "Winken, Blinken, and Nod", που κυκλοφόρησε από την FM Records το 1963. Το 1964, το συγκρότημα εμφανίστηκε σε μια βραδιά "ανοιχτού μικροφώνου" στο The Bitter End στο Γκρίνουιτς Βίλατζ, με το όνομα Cass Elliot and the Big 3, ακολουθούμενο από τον φολκ τραγουδιστή Τζιμ Φόσο και τον μπάντζοϊστα της μπλουγκράς Έρικ Βάισμπεργκ . 

Ο Tim Rose έφυγε από τους Big 3 το 1964, και οι Elliot και Hendricks συνεργάστηκαν με τους Καναδούς Zal Yanovsky και Denny Doherty για να σχηματίσουν τους Mugwumps . Αυτό το συγκρότημα διήρκεσε οκτώ μήνες, μετά τους οποίους ο Cass εμφανίστηκε ως σόλο καλλιτέχνης για ένα διάστημα. Εν τω μεταξύ, ο Yanovsky και ο John Sebastian ίδρυσαν από κοινού τους Lovin' Spoonful , ενώ ο Doherty εντάχθηκε στους New Journeymen , ένα συγκρότημα που περιλάμβανε επίσης τον John Phillips και τη σύζυγό του Michelle Phillips . Το 1965, η Doherty έπεισε τον John Phillips ότι ο Elliot έπρεπε να ενταχθεί στο συγκρότημα, κάτι που έκανε ενώ τα μέλη του συγκροτήματος και η ίδια έκαναν διακοπές στις Παρθένες Νήσους. 

Ένας δημοφιλής μύθος για την Έλιοτ λέει ότι το φωνητικό της εύρος βελτιώθηκε κατά τρεις νότες αφότου χτυπήθηκε στο κεφάλι από χάλκινο σωλήνα ενώ περπατούσε μέσα σε ένα εργοτάξιο πίσω από το μπαρ όπου έπαιζαν οι New Journeymen στις Παρθένες Νήσους. Η Έλιοτ επιβεβαίωσε την ιστορία σε μια συνέντευξη του 1968 στο Rolling Stone , λέγοντας:

Είναι αλήθεια, με χτύπησε στο κεφάλι ένας σωλήνας που έπεσε κάτω και η εμβέλειά μου αυξήθηκε κατά τρεις νότες. Γκρεμίζανε αυτό το κλαμπ στα νησιά, το ανακαίνιζαν, έφτιαχναν μια πίστα χορού. Εργάτες έριξαν έναν λεπτό μεταλλικό σωλήνα υδραυλικών και με χτύπησε στο κεφάλι και με έριξε στο έδαφος. Έπαθα διάσειση και πήγα στο νοσοκομείο. Είχα έναν άσχημο πονοκέφαλο για περίπου δύο εβδομάδες και ξαφνικά τραγουδούσα πιο δυνατά. Είναι αλήθεια. Είμαι ειλικρινής στον Θεό. 

Σύμφωνα με πληροφορίες, φίλοι του Έλιοτ είπαν αργότερα ότι η ιστορία με την πίπα ήταν μια λιγότερο ενοχλητική εξήγηση για το γιατί ο Τζον Φίλιπς την είχε κρατήσει έξω από την ομάδα για τόσο καιρό: επειδή τη θεωρούσε πολύ χοντρή. 

1965–1968

Με δύο γυναίκες μέλη, οι New Journeymen χρειάζονταν ένα νέο όνομα. Σύμφωνα με τον Doherty, ο Elliot σκέφτηκε το όνομα The Mamas & the Papas .Η Elliot ήταν γνωστή για την αίσθηση του χιούμορ και την αισιοδοξία της και θεωρούνταν από πολλούς το πιο χαρισματικό μέλος του συγκροτήματος. Η δυνατή, ξεχωριστή φωνή της ήταν ένας σημαντικός παράγοντας στη σειρά επιτυχιών τους, όπως τα " California Dreamin' " , " Monday, Monday " και " Words of Love ". Ερμήνευσε επίσης το σόλο " Dream a Little Dream of Me " ^[ a ] , το οποίο το συγκρότημα ηχογράφησε το 1968 αφού έμαθε για τον θάνατο του Fabian Andre , ενός από τους άντρες που το συνέγραψαν. Η εκδοχή του Elliot είναι αξιοσημείωτη για τον στοχαστικό ρυθμό της, ενώ πολλές προηγούμενες ηχογραφήσεις του "Dream a Little Dream of Me" (συμπεριλαμβανομένης μίας του Nat King Cole και μιας άλλης του Ozzie Nelson ) ήταν εκδόσεις με γρήγορο ρυθμό - το τραγούδι είχε γραφτεί το 1931 ως χορευτική μελωδία. Οι Mamas & the Papas διήρκεσαν από το 1965 έως το 1968, με μια σύντομη επανένωση το 1971.

1968–1973: Σόλο καριέρα

Μετά τη διάλυση των The Mamas and & Papas, η Έλιοτ ξεκίνησε μια σόλο καριέρα τραγουδιού. Η πιο επιτυχημένη ηχογράφηση της κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ήταν το " Dream a Little Dream of Me " του 1968 από το ομώνυμο σόλο άλμπουμ της , που κυκλοφόρησε από την Dunhill Records , αν και είχε αρχικά κυκλοφορήσει νωρίτερα την ίδια χρονιά στο άλμπουμ The Papas & The Mamas .

Παράσταση στο Λας Βέγκας

Η Έλιοτ με τον Τζόνι Κας το 1969

Τον Οκτώβριο του 1968, η Έλιοτ έκανε το ντεμπούτο της ως σόλο headline στο Λας Βέγκας , στο Caesars Palace , με προγραμματισμένη τριήμερη συμμετοχή στα 40.000 δολάρια την εβδομάδα και δύο συναυλίες ανά βράδυ.  Σύμφωνα με την Έλιοτ, ακολούθησε μια εξάμηνη δίαιτα-εντατική δίαιτα πριν από την παράσταση, χάνοντας 45 από τα 130 κιλά της. Ωστόσο, απέδωσε ένα έλκος στομάχου και προβλήματα στο λαιμό στο σοβαρό πρόγραμμα διατροφής της, το οποίο αντιμετώπισε πίνοντας γάλα και κρέμα γάλακτος - ανακτώντας γρήγορα 23 κιλά στη διαδικασία. 

Ήταν καθηλωμένη στο κρεβάτι της για τρεις εβδομάδες πριν από την πρώτη παράσταση, ενώ ο μουσικός διευθυντής, η μπάντα και ο υπεύθυνος παραγωγής προσπαθούσαν να στήσουν μια παράσταση κατά την απουσία της. Ήταν προγραμματισμένο να κάνει πρόβες για τρεις ολόκληρες ημέρες πριν από την έναρξη της παράστασης, αλλά κατάφερε να ολοκληρώσει μόνο ένα μέρος μιας συνάντησης με την μπάντα, προτού πει ότι έχανε τη φωνή της. Παρέλειψε τις υπόλοιπες πρόβες και ήπιε τσάι με λεμόνι, ελπίζοντας να συνέλθει και να συνέλθει για την πρεμιέρα.

Ένα κοινό 950 ατόμων γέμισε το θέατρο Circus Maximus στο Caesar's Palace το βράδυ της Τετάρτης 16 Οκτωβρίου, συμπεριλαμβανομένων των Sammy Davis Jr. , Peter Lawford , Jimi Hendrix , Joan Baez , Liza Minnelli και Mia Farrow , η οποία είχε στείλει λουλούδια στο καμαρίνι του Elliot, αλλά στα παρασκήνια είχε ανέβει μανιωδώς πυρετό. Οι φίλοι της παρότρυναν τον μάνατζέρ της να ακυρώσει την παράσταση, αλλά εκείνη ένιωθε ότι ήταν πολύ σημαντική και επέμεινε να εμφανιστεί. Άρρωστη και έχοντας μόλις κάνει πρόβες, άρχισε να καταρρέει κατά τη διάρκεια της πρώτης της παράστασης. Η φωνή της ήταν αδύναμη και μόλις που ακουγόταν, και το μεγάλο πλήθος ήταν αδιάφορο, παρά τους διασημότητες που την καλωσόρισαν. Στο τέλος της παράστασης, ο Elliot επέστρεψε στη σκηνή για να ζητήσει συγγνώμη από το κοινό: «Αυτή είναι η πρώτη νύχτα και θα βελτιωθεί», είπε. Στη συνέχεια τραγούδησε το «Dream a Little Dream of Me» και έφυγε από τη σκηνή καθώς το κοινό χειροκροτούσε με μισή καρδιά. Επέστρεψε αργότερα το ίδιο βράδυ για να δώσει τη δεύτερη παράσταση, αλλά η φωνή της ήταν χειρότερη και πολλοί από το κοινό έφυγαν θορυβωδώς. 

Οι κριτικές ήταν σκληρές. Το περιοδικό Esquire αποκάλεσε την εκπομπή «Sink Along with Cass» και «μια καταστροφή» που ήταν «ηρωική σε αναλογία, επική σε έκταση».  Το Los Angeles Free Press την αποκάλεσε «μια ντροπιαστική οδήγηση», ενώ το Newsweek τη συνέκρινε με την καταστροφή του Τιτανικού : «Σαν κάποιο μεγάλο υπερωκεάνιο που ξεκινάει ένα άτυχο παρθενικό ταξίδι, η Mama Cass γλίστρησε κάτω από τα κύματα και βυθίστηκε στον πάτο». Η εκπομπή έκλεισε μετά από μόλις μία νύχτα και η Elliot πέταξε πίσω στο Λος Άντζελες για αυτό που περιγράφηκε ως «αμυγδαλεκτομή». 

Μέσα σε λίγες ώρες από το τέλος της συναυλίας της Έλιοτ στο Λας Βέγκας, άρχισαν να διαδίδονται φήμες ότι έπαιρνε ναρκωτικά τις εβδομάδες που προηγήθηκαν. Ο Έντι Φίγκελ έγραψε στη βιογραφία Dream a Little Dream of Me ότι η Έλιοτ αργότερα παραδέχτηκε σε έναν φίλο της ότι είχε κάνει ένεση ηρωίνης αμέσως πριν ανέβει στη σκηνή. Ντροπιασμένη από το φιάσκο, η Έλιοτ βυθίστηκε σε βαθιά κατάθλιψη. 

Η Έλιοτ το 1972, για το άλμπουμ της Cass Elliot

Η Έλιοτ εμφανίστηκε σε δύο τηλεοπτικές εκπομπές ποικιλίας: The Mama Cass Television Program (ABC, 1969) και Don't Call Me Mama Anymore (CBS, 1973). Ήταν τακτική καλεσμένη σε τηλεοπτικές εκπομπές και εκπομπές ποικιλίας στις αρχές της δεκαετίας του 1970, όπως τα The Mike Douglas Show , The Andy Williams Show , Hollywood Squares , The Johnny Cash Show , The Ray Stevens Show , The Smothers Brothers Comedy Hour και The Carol Burnett Show , και ήταν καλεσμένη στο πάνελ για μια εβδομάδα στην τηλεπαιχνιδική εκπομπή Match Game '73 . Ήταν καλεσμένη παρουσιάστρια για τον Johnny Carson στο The Tonight Show και εμφανίστηκε ως καλεσμένη στην εκπομπή άλλες 13 φορές. Εμφανίστηκε επίσης και συμπαρουσίασε το The Music Scene στο ABC και συμμετείχε στο πρώτο The Midnight Special στο NBC.

Η Έλιοτ ερμήνευσε το ομώνυμο τραγούδι "The Good Times Are Comin " κατά την εναρκτήρια σκηνή της ταινίας Monte Walsh του 1970 , με πρωταγωνιστές τους Lee Marvin και Jack Palance . Το 1970, η Έλιοτ υπέγραψε συμβόλαιο με την RCA Records . Το πρώτο της άλμπουμ για την RCA, Cass Elliot , κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο του 1972. Επίσης, το 1972, έκανε τρεις εμφανίσεις στη σειρά ποικιλιών The Julie Andrews Hour . Η τελευταία της εμφάνιση στην εκπομπή ήταν το χριστουγεννιάτικο επεισόδιο που προβλήθηκε την Τετάρτη 20 Δεκεμβρίου 1972. Τον Δεκέμβριο του 1978, τέσσερα χρόνια μετά τον θάνατο της Έλιοτ, το επεισόδιο αναμεταδόθηκε σε κοινοπρακτικά κανάλια ως χριστουγεννιάτικο ειδικό επεισόδιο με τίτλο Merry Christmas with Love, Julie . Ωστόσο, όλα τα σόλο της Έλιοτ διαγράφηκαν από την κοινοπρακτική έκδοση. Το 2009, μια ολοκληρωμένη βιντεοκασέτα του The Julie Andrews Hour Christmas Show δωρήθηκε στο The Paley Center For Media στη Νέα Υόρκη, με όλα τα κομμάτια της Έλιοτ άθικτα. 

Το 1973, η Έλιοτ συμμετείχε στο Saga of Sonora , ένα τηλεοπτικό μουσικό-κωμικό-γουέστερν ειδικό επεισόδιο με τους Jill St. John , Vince Edwards , Zero Mostel και Lesley Ann Warren . Τραγούδησε επίσης το τραγούδι "Hurry on down to Hardee's, where the burgers are charco-broiled" για τις διαφημίσεις της Hardee . Στις αρχές της δεκαετίας του 1970, η Έλιοτ συνέχισε και την υποκριτική της καριέρα. Είχε έναν σημαντικό ρόλο στην ταινία Pufnstuf (1970) και έκανε guest εμφανίσεις στις τηλεοπτικές σειρές The New Scooby-Doo Movies , Young Dr. Kildare , Love, American Style και The Red Skelton Show , μεταξύ άλλων. 

Από αριστερά προς τα δεξιά: Η Έλιοτ, η Ντάιαν Κάρολ και ο Τζακ Λέμον το 1973

Το 1973, η Έλιοτ προσέλαβε ως μάνατζέρ της τον Άλαν Καρ , ο οποίος διαχειριζόταν επίσης τις καριέρες των Τόνι Κέρτις , Αν-Μάργκρετ και Πίτερ Σέλερς . Η Καρ ένιωσε ότι η Έλιοτ έπρεπε να αφήσει την ποπ και ροκ μουσική και να στραφεί στον κύκλο των καμπαρέ, οπότε έστησε μια παράσταση που περιλάμβανε παλιά στάνταρ μαζί με μερικά νέα τραγούδια που γράφτηκαν για εκείνη από φίλους. Στο συγκρότημα συμμετείχαν η Έλιοτ και δύο τραγουδιστές που χρησίμευαν ως δευτερεύοντες τραγουδιστές και βοηθοί κατά τη διάρκεια των μουσικών κομματιών. Ο τίτλος της παράστασης ήταν Don't Call Me Mama Anymore , που πήρε το όνομά της από ένα από τα τραγούδια που έγραψε ο φίλος της Έλιοτ, Ερλ Μπράουν. Το τραγούδι γεννήθηκε από την απογοήτευση της Έλιοτ που την αναγνώρισαν ως «Mama Cass». Η παράσταση έκανε το ντεμπούτο της στο Πίτσμπουργκ στις 9 Φεβρουαρίου 1973. Η Έλιοτ ένιωθε έτοιμη να αγωνιστεί ξανά στο Λας Βέγκας και έκανε πρεμιέρα στο Flamingo . Αυτή τη φορά, έλαβε διθυραμβικές κριτικές. Η εφημερίδα Las Vegas Sun έγραψε: «Η Cass Elliot, επισημαίνοντας με έμφαση ότι δεν είναι πλέον η Mama Cass, έχει μια καλή εμφάνιση που δηλώνει ότι ήρθε για να μείνει. Το κοινό ήταν μαζί της σε όλη τη διαδρομή... καμία άδεια θέση πουθενά». Στη συνέχεια, πήγε την εμφάνισή της σε καζίνο υψηλότερης βαθμίδας και σε πιο πολυτελή νυχτερινά κέντρα σε πόλεις σε όλη τη χώρα. 

Η Έλιοτ έδωσε τη φωνή της για την εμφάνισή της στο επεισόδιο του 1973 του The New Scooby-Doo Movies , "The Haunted Candy Factory". Εμφανίστηκε επίσης στο Scooby-Doo! Mystery Incorporated στα επεισόδια " The Secret Serum ", " Pawn of Shadows " και " Dance of the Undead " ως πολίτης του Crystal Cove. 

Η πόλη της Βαλτιμόρης καθιέρωσε την 15η Αυγούστου 1973 ως «Ημέρα Κας Έλιοτ» προς τιμήν της για την επιστροφή της στην πατρίδα της.

Τελευταίες παραστάσεις, θάνατος και κηδεία

Στις 22 Απριλίου 1974, η Έλιοτ κατέρρευσε στο τηλεοπτικό στούντιο της εκπομπής The Tonight Show Starring Johnny Carson στην Καλιφόρνια , αμέσως πριν από την προγραμματισμένη εμφάνισή της στην εκπομπή. Νοσηλεύτηκε σε νοσοκομείο και πήρε εξιτήριο, ενώ στη συνέχεια απέρριψε το περιστατικό ως απλή εξάντληση σε συνεντεύξεις και στη συζήτηση που είχε με τον Κάρσον κατά την επίσκεψή της στο στούντιο της εκπομπής του στις 7 Μαΐου, όπου και κατάφερε να παρακολουθήσει την τηλεοπτική μετάδοση. 

Λίγο αφότου η Έλιοτ βιντεοσκόπησε μια εμφάνιση στο συνδικάτο Mike Douglas Show , το οποίο ξεκίνησε από τη Φιλαδέλφεια , ξεκίνησε δύο εβδομάδες σόλο συναυλιών στο London Palladium .  Ένιωσε ενθουσιασμένη από το όρθιο χειροκρότημα που έλαβε την τελευταία νύχτα των αρραβώνων, που ήταν το Σάββατο βράδυ, 27 Ιουλίου. Έκανε ένα διεθνές τηλεφώνημα στη Μισέλ Φίλιπς, κατά τη διάρκεια του οποίου η Έλιοτ έκλαψε από χαρά για την επιτυχία της στο Palladium, όπως έχει δηλώσει η Φίλιπς σε πολυάριθμες συνεντεύξεις. Η Έλιοτ ξεκίνησε έναν 24ωρο εορτασμό. Αρχικά παρευρέθηκε στο πάρτι για τα 31α γενέθλια του Μικ Τζάγκερ στο σπίτι του στην οδό Tite στο Τσέλσι του Λονδίνου. Μετά το πάρτι, η Έλιοτ πήγε σε ένα brunch προς τιμήν της που παρουσίασε η Τζόρτζια Μπράουν . Ενώ βρισκόταν εκεί, σύμφωνα με τον βιογράφο Έντι Φίγκελ, η Έλιοτ φυσούσε συχνά τη μύτη της, βήχα και δυσκολευόταν να αναπνεύσει. Στη συνέχεια, παρευρέθηκε σε ένα κοκτέιλ πάρτι που διοργάνωσε ο Αμερικανός δημοσιογράφος ψυχαγωγίας Τζακ Μάρτιν. Φαινόταν σε καλή διάθεση, αλλά φαινόταν επίσης σωματικά εξαντλημένη και άρρωστη.  Η Έλιοτ έφυγε από το πάρτι στις 8:00 μ.μ. την Κυριακή 28 Ιουλίου, λέγοντας ότι ήταν κουρασμένη και χρειαζόταν να κοιμηθεί λίγο. 

Η Έλιοτ αποσύρθηκε σε ένα διαμέρισμα στο Διαμέρισμα 12, στην οδό Curzon Place 9 (αργότερα στην πλατεία Curzon) στην περιοχή Mayfair του κεντρικού Λονδίνου , ιδιοκτησίας του τραγουδοποιού Χάρι Νίλσον , ο οποίος της επέτρεψε να μείνει εκεί. Αργότερα εκείνο το βράδυ, η Έλιοτ πέθανε στον ύπνο της σε ηλικία 32 ετών. Σύμφωνα με τον Κιθ Σίμπσον , ο οποίος διενήργησε την νεκροψία της,  πέθανε από καρδιακή προσβολή και δεν υπήρχαν φάρμακα στον οργανισμό της.  Τέσσερα χρόνια αργότερα, ο Κιθ Μουν , ντράμερ των The Who , πέθανε στο ίδιο υπνοδωμάτιο, επίσης σε ηλικία 32 ετών. 

Ο τάφος του Cass Elliot στο Κοιμητήριο Mount Sinai Memorial Park στο Λος Άντζελες ^[ 33 ]

Η Έλιοτ δεν πέθανε από πνιγμό με ένα σάντουιτς με ζαμπόν, όπως έχουν ισχυριστεί.  Σύμφωνα με την Lindsay Zoladz που έγραψε στους New York Times το 2024, αυτή η «γελοιογραφική φήμη... έριξε ένα άσχημο φως στην κληρονομιά του Έλιοτ και εξακολουθεί να απειλεί να επισκιάσει το ισχυρό, υποτιμημένο ταλέντο της». Το 2020, μια δημοσιογράφος και φίλη του Έλιοτ, η Sue Cameron, παραδέχτηκε δημόσια ότι δημοσίευσε την ψευδή ιστορία για το σάντουιτς με ζαμπόν γράφοντάς την στη νεκρολογία του Έλιοτ για το The Hollywood Reporter . Ισχυρίστηκε ότι της ζητήθηκε να δημοσιοποιήσει το ψέμα από τον μάνατζερ της Έλιοτ, Allan Carr , ο οποίος αποφάσισε ότι το ταπεινωτικό ψεύδος ήταν προτιμότερο από οποιαδήποτε υπόνοια ότι ο θάνατος της Έλιοτ σχετιζόταν με κατάχρηση ουσιών.  Ωστόσο, είχε λιπώδη εκφύλιση της καρδιάς, πιθανώς προκληθεί από συνδυασμό παχυσαρκίας, εξαντλητικής δίαιτας και χρήσης ναρκωτικών.

Η σορός του Έλιοτ αποτεφρώθηκε στο κοιμητήριο Hollywood Forever στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνια. Η τέφρα της αργότερα θάφτηκε στο κοιμητήριο Mount Sinai Memorial Park στο Λος Άντζελες.

Προσωπική ζωή

Γάμοι και οικογένεια

Ο Έλιοτ το 1969

Η Έλιοτ παντρεύτηκε δύο φορές, την πρώτη φορά το 1963 με τον Τζιμ Χέντρικς , τον συμμαθητή της στους Big 3 και τους Μάγκγουαμπς. Ήταν ένας γάμος συμφερόντων για να τον βοηθήσει να αποφύγει την επιστράτευσή του κατά τη διάρκεια του πολέμου του Βιετνάμ. Ο γάμος δεν ολοκληρώθηκε ποτέ και ακυρώθηκε το 1968. Το 1971, η Έλιοτ παντρεύτηκε τον δημοσιογράφο Ντόναλντ φον Βίντενμαν, κληρονόμο μιας βαυαρικής βαρονίας.  Ο γάμος τους κατέληξε σε διαζύγιο μετά από λίγους μήνες.

Η Έλιοτ γέννησε μια κόρη, την Όουεν Βανέσα Έλιοτ,  στις 26 Απριλίου 1967. Η Όουεν μεγάλωσε και έγινε τραγουδίστρια και έκανε περιοδείες με το μέλος των Beach Boys, Αλ Τζαρντίν . Η Κας Έλιοτ δεν αναγνώρισε ποτέ δημόσια τον πατέρα της Όουεν, αλλά πολλά χρόνια αργότερα, η Μισέλ Φίλιπς βοήθησε τον Όουεν να εντοπίσει τον βιολογικό του πατέρα,  Τσακ Ντέι . Η πατρότητά του δεν αποκαλύφθηκε δημόσια μέχρι τον θάνατό της το 2008. Μετά τον θάνατο της Έλιοτ, η μικρότερη αδερφή της, Λία Κούνκελ (τότε παντρεμένη με τον ντράμερ Ρας Κούνκελ, με έδρα το Λος Άντζελες ), ανέλαβε την επιμέλεια του επτάχρονου Όουεν και την μεγάλωσε  μαζί με τον δικό της γιο, Ναθάνιελ.

Χρήση ναρκωτικών

Ο Ντέιβιντ Κρόσμπι δημοσίευσε ένα αυτοβιογραφικό σημείωμα το 1988, στο οποίο ανέφερε ότι έκανε χρήση οπιοειδών και κοκαΐνης με την Έλιοτ, προτιμώντας την ηρωίνη στο Λονδίνο λόγω της διαθεσιμότητάς της εκεί. 

Νομικό ζήτημα του 1967

Το 1967, ενώ έμενε στο Λονδίνο, η Έλιοτ διώχθηκε για κλοπή κλινοσκεπασμάτων από ένα ξενοδοχείο όπου η ίδια και οι συνάδελφοί της είχαν μείνει σε προηγούμενη επίσκεψή τους. Αρνήθηκε την ευθύνη και η υπόθεση παραπέμφθηκε στο δικαστήριο του Δυτικού Λονδίνου, όπου οι κατηγορίες εναντίον της απορρίφθηκαν ελλείψει αποδεικτικών στοιχείων. Οι Mamas & the Papas αναγκάστηκαν να ακυρώσουν τις επερχόμενες βρετανικές συναυλίες τους ως αποτέλεσμα του περιστατικού και το συγκρότημα διαλύθηκε τον επόμενο χρόνο.  Σε μια επιστροφή της στο Λονδίνο, η Έλιοτ παραδέχτηκε στο κοινό στο London Palladium ότι είχε πάρει δύο σεντόνια, λέγοντας «Μου άρεσαν, γι' αυτό τα πήρα». Είπε ότι είχε κρατήσει σιωπή λόγω του τρόπου με τον οποίο της είχαν φερθεί κατά την κράτηση από την αστυνομία. 

Βραβεία και υποψηφιότητες

Ετος	Βραβείο	Κατηγορία	Σχέδιο	Αποτέλεσμα	Αναφ.
1967	Βραβείο Γκράμι	Δίσκος της Χρονιάς	Δευτέρα, Δευτέρα	Υποψήφιος
		Καλύτερη Ερμηνεία από Φωνητικό Συγκρότημα		Υποψήφιος
		Καλύτερη Σύγχρονη Ηχογράφηση (R&R)		Υποψήφιος
		Καλύτερη Σύγχρονη (R&R) Ομαδική Ερμηνεία, Φωνητική ή Ορχηστρική		Γουόν

Εορτασμός

Έλαβε το 2.735ο αστέρι στη Λεωφόρο της Δόξας του Χόλιγουντ στις 3 Οκτωβρίου 2022. 

Το βρετανικό θεατρικό έργο και η ταινία Beautiful Thing περιλαμβάνουν ηχογραφήσεις της, και ένας χαρακτήρας αναπολεί τις αναμνήσεις της από τον Έλιοτ. Η Έλιοτ ήταν το θέμα μιας θεατρικής παραγωγής του 2004 στο Δουβλίνο, Τα τραγούδια της Μάμα Κας , με την Κριστίν Καπέλι να ερμηνεύει τα κύρια φωνητικά. Η Έλιοτ υποδύθηκε η Σάνον Λι στην βιογραφική ταινία του Μπρους Λι, Dragon: The Bruce Lee Story . Υποδύθηκε η Ρέιτσελ Ρέντλιφ στην ταινία του 2019, Once Upon a Time in Hollywood . 

Το βίντεο κλιπ των Crosby, Stills & Nash "Daylight Again" που κυκλοφόρησε το 1982 ήταν αφιερωμένο στον Cass Elliot, όπως και το άλμπουμ "Greatest Hits" των Crosby, Stills & Nash που κυκλοφόρησε το 2005.

Το τραγούδι «Mama, I Remember You Now» της Σουηδέζας καλλιτέχνη Marit Bergman είναι ένας φόρος τιμής στον Elliot. 

Η ηχογράφηση της Έλιοτ με το τραγούδι " Make Your Own Kind of Music " εμφανίζεται σε πολλά επεισόδια της δεύτερης και τρίτης σεζόν του Lost , καθώς και στην όγδοη και την τρίτη σεζόν του Dexter (το τελευταίο χρησιμοποιεί επίσης τον τίτλο ως τίτλο επεισοδίου). Παρουσιάστηκε επίσης στη σειρά The Middle του ABC , όταν η Sue Heck αποφοιτά από το λύκειο, και στη σειρά Sex Education του Netflix, όταν η Aimee διαλύει ένα εγκαταλελειμμένο αυτοκίνητο. Η ηχογράφηση του " It's Getting Better " εμφανίζεται σε ένα επεισόδιο της τέταρτης σεζόν του Lost .

Τον Φεβρουάριο του 2026 ανακοινώθηκε ότι βρισκόταν σε παραγωγή μια ταινία βασισμένη στη ζωή της Έλιοτ. Η ταινία θα έχει τον τίτλο «My Mama Cass» και θα έχει το ίδιο όνομα με το βιβλίο που έγραψε η κόρη της Έλιοτ, Όουεν Βανέσα Έλιοτ. Η Αγγλίδα ηθοποιός Τζέσικα Γκάνινγκ πρόκειται να υποδυθεί την Έλιοτ. 

Δισκογραφία

Άλμπουμ

Οι 3 Μεγάλοι

• 1963: Οι 3 Μεγάλοι
• 1964: Ζωντανά στο στούντιο ηχογράφησης

Οι Μάγκγουαμπς

• 1967: Οι Μάγκγουαμπς

Οι Μαμάδες & οι Μπαμπάδες

Δισκογραφία των Mamas & the Papas

Μονοφωνία

Ετος	Αλμπουμ	Κορυφαίες θέσεις		Σημειώσεις
		ΗΠΑ 200	Κεντρική Τράπεζα των ΗΠΑ
1968	Ονειρευτείτε ένα μικρό όνειρο	87	46
1969	Τσιχλόφουσκα, Λεμονάδα και... Κάτι για τη μαμά	91	82
	Δημιουργήστε το δικό σας είδος μουσικής	169	90	Επανέκδοση του Bubblegum, Lemonade - με την προσθήκη του ομώνυμου τραγουδιού της επιτυχίας.
1970	Τα μεγάλα της μαμάς	194	—
1971	Ντέιβ Μέισον και Κας Έλιοτ	49	—	με τον Ντέιβ Μέισον
1972	Κας Έλιοτ	—	—
	Ο δρόμος δεν είναι μέρος για μια γυναίκα	—	—
1973	Μην με φωνάζεις πια μαμά	—	—	Ηχογραφημένο ζωντανά
Το "—" υποδεικνύει ότι το άλμπουμ δεν μπήκε στα charts

Το "-" υποδεικνύει ότι το άλμπουμ δεν μπήκε στα charts ή δεν κυκλοφόρησε σε αυτήν την περιοχή.

Soundtrack

• 1970: Pufnstuf (soundtrack με τη Mama Cass)
• 1971: «Ο χορός με τις στολές» από την ταινία «Οι σύζυγοι του γιατρού »
• 1996: Beautiful Thing (soundtrack με τη Mama Cass και τους Mamas & the Papas)

Συλλογές

Βινύλι

• 1967: Οι Τρεις Μεγάλοι με τη Μαμά Κας (Ρουλέτα)
• 1974: Ονειρέψου ένα μικρό όνειρο για μένα (Πίκγουικ)
• 1975: Μαμά Κας (Πίκγουικ)

Κασέτα

• 1985: Ονειρέψου ένα μικρό όνειρο για μένα (MCA)
• 1985: Τα καλύτερα της Μάμα Κας (MCA)

CD

• 1995: Οι 3 Μεγάλοι με τη Μαμά Κας Έλιοτ (Σέκουελ)
• 1997: Ονειρέψου ένα μικρό όνειρο: Η συλλογή Cass Elliot (MCA)
• 2000: Οι 3 Μεγάλοι με τη Μαμά Κας (Συλλεκτικά)
• 2002: Αφιερωμένο σε Αυτόν που Αγαπώ (Universal)
• 2005: Ονειρέψου ένα μικρό όνειρο για μένα: Η μουσική της μαμάς Κας Έλιοτ (Universal)
• 2005: Η Σόλο Συλλογή 1968-71 (Hip-O Select)
• 2009: Cass Elliot / Ο Δρόμος Δεν Είναι Μέρος για μια Κυρία (Sony)
• 2010: Cass Elliot / Ο Δρόμος Δεν Είναι Μέρος για μια Κυρία / Μην με Φωνάζεις Πια Μαμά (BGO)

Βίντεο

DVD

• 2009: Το τηλεοπτικό πρόγραμμα Mama Cass (Infinity)
• 2016: Οι προσφορές Cass Elliot (TJL/Συλλογή Treasury)

Μουσικό βίντεο

• 2023: Δημιουργήστε το δικό σας είδος μουσικής

Singles

1968	"Dream a Little Dream of Me" b/w "Midnight Voyage" Listed as "Mama Cass with the Mamas & the Papas"
	"California Earthquake" b/w "Talkin' to Your Toothbrush"
1969	"Move in a Little Closer, Baby" b/w "All for Me" (non-album track)
	"It's Getting Better" b/w "Who's to Blame"
	"Make Your Own Kind of Music" b/w "Lady Love"
1970	"New World Coming" b/w "Blow Me a Kiss" (from Make Your Own Kind of Music)
	"A Song That Never Comes" b/w "I Can Dream, Can't I" (from Make Your Own Kind Of Music)
	"The Good Times Are Coming" b/w "Welcome to the World" (from Make Your Own Kind Of Music)
	"Don't Let the Good Life Pass You By" b/w "A Song That Never Comes"
1971	"Something to Make You Happy" b/w "Next to You" Both sides with Dave Mason
	"Too Much Truth, Too Much Love" b/w "Walk to the Point" Both sides with Dave Mason
1972	"Baby I'm Yours" b/w "Cherries Jubilee"
	"That Song" b/w "When It Doesn't Work Out"
	"(If You're Gonna) Break Another Heart" b/w "Disney Girls" (from Cass Elliot)
	"Does Anybody Love You" b/w "The Road Is No Place for a Lady"