Taqwa, Yaqeen, Ihsan και Iman Shabana

Οι Taqwa, Yaqeen, Ihsan και Iman Shabana ήταν τέσσερις Παλαιστίνιες αδελφές από τη Ράφα της Λωρίδας της Γάζας, οι οποίες έγιναν ευρύτερα γνωστές με το προσωνύμιο «Γιατροί του Αύριο».
Ήταν διακεκριμένες φοιτήτριες πανεπιστημίου με εξαιρετικές ακαδημαϊκές επιδόσεις, οι οποίες σπούδαζαν ιατρική και συναφείς επιστήμες υγείας, έχοντας ως κοινό στόχο να προσφέρουν ιατρική φροντίδα στον πληθυσμό της Γάζας.
Οι τέσσερις αδελφές έχασαν τη ζωή τους στις 11 Ιουλίου 2026, μαζί με τη μητέρα τους (γνωστή ως Umm Anas) και τον μικρότερο αδελφό τους, Ezz El-Din, έπειτα από ισραηλινό αεροπορικό πλήγμα που ισοπέδωσε την κατοικία της οικογένειάς τους.
Η ιστορία τους συγκέντρωσε έντονο ενδιαφέρον στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και σε διεθνείς πλατφόρμες ενημέρωσης όπως το The New Arab, αναδεικνύοντας τις τραγικές απώλειες αμάχων και νέων επιστημόνων κατά τη διάρκεια των στρατιωτικών συγκρούσεων στην περιοχή.

Οι τέσσερις αδελφές Taqwa, Yaqeen, Ihsan και Iman Shabana ξεχώριζαν στη Ράφα για τις εξαιρετικές τους επιδόσεις στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Αν και οι συνθήκες του πολέμου στη Γάζα διέκοψαν βίαια τις σπουδές τους, το ακαδημαϊκό τους υπόβαθρο χαρακτηριζόταν από την κοινή τους αφοσίωση στις επιστήμες.

 Ήταν αναγνωρισμένες ως κορυφαίες και διακεκριμένες πανεπιστημιακές φοιτήτριες. Όπως αναφέρουν τοπικές πηγές και ακτιβιστές ανθρωπιστικών οργανώσεων (όπως ο Ramy Abdu του Euro-Med Human Rights Monitor), κάθε μία από τις τέσσερις αδελφές είχε επιλέξει και διακρινόταν σε ένα διαφορετικό επιστημονικό πεδίο. Κύριος στόχος τους ήταν η ιατρική επιστήμη. Σπούδαζαν ιατρική και συναφείς κλάδους με το όραμα να στελεχώσουν το υπό κατάρρευση υγειονομικό σύστημα της Λωρίδας της Γάζας και να προσφέρουν εξειδικευμένη φροντίδα στους συμπατριώτες τους.
Η απώλειά τους σχολιάστηκε έντονα από την ακαδημαϊκή κοινότητα, καθώς αποτελούσαν μέρος μιας ολόκληρης γενιάς νέων επιστημόνων, γιατρών και ερευνητών της Γάζας που έχασαν τη ζωή τους πριν προλάβουν να ολοκληρώσουν το έργο τους.

Vera Nikolayevna Figner

Η Vera Nikolayevna Figner Filippova ( Ρωσικά : Вера Николаевна Фигнер Филиппова ; 7 Ιουλίου  1852 – 25 Ιουνίου 1942) ήταν Ρωσίδα επαναστάτρια και πολιτική ακτιβίστρια.  

Γεννημένη στο Κυβερνείο Καζάν της Ρωσικής Αυτοκρατορίας σε ευγενή οικογένεια γερμανικής και ρωσικής καταγωγής, η Φίγνερ ήταν ηγέτης της παράνομης ομάδας Ναρόντναγια Βόλια («Λαϊκή Θέληση»), η οποία υποστήριζε τη χρήση της τρομοκρατίας για την ανατροπή της κυβέρνησης. Η Φίγνερ συμμετείχε στον σχεδιασμό της επιτυχημένης δολοφονίας του Αλεξάνδρου Β' το 1881. Η Φίγνερ συνελήφθη και πέρασε 20 μήνες σε απομόνωση πριν από τη δίκη, στην οποία καταδικάστηκε σε θάνατο. Η ποινή στη συνέχεια μετριάστηκε και η Φίγνερ φυλακίστηκε στο Φρούριο του Σλίσελμπουργκ για 20 χρόνια πριν σταλεί σε εσωτερική εξορία. Η Φίγνερ απέκτησε διεθνή φήμη σε μεγάλο βαθμό λόγω των ευρέως μεταφρασμένων απομνημονευμάτων της για τις εμπειρίες της. Θεωρήθηκε ηρωικό σύμβολο επαναστατικής θυσίας μετά την Επανάσταση του Φεβρουαρίου του 1917 και ήταν δημοφιλής δημόσια ομιλήτρια κατά τη διάρκεια εκείνης της χρονιάς.

Η Βέρα Φίγκνερ γεννήθηκε στις 7 Ιουλίου  1852 και ήταν το μεγαλύτερο από τα έξι παιδιά του Νικολάι Αλεξάντροβιτς Φίγκνερ, ενός συνταξιούχου λοχαγού του στρατού και της συζύγου του, της πρώην Αικατερίνης Χριστοφόροβνα Κουπριάνοβα, και οι δύο μέλη της κληρονομικής ρωσικής αριστοκρατίας . Ο παππούς της από την πλευρά της μητέρας της κατείχε περισσότερα από 17.000 στρέμματα γης, τα οποία καλλιεργούσαν δουλοπάροικοι που ζούσαν σε κατάσταση ημι-δουλείας και η οικογένεια διατήρησε δύο υπηρέτριες, οι οποίες ήταν επίσης δουλοπάροικοι, μέχρι την Απελευθέρωση του 1861. Ο πατέρας της υπηρέτησε στην κρατική δασική υπηρεσία, παραιτούμενος από τη θέση αυτή για να γίνει τοπικός διοικητικός λειτουργός που ονομαζόταν «διαμεσολαβητής ειρήνης» στα χρόνια μετά την απελευθέρωση.  Ήταν η αδελφή της Λίντια Φίγκνερ και του διάσημου Ρώσου τενόρου Νικολάι Φίγκνερ . 

Κατά τη διάρκεια της παιδικής ηλικίας της Βέρα Φίγκνερ, οι ενήλικες στην οικογένειά της πίστευαν ότι ήταν «μια όμορφη κούκλα... όμορφη στην όψη... αλλά άδεια»  και περίμεναν ότι θα εντασσόταν στην κοινωνία και θα παντρευόταν κάποιον μεγαλύτερο και πλούσιο. Το 1863, σε ηλικία έντεκα ετών, η Φίγκνερ στάλθηκε στο Ινστιτούτο Ροντιόνοφσκι για Ευγενείς Κορίτσια στην πόλη Καζάν , το οποίο φοίτησε για τα επόμενα έξι χρόνια. Ως μία από τις έξι μόνο πόλεις της Ρωσικής Αυτοκρατορίας που φιλοξένησε πανεπιστήμιο, η πρωτεύουσα της επαρχίας Καζάν ήταν μια πόλη πολιτισμού και ιδεών και η Φίγκνερ σταδιακά άρχισε να αμφισβητεί και τελικά να απορρίπτει τον παθητικό και υποτακτικό ρόλο των φύλων που το Ινστιτούτο Ραδιονόφσκι προσπάθησε να ενσταλάξει στους μαθητές του. Παρά το ασφυκτικό πνευματικό καθεστώς στο κλειστό ίδρυμα, η Φίγκνερ επέκτεινε τους πνευματικούς της ορίζοντες διαβάζοντας κρυφά απαγορευμένα βιβλία που αποκτούσε κατά τη διάρκεια σύντομων επισκέψεων στην πατρίδα της. Αποδείχθηκε εξαιρετική μαθήτρια, δείχνοντας ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την ιστορία και τη λογοτεχνία, και έλαβε το βραβείο που απονεμήθηκε στον κορυφαίο ακαδημαϊκό με την αποφοίτησή της το 1869. 

Η Φίγκνερ επιθυμούσε να σπουδάσει ιατρική, κάτι που δεν επιτρεπόταν στη Ρωσία μετά το κλείσιμο της Ιατροχειρουργικής Ακαδημίας της Αγίας Πετρούπολης για τις γυναίκες στις αρχές της δεκαετίας του 1860. Αυτό σήμαινε ότι έπρεπε να εγκαταλείψει τη Ρωσία για να σπουδάσει στο εξωτερικό, και η Βέρα Φίγκνερ έστρεψε το βλέμμα της στο Πανεπιστήμιο της Ζυρίχης , το οποίο δεχόταν Ρωσίδες παρά την έλλειψη διπλωμάτων γυμνασίου .  Το 1870, παντρεύτηκε τον Αλεξέι Φιλίποφ, έναν ανακριτή που συμμεριζόταν την αγάπη της για τα βιβλία και υποστήριζε τη φιλοδοξία της να πάει στο πανεπιστήμιο. Μετά τον θάνατο του πατέρα της, έπεισε τον Φιλίποφ να παραιτηθεί από τη θέση του και να τη συνοδεύσει στη Ζυρίχη, για να σπουδάσει ιατρική. 

Από το 1872 έως το 1875, ήταν φοιτήτρια του Τμήματος Ιατρικής στο Πανεπιστήμιο της Ζυρίχης . Το 1873, η Φίγκνερ εντάχθηκε στον κύκλο του Φρίτσε, ο οποίος αποτελούνταν από δεκατρείς νεαρές Ρωσίδες ριζοσπαστικές γυναίκες, μερικές από τις οποίες θα γίνονταν σημαντικά μέλη της Πανρωσικής Κοινωνικής Επαναστατικής Οργάνωσης . Δυσκολεύτηκε να συμβιβάσει τη νέα πολιτική της άποψη για τον εαυτό της ως παρασιτικό μέλος της αριστοκρατίας με την προηγούμενη άποψή της για τον εαυτό της ως καλό, αθώο άτομο. Μια οδηγία που απαγόρευε σε όλες τις Ρωσίδες φοιτήτριες να παραμείνουν στη Ζυρίχη δημοσιεύθηκε στην Government Herald το 1873, κατηγορώντας τες ότι χρησιμοποίησαν τις ιατρικές τους γνώσεις για να κάνουν αμβλώσεις στον εαυτό τους. 

Επαναστατικός ηγέτης

Η Βέρα Φίγκνερ όπως εμφανίστηκε κατά την Επανάσταση του 1905

Οι περισσότεροι από τους Φρίτσε αποφάσισαν να επιστρέψουν στη Ρωσία και να διαδώσουν σοσιαλιστική προπαγάνδα στους Ρώσους αγρότες, αλλά η Φίγκνερ αποφάσισε να παραμείνει στην Ελβετία για να ολοκληρώσει τις σπουδές της. Το 1875, ο Μαρκ Νάτανσον της είπε ότι οι Φρίτσε χρειάζονταν απεγνωσμένα τη βοήθειά της στη Ρωσία. Επέστρεψε στη Ρωσία εκείνο το έτος χωρίς να πάρει το πτυχίο της, αλλά διαπίστωσε ότι δεν μπορούσε να βοηθήσει τον κύκλο και έτσι πήρε άδεια παραϊατρικού και χώρισε με τον σύζυγό της, όπου δραστηριοποιήθηκε με άλλους επαναστάτες διανοούμενους στην οργάνωση Zemlya i Volya (Γη και Ελευθερία). 

Η Φίγκνερ συμμετείχε στη διαδήλωση του Καζάν στην Αγία Πετρούπολη το 1876. Από το 1877 έως το 1879, εργαζόμενη ως βοηθός γιατρού, διεξήγαγε επαναστατική προπαγάνδα στα χωριά γύρω από τη Σαμάρα και το Σαράτοφ . 

Την άνοιξη του 1879, η οργάνωση Zemlya i Volya ήταν βαθιά διχασμένη σχετικά με το ζήτημα της τρομοκρατίας, με τη μία πτέρυγα του κόμματος να υποστηρίζει την επαναστατική προπαγάνδα στα χωριά και την άλλη να τάσσεται υπέρ της δημιουργίας μιας επαναστατικής κατάστασης μέσω της δολοφονίας βασικών προσωπικοτήτων της τσαρικής κυβέρνησης και μοναρχίας. Τον Ιούνιο του ίδιου έτους, ακτιβιστές του κόμματος συγκεντρώθηκαν στο Συνέδριο του Βορόνεζ σε μια τελική προσπάθεια να διευθετήσουν αυτές τις διαφορές. Δεν επιτεύχθηκε μόνιμη λύση και μέχρι το φθινόπωρο η οργάνωση Zemlya i Volya είχε χωριστεί σε δύο ανεξάρτητα λειτουργούσες ομάδες: μια αντιτρομοκρατική παράταξη με επικεφαλής τον πρωτομαρξιστή Γκεόργκι Πλεχάνοφ που ονομάζεται Τσέρνι Περέντελ (Μαύρη Ανακατανομή), η οποία περιελάμβανε τους Πάβελ Ακσελρόντ , Λεβ Ντέιτς , Βέρα Ζασούλιτς και άλλους· και μια φιλοτρομοκρατική παράταξη που ονομάζεται Ναρόντναγια Βόλια (Λαϊκή Θέληση). 

Η Βέρα Φίγκνερ ευθυγραμμίστηκε με την τελευταία, τρομοκρατική πτέρυγα,  και έγινε μέλος της εκτελεστικής επιτροπής της ομάδας, η οποία σε μια διακήρυξη αργότερα το 1879 ζήτησε την εκτέλεση του Τσάρου Αλέξανδρου Β' για εγκλήματα που διαπράχθηκαν κατά του λαού της Ρωσικής Αυτοκρατορίας.  Οι Ναρόντνοβολτσι (μέλη της Ναρόντναγια Βόλια) ίδρυσαν κύκλους μελέτης εργατών στην Αγία Πετρούπολη, τη Μόσχα, την Οδησσό , το Κίεβο και το Χάρκοβο και συντόνισαν τις προσπάθειες προπαγάνδας μεταξύ των φοιτητών στα πανεπιστήμια της χώρας.  Ίδρυσαν επίσης τυπογραφεία για την παραγωγή φυλλαδίων και εξέδωσαν ένα περιοδικό και μια εφημερίδα σε μια προσπάθεια να ενισχύσουν την υποστήριξη του επαναστατικού τους προγράμματος. 

Ως μέλος της εκτελεστικής επιτροπής,  συμμετείχε επίσης στη δημιουργία της παραστρατιωτικής πτέρυγας της Ναρόντναγια Βόλια και συντόνισε τις δραστηριότητές της. Ο Φίγκνερ συμμετείχε στον σχεδιασμό της δολοφονίας του Τσάρου, συμπεριλαμβανομένης μιας αποτυχημένης απόπειρας το 1880 στην Οδησσό και της επιτυχημένης προσπάθειας την 1η Μαρτίου 1881, στην Αγία Πετρούπολη. Κατά τη διάρκεια της νύχτας 28 Φεβρουαρίου - 1 Μαρτίου 1881, ένα απόσπασμα Ναρόντνοβολτσι συγκεντρώθηκε στο διαμέρισμα της και ετοίμασε βόμβες για την απόπειρα δολοφονίας. Την ημέρα της δολοφονίας, ο Φίγκνερ ανέλαβε να μείνει στο διαμέρισμα και να προσφέρει καταφύγιο σε μέλη της Ναρόντναγια Βόλια, τα οποία αργότερα θα μπορούσαν να εμπλακούν στην επίθεση. Όταν άκουσε για τον θάνατο του Αλεξάνδρου Β' από τα χέρια των συνωμοτών της, η Φίγκνερ αργότερα θα θυμόταν ότι «έκλαψα όπως και άλλοι που ο βαρύς εφιάλτης που καταπίεζε τη νεαρή Ρωσία για δέκα χρόνια είχε τελειώσει». 

Η κρατική μυστική αστυνομία ήταν αμείλικτη στην αναζήτηση μελών της τρομοκρατικής οργάνωσης που ήταν υπεύθυνη για τη δολοφονία του Τσάρου και μέχρι την άνοιξη του 1882 μόνο η Βέρα Φίγκνερ παρέμεινε ελεύθερη στη Ρωσία από την εκτελεστική επιτροπή της Ναρόντναγια Βόλια του 1879-80. Αυτή η θέση έκανε την Φίγκνερ το επίκεντρο και ηγέτη των εξαντλημένων δυνάμεων της ομάδας.  Μία δολοφονία πραγματοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της θητείας της, η εκτέλεση ενός μέλους της μυστικής αστυνομίας στην Οδησσό τον Μάρτιο του 1882.  Η κύρια δραστηριότητα της Φίγκνερ ως de facto επικεφαλής της οργάνωσης Ναρόντναγια Βόλια το 1882 αφορούσε την αποκατάσταση του υπόγειου μηχανισμού, ο οποίος είχε καταστραφεί από συλλήψεις της μυστικής αστυνομίας και κατασχέσεις εξοπλισμού.  Το Ναρόντνοβολτσι κατάφερε να δημιουργήσει ένα νέο υπόγειο τυπογραφείο εκείνη την περίοδο και διεξήγαγε προπαγανδιστικό έργο μεταξύ των πανεπιστημιακών φοιτητών. 

Αρχικά με έδρα την Οδησσό, η Φίγνερ αργότερα μετακόμισε στο Χάρκοβο, όπου τελικά προδόθηκε από το συνάδελφό της μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής Σεργκέι Ντεγκάγιεφ , ο οποίος έγινε πληροφοριοδότης της αστυνομίας προκειμένου να μειώσει την τιμωρία του μετά τη σύλληψή του στις 20 Δεκεμβρίου 1882.  Στις 10 Φεβρουαρίου 1883, η Φίγνερ, που χαρακτηρίστηκε από την αστυνομία ως «μία από τις πιο επικίνδυνες τρομοκρατικές ομάδες της Κεντρικής Επιτροπής», συνελήφθη η ίδια στο διαμέρισμά της στο Χάρκοβο.  Το γεγονός αυτό ώθησε τον νέο Τσάρο Αλέξανδρο Γ΄ να γράψει στο ημερολόγιό του: «Τελικά συνελήφθη». 

Πολιτικός κρατούμενος

Μετά τη σύλληψή της, η Βέρα Φίγκνερ πέρασε τους επόμενους 20 μήνες πριν από τη δίκη της σε απομόνωση στο Φρούριο Πέτρου και Παύλου . Το 1884, η Φίγκνερ καταδικάστηκε σε θάνατο, κατά τη διάρκεια της Δίκης των Δεκατεσσάρων . Η ποινή αυτή μετατράπηκε με τη μεσολάβηση του Νίκο Νικολάτζε σε διαρκή καταναγκαστική εργασία στη Σιβηρία . Αντ' αυτού, φυλακίστηκε για 20 χρόνια στο φρούριο του Σλίσελμπουργκ . 

Το 1904, η Φίγκνερ στάλθηκε σε εσωτερική εξορία στο κυβερνείο του Αρχάγγελσκ , στη συνέχεια στο κυβερνείο του Καζάν και τέλος στο Νίζνι Νόβγκοροντ . Το 1906 της επετράπη να μεταβεί στο εξωτερικό, όπου οργάνωσε μια εκστρατεία για τους πολιτικούς κρατούμενους στη Ρωσία. Μίλησε σε ευρωπαϊκές πόλεις, συγκέντρωσε χρήματα, δημοσίευσε ένα φυλλάδιο για τις ρωσικές φυλακές μεταφρασμένο σε πολλές γλώσσες. Το 1907 η Φίγκνερ εντάχθηκε στο Σοσιαλιστικό Επαναστατικό Κόμμα (PSR), αλλά εγκατέλειψε την οργάνωση το 1909 μετά το σκάνδαλο του Αζέφ . Το 1915 επέστρεψε στη Ρωσία. Με την επιστροφή της, η Φίγκνερ εξέφρασε αμέσως την υποστήριξή της στην Μπολσεβίκικη Επανάσταση το 1917. 

Μετά την επανάσταση

Η Βέρα Φίγκνερ το 1930 ως ηγετική φυσιογνωμία της Εταιρείας Πρώην Πολιτικών Κρατουμένων και Εξόριστων

Μετά την Μπολσεβίκικη Επανάσταση, η Βέρα Φίγκνερ αποφάσισε να μοιραστεί τις εμπειρίες της με τον κόσμο μέσω της λογοτεχνίας. Το 1921, δημοσίευσε το βιβλίο «Απομνημονεύματα ενός Επαναστάτη» , στο οποίο αφηγείται τα είκοσι χρόνια της πίσω από τα κάγκελα.  Το 1924, συγκέντρωσε τα γραπτά της για τη φυλακή στα Άπαντα (που περιλαμβάνονται στις περισσότερες εκδόσεις των απομνημονευμάτων της). Συνέχισε να καταγράφει τις εμπειρίες της με το βιβλίο «Σε ποινική δουλεία» (1927), το οποίο επεκτάθηκε στον χρόνο της στη φυλακή, και ακολουθούμενο από το βιβλίο «Μετά την ποινική δουλεία» (1930), όπου αναλογίστηκε τη ζωή της μετά την αποφυλάκισή της. Το 1932, έγραψε το «Από το πρόσφατο παρελθόν» , μια ιστορική ανάλυση της συμμετοχής της σε επαναστατικά κινήματα, και το 1933, δημοσίευσε το «Αναμνήσεις» , προσφέροντας προσωπικές σκέψεις για τη ζωή και τους αγώνες του να είσαι επαναστάτης. 

Το 1932, τα συγκεντρωμένα έργα της εκδόθηκαν στη Σοβιετική Ένωση από τον εκδοτικό οίκο της Εταιρείας των Πρώην Πολιτικών Κρατουμένων και Εξόριστων σε επτά τόμους. 

Θάνατος και κληρονομιά

Η Βέρα Φίγκνερ πέθανε στη Μόσχα στις 15 Ιουνίου 1942. Ήταν 89 ετών κατά τη στιγμή του θανάτου της. Η κληρονομιά της συνεχίζεται μέσα από τα γραπτά της, τα οποία υμνούν τους άνδρες και τις γυναίκες που πολέμησαν στο πλευρό της και όσους την υποστήριξαν κατά τη διάρκεια της φυλάκισής της. Συνέβαλε με πολλά αρχεία και μαρτυρίες στα γραπτά της σχετικά με τις προσπάθειές της στην προώθηση της Ρωσικής Επανάστασης.

 

Lidija Figner

 Η Λυδία Νικολάεβνα Φίγκνερ (1853–1920) ήταν Ρωσίδα επαναστάτρια και εξέχον μέλος των Ναρόντνικων . Ήταν αδελφή της Βέρα Φίγκνερ .

Shahrnush Parsipur

Shahrnush Parsipur ( περσικά : شهرنوش پارسی‌پور ; 17 Φεβρουαρίου 1946 – 3 Ιουλίου 2026) ήταν Ιρανικής καταγωγής συγγραφέας και μεταφράστρια. 

Η Shahrnush Parsipur γεννήθηκε στις 17 Φεβρουαρίου 1946. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Τεχεράνη του Ιράν.  Η Parsipur έλαβε το πτυχίο της στην κοινωνιολογία το 1973 από το Πανεπιστήμιο της Τεχεράνης ,  και σπούδασε κινεζική γλώσσα και πολιτισμό στη Σορβόννη στο Παρίσι από το 1976 έως το 1980.

Το πρώτο της βιβλίο ήταν το Tupak-e Qermez ( Η Μικρή Κόκκινη Μπάλα – 1969), μια ιστορία για νέους. Τα πρώτα της διηγήματα δημοσιεύθηκαν στα τέλη της δεκαετίας του 1960. Μια πρώιμη ιστορία δημοσιεύτηκε στο Jong-e Isfahan , τεύχος 9 (Ιούνιος 1972), ένα ειδικό τεύχος διηγημάτων που περιελάμβανε επίσης ιστορίες των Esma'il Fasih, Houshang Golshiri , Taqi Modarresi, Bahram Sadeghi και Gholam Hossein Saedi . Η νουβέλα της Tajrobeha-ye Azad ( Προσφορές Δοκιμασίας – 1970) ακολουθήθηκε από το μυθιστόρημα Sag va Zemestan-e Boland ( Ο Σκύλος και ο Μακρύς Χειμώνας ), που εκδόθηκε το 1976. Το 1977, δημοσίευσε έναν τόμο διηγημάτων με τίτλο Avizeh'ha-ye Bolur ( Κρυστάλλινα Σκουλαρίκια ).

Φυλακίστηκε τέσσερις φορές – μία φορά υπό το καθεστώς του Σάχη και τρεις φορές κατά τη διάρκεια της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν . Δεν θεωρούσε τον εαυτό της πολιτική ακτιβίστρια. 

Από τα τέλη της δεκαετίας του 1980, η Παρσιπούρ έλαβε σημαντική προσοχή στους λογοτεχνικούς κύκλους της Τεχεράνης, με τη δημοσίευση αρκετών ιστοριών της και αρκετών δημοσιεύσεων, καθώς και μια μακροσκελή συνέντευξη μαζί της στο περιοδικό Donya-ye Sokhan . Το δεύτερο μυθιστόρημά της ήταν το Touba va ma'na-ye Shab ( Η Τούμπα και η Σημασία της Νύχτας – 1989), το οποίο έγραψε η Παρσιπούρ αφού πέρασε τέσσερα χρόνια και επτά μήνες στη φυλακή. 

Λίγο πριν από τη φυλάκισή της, το 1990, η Parsipur δημοσίευσε ένα σύντομο μυθιστόρημα, με τη μορφή συνδεδεμένων ιστοριών, με τίτλο Zanan bedun-e Mardan ( Γυναίκες χωρίς άντρες ), το οποίο είχε ολοκληρώσει στα τέλη της δεκαετίας του 1970. Το πρώτο κεφάλαιο δημοσιεύτηκε στο Alefba , τεύχος 5 (1974). Η ιρανική κυβέρνηση απαγόρευσε τις Γυναίκες χωρίς άντρες στα μέσα της δεκαετίας του 1990 και πίεσε τη συγγραφέα να σταματήσει να γράφει τέτοια βιβλία. Η αγγλική μετάφραση αυτού του βιβλίου, από τον Faridoun Farrokh, εκδόθηκε το 2025 και ήταν υποψήφιο για το Διεθνές Βραβείο Booker του 2026. 

Στις αρχές του 1990, η Παρσιπούρ ολοκλήρωσε το τέταρτο μυθιστόρημά της, μια ιστορία 450 σελίδων για μια γυναίκα Δον Κιχώτη με τίτλο Aql-e abirang ( Μπλε Λόγος ), το οποίο παρέμενε μη διαθέσιμο μέχρι τις αρχές του 1992.

Το 1994 πήγε στις Ηνωμένες Πολιτείες και έγραψε το Prison Memoire , 450 σελίδες από τα απομνημονεύματά της για τέσσερις φορές που βρέθηκε σε διαφορετικές φυλακές. Το 1996 έγραψε το πέμπτο της μυθιστόρημα Shiva , ένα μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας 900 σελίδων. Το 1999 δημοσίευσε το έκτο μυθιστόρημά της, Majaraha-ye Sadeh va Kuchak-e Ruh-e Deraxt ( Οι απλές και μικρές περιπέτειες του πνεύματος του δέντρου ), σε 300 σελίδες. Το 2002, δημοσίευσε το έβδομο μυθιστόρημά της, Bar Bal-e Bad Neshastan ( Στα φτερά του ανέμου ), σε 700 σελίδες.

Από το 2006, έκανε διάφορες εκπομπές για το Radio Zamaneh με έδρα το Άμστερνταμ .

Από το 2026, διέμενε εξόριστη στη Βόρεια Καλιφόρνια και θεωρούσε τον εαυτό της Αμερικανίδα εκτός από Ιρανή .  

Παντρεύτηκε τον Ιρανό σκηνοθέτη Νάσερ Ταγκβάι . Ο γάμος κατέληξε σε διαζύγιο μετά από επτά χρόνια. Απέκτησαν μαζί έναν γιο. Πέθανε στις 3 Ιουλίου 2026, σε ηλικία 80 ετών.

Βραβεία

Η Parsipur τιμήθηκε με το έγκριτο βραβείο Hellmann Hammett για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα το 1994 και τιμήθηκε το 2003 στο Γκαλά της Εγκυκλοπαίδειας Iranica στο Μαϊάμι, για τα επιτεύγματά της ως μυθιστοριογράφος και λογοτεχνική προσωπικότητα, και ήταν η πρώτη που έλαβε την Υποτροφία του Διεθνούς Προγράμματος Συγγραφέων από το Πρόγραμμα Δημιουργικής Γραφής και το Ινστιτούτο Watson για Διεθνείς Σπουδές στο Πανεπιστήμιο Brown για την περίοδο 2003 έως 2004. Έλαβε τιμητικό διδακτορικό από το Πανεπιστήμιο Brown το 2010. 

Τον Δεκέμβριο του 2024, η Shahrnush Parsipur συμπεριλήφθηκε στη λίστα με τις 100 γυναίκες του BBC . 

Προβολές

Η Παρσιπούρ πίστευε ότι οι θεοκρατικοί νόμοι στο Ιράν πρέπει να αλλάξουν για να απελευθερωθεί το Ιράν. Ωστόσο, αντιτάχθηκε στην επίθεση των ΗΠΑ και του Ισραήλ στο Ιράν το 2026 , λέγοντας ότι δεν μπορούν να φέρουν ελευθερία στο Ιράν και αντίθετα να προκαλέσουν βάσανα και καταστροφή, κάτι για το οποίο δεν τους συγχώρεσε ποτέ. Κατά την άποψή της, οι ίδιοι οι Ιρανοί πρέπει να επιτύχουν αλλαγή στο σύστημα της χώρας τους χωρίς την παρέμβαση ξένων δυνάμεων. 

Μυθιστορήματα

• Touba and the Meaning of Night (μυθιστόρημα – 1989 – طوبی و معنای شب (داستان بلند)
• The Blue Reason (μυθιστόρημα – 1994 – λογική آبی (Dastan بلند)
• The Simple and Small Adventures of the Spirit of Tree (Μυθιστόρημα – 1999 – ماجراهای ساده و کوچک روح درخت (داستان بلند)
• The Dog and the Long Winter (μυθιστόρημα – 1974 – سگ و زمستان بلند (داستان بلند)
• Asieh Between Two World (μυθιστόρημα – 2009 – Asiye در ميان دو دنيا (داستان بلند)
• Shiva (επιστημονικής φαντασίας – 1999 – شیوا (داستان دانش)
• On the Wings of Wind (μυθιστόρημα – 2002) بربال باد نشستن (داستان بلند)

Άλλα έργα

• Women Without Men (novella – 1989 – (داستانک)
• Δοκιμαστική Προσφορά (νουβέλα – 1975 – تجربه های آزاد (داستانک)
• Κρυστάλλινα μενταγιόν (διηγήματα – 1974 – آویزه های بلور (مجموعه داستان)
• Red Ball (διήγημα για παιδιά – 1969 – توپک قرمز )
• Τελετή τσαγιού στην Παρουσία του Λύκου (διηγήματα – 1993 – صرف چای στην παρουσία گرگ
• Men from Various Civilizations (novella – 1993 – Translation: Steve MacDowell & Afshin Nassiri.
• Prison Memoir (memoir – 1996) خاطرات زندان; αναδημοσίευση ως Kissing the Sword: A Prison Memoir (2013, Feminist Press)
• Ζέστη στο Έτος Μηδέν (2003)

Μεταφράσεις

• Κινεζική Αστρολογία (1975), της Paola Delsol, από τα αγγλικά طالع بینی چینی
• Master Lao Tzu and Taoism (1987), του Μαξ Καλτενμάρκ, από τα γαλλικά λάئوتزه و مرشدان دائوئی نوشته ماکس کالتنمارک, μετάφραση από τη Γαλλία
• Tanius' Cliff (1991), του Amin Maalouf , από τα γαλλικά صخره تانیوس نوشته امین مالوف, μετάφραση από Γαλλία ٌ
• Witch Hunting, (1990), by Shirley Jackson , από τα αγγλικά شکار جادوگران شرلی جاکسون, μετάφραση από τα αγγλικά
• History of China (1995), from Opium Wars till Cultural Revolution 4 Volumes, from French History of China, از جنگ های تریاک تا انقلاب فرهنگی, چهار جلد μετάφραση από τη Γαλλία
• China History for Young People (1990), από τη Γαλλική Ημερομηνία Κίνα για نو جوانان, μετάφραση από τη Γαλλία
• Parapsychology (1990), από τη σειρά "What I Know", από τα γαλλικά پیراروانشناسی σειρά από چه می دانم, μετάφραση από τη Γαλλία
• Ταξίδι στη Δύση (1995), του Wu Cheng'en , μετάφραση από τα γαλλικά سیر باختر، رمان، نوشته ووچنگ نن، ترجمه از فرانسه ُ
• Spanking the Maid (2004), του Robert Coover مستخدمه کتک خور، نوشته رابرت كورو μετάφραση από αγγλικά
• An Unquiet Mind (2004), από τον Kay Redfield Jamison — από τα αγγλικά ذهن بی قرار, نوشته کای ردفیلد Jamison, μετάφραση από αγγλικά
• Mythology (2003), από την ομάδα καθηγητών διαφορετικών πανεπιστημίων.

Μετάφραση των έργων της

Γυναίκες χωρίς Άνδρες

Zanan bedun-e Mardan στα περσικά

• Ινδία: Aanungal Illatha Pennungal , μετάφραση στα Μαλαγιαλάμ από τον SA Qudsi και έκδοση Mathrubhumi Books, Calicut, 2005
• Δανία: Kvinder uden mænd , μετάφραση στα δανικά από τη Nazila Kivi και έκδοση από τη σειρά skala του Gyldendal, Κοπεγχάγη, 2019 ^{[ 14 ]}

Το βιβλίο έχει επίσης μεταφραστεί στα γαλλικά ( Femmes sans hommes ), στα πολωνικά ( Kobiety bez mężczyzn ), στα ρουμανικά ( Femei fără bărbați ), στα Πορτογαλικά ( Mulheres Sem Homens ), στα Ισπανικά ( Mujeres sin hombres ) και στα Εσθονικά ( Meesteta naised ).

Τούμπα και η Σημασία της Νύχτας

Tuba va Ma'na-ye Shab στα περσικά

• ΗΠΑ - Η Τούμπα και η Σημασία της Νύχτας ) μεταφρασμένη στα Αγγλικά από τον Kamran Talattof, 2005.
• Πολωνία - Tuba i znaczenie nocy μετάφραση στα πολωνικά από την Anna Krasnowolska , 2012.

Το βιβλίο έχει επίσης μεταφραστεί στα γερμανικά, ιταλικά και σουηδικά.