Η Σούζαν Λα Φλες Πικότ (17 Ιουνίου 1865 – 18 Σεπτεμβρίου 1915) ήταν ιθαγενής Αμερικανίδα γιατρός και μεταρρυθμίστρια και μέλος της φυλής Ομάχα . Είναι ευρέως αναγνωρισμένη ως μία από τους πρώτους ιθαγενείς και η πρώτη ιθαγενής γυναίκα που απέκτησε πτυχίο ιατρικής. Αγωνίστηκε για τη δημόσια υγεία και για την επίσημη, νόμιμη παραχώρηση γης σε μέλη της φυλής Ομάχα.
Γεννήθηκε τον Ιούνιο του 1865 στον καταυλισμό Ομάχα στην ανατολική Νεμπράσκα . Οι γονείς της ήταν πολιτισμικά Ομάχα , είχαν ευρωπαϊκή και ιθαγενή καταγωγή και είχαν ζήσει για χρονικά διαστήματα εκτός των συνόρων του καταυλισμού. Παντρεύτηκαν είτε το 1845 είτε το 1846.
Ο πατέρας της, Τζόζεφ Λα Φλες (επίσης γνωστός ως Σιδερένιο Μάτι), καταγόταν από την Πόνκα και είχε κάποια γαλλοκαναδική καταγωγή. Σπούδασε στο Σεντ Λούις του Μιζούρι , αλλά επέστρεψε στον καταυλισμό σε νεαρή ηλικία. Πολιτισμικά αυτοπροσδιοριζόταν ως Ομάχα. Το 1853, υιοθετήθηκε από τον Αρχηγό Μπιγκ Ελκ , ο οποίος τον επέλεξε ως διάδοχό του, και ο Λα Φλες έγινε ο κύριος ηγέτης της φυλής Ομάχα γύρω στο 1855. Το Σιδερένιο Μάτι ενθάρρυνε ένα ορισμένο βαθμό αφομοίωσης , ιδιαίτερα μέσω της πολιτικής της κατανομής γης, η οποία προκάλεσε κάποιες τριβές μεταξύ των Ομάχα. Η μητέρα της, Μαίρη Γκέιλ, ήταν κόρη του Δρ. Τζον Γκέιλ, ενός λευκού χειρουργού του Στρατού των Ηνωμένων Πολιτειών που στάθμευε στο Φορτ Άτκινσον , και της Νικόμι, μιας γυναίκας καταγωγής από την Ομάχα, το Οτόε και την Αϊόβα . Η Γκέιλ ήταν επίσης θετή κόρη του εξέχοντος εμπόρου γούνας και πολιτικού της Νεμπράσκα , Πίτερ Α. Σάρπι . Όπως και ο σύζυγός της, η Μαίρη Γκέιλ αυτοπροσδιοριζόταν ως Ομάχα. Αν και καταλάβαινε γαλλικά και αγγλικά, φέρεται να αρνούνταν να μιλήσει οποιαδήποτε άλλη γλώσσα εκτός από την Ομάχα .
Η Λα Φλες ήταν η νεότερη από τέσσερα κορίτσια, συμπεριλαμβανομένων των αδελφών της Σουζέτ (1854–1903), Ροζαλί (1861–1900) και Μαργκερίτ (1862–1945). Ο μεγαλύτερος ετεροθαλής αδελφός της, Φράνσις Λα Φλες , που γεννήθηκε το 1857 από τη δεύτερη σύζυγο του πατέρα της, αργότερα έγινε διάσημος εθνολόγος , ανθρωπολόγος και μουσικολόγος (ή εθνομουσικολόγος ), ο οποίος ειδικεύτηκε στη μελέτη των πολιτισμών Ομάχα και Όσατζ . Καθώς μεγάλωνε, η Λα Φλες έμαθε τις παραδόσεις της κληρονομιάς της, αλλά οι γονείς της ένιωθαν ότι ορισμένες τελετουργίες θα ήταν επιζήμιες για τον λευκό κόσμο. Δεν έδωσαν στη Λα Φλες όνομα Ομάχα και την εμπόδισαν να κάνει παραδοσιακά τατουάζ στο μέτωπό της. Μιλούσε Ομάχα με τους γονείς της (ειδικά τη μητέρα της), αλλά ο πατέρας της και η μεγαλύτερη αδελφή της Σουζέτ την ενθάρρυναν να μιλάει αγγλικά με τις αδελφές της, ώστε να μιλάει άπταιστα και τις δύο γλώσσες.
Ο ποταμός Μιζούρι κοντά στην Ινδιάνικη Καταφυγιακή Ζώνη της Ομάχα
Ως παιδί, η Λα Φλες είδε μια άρρωστη Ινδή να πεθαίνει αφού ένας λευκός γιατρός αρνήθηκε να τη φροντίσει. Αργότερα, απέδωσε αυτή την τραγωδία ως την έμπνευσή της να εκπαιδευτεί ως γιατρός, ώστε να μπορεί να παρέχει φροντίδα στους ανθρώπους με τους οποίους ζούσε στην περιοχή Omaha.
Φοίτησε στο ιεραποστολικό σχολείο στην περιοχή Ομάχα. Αρχικά διοικούνταν από Πρεσβυτεριανούς και στη συνέχεια από Κουάκερους , μετά την ψήφιση της Ειρηνευτικής Πολιτικής του Προέδρου Οδυσσέα Σ. Γκραντ το 1869. Το σχολείο της περιοχής ήταν ένα οικοτροφείο όπου τα παιδιά των ιθαγενών διδάσκονταν τις πρακτικές των Ευρωπαίων Αμερικανών για να τα αφομοιώσουν στην κοινωνία των λευκών.
Μετά από αρκετά χρόνια στο ιεραποστολικό σχολείο, η Λα Φλες έφυγε από την περιοχή για την Ελίζαμπεθ του Νιου Τζέρσεϊ , όπου σπούδασε στο Ινστιτούτο Ελίζαμπεθ για δυόμισι χρόνια. Επέστρεψε στην περιοχή το 1882 και δίδαξε στο σχολείο του πρακτορείου. Έφυγε ξανά για να σπουδάσει στο Ινστιτούτο Χάμπτον στο Χάμπτον της Βιρτζίνια , από το 1884 έως το 1886. Είχε καθιερωθεί ως ιστορικά μαύρο κολέγιο μετά τον Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο , αλλά εκπαίδευε και ιθαγενείς Αμερικανούς φοιτητές.
Η Λα Φλες φοίτησε στο Χάμπτον με την αδερφή της Μαργκερίτ, τον θετό αδερφό της Κάρι και δέκα άλλα παιδιά από την Ομάχα. Τα κορίτσια έμαθαν οικιακές δεξιότητες και τα αγόρια επαγγελματικές δεξιότητες ως μέρος των πρακτικών δεξιοτήτων που προωθούνταν στο σχολείο.Ενώ η Λα Φλες ήταν μαθήτρια στο Ινστιτούτο Χάμπτον, συνδέθηκε ρομαντικά με έναν νεαρό άνδρα Σιού ονόματι Τόμας Ικινικάπι. Τον αποκαλούσε τρυφερά «TI», αλλά διέκοψε τη σχέση της μαζί του πριν αποφοιτήσει από το Χάμπτον. Η Λα Φλες αποφοίτησε από το Χάμπτον στις 20 Μαΐου 1886, ως η τιμήτρια της τάξης της. Της απονεμήθηκε επίσης το βραβείο Demorest, το οποίο απονέμεται στον τελειόφοιτο που λαμβάνει τις υψηλότερες βαθμολογίες στις εξετάσεις κατά τη διάρκεια του τρίτου έτους.
Αποφάσισε το 1886 να υποβάλει αίτηση στην ιατρική σχολή .
Ως παιδί, η Λα Φλες είδε μια άρρωστη Ινδή να πεθαίνει αφού ένας λευκός γιατρός αρνήθηκε να τη φροντίσει. Αργότερα, απέδωσε αυτή την τραγωδία ως την έμπνευσή της να εκπαιδευτεί ως γιατρός, ώστε να μπορεί να παρέχει φροντίδα στους ανθρώπους με τους οποίους ζούσε στην περιοχή Omaha.
Φοίτησε στο ιεραποστολικό σχολείο στην περιοχή Ομάχα. Αρχικά διοικούνταν από Πρεσβυτεριανούς και στη συνέχεια από Κουάκερους , μετά την ψήφιση της Ειρηνευτικής Πολιτικής του Προέδρου Οδυσσέα Σ. Γκραντ το 1869. Το σχολείο της περιοχής ήταν ένα οικοτροφείο όπου τα παιδιά των ιθαγενών διδάσκονταν τις πρακτικές των Ευρωπαίων Αμερικανών για να τα αφομοιώσουν στην κοινωνία των λευκών.
Μετά από αρκετά χρόνια στο ιεραποστολικό σχολείο, η Λα Φλες έφυγε από την περιοχή για την Ελίζαμπεθ του Νιου Τζέρσεϊ , όπου σπούδασε στο Ινστιτούτο Ελίζαμπεθ για δυόμισι χρόνια. Επέστρεψε στην περιοχή το 1882 και δίδαξε στο σχολείο του πρακτορείου. Έφυγε ξανά για να σπουδάσει στο Ινστιτούτο Χάμπτον στο Χάμπτον της Βιρτζίνια , από το 1884 έως το 1886. Είχε καθιερωθεί ως ιστορικά μαύρο κολέγιο μετά τον Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο , αλλά εκπαίδευε και ιθαγενείς Αμερικανούς φοιτητές.
Η Λα Φλες φοίτησε στο Χάμπτον με την αδερφή της Μαργκερίτ, τον θετό αδερφό της Κάρι και δέκα άλλα παιδιά από την Ομάχα. Τα κορίτσια έμαθαν οικιακές δεξιότητες και τα αγόρια επαγγελματικές δεξιότητες ως μέρος των πρακτικών δεξιοτήτων που προωθούνταν στο σχολείο.Ενώ η Λα Φλες ήταν μαθήτρια στο Ινστιτούτο Χάμπτον, συνδέθηκε ρομαντικά με έναν νεαρό άνδρα Σιού ονόματι Τόμας Ικινικάπι. Τον αποκαλούσε τρυφερά «TI», αλλά διέκοψε τη σχέση της μαζί του πριν αποφοιτήσει από το Χάμπτον. Η Λα Φλες αποφοίτησε από το Χάμπτον στις 20 Μαΐου 1886, ως η τιμήτρια της τάξης της. Της απονεμήθηκε επίσης το βραβείο Demorest, το οποίο απονέμεται στον τελειόφοιτο που λαμβάνει τις υψηλότερες βαθμολογίες στις εξετάσεις κατά τη διάρκεια του τρίτου έτους.
Αποφάσισε το 1886 να υποβάλει αίτηση στην ιατρική σχολή .
Ιατρική σχολή 
Το πρώτο κτίριο που στέγασε το Γυναικείο Ιατρικό Κολλέγιο της Πενσυλβάνια, περίπου το 1850
Αν και οι γυναίκες ήταν συχνά θεραπευτές στην ινδιάνικη κοινωνία της Ομάχα, ήταν ασυνήθιστο για τις γυναίκες στις Ηνωμένες Πολιτείες να πηγαίνουν σε ιατρική σχολή και στα τέλη του 19ου αιώνα, μόνο λίγες ιατρικές σχολές δέχονταν γυναίκες. Η Λα Φλες υπέβαλε αίτηση στην ιατρική σχολή το 1886 και έγινε δεκτή στο Γυναικείο Ιατρικό Κολλέγιο της Πενσυλβάνια (WMCP), στη Φιλαδέλφεια , το οποίο είχε ιδρυθεί το 1850 ως μία από τις λίγες ιατρικές σχολές στην ανατολική ακτή για την εκπαίδευση γυναικών.
Ζήτησε οικονομική βοήθεια από την οικογενειακή φίλη Άλις Φλέτσερ , εθνογράφο από τη Μασαχουσέτη , η οποία είχε ένα ευρύ δίκτυο επαφών σε γυναικείες μεταρρυθμιστικές οργανώσεις. Η Λα Φλες είχε βοηθήσει στο παρελθόν τη νοσοκόμα Φλέτσερ να αναρρώσει μετά από μια έξαρση φλεγμονώδους ρευματισμού . Η Φλέτσερ την ενθάρρυνε να απευθυνθεί στον Ινδιάνικο Σύνδεσμο του Κονέκτικατ, ένα τοπικό παράρτημα του Εθνικού Ινδιάνικου Συνδέσμου Γυναικών (WNIA). Ο WNIA επιδίωξε να «εκπολιτίσει» τις ιθαγενείς γυναίκες ενθαρρύνοντας τις βικτωριανές αξίες της οικογενειακής ζωής και χρηματοδότησε υπαλλήλους που είχαν ως καθήκον να διδάξουν στις ιθαγενείς Αμερικανίδες «καθαριότητα» και «ευσέβεια».
Στο WMCP, σπούδασε χημεία , ανατομία , φυσιολογία , ιστολογία , φαρμακευτική επιστήμη , μαιευτική και γενική ιατρική και, όπως και οι συνομήλικοί της, έκανε κλινική εργασία σε εγκαταστάσεις στη Φιλαδέλφεια μαζί με φοιτητές από άλλα κολέγια, άνδρες και γυναίκες. Ενώ φοιτούσε στην ιατρική σχολή, η La Flesche άρχισε να ντύνεται όπως οι λευκοί συμμαθητές της και είχε τα μαλλιά της πιασμένα σε κότσο όπως έκαναν και εκείνοι.
Μετά το δεύτερο έτος της στην ιατρική σχολή, επέστρεψε σπίτι για να βοηθήσει την οικογένειά της, πολλοί από τους οποίους είχαν αρρωστήσει λόγω επιδημίας ιλαράς . Κατά τη διάρκεια του υπόλοιπου έτους των σπουδών της, έγραφε επιστολές πίσω στην πατρίδα δίνοντας ιατρικές συμβουλές.
Στις 14 Μαρτίου 1889, αποφοίτησε από την ιατρική ως αριστούχος της τάξης της μετά από τρία χρόνια σπουδών.
Τον Ιούνιο του 1889, υπέβαλε αίτηση για τη θέση της κυβερνητική γιατρού στο Ινδιάνικο Σχολείο του Οργανισμού Omaha. Η θέση της προσφέρθηκε λιγότερο από δύο μήνες αργότερα. Μετά την αποφοίτησή της, έκανε μια περιοδεία ομιλιών κατόπιν αιτήματος της Ένωσης Ινδιάνων του Κονέκτικατ, διαβεβαιώνοντας το λευκό κοινό ότι οι ιθαγενείς Αμερικανοί μπορούσαν να επωφεληθούν από τον λευκό πολιτισμό. Διατήρησε τους δεσμούς της με την Ένωση και μετά την αποφοίτηση από την ιατρική σχολή. Την διόρισαν ως ιατρική ιεραπόστολο στην Omaha μετά την αποφοίτησή της, και η Ένωση χρηματοδότησε την αγορά ιατρικών οργάνων και βιβλίων για εκείνη κατά τα πρώτα χρόνια άσκησης της ιατρικής στη Νεμπράσκα.
Επέστρεψε στην περιοχή Ομάχα το 1889 για να εργαστεί ως γιατρός στο κυβερνητικό οικοτροφείο της περιοχής, το οποίο διοικούνταν από το Γραφείο Ινδιάνικων Υποθέσεων . Εκεί, ήταν υπεύθυνη για τη διδασκαλία της υγιεινής στους μαθητές και τη διατήρησή της υγείας τους.
Αν και δεν ήταν υποχρεωμένη να φροντίζει την ευρύτερη κοινότητα, το σχολείο ήταν πιο κοντά σε πολλούς ανθρώπους από το επίσημο γραφείο κρατήσεων, και φρόντιζε πολλά μέλη της κοινότητας καθώς και τα παιδιά του σχολείου. Συχνά είχε 20ωρη εργασία την ημέρα και ήταν υπεύθυνη για τη φροντίδα πάνω από 1.200 ατόμων. Από το γραφείο της σε μια γωνιά της σχολικής αυλής, με τα εφόδια που παρείχε ο Ινδιάνικος Σύλλογος του Κονέκτικατ, βοηθούσε τους ανθρώπους με την υγεία τους αλλά και με πιο καθημερινές εργασίες, όπως η σύνταξη επιστολών και η μετάφραση επίσημων εγγράφων
Ήταν ευρέως έμπιστη στην κοινότητα, πραγματοποιώντας κατ' οίκον επισκέψεις και φροντίζοντας ασθενείς που έπασχαν από φυματίωση , γρίπη , χολέρα , δυσεντερία και τράχωμα . Το πρώτο της γραφείο, το οποίο είχε διαστάσεις 3,5 επί 4,5 μέτρα, χρησίμευε και ως χώρος συναντήσεων της κοινότητας.
Για αρκετά χρόνια, ταξίδευε στην περιοχή φροντίζοντας ασθενείς, με κρατικό μισθό 500,00 δολαρίων ετησίως, επιπλέον των 250 δολαρίων από την Εθνική Ένωση Ινδιάνων Γυναικών για το έργο της ως ιατρική ιεραπόστολος.
Τον Δεκέμβριο του 1892, αρρώστησε βαριά και παρέμεινε κατάκοιτη για αρκετές εβδομάδες. Το 1893, πήρε άδεια για να φροντίσει την άρρωστη μητέρα της και επίσης για να αποκαταστήσει την υγεία της. Παραιτήθηκε αργότερα εκείνο το έτος για να φροντίσει την ετοιμοθάνατη μητέρα της.
Το 1894, γνώρισε και αρραβωνιάστηκε τον Χένρι Πικότ, έναν Ινδιάνο Σιού από το πρακτορείο Γιάνκτον. Είχε παντρευτεί στο παρελθόν και είχε χωρίσει με τη σύζυγό του. Πολλοί από τους φίλους και την οικογένεια της φέρεται να εξεπλάγησαν από το ειδύλλιο, αλλά οι δυο τους παντρεύτηκαν τον Ιούνιο του 1894.
Απέκτησαν δύο γιους: την Κάρυλ, γεννημένη το 1895 ή το 1896, και τον Πιερ, γεννημένο στις αρχές του 1898. Συνέχισε να ασκεί την ιατρική μετά τη γέννηση των παιδιών της, βασιζόμενη στην υποστήριξη του συζύγου της για να καταστεί αυτό δυνατό. Το ιατρείο της αντιμετώπιζε ασθενείς τόσο από την Ομάχα όσο και λευκούς στην πόλη Μπάνκροφτ και τις γύρω κοινότητες. Εάν χρειαζόταν, έπαιρνε μαζί της ακόμη και τα παιδιά της σε κατ' οίκον επισκέψεις.
Εκτός από τη φροντίδα των άμεσων ιατρικών προβλημάτων των κατοίκων της Ομάχα, προσπάθησε να εκπαιδεύσει την κοινότητά της σχετικά με την προληπτική ιατρική και άλλα ζητήματα δημόσιας υγείας, συμπεριλαμβανομένης της εγκράτειας . Ο αλκοολισμός ήταν ένα σοβαρό πρόβλημα στην περιοχή της Ομάχα, και ένα προσωπικό πρόβλημα για την ίδια: ο σύζυγός της, Χένρι, ήταν αλκοολικός. Λευκοί επιχειρηματίες χρησιμοποιούσαν αλκοόλ για να εκμεταλλευτούν τις περιοχές της Ομάχα ενώ έκλειναν συμφωνίες γης. Ως γιατρός στην περιοχή και εξέχον μέλος της κοινότητας, γνώριζε καλά τη ζημιά που προκαλούσαν τέτοιες πρακτικές. Υποστήριζε μέτρα όπως ο εξαναγκασμός και η τιμωρία για να αποτρέψει τα άτομα από την κατανάλωση αλκοόλ εντός της κοινότητας της Ομάχα. Υπό την κυριαρχία του πατέρα της, εγκαθιδρύθηκε ένα μυστικό αστυνομικό σύστημα που υποστήριζε τη σωματική τιμωρία για την πειθαρχία όσων κατανάλωναν αλκοόλ.
Αγωνίστηκε κατά της κατανάλωσης αλκοόλ, δίνοντας διαλέξεις για τις αρετές της εγκράτειας και υιοθετώντας επίσης καταναγκαστικές προσπάθειες, όπως η ποτοαπαγόρευση . Στις αρχές της δεκαετίας του 1890, αγωνίστηκε για έναν νόμο περί απαγόρευσης στην κομητεία Θέρστον , ο οποίος δεν πέρασε, εν μέρει επειδή ορισμένοι έμποροι οινοπνευματωδών ποτών εκμεταλλεύτηκαν τους αναλφάβητους Ομάχα δίνοντάς τους ψηφοδέλτια με την ένδειξη «Ενάντια στην ποτοαπαγόρευση». Άλλες πηγές υποστηρίζουν ότι οι ιθαγενείς άνδρες δωροδοκήθηκαν με αλκοόλ από λευκούς άνδρες. Αργότερα, άσκησε πιέσεις για το νομοσχέδιο Meilklejohn, το οποίο θα απαγόρευε την πώληση αλκοόλ σε οποιονδήποτε αποδέκτη παραχωρημένης γης του οποίου η περιουσία εξακολουθούσε να κατέχεται από την κυβέρνηση. Το νομοσχέδιο Meilklejohn έγινε νόμος τον Ιανουάριο του 1897, αλλά αποδείχθηκε σχεδόν αδύνατο να εφαρμοστεί.
Συνέχισε να αγωνίζεται κατά του αλκοόλ για το υπόλοιπο της ζωής της και όταν η θρησκεία των πεγιότ έφτασε στον καταυλισμό της Ομάχα στις αρχές του 1900, σταδιακά την αποδέχτηκε ως μέσο καταπολέμησης του αλκοολισμού, καθώς πολλά μέλη της θρησκείας των πεγιότ κατάφεραν να επανασυνδεθούν με τις πνευματικές τους παραδόσεις και να απορρίψουν τις αλκοολικές φιλοδοξίες.
Αν και οι γυναίκες ήταν συχνά θεραπευτές στην ινδιάνικη κοινωνία της Ομάχα, ήταν ασυνήθιστο για τις γυναίκες στις Ηνωμένες Πολιτείες να πηγαίνουν σε ιατρική σχολή και στα τέλη του 19ου αιώνα, μόνο λίγες ιατρικές σχολές δέχονταν γυναίκες. Η Λα Φλες υπέβαλε αίτηση στην ιατρική σχολή το 1886 και έγινε δεκτή στο Γυναικείο Ιατρικό Κολλέγιο της Πενσυλβάνια (WMCP), στη Φιλαδέλφεια , το οποίο είχε ιδρυθεί το 1850 ως μία από τις λίγες ιατρικές σχολές στην ανατολική ακτή για την εκπαίδευση γυναικών.
Ζήτησε οικονομική βοήθεια από την οικογενειακή φίλη Άλις Φλέτσερ , εθνογράφο από τη Μασαχουσέτη , η οποία είχε ένα ευρύ δίκτυο επαφών σε γυναικείες μεταρρυθμιστικές οργανώσεις. Η Λα Φλες είχε βοηθήσει στο παρελθόν τη νοσοκόμα Φλέτσερ να αναρρώσει μετά από μια έξαρση φλεγμονώδους ρευματισμού . Η Φλέτσερ την ενθάρρυνε να απευθυνθεί στον Ινδιάνικο Σύνδεσμο του Κονέκτικατ, ένα τοπικό παράρτημα του Εθνικού Ινδιάνικου Συνδέσμου Γυναικών (WNIA). Ο WNIA επιδίωξε να «εκπολιτίσει» τις ιθαγενείς γυναίκες ενθαρρύνοντας τις βικτωριανές αξίες της οικογενειακής ζωής και χρηματοδότησε υπαλλήλους που είχαν ως καθήκον να διδάξουν στις ιθαγενείς Αμερικανίδες «καθαριότητα» και «ευσέβεια».
Η Λα Φλες, γραπτώς προς τον Ινδιάνικο Σύλλογο του Κονέκτικατ, είχε περιγράψει την επιθυμία της να εισέλθει στα σπίτια του λαού της ως γιατρός και να τους διδάξει υγιεινή, καθώς και να θεραπεύσει τις ασθένειές τους, μια αποστολή σύμφωνη με τις βικτωριανές αρετές της οικογενειακής ζωής που ο Σύλλογος ήθελε να ενθαρρύνει. Ο Σύλλογος χρηματοδότησε τα δίδακτρα της στην ιατρική σχολή και πλήρωσε επίσης για τη στέγαση, τα βιβλία και άλλα εφόδια της. Θεωρείται το πρώτο άτομο που έλαβε βοήθεια για επαγγελματική εκπαίδευση στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Σύλλογος ζήτησε να παραμείνει ανύπαντρη κατά τη διάρκεια των σπουδών της στην ιατρική σχολή και για αρκετά χρόνια μετά την αποφοίτησή της, προκειμένου να επικεντρωθεί στην πρακτική της.
Στο WMCP, σπούδασε χημεία , ανατομία , φυσιολογία , ιστολογία , φαρμακευτική επιστήμη , μαιευτική και γενική ιατρική και, όπως και οι συνομήλικοί της, έκανε κλινική εργασία σε εγκαταστάσεις στη Φιλαδέλφεια μαζί με φοιτητές από άλλα κολέγια, άνδρες και γυναίκες. Ενώ φοιτούσε στην ιατρική σχολή, η La Flesche άρχισε να ντύνεται όπως οι λευκοί συμμαθητές της και είχε τα μαλλιά της πιασμένα σε κότσο όπως έκαναν και εκείνοι.
Μετά το δεύτερο έτος της στην ιατρική σχολή, επέστρεψε σπίτι για να βοηθήσει την οικογένειά της, πολλοί από τους οποίους είχαν αρρωστήσει λόγω επιδημίας ιλαράς . Κατά τη διάρκεια του υπόλοιπου έτους των σπουδών της, έγραφε επιστολές πίσω στην πατρίδα δίνοντας ιατρικές συμβουλές.
Στις 14 Μαρτίου 1889, αποφοίτησε από την ιατρική ως αριστούχος της τάξης της μετά από τρία χρόνια σπουδών.
Τον Ιούνιο του 1889, υπέβαλε αίτηση για τη θέση της κυβερνητική γιατρού στο Ινδιάνικο Σχολείο του Οργανισμού Omaha. Η θέση της προσφέρθηκε λιγότερο από δύο μήνες αργότερα. Μετά την αποφοίτησή της, έκανε μια περιοδεία ομιλιών κατόπιν αιτήματος της Ένωσης Ινδιάνων του Κονέκτικατ, διαβεβαιώνοντας το λευκό κοινό ότι οι ιθαγενείς Αμερικανοί μπορούσαν να επωφεληθούν από τον λευκό πολιτισμό. Διατήρησε τους δεσμούς της με την Ένωση και μετά την αποφοίτηση από την ιατρική σχολή. Την διόρισαν ως ιατρική ιεραπόστολο στην Omaha μετά την αποφοίτησή της, και η Ένωση χρηματοδότησε την αγορά ιατρικών οργάνων και βιβλίων για εκείνη κατά τα πρώτα χρόνια άσκησης της ιατρικής στη Νεμπράσκα.
Επέστρεψε στην περιοχή Ομάχα το 1889 για να εργαστεί ως γιατρός στο κυβερνητικό οικοτροφείο της περιοχής, το οποίο διοικούνταν από το Γραφείο Ινδιάνικων Υποθέσεων . Εκεί, ήταν υπεύθυνη για τη διδασκαλία της υγιεινής στους μαθητές και τη διατήρησή της υγείας τους.
Αν και δεν ήταν υποχρεωμένη να φροντίζει την ευρύτερη κοινότητα, το σχολείο ήταν πιο κοντά σε πολλούς ανθρώπους από το επίσημο γραφείο κρατήσεων, και φρόντιζε πολλά μέλη της κοινότητας καθώς και τα παιδιά του σχολείου. Συχνά είχε 20ωρη εργασία την ημέρα και ήταν υπεύθυνη για τη φροντίδα πάνω από 1.200 ατόμων. Από το γραφείο της σε μια γωνιά της σχολικής αυλής, με τα εφόδια που παρείχε ο Ινδιάνικος Σύλλογος του Κονέκτικατ, βοηθούσε τους ανθρώπους με την υγεία τους αλλά και με πιο καθημερινές εργασίες, όπως η σύνταξη επιστολών και η μετάφραση επίσημων εγγράφων
Ήταν ευρέως έμπιστη στην κοινότητα, πραγματοποιώντας κατ' οίκον επισκέψεις και φροντίζοντας ασθενείς που έπασχαν από φυματίωση , γρίπη , χολέρα , δυσεντερία και τράχωμα . Το πρώτο της γραφείο, το οποίο είχε διαστάσεις 3,5 επί 4,5 μέτρα, χρησίμευε και ως χώρος συναντήσεων της κοινότητας.
Για αρκετά χρόνια, ταξίδευε στην περιοχή φροντίζοντας ασθενείς, με κρατικό μισθό 500,00 δολαρίων ετησίως, επιπλέον των 250 δολαρίων από την Εθνική Ένωση Ινδιάνων Γυναικών για το έργο της ως ιατρική ιεραπόστολος.
Τον Δεκέμβριο του 1892, αρρώστησε βαριά και παρέμεινε κατάκοιτη για αρκετές εβδομάδες. Το 1893, πήρε άδεια για να φροντίσει την άρρωστη μητέρα της και επίσης για να αποκαταστήσει την υγεία της. Παραιτήθηκε αργότερα εκείνο το έτος για να φροντίσει την ετοιμοθάνατη μητέρα της.
Το 1894, γνώρισε και αρραβωνιάστηκε τον Χένρι Πικότ, έναν Ινδιάνο Σιού από το πρακτορείο Γιάνκτον. Είχε παντρευτεί στο παρελθόν και είχε χωρίσει με τη σύζυγό του. Πολλοί από τους φίλους και την οικογένεια της φέρεται να εξεπλάγησαν από το ειδύλλιο, αλλά οι δυο τους παντρεύτηκαν τον Ιούνιο του 1894.
Απέκτησαν δύο γιους: την Κάρυλ, γεννημένη το 1895 ή το 1896, και τον Πιερ, γεννημένο στις αρχές του 1898. Συνέχισε να ασκεί την ιατρική μετά τη γέννηση των παιδιών της, βασιζόμενη στην υποστήριξη του συζύγου της για να καταστεί αυτό δυνατό. Το ιατρείο της αντιμετώπιζε ασθενείς τόσο από την Ομάχα όσο και λευκούς στην πόλη Μπάνκροφτ και τις γύρω κοινότητες. Εάν χρειαζόταν, έπαιρνε μαζί της ακόμη και τα παιδιά της σε κατ' οίκον επισκέψεις.
Εκτός από τη φροντίδα των άμεσων ιατρικών προβλημάτων των κατοίκων της Ομάχα, προσπάθησε να εκπαιδεύσει την κοινότητά της σχετικά με την προληπτική ιατρική και άλλα ζητήματα δημόσιας υγείας, συμπεριλαμβανομένης της εγκράτειας . Ο αλκοολισμός ήταν ένα σοβαρό πρόβλημα στην περιοχή της Ομάχα, και ένα προσωπικό πρόβλημα για την ίδια: ο σύζυγός της, Χένρι, ήταν αλκοολικός. Λευκοί επιχειρηματίες χρησιμοποιούσαν αλκοόλ για να εκμεταλλευτούν τις περιοχές της Ομάχα ενώ έκλειναν συμφωνίες γης. Ως γιατρός στην περιοχή και εξέχον μέλος της κοινότητας, γνώριζε καλά τη ζημιά που προκαλούσαν τέτοιες πρακτικές. Υποστήριζε μέτρα όπως ο εξαναγκασμός και η τιμωρία για να αποτρέψει τα άτομα από την κατανάλωση αλκοόλ εντός της κοινότητας της Ομάχα. Υπό την κυριαρχία του πατέρα της, εγκαθιδρύθηκε ένα μυστικό αστυνομικό σύστημα που υποστήριζε τη σωματική τιμωρία για την πειθαρχία όσων κατανάλωναν αλκοόλ.
Αγωνίστηκε κατά της κατανάλωσης αλκοόλ, δίνοντας διαλέξεις για τις αρετές της εγκράτειας και υιοθετώντας επίσης καταναγκαστικές προσπάθειες, όπως η ποτοαπαγόρευση . Στις αρχές της δεκαετίας του 1890, αγωνίστηκε για έναν νόμο περί απαγόρευσης στην κομητεία Θέρστον , ο οποίος δεν πέρασε, εν μέρει επειδή ορισμένοι έμποροι οινοπνευματωδών ποτών εκμεταλλεύτηκαν τους αναλφάβητους Ομάχα δίνοντάς τους ψηφοδέλτια με την ένδειξη «Ενάντια στην ποτοαπαγόρευση». Άλλες πηγές υποστηρίζουν ότι οι ιθαγενείς άνδρες δωροδοκήθηκαν με αλκοόλ από λευκούς άνδρες. Αργότερα, άσκησε πιέσεις για το νομοσχέδιο Meilklejohn, το οποίο θα απαγόρευε την πώληση αλκοόλ σε οποιονδήποτε αποδέκτη παραχωρημένης γης του οποίου η περιουσία εξακολουθούσε να κατέχεται από την κυβέρνηση. Το νομοσχέδιο Meilklejohn έγινε νόμος τον Ιανουάριο του 1897, αλλά αποδείχθηκε σχεδόν αδύνατο να εφαρμοστεί.
Συνέχισε να αγωνίζεται κατά του αλκοόλ για το υπόλοιπο της ζωής της και όταν η θρησκεία των πεγιότ έφτασε στον καταυλισμό της Ομάχα στις αρχές του 1900, σταδιακά την αποδέχτηκε ως μέσο καταπολέμησης του αλκοολισμού, καθώς πολλά μέλη της θρησκείας των πεγιότ κατάφεραν να επανασυνδεθούν με τις πνευματικές τους παραδόσεις και να απορρίψουν τις αλκοολικές φιλοδοξίες.
Μια αφίσα δημόσιας υγείας από τη δεκαετία του 1920, μέρος της εκστρατείας κατά της φυματίωσης στην οποία συμμετείχε
Πέρα από την εγκράτεια, εργάστηκε σε θέματα δημόσιας υγείας στην ευρύτερη κοινότητα, συμπεριλαμβανομένης της σχολικής υγιεινής, της υγιεινής των τροφίμων και των προσπαθειών για την καταπολέμηση της εξάπλωσης της φυματίωσης. Υπηρέτησε στο υγειονομικό συμβούλιο της πόλης Γουόλθιλ και ήταν ιδρυτικό μέλος της Ιατρικής Εταιρείας της Κομητείας Θέρστον το 1907.
Ήταν επίσης πρόεδρος της επιτροπής υγείας της πολιτείας της Ομοσπονδίας Γυναικείων Συλλόγων της Νεμπράσκα κατά την πρώτη δεκαετία του 20ού αιώνα. Ως πρόεδρος, ηγήθηκε των προσπαθειών για την εκπαίδευση του κόσμου σε θέματα δημόσιας υγείας, ιδιαίτερα στα σχολεία, πιστεύοντας ότι το κλειδί για την καταπολέμηση των ασθενειών ήταν η εκπαίδευση. Από την εποχή που σπούδαζε στην ιατρική σχολή και μετά, αγωνίστηκε επίσης για την κατασκευή ενός νοσοκομείου στην περιοχή. Τελικά ολοκληρώθηκε το 1913 και αργότερα ονομάστηκε προς τιμήν της. Αυτό ήταν το πρώτο ιδιωτικά χρηματοδοτούμενο νοσοκομείο σε περιοχή.
Η πιο σημαντική σταυροφορία της ήταν κατά της φυματίωσης, η οποία σκότωσε εκατοντάδες κατοίκους της Ομάχα, συμπεριλαμβανομένου του συζύγου της Χένρι το 1905. Το 1907, έγραψε στο Γραφείο των Ινδιάνων για να προσπαθήσει να τους πείσει να βοηθήσουν, αλλά την απέρριψαν, κατηγορώντας την έλλειψη χρηματοδότησης. Επειδή δεν υπήρχε ακόμη διαθέσιμη θεραπεία, η Πικότ υποστήριξε την καθαριότητα, τον καθαρό αέρα και την εξάλειψη των οικιακών μυγών , οι οποίες πιστεύεται ότι ήταν οι κύριοι φορείς της φυματίωσης.
Η προθυμία της να εμπλακεί σε πολιτική δράση επεκτάθηκε και σε τομείς πέρα από τη δημόσια υγεία. Μετά τον θάνατο του συζύγου της, έγινε ολοένα και πιο ενεργή στις εκστρατείες κατά της παράτασης της περιόδου εμπιστοσύνης για την Ομάχα. Ήταν εκπρόσωπος του Υπουργού Εσωτερικών, διαμαρτυρόμενη για τις αλλαγές στην εποπτεία της Ομάχα.
Πέρα από την εγκράτεια, εργάστηκε σε θέματα δημόσιας υγείας στην ευρύτερη κοινότητα, συμπεριλαμβανομένης της σχολικής υγιεινής, της υγιεινής των τροφίμων και των προσπαθειών για την καταπολέμηση της εξάπλωσης της φυματίωσης. Υπηρέτησε στο υγειονομικό συμβούλιο της πόλης Γουόλθιλ και ήταν ιδρυτικό μέλος της Ιατρικής Εταιρείας της Κομητείας Θέρστον το 1907.
Ήταν επίσης πρόεδρος της επιτροπής υγείας της πολιτείας της Ομοσπονδίας Γυναικείων Συλλόγων της Νεμπράσκα κατά την πρώτη δεκαετία του 20ού αιώνα. Ως πρόεδρος, ηγήθηκε των προσπαθειών για την εκπαίδευση του κόσμου σε θέματα δημόσιας υγείας, ιδιαίτερα στα σχολεία, πιστεύοντας ότι το κλειδί για την καταπολέμηση των ασθενειών ήταν η εκπαίδευση. Από την εποχή που σπούδαζε στην ιατρική σχολή και μετά, αγωνίστηκε επίσης για την κατασκευή ενός νοσοκομείου στην περιοχή. Τελικά ολοκληρώθηκε το 1913 και αργότερα ονομάστηκε προς τιμήν της. Αυτό ήταν το πρώτο ιδιωτικά χρηματοδοτούμενο νοσοκομείο σε περιοχή.
Η πιο σημαντική σταυροφορία της ήταν κατά της φυματίωσης, η οποία σκότωσε εκατοντάδες κατοίκους της Ομάχα, συμπεριλαμβανομένου του συζύγου της Χένρι το 1905. Το 1907, έγραψε στο Γραφείο των Ινδιάνων για να προσπαθήσει να τους πείσει να βοηθήσουν, αλλά την απέρριψαν, κατηγορώντας την έλλειψη χρηματοδότησης. Επειδή δεν υπήρχε ακόμη διαθέσιμη θεραπεία, η Πικότ υποστήριξε την καθαριότητα, τον καθαρό αέρα και την εξάλειψη των οικιακών μυγών , οι οποίες πιστεύεται ότι ήταν οι κύριοι φορείς της φυματίωσης.
Η προθυμία της να εμπλακεί σε πολιτική δράση επεκτάθηκε και σε τομείς πέρα από τη δημόσια υγεία. Μετά τον θάνατο του συζύγου της, έγινε ολοένα και πιο ενεργή στις εκστρατείες κατά της παράτασης της περιόδου εμπιστοσύνης για την Ομάχα. Ήταν εκπρόσωπος του Υπουργού Εσωτερικών, διαμαρτυρόμενη για τις αλλαγές στην εποπτεία της Ομάχα.
Ένας χάρτης των αρχικών εδαφών που κατείχαν οι φυλές της Ομάχα και άλλες πεδιάδες (με πράσινο χρώμα) και οι καταυλισμοί τους (με πορτοκαλί χρώμα). Ο καταυλισμός της Ομάχα συνορεύει με τον καταυλισμό Γουινεμπάγκο στην ανατολική Νεμπράσκα.
Το ζήτημα της κατανομής γης επανήλθε όταν ο σύζυγος της Πικότ, Χένρι, πέθανε το 1905. Άφησε περίπου 185 στρέμματα γης στη Νότια Ντακότα σε αυτήν και τους δύο γιους τους, τον Πιερ και την Κάρυλ, αλλά είχαν προκύψει επιπλοκές στην διεκδίκηση και την πώλησή της. Κατά τη στιγμή του θανάτου του Χένρι, η γη εξακολουθούσε να φυλάσσεται σε καταπίστευμα από την κυβέρνηση και, για να λάβουν τα χρήματα από την πώλησή της, οι κληρονόμοι του έπρεπε να αποδείξουν την ικανότητά τους . Οι ανήλικοι, όπως οι γιοι της , έπρεπε να έχουν έναν νόμιμο κηδεμόνα που μπορούσε να αποδείξει την ικανότητά τους εκ μέρους τους.
Η διαδικασία απόκτησης των οφειλόμενων χρημάτων ήταν μακρά και επίπονη, και έπρεπε να στέλνει επιστολές μετά επιστολές στο Γραφείο των Ινδιάνων για να την αναγνωρίσουν ως ικανό άτομο, προκειμένου να λάβει το μερίδιό της από την κληρονομιά, το οποίο ο RJ Taylor, ο εκπρόσωπος στην περιοχή Γιάνκτον, της παραχώρησε τελικά το 1907, σχεδόν δύο χρόνια μετά τον θάνατο του συζύγου της. Ωστόσο, η απόκτηση της κληρονομιάς των παιδιών της αποδείχθηκε πιο δύσκολη. Ένας άλλος συγγενής, ο Peter Picotte, ήταν ο νόμιμος κηδεμόνας της γης των γιων της, επειδή βρισκόταν σε άλλη πολιτεία, αλλά αρνήθηκε να συναινέσει στην πώληση της γης.
Απάντησε βομβαρδίζοντας τον Επίτροπο Λούπ, επικεφαλής του Γραφείου των Ινδιάνων, με επιστολές, παρουσιάζοντας τον Πίτερ Πικότ ως μεθυσμένο και τον Ρ.Τ.Τέιλερ ως αδιάλλακτο και ανίκανο, ενώ παράλληλα ισχυριζόταν ότι ήταν η καλύτερη διαχειρίστρια των χρημάτων των γιων της. Αυτή τη φορά, οι επιστολές της τράβηξαν την προσοχή και το Γραφείο των Ινδιάνων της απάντησε εντός μιας εβδομάδας από τις αρχικές επιστολές, ενημερώνοντάς την ότι η Τέιλορ είχε διαταχθεί να αγνοήσει τις αντιρρήσεις του Πίτερ Πικότ.
Επένδυσε αυτά τα χρήματα σε ενοικιαζόμενα ακίνητα και μπόρεσε να χρησιμοποιήσει αυτό το εισόδημα για να στηρίξει τον εαυτό της και τους γιους της. Αυτό, ωστόσο, δεν ήταν το τέλος των συγκρούσεών της με τη γραφειοκρατία της ομοσπονδιακής κυβέρνησης. Τα παιδιά της κληρονόμησαν γη από ορισμένους συγγενείς του συζύγου της, τη φυλή Σιού , και μπήκε σε μια ακόμη μάχη με τη γραφειοκρατία , η οποία έληξε θετικά το 1908.
Το ζήτημα της κατανομής γης επανήλθε όταν ο σύζυγος της Πικότ, Χένρι, πέθανε το 1905. Άφησε περίπου 185 στρέμματα γης στη Νότια Ντακότα σε αυτήν και τους δύο γιους τους, τον Πιερ και την Κάρυλ, αλλά είχαν προκύψει επιπλοκές στην διεκδίκηση και την πώλησή της. Κατά τη στιγμή του θανάτου του Χένρι, η γη εξακολουθούσε να φυλάσσεται σε καταπίστευμα από την κυβέρνηση και, για να λάβουν τα χρήματα από την πώλησή της, οι κληρονόμοι του έπρεπε να αποδείξουν την ικανότητά τους . Οι ανήλικοι, όπως οι γιοι της , έπρεπε να έχουν έναν νόμιμο κηδεμόνα που μπορούσε να αποδείξει την ικανότητά τους εκ μέρους τους.
Η διαδικασία απόκτησης των οφειλόμενων χρημάτων ήταν μακρά και επίπονη, και έπρεπε να στέλνει επιστολές μετά επιστολές στο Γραφείο των Ινδιάνων για να την αναγνωρίσουν ως ικανό άτομο, προκειμένου να λάβει το μερίδιό της από την κληρονομιά, το οποίο ο RJ Taylor, ο εκπρόσωπος στην περιοχή Γιάνκτον, της παραχώρησε τελικά το 1907, σχεδόν δύο χρόνια μετά τον θάνατο του συζύγου της. Ωστόσο, η απόκτηση της κληρονομιάς των παιδιών της αποδείχθηκε πιο δύσκολη. Ένας άλλος συγγενής, ο Peter Picotte, ήταν ο νόμιμος κηδεμόνας της γης των γιων της, επειδή βρισκόταν σε άλλη πολιτεία, αλλά αρνήθηκε να συναινέσει στην πώληση της γης.
Απάντησε βομβαρδίζοντας τον Επίτροπο Λούπ, επικεφαλής του Γραφείου των Ινδιάνων, με επιστολές, παρουσιάζοντας τον Πίτερ Πικότ ως μεθυσμένο και τον Ρ.Τ.Τέιλερ ως αδιάλλακτο και ανίκανο, ενώ παράλληλα ισχυριζόταν ότι ήταν η καλύτερη διαχειρίστρια των χρημάτων των γιων της. Αυτή τη φορά, οι επιστολές της τράβηξαν την προσοχή και το Γραφείο των Ινδιάνων της απάντησε εντός μιας εβδομάδας από τις αρχικές επιστολές, ενημερώνοντάς την ότι η Τέιλορ είχε διαταχθεί να αγνοήσει τις αντιρρήσεις του Πίτερ Πικότ.
Επένδυσε αυτά τα χρήματα σε ενοικιαζόμενα ακίνητα και μπόρεσε να χρησιμοποιήσει αυτό το εισόδημα για να στηρίξει τον εαυτό της και τους γιους της. Αυτό, ωστόσο, δεν ήταν το τέλος των συγκρούσεών της με τη γραφειοκρατία της ομοσπονδιακής κυβέρνησης. Τα παιδιά της κληρονόμησαν γη από ορισμένους συγγενείς του συζύγου της, τη φυλή Σιού , και μπήκε σε μια ακόμη μάχη με τη γραφειοκρατία , η οποία έληξε θετικά το 1908.
Οι αγώνες της Πικότ με τη γραφειοκρατία της κατανομής συνεχίστηκαν για λογαριασμό άλλων μελών της κοινότητάς της. Στη θέση της ως γιατρός, είχε κερδίσει την εμπιστοσύνη της κοινότητάς της και ο ρόλος της ως τοπικής ηγέτιδας είχε επεκταθεί από επιστολογράφος/διερμηνέας σε υπερασπιστή των συμφερόντων γης της Ομάχα. Προσπάθησε να βοηθήσει άλλους κατοίκους της Ομάχα που ήθελαν να πουλήσουν τις γαίες τους και να αποκτήσουν τον έλεγχο των χρημάτων που τους οφείλονταν, και προσπάθησε επίσης να βοηθήσει στην επίλυση καταστάσεων όπου οι λευκοί εκμεταλλεύονταν τους Ι]
Το Σπίτι της Σούζαν Λα Φλες Πικότ στο Γουόλθιλ της Νεμπράσκα, όπου έζησε από το 1907 μέχρι τον θάνατό της το 1915
Κάνοντας αυτή τη δουλειά, άρχισε να συνειδητοποιεί και να εξοργίζεται ολοένα και περισσότερο για την απάτη γης που διέπραξε ένα συνδικάτο ανδρών στην περιοχή της Ομάχα και γύρω από αυτήν. Επικεντρώθηκε στο συνδικάτο, το οποίο αποτελούνταν από τρεις λευκούς και δύο άνδρες από την Ομάχα που εξαπατούσαν ανηλίκους από τις κληρονομιές τους. Σε μια παράξενη ανατροπή, η Πικότ, η οποία είχε περάσει μεγάλο μέρος της ζωής της διακηρύσσοντας ότι η Ομάχα είχε την ίδια ικανότητα για «πολιτισμό» με οποιονδήποτε λευκό άνδρα, έγραψε στο Γραφείο των Ινδιάνων το 1909 για να πει ότι ορισμένοι από τον λαό της ήταν πολύ ανίκανοι για να προστατευτούν από τους απατεώνες και ως εκ τούτου χρειάζονταν τη συνεχή κηδεμονία της ομοσπονδιακής κυβέρνησης. Το 1910, ταξίδεψε στην Ουάσινγκτον για να μιλήσει με αξιωματούχους του Γραφείου Ινδιάνικων Υποθέσεων (OIA) και τους είπε ότι, αν και οι περισσότεροι κάτοικοι της Ομάχα ήταν απόλυτα ικανοί να διαχειριστούν τις δικές τους υποθέσεις, το Γραφείο Ινδιάνων είχε καταπνίξει την ανάπτυξη επιχειρηματικών δεξιοτήτων και γνώσεων για τον λευκό κόσμο μεταξύ των Ινδιάνων και, ως εκ τούτου, η ανικανότητα μιας μειονότητας της Ομάχα ήταν, στην πραγματικότητα, λάθος της ομοσπονδιακής κυβέρνησης.
Αυτό το επιχείρημα ήταν το αποτέλεσμα των εκστρατειών της κατά της ενοποίησης των πρακτορείων της Ομάχα και του Γουινεμπάγκο , η οποία είχε προταθεί το 1904 και αναβιώθηκε το 1910. Συμμετείχε σε ένα κίνημα μεταξύ των κατοίκων της Ομάχα που αντιτίθετο σε αυτή την ενοποίηση και χρησιμοποίησε επιστολές και αυστηρά επικριτικά άρθρα εφημερίδων για να μεταφέρει το επιχείρημά της στη γραφειοκρατία της OIA.Υποστήριξε ότι η περιττή γραφειοκρατία που δημιουργήθηκε από την ενοποίηση δεν ήταν τίποτα άλλο παρά ένα επιπλέον βάρος για την Ομάχα και αποτελούσε περαιτέρω απόδειξη ότι η OIA τους αντιμετώπιζε σαν παιδιά, αντί για πολίτες έτοιμους να συμμετάσχουν σε μια δημοκρατία. Συνέχισε να εργάζεται για λογαριασμό της κοινότητάς της μέχρι το τέλος της ζωής της, αν και πολλά από αυτά φαινόταν μάταια, καθώς ο λαός της έχασε πολλά από τα προγονικά του εδάφη και έγινε περισσότερο, όχι λιγότερο, εξαρτημένος από την OIA.
Κάνοντας αυτή τη δουλειά, άρχισε να συνειδητοποιεί και να εξοργίζεται ολοένα και περισσότερο για την απάτη γης που διέπραξε ένα συνδικάτο ανδρών στην περιοχή της Ομάχα και γύρω από αυτήν. Επικεντρώθηκε στο συνδικάτο, το οποίο αποτελούνταν από τρεις λευκούς και δύο άνδρες από την Ομάχα που εξαπατούσαν ανηλίκους από τις κληρονομιές τους. Σε μια παράξενη ανατροπή, η Πικότ, η οποία είχε περάσει μεγάλο μέρος της ζωής της διακηρύσσοντας ότι η Ομάχα είχε την ίδια ικανότητα για «πολιτισμό» με οποιονδήποτε λευκό άνδρα, έγραψε στο Γραφείο των Ινδιάνων το 1909 για να πει ότι ορισμένοι από τον λαό της ήταν πολύ ανίκανοι για να προστατευτούν από τους απατεώνες και ως εκ τούτου χρειάζονταν τη συνεχή κηδεμονία της ομοσπονδιακής κυβέρνησης. Το 1910, ταξίδεψε στην Ουάσινγκτον για να μιλήσει με αξιωματούχους του Γραφείου Ινδιάνικων Υποθέσεων (OIA) και τους είπε ότι, αν και οι περισσότεροι κάτοικοι της Ομάχα ήταν απόλυτα ικανοί να διαχειριστούν τις δικές τους υποθέσεις, το Γραφείο Ινδιάνων είχε καταπνίξει την ανάπτυξη επιχειρηματικών δεξιοτήτων και γνώσεων για τον λευκό κόσμο μεταξύ των Ινδιάνων και, ως εκ τούτου, η ανικανότητα μιας μειονότητας της Ομάχα ήταν, στην πραγματικότητα, λάθος της ομοσπονδιακής κυβέρνησης.
Αυτό το επιχείρημα ήταν το αποτέλεσμα των εκστρατειών της κατά της ενοποίησης των πρακτορείων της Ομάχα και του Γουινεμπάγκο , η οποία είχε προταθεί το 1904 και αναβιώθηκε το 1910. Συμμετείχε σε ένα κίνημα μεταξύ των κατοίκων της Ομάχα που αντιτίθετο σε αυτή την ενοποίηση και χρησιμοποίησε επιστολές και αυστηρά επικριτικά άρθρα εφημερίδων για να μεταφέρει το επιχείρημά της στη γραφειοκρατία της OIA.Υποστήριξε ότι η περιττή γραφειοκρατία που δημιουργήθηκε από την ενοποίηση δεν ήταν τίποτα άλλο παρά ένα επιπλέον βάρος για την Ομάχα και αποτελούσε περαιτέρω απόδειξη ότι η OIA τους αντιμετώπιζε σαν παιδιά, αντί για πολίτες έτοιμους να συμμετάσχουν σε μια δημοκρατία. Συνέχισε να εργάζεται για λογαριασμό της κοινότητάς της μέχρι το τέλος της ζωής της, αν και πολλά από αυτά φαινόταν μάταια, καθώς ο λαός της έχασε πολλά από τα προγονικά του εδάφη και έγινε περισσότερο, όχι λιγότερο, εξαρτημένος από την OIA.
Το Νοσοκομείο Dr. Susan LaFlesche Picotte Memorial , στο Γουόλθιλ της Νεμπράσκα, ανακηρύχθηκε Εθνικό Ιστορικό Ορόσημο των ΗΠΑ το 1993
Υπέφερε για το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της από χρόνια ασθένεια. Στην ιατρική σχολή, την ενοχλούσαν δυσκολίες στην αναπνοή και, μετά από λίγα χρόνια εργασίας στον καταυλισμό, αναγκάστηκε να κάνει ένα διάλειμμα για να ανακτήσει την υγεία της το 1892, καθώς υπέφερε από χρόνιο πόνο στον αυχένα, το κεφάλι και τα αυτιά της. Ανάρρωσε, αλλά αρρώστησε ξανά το 1893, αφού μια πτώση από το άλογό της την άφησε με σοβαρούς εσωτερικούς τραυματισμούς. Με την πάροδο του χρόνου, η πάθηση της , την προκάλεσε κώφωση.
Καθώς γερνούσε, η υγεία της επιδεινώθηκε και όταν χτίστηκε το νέο νοσοκομείο κράτησης στο Γουόλθιλ το 1913, ήταν πολύ αδύναμη για να είναι η μόνη διαχειρίστριά του. Στις αρχές Μαρτίου 1915, υπέφερε πολύ και πέθανε από καρκίνο των οστών στις 18 Σεπτεμβρίου 1915. Την επόμενη μέρα, τελέστηκαν λειτουργίες τόσο από την Πρεσβυτεριανή Εκκλησία όσο και από το Τμήμα Αμέθυστου του Τάγματος του Ανατολικού Αστέρα . Είναι θαμμένη στο Κοιμητήριο Μπάνκροφτ, Μπάνκροφτ της Νεμπράσκα κοντά στον σύζυγό της, τον πατέρα της, τη μητέρα της, τις αδελφές της και τον ετεροθαλή αδελφό της.
Οι γιοι της συνέχισαν να ζουν μια πλήρη ζωή. Η Κάρυλ Πικότ έκανε καριέρα στον Στρατό των Ηνωμένων Πολιτειών και υπηρέτησε στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, τελικά εγκαταστάθηκε στο Ελ Καχόν της Καλιφόρνια . Ο Πιερ Πικότ έζησε στο Γουόλθιλ της Νεμπράσκα για το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του και μεγάλωσε μια οικογένεια με τρία παιδιά.
Στην καριέρα της, εξυπηρέτησε πάνω από 1.300 ασθενείς σε μια περιοχή 450 τετραγωνικών μιλίων.
Το νοσοκομείο-καταφύγιο στο Γουόλθιλ της Νεμπράσκα , που τώρα λειτουργεί ως κοινοτικό κέντρο, πήρε το όνομά του από τον Πικότ και ανακηρύχθηκε Εθνικό Ιστορικό Ορόσημο το 1993. Το νοσοκομείο έχει επίσης ονομαστεί ένα από τα 11 πιο απειλούμενα μέρη του 2018 από το Εθνικό Ίδρυμα. Βρίσκονται σε εξέλιξη εργασίες για την άντληση κεφαλαίων για την αποκατάστασή του.
Ένα δημοτικό σχολείο στη δυτική Ομάχα της Νεμπράσκα πήρε το όνομά του από τον Πικότ.
Στις 17 Ιουνίου 2017, στην 152η επέτειο από τη γέννησή της, η Google κυκλοφόρησε ένα Google Doodle προς τιμήν της Picotte.
Το 2018, μια προτομή του Πικότ εγκαινιάστηκε στο Κέντρο Μεταφορών Μάρτιν Λούθερ Κινγκ Τζούνιορ στο Σιού Σίτι.
Το 2019, ένα άγαλμα της La Flesche αφιερώθηκε ως μέρος του Πάρκου Κληρονομιάς του Πανεπιστημίου Hampton.
Στις 11 Οκτωβρίου 2021, την πρώτη επίσημα αναγνωρισμένη Ημέρα των Αυτόχθονων Λαών της Νεμπράσκα, ένα χάλκινο γλυπτό της Πικότ, έργο του Μπέντζαμιν Βίκτορ, αποκαλύφθηκε από τους απογόνους της στο εμπορικό κέντρο Centennial Mall του Λίνκολν. Η Τζούντι Γκαϊασκιμπός (εθνική ηγέτιδα σε θέματα ιθαγενών Αμερικανών) έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην ανάδειξη της κληρονομιάς της Πικότ και στη δημιουργία του γλυπτού.
Η συλλογή Μαθηματικά για Κυρίες της ποιήτριας Τζέσι Ράνταλ για το 2022 περιλαμβάνει ένα ποίημα προς τιμήν του Πικότ.
Υπέφερε για το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της από χρόνια ασθένεια. Στην ιατρική σχολή, την ενοχλούσαν δυσκολίες στην αναπνοή και, μετά από λίγα χρόνια εργασίας στον καταυλισμό, αναγκάστηκε να κάνει ένα διάλειμμα για να ανακτήσει την υγεία της το 1892, καθώς υπέφερε από χρόνιο πόνο στον αυχένα, το κεφάλι και τα αυτιά της. Ανάρρωσε, αλλά αρρώστησε ξανά το 1893, αφού μια πτώση από το άλογό της την άφησε με σοβαρούς εσωτερικούς τραυματισμούς. Με την πάροδο του χρόνου, η πάθηση της , την προκάλεσε κώφωση.
Καθώς γερνούσε, η υγεία της επιδεινώθηκε και όταν χτίστηκε το νέο νοσοκομείο κράτησης στο Γουόλθιλ το 1913, ήταν πολύ αδύναμη για να είναι η μόνη διαχειρίστριά του. Στις αρχές Μαρτίου 1915, υπέφερε πολύ και πέθανε από καρκίνο των οστών στις 18 Σεπτεμβρίου 1915. Την επόμενη μέρα, τελέστηκαν λειτουργίες τόσο από την Πρεσβυτεριανή Εκκλησία όσο και από το Τμήμα Αμέθυστου του Τάγματος του Ανατολικού Αστέρα . Είναι θαμμένη στο Κοιμητήριο Μπάνκροφτ, Μπάνκροφτ της Νεμπράσκα κοντά στον σύζυγό της, τον πατέρα της, τη μητέρα της, τις αδελφές της και τον ετεροθαλή αδελφό της.
Οι γιοι της συνέχισαν να ζουν μια πλήρη ζωή. Η Κάρυλ Πικότ έκανε καριέρα στον Στρατό των Ηνωμένων Πολιτειών και υπηρέτησε στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, τελικά εγκαταστάθηκε στο Ελ Καχόν της Καλιφόρνια . Ο Πιερ Πικότ έζησε στο Γουόλθιλ της Νεμπράσκα για το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του και μεγάλωσε μια οικογένεια με τρία παιδιά.
Στην καριέρα της, εξυπηρέτησε πάνω από 1.300 ασθενείς σε μια περιοχή 450 τετραγωνικών μιλίων.
Το νοσοκομείο-καταφύγιο στο Γουόλθιλ της Νεμπράσκα , που τώρα λειτουργεί ως κοινοτικό κέντρο, πήρε το όνομά του από τον Πικότ και ανακηρύχθηκε Εθνικό Ιστορικό Ορόσημο το 1993. Το νοσοκομείο έχει επίσης ονομαστεί ένα από τα 11 πιο απειλούμενα μέρη του 2018 από το Εθνικό Ίδρυμα. Βρίσκονται σε εξέλιξη εργασίες για την άντληση κεφαλαίων για την αποκατάστασή του.
Ένα δημοτικό σχολείο στη δυτική Ομάχα της Νεμπράσκα πήρε το όνομά του από τον Πικότ.
Στις 17 Ιουνίου 2017, στην 152η επέτειο από τη γέννησή της, η Google κυκλοφόρησε ένα Google Doodle προς τιμήν της Picotte.
Το 2018, μια προτομή του Πικότ εγκαινιάστηκε στο Κέντρο Μεταφορών Μάρτιν Λούθερ Κινγκ Τζούνιορ στο Σιού Σίτι.
Το 2019, ένα άγαλμα της La Flesche αφιερώθηκε ως μέρος του Πάρκου Κληρονομιάς του Πανεπιστημίου Hampton.
Στις 11 Οκτωβρίου 2021, την πρώτη επίσημα αναγνωρισμένη Ημέρα των Αυτόχθονων Λαών της Νεμπράσκα, ένα χάλκινο γλυπτό της Πικότ, έργο του Μπέντζαμιν Βίκτορ, αποκαλύφθηκε από τους απογόνους της στο εμπορικό κέντρο Centennial Mall του Λίνκολν. Η Τζούντι Γκαϊασκιμπός (εθνική ηγέτιδα σε θέματα ιθαγενών Αμερικανών) έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην ανάδειξη της κληρονομιάς της Πικότ και στη δημιουργία του γλυπτού.
Η συλλογή Μαθηματικά για Κυρίες της ποιήτριας Τζέσι Ράνταλ για το 2022 περιλαμβάνει ένα ποίημα προς τιμήν του Πικότ.
