Αλίκη Κωνσταντοπούλου-Περρωτή

                                                                                                                                                              

Η Αλίκη Περρωτή-Κωνσταντοπούλου (1925–2026) υπήρξε μεγάλη εθνική ευεργέτιδα, φιλάνθρωπος και κόρη του γνωστού μηχανικού Θεόδωρου Κωνσταντόπουλου. Έμεινε γνωστή για τις τεράστιες δωρεές της στην Αμερικανική Γεωργική Σχολή και το πλούσιο ανθρωπιστικό της έργο στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

Γεννήθηκε το 1925 και απεβίωσε τον Ιούλιο του 2026 σε ηλικία 101 ετών. πατέρας της ήταν ο Θεόδωρος Κωνσταντόπουλος, σημαντικός επιχειρηματής και μηχανικός που βοήθησε στην ανοικοδόμηση της χώρας. Αποφοίτησε το 1943 από το ιστορικό σχολείο (Σχολή Χιλλ / Μαθητολόγια Αραχώβης). Σύζυγός της ήταν ο Δημήτρης Περρωτής, στη μνήμη του οποίου αφιέρωσε μεγάλο μέρος των δωρεών της.

Κοινωνικό και Ευεργετικό Έργο
Perrotis College: Το 1996 προχώρησε σε ιστορική δωρεά για την ίδρυση του κολεγίου στη Θεσσαλονίκη, μεταμορφώνοντας την Αμερικανική Γεωργική Σχολή.
Διεθνής Προσφορά: Ίδρυσε την έδρα «Αλίκη Περρωτή» στο Κέντρο Καινοτόμου Ιατρικής στο νοσοκομείο Johns Hopkins της Βαλτιμόρης στις ΗΠΑ.
Διάκριση: Το 2017 τιμήθηκε με το Ανθρωπιστικό βραβείο Pro Bono Humanum από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλο.

Κανέλλου Χαρίκλεια

Πηγή:https://thermonews.gr/topika-nea/to-ekklisaki-sti-mnimi-tis-astynomiko/

Η 26χρονη Ανθυπαστυνόμος Χαρούλα Κανέλλου, από τη Ναύπακτο, με καταγωγή από την Κόφτρα Αναλήψεως, κόρη αστυνομικού, κατά τη διάρκεια περιπολίας με συναδέλφους της, ενώ το περιπολικό βρισκόταν στη λεωφόρο Αλίμου, αισθάνθηκε έντονη αδιαθεσία.

Μεταφέρθηκε χωρίς σφυγμό στο Ασκληπιείο της Βούλας, όπου οι γιατροί έδωσαν σκληρή μάχη για τουλάχιστον μία ώρα εφαρμόζοντας καρδιοαναπνευστική αναζωογόνηση (ΚΑΡΠΑ) προκειμένου να την επαναφέρουν στη ζωή, όμως οι προσπάθειές τους δεν είχαν αποτέλεσμα.

Maud Kathleen Lewis, 25 Ιουλίου 2026

 Η Maud Kathleen Lewis ( το γένος Dowley , 7 Μαρτίου 1903 - 30 Ιουλίου 1970) ήταν Καναδή λαϊκή καλλιτέχνιδα από τη Νέα Σκωτία .  Έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της σε συνθήκες φτώχειας σε ένα μικροσκοπικό σπίτι στο Marshalltown της Νέας Σκωτίας . Έλαβε εθνική αναγνώριση το 1964 και το 1965 για τους χαρούμενους πίνακές της με τοπία, ζώα και λουλούδια, οι οποίοι προσφέρουν μια νοσταλγική και αισιόδοξη εικόνα της γενέτειράς της.  Πολλά βιβλία, θεατρικά έργα και ταινίες έχουν γυριστεί γι' αυτήν. Παραμένει μια από τις πιο διάσημες λαϊκές καλλιτέχνιδες του Καναδά. Τα έργα της εκτίθενται στην Πινακοθήκη της Νέας Σκωτίας , καθώς και στο αναπαλαιωμένο σπίτι της, του οποίου τους τοίχους κοσμούσε με την τέχνη της. Παρά την αναγνώρισή της, η Lewis δεν είχε ποτέ έκθεση σε μουσείο, ούτε τα έργα της συλλέχθηκαν από γκαλερί τέχνης ή μουσεία κατά τη διάρκεια της ζωής της. 

Γεννήθηκε στο Νότιο Οχάιο , στη Νέα Σκωτία, κόρη του Τζον και της Άγκνες (Ζερμαίν) Ντάουλι. Είχε έναν αδελφό, τον Τσαρλς. Γεννήθηκε με γενετικές ανωμαλίες και τελικά εμφάνισε ρευματοειδή αρθρίτιδα , η οποία μείωσε την κινητικότητά της, ειδικά στα χέρια της. Ο πατέρας της Λιούις ήταν σιδηρουργός και κατασκευαστής ιπποσκευών, ο οποίος είχε ένα κατάστημα ιπποσκευών στο Γιάρμουθ της Νέας Σκωτίας. Η επιχείρησή του επέτρεψε στη Λιούις να απολαύσει μια παιδική ηλικία στη μεσαία τάξη.  Μυήθηκε στην τέχνη από τη μητέρα της, η οποία την δίδαξε να φτιάχνει χριστουγεννιάτικες κάρτες με ακουαρέλα για να τις πουλήσει.  Η Λιούις ξεκίνησε την καλλιτεχνική της καριέρα πουλώντας χειροποίητες και ζωγραφισμένες χριστουγεννιάτικες κάρτες. 

Η Λιούις γέννησε μια κόρη, την Κάθριν Ντάουλι, το 1928  , η οποία δόθηκε για υιοθεσία από τον αδελφό του Λιούις, λόγω φόβων για τις πιθανές κοινωνικές συνέπειες για την οικογένεια από τη γέννηση ενός παιδιού εκτός γάμου και αμφιβολιών για την ικανότητα της αδερφής του να μεγαλώσει ένα παιδί. Ο Λιούις πίστευε ότι το μωρό της πέθανε. Η κόρη της προσπάθησε να συνδεθεί μαζί της αργότερα στη ζωή της, αλλά η Λιούις επέμενε στην πεποίθηση ότι το παιδί της είχε πεθάνει και ποτέ δεν την αναγνώρισε.

Ο πατέρας της Λιούις, Τζον, πέθανε το 1935 και η μητέρα της τον ακολούθησε το 1937.  Αφού έζησε με τον αδελφό της για ένα μικρό χρονικό διάστημα, μετακόμισε στο Ντίγκμπι της Νέας Σκωτίας για να ζήσει με τη θεία της. 

Γάμος

Η Μοντ Ντάουλι παντρεύτηκε τον Έβερετ Λιούις, έναν ιχθυοπώλη από το Μάρσαλταουν , στις 16 Ιανουαρίου 1938, σε ηλικία 34 ετών.  Εργαζόταν επίσης ως φύλακας στο Poor Farm της κομητείας. Σύμφωνα με τον Έβερετ, η Μοντ εμφανίστηκε στην πόρτα του σε απάντηση σε μια αγγελία που είχε δημοσιεύσει στα τοπικά καταστήματα για μια «κατοικία ή φύλαξη» για έναν 40χρονο εργένη. Αρκετές εβδομάδες αργότερα, παντρεύτηκαν. 

Ζούσαν στο μονόχωρο σπίτι του Έβερετ με ένα υπνοδωμάτιο, στο Μάρσαλταουν, λίγα μίλια δυτικά του Ντίγκμπι. Η Μοντ χρησιμοποιούσε το σπίτι ως στούντιό της, ενώ η Έβερετ φρόντιζε για τις δουλειές του σπιτιού. Ζούσαν κυρίως σε συνθήκες φτώχειας.

Η Μοντ Λιούις συνόδευε τον σύζυγό της στις καθημερινές του επισκέψεις, πουλώντας ψάρια από πόρτα σε πόρτα, φέρνοντας μαζί της χριστουγεννιάτικες κάρτες που είχε ζωγραφίσει η ίδια. Πουλούσε τις κάρτες για πέντε σεντς η καθεμία, την ίδια τιμή που χρέωνε η ​​μητέρα της για τις κάρτες που είχε φτιάξει όταν η Μοντ ήταν κορίτσι. Αυτές οι κάρτες αποδείχθηκαν δημοφιλείς στους πελάτες του συζύγου της. Όταν ο Έβερετ προσλήφθηκε ως νυχτοφύλακας στο γειτονικό Φάρμα Φτωχών το 1939, η Λιούις άρχισε να πουλάει χριστουγεννιάτικες κάρτες και πίνακες ζωγραφικής της απευθείας από το σπίτι τους.  Ο Έβερετ ενθάρρυνε τη Λιούις να ζωγραφίζει και της αγόρασε το πρώτο της σετ λαδιών. 

Επέκτεινε το εύρος της, χρησιμοποιώντας άλλες επιφάνειες για ζωγραφική, όπως σανίδες χαρτοπολτού ( beaverboards ), φύλλα μπισκότων και μασονίτη . Η Lewis ήταν μια παραγωγική καλλιτέχνιδα και ζωγράφιζε επίσης σε λίγο-πολύ κάθε διαθέσιμη επιφάνεια στο μικροσκοπικό τους σπίτι: τοίχους, πόρτες, ψωμιά, ακόμη και τη σόμπα. Κάλυψε πλήρως την απλή εμπορική ταπετσαρία με σχέδια με μυώδεις μίσχους, φύλλα και άνθη. 

Πίνακες ζωγραφικής

Μνημείο Maud Lewis στο Marshalltown

Η Λιούις χρησιμοποιούσε έντονα χρώματα στους πίνακές της και τα θέματά της ήταν συχνά λουλούδια ή ζώα, όπως ομάδες βοδιών, άλογα, πουλιά, ελάφια και γάτες. Πολλοί από τους πίνακές της απεικονίζουν σκηνές σε εξωτερικούς χώρους, όπως βάρκες από το Κέιπ Άιλαντ που λικνίζονται στο νερό, άλογα που σέρνουν έλκηθρο, σκέιτερ και πορτρέτα σκύλων, γατών, ελαφιών, πουλιών και αγελάδων. Οι πίνακές της ήταν εμπνευσμένες από παιδικές αναμνήσεις του τοπίου και των ανθρώπων γύρω από το Γιάρμουθ και το Νότιο Οχάιο, καθώς και από τοποθεσίες στο Ντίγκμπι όπως το Πόιντ Πριμ και το Μπέιβιου. Την επηρέασαν επίσης οι εμπορικές χριστουγεννιάτικες κάρτες και ημερολόγια.

Η Λιούις επέστρεφε στα ίδια θέματα ξανά και ξανά, ζωγραφίζοντάς τα κάθε φορά ελαφρώς διαφορετικά. Για παράδειγμα, δημιούργησε δεκάδες, αν όχι εκατοντάδες, εικόνες γατών κατά τη διάρκεια της καριέρας της. Η σειριακή φύση της πρακτικής της οφειλόταν εν μέρει στη ζήτηση των πελατών. Επαναλάμβανε συνθέσεις που πουλούσαν καλά, ενώ απέρριπτε λιγότερο δημοφιλείς. «Βάζω τα ίδια πράγματα, δεν αλλάζω ποτέ», είπε για το στυλ της στην εκπομπή Telescope του CBC το 1965. «Ίδια χρώματα και ίδια σχέδια». 

Πολλοί από τους πίνακές της είναι αρκετά μικροί, όχι μεγαλύτεροι από οκτώ επί δέκα ίντσες, αν και είναι γνωστό ότι έχει δημιουργήσει τουλάχιστον πέντε πίνακες που έχουν διαστάσεις 24  επί 36  ίντσες. Για αρκετά χρόνια, η Έβερετ έκοβε τις σανίδες για τους πίνακες στο κατάλληλο μέγεθος, αν και προς το τέλος της καριέρας της αγόραζε προκομμένο μασονίτη για καθορισμένες διαστάσεις. Το μέγεθος των πινάκων της περιοριζόταν από το βαθμό στον οποίο μπορούσε να κινήσει τα χέρια της, τα οποία είχαν προσβληθεί από αρθρίτιδα. Χρησιμοποιούσε κυρίως γυψοσανίδες και σωληνάρια Tinsol, μιας βαφής με βάση το λάδι. Η τεχνική της συνίστατο στην πρώτη επίστρωση της σανίδας με λευκό, στη συνέχεια στη χάραξη ενός περιγράμματος και στην εφαρμογή χρώματος απευθείας από τον σωληνάριο. Ποτέ δεν ανακάτευε ή ανακάτευε χρώματα. 

Οι πρώιμοι πίνακες της Maud Lewis από τη δεκαετία του 1940 είναι αρκετά σπάνιοι. Μια μεγάλη συλλογή έργων του Lewis μπορεί να βρεθεί στην Πινακοθήκη της Νέας Σκωτίας (AGNS). Περιστασιακά εκθέτει τα παντζούρια Chaplin/Wennerstrom (τώρα μέρος της συλλογής Clearwater Fine Foods Inc.) που αποτελούνται από 22 εξωτερικά παντζούρια σπιτιών που ζωγράφισε ο Lewis στις αρχές της δεκαετίας του 1940 για κάποιους Αμερικανούς που κατείχαν ένα εξοχικό σπίτι στη Νότια Ακτή . Τα περισσότερα από τα παντζούρια είναι αρκετά μεγάλα, διαστάσεων 1,75  μ. x  1,65  μ. Ο Lewis πληρωνόταν 70 σεντς ανά παντζούρι. 

Μεταξύ 1945 και 1950, οι άνθρωποι άρχισαν να σταματούν στο σπίτι της Lewis στο Marshalltown, στην Εθνική Οδό Νο. 1 , την κύρια εθνική οδό και τουριστική διαδρομή της Νέας Σκωτίας, αγοράζοντας τους πίνακές της για δύο ή τρία δολάρια τον καθένα. Μόνο τα τελευταία τρία ή τέσσερα χρόνια της ζωής της άρχισαν να πωλούνται οι πίνακές της για επτά έως δέκα δολάρια. Έγινε εθνικής εμβέλειας ως λαϊκή καλλιτέχνης μετά από ένα άρθρο στην εφημερίδα Star Weekly με έδρα το Τορόντο το 1964. Το 1965, παρουσιάστηκε στην εκπομπή Telescope του CBC-TV .  Δύο από τους πίνακες της Lewis παραγγέλθηκαν από τον Λευκό Οίκο τη δεκαετία του 1970 κατά τη διάρκεια της προεδρίας του Ρίτσαρντ Νίξον .  Η αρθρίτιδα που έπασχε από αυτήν περιόρισε την ικανότητά της να ολοκληρώσει πολλές από τις παραγγελίες που προέκυψαν από την εθνική της αναγνώριση.

Τον τελευταίο χρόνο της ζωής της, η Λιούις έμενε σε μια γωνιά του σπιτιού της, ζωγραφίζοντας όσο πιο συχνά μπορούσε, ενώ παράλληλα πήγαινε και πήγαινε στο νοσοκομείο για θεραπεία προβλημάτων υγείας.  Πέθανε στο Ντίγκμπι στις 30 Ιουλίου 1970 από πνευμονία και ο τάφος της βρίσκεται εκεί.  Ο σύζυγός της, Έβερετ, σκοτώθηκε το 1979 από έναν διαρρήκτη κατά τη διάρκεια μιας απόπειρας ληστείας του σπιτιού. 

Σπίτι

Το αναπαλαιωμένο σπίτι της Maud Lewis εκτίθεται στην Πινακοθήκη της Νέας Σκωτίας

Μετά τον θάνατο του Έβερετ Λιούις, το βαμμένο σπίτι τους άρχισε να φθείρεται. Μια ομάδα ανήσυχων πολιτών από την περιοχή Ντίγκμπι ίδρυσε την Εταιρεία Βαμμένων Σπιτιών Maud Lewis για να σώσει το ορόσημο. Το 1984, πουλήθηκε στην επαρχία της Νέας Σκωτίας και μεταφέρθηκε στη φροντίδα της Πινακοθήκης της Νέας Σκωτίας , η οποία ανακαίνισε το σπίτι και το εγκατέστησε ως μέρος της μόνιμης έκθεσης της  Λιούις.Αυτή η εμπνευσμένη ιστορία βοήθησε να πείσει την επαρχιακή και δημοτική κυβέρνηση σχετικά με τη σημασία ενός μουσείου τέχνης για την πόλη. Κάθε χρόνο, αυτό το αξιοθέατο καλωσορίζει χιλιάδες επισκέπτες από όλο τον κόσμο και απεικονίζει την χαρούμενη επιμονή της, ακόμη και παρά τις σωματικές και οικονομικές δυσκολίες. 

Ένα χαλύβδινο αναμνηστικό γλυπτό βασισμένο στο σπίτι των Λιούις έχει ανεγερθεί στην αρχική τοποθεσία στο Μάρσαλταουν, σχεδιασμένο από τον αρχιτέκτονα Μπράιαν Μακέι-Λάιονς . Ένα αντίγραφο του σπιτιού της Μοντ Λιούις χτίστηκε το 1999 από τον συνταξιούχο ψαρά Μάρεϊ Ρος, με ολοκληρωμένο εσωτερικό. Βρίσκεται λίγα χιλιόμετρα βόρεια του Μάρσαλταουν, στον δρόμο προς το Ντίγκμπι Νεκ στο Σίμπρουκ. 

Γραμματόσημα

Η Lewis αναγνωρίστηκε ως η τιμώμενη εταιρεία της επαρχιακής Ημέρας Πολιτιστικής Κληρονομιάς για το 2019 και κυκλοφόρησε ένα γραμματόσημο περιορισμένης έκδοσης με τα έργα της.  Τα Καναδικά Ταχυδρομεία ανακοίνωσαν ότι οι πίνακες της Maud Lewis θα εμφανίζονταν στα γραμματόσημα Χριστουγέννων και διακοπών του 2020.  Οι πίνακές της παρουσιάστηκαν σε τρία γραμματόσημα που εκδόθηκαν στις 2 Νοεμβρίου 2020, στο Ντίγκμπι της Νέας Σκωτίας. Το "Family and Sled" (περίπου τη δεκαετία του 1960) εμφανίστηκε στο εγχώριο γραμματόσημο. Το "Team of Oxen in Winter " (1967) κυκλοφόρησε με ονομαστική αξία 1,30 $ (η τιμή για αλληλογραφία προς τις Ηνωμένες Πολιτείες) και το "Winter Sleigh Ride" (αρχές της δεκαετίας του 1960) είχε ονομαστική αξία 2,71 $ (η τιμή πρώτης θέσης για αλληλογραφία προς άλλες διεθνείς διευθύνσεις). Τα γραμματόσημα εκδόθηκαν ως σετ τριών φύλλων με κόλλα και σε τρία ξεχωριστά φυλλάδια αυτοκόλλητων γραμματοσήμων.

Τιμές πώλησης πινάκων ζωγραφικής

Οι πίνακες του Lewis έχουν πουληθεί σε δημοπρασίες σε συνεχώς αυξανόμενες τιμές. Στις 30 Νοεμβρίου 2009, το "A Family Outing" πουλήθηκε για 22.200 καναδικά δολάρια σε δημοπρασία του οίκου Bonham's στο Τορόντο. Ένα άλλο, το "A View of Sandy Cove" , πουλήθηκε το 2012 για 20.400 καναδικά δολάρια.  Ένας πίνακας που βρέθηκε το 2016 σε ένα κατάστημα μεταχειρισμένων ειδών στο Οντάριο, " Portrait of Eddie Barnes and Ed Murphy, Lobster Fishermen" , πουλήθηκε σε διαδικτυακή δημοπρασία για 45.000 καναδικά δολάρια.  Το "Black Truck" , που απεικονίζει το ομώνυμο όχημα να οδηγεί σε δρόμο που πλαισιώνεται από λουλούδια, πουλήθηκε σε δημοπρασία στο Τορόντο για 350.000 καναδικά δολάρια τον Μάιο του 2022.

Περαιτέρω ανάγνωση και άλλα μέσα ενημέρωσης

Η Πινακοθήκη της Νέας Σκωτίας δημοσίευσε το βιβλίο «Η Μοντ μας: Η ζωή, η τέχνη και η κληρονομιά της Μοντ Λιούις» του Ρέι Κρόνιν το 2017.  Το βιβλίο του «Μοντ Λιούις: Ζωή και έργο » εκδόθηκε από το Ινστιτούτο Τέχνης Καναδά το 2021. Το βιβλίο «Ζωγραφισμένοι κόσμοι» της Λόρι Ντάλτον , το οποίο ρίχνει φως στην ιστορία της τέχνης στον Λιούις, εκδόθηκε το 2022. Το βιβλίο «Λαϊκή τέχνη της Νέας Σκωτίας: Ένας εικονογραφημένος οδηγός» (Nimbus) του Κρόνιν εκδόθηκε το 2024. 

Το 1976, κυκλοφόρησε το πρώτο από τα τρία ντοκιμαντέρ που παρήγαγε το Εθνικό Συμβούλιο Κινηματογράφου του Καναδά . Η ταινία Maud Lewis: A World Without Shadows σκηνοθετήθηκε από την Diane Beaudry για τη γυναικεία μονάδα του NFB, Studio D. Μεταγενέστερες ταινίες περιλαμβάνουν το The Illuminated Life of Maud Lewis (1998) βασισμένο σε μια βιογραφία του Lance Woolaver , και το I Can Make Art... Like Maud Lewis (2005). Η τελευταία είναι μια ταινία μικρού μήκους στην οποία μια ομάδα μαθητών της ΣΤ' τάξης εμπνέεται από το έργο του Lewis για να δημιουργήσει τη δική της ζωγραφική λαϊκής τέχνης. 

Το 2009, η Πινακοθήκη της Νέας Σκωτίας , σε συνεργασία με την Greg Thompson Productions, παρήγαγε ένα νέο θεατρικό έργο για τον Lewis στο AGNS. Το "A Happy Heart: The Maud Lewis Story" γράφτηκε και παρήχθη από τον Greg Thompson, ο οποίος έκανε την παραγωγή του "Marilyn: Forever Blonde" στο AGNS τον Ιανουάριο του 2008. Ο Thompson έγραψε το μονόλογο έργο για τον Lewis ενώ βρισκόταν στη Νέα Σκωτία το 2008. Παρουσιάστηκε μέχρι τις 25 Οκτωβρίου 2009.

Η σεναριογράφος Sherry White έγραψε την ταινία Maudie , μια άκρως μυθοπλαστική δραματική ταινία μεγάλου μήκους για τον Lewis που έκανε το ντεμπούτο της στον Καναδά στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο το 2016. Σε σκηνοθεσία της Aisling Walsh , πρωταγωνιστούν η Sally Hawkins ως Maud και ο Ethan Hawke ως Everett. 

Ο Ρωσοκαναδός συνθέτης Νικολάι Κόρντοφ (1947–2001) έγραψε ένα ορχηστρικό κομμάτι με τίτλο «Το Χαμόγελο της Μοντ Λιούις» (1998). Ηχογραφήθηκε σε μια παράσταση για ορχήστρα, υπό τη διεύθυνση της Λέσλι Ντάλα, και κυκλοφόρησε το 2022.

Aisha Ibrahim Duhulow

 Ο λιθοβολισμός της Aisha Ibrahim Duhulow ήταν μια δημόσια εκτέλεση που πραγματοποιήθηκε από την μαχητική ομάδα Al-Shabaab στις 27 Οκτωβρίου 2008 στην πόλη-λιμάνι Kismayo της Σομαλίας , στα νότια . Ο πατέρας και η θεία της Duhulow δήλωσαν ότι ήταν ένα 13χρονο κορίτσι και ότι είχε συλληφθεί και λιθοβοληθεί μέχρι θανάτου αφού προσπάθησε να αναφέρει ότι είχε βιαστεί. Οι αρχικές αναφορές ανέφεραν ότι η Duhulow ήταν μια 23χρονη γυναίκα που κρίθηκε ένοχη για μοιχεία . Ωστόσο, ήταν κάτω από την ηλικία γάμου. Η εκτέλεση πραγματοποιήθηκε σε ένα δημόσιο στάδιο στο οποίο παρευρέθηκαν περίπου 1.000 περαστικοί, αρκετοί από τους οποίους προσπάθησαν να παρέμβουν, αλλά πυροβολήθηκαν από τους μαχητές. 

Σύμφωνα με τη Διεθνή Αμνηστία , η Αλ-Σαμπάμπ είχε κατηγορήσει επίσημα τον Ντουχουλόου για μοιχεία. 

Φόντο

Το 1991, η κυβέρνηση του τότε Προέδρου της Σομαλίας, Siad Barre, ανατράπηκε από έναν συνασπισμό ένοπλων παρατάξεων.  Η Ένωση Ισλαμικών Δικαστηρίων (ICU) ανέλαβε τον έλεγχο του νότιου μισού της Σομαλίας το 2006, επιβάλλοντας τον νόμο της Σαρία .  Το 2006, η Μεταβατική Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση (TFG), με τη βοήθεια αιθιοπικών στρατευμάτων, ανακατέλαβε την πρωτεύουσα Μογκαντίσου , εκδιώχνοντας σε μεγάλο βαθμό τους ηγέτες της ICU από τη χώρα. Η al-Shabaab , το νεανικό παρακλάδι των πολιτοφυλακών της ICU, παρέμεινε στη συνέχεια για να ξεκινήσει ανταρτοπόλεμο εναντίον της TFG και του αιθιοπικού στρατού.Το 2008, η ομάδα χαρακτηρίστηκε τρομοκρατική οργάνωση από τις Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες εξαπέλυσαν πυραυλικές επιθέσεις εναντίον των μαχητών στις αρχές του έτους.  Αρκετές χιλιάδες ντόπιοι πολίτες σκοτώθηκαν από τους μαχητές κατά την κορύφωση της εξέγερσης μεταξύ Δεκεμβρίου 2006 και Οκτωβρίου 2008. Τους μήνες που προηγήθηκαν της εκτέλεσης του Ντουχουλόου, η Αλ-Σαμπάμπ κέρδιζε δύναμη, καθώς είχε καταλάβει τον έλεγχο του λιμανιού του Κισμάγιο , ουσιαστικά έκλεισε το Διεθνές Αεροδρόμιο Άντεν Άντε του Μογκαντίσου και διέλυσε τα φιλοκυβερνητικά οδοφράγματα. 

Περιστατικό

Η Ντουχουλόου και η οικογένειά της μετακόμισαν στη νότια πόλη Κισμάγιο της Σομαλίας από το στρατόπεδο προσφύγων Χαγκαρντίρ στο Νταντάαμπ της Κένυας τον Ιούλιο του 2008. Σύμφωνα με έναν από τους δασκάλους της, τον Μούνο Μοχάμεντ Οσμάν, ο οποίος δίδασκε την Ντουχουλόου για μερικούς μήνες και δεν τη θυμόταν καλά, δυσκολευόταν κατά τη διάρκεια του μαθήματος και «δεν φαινόταν ψυχικά υγιής [...]. Είχε πάντα προβλήματα με μαθητές, δασκάλους [...]. Ήταν απλώς ένα παιδί».  Τρεις μήνες μετά την άφιξή της στο Κισμάγιο, η Ντουχουλόου φέρεται να βιάστηκε από τρεις ένοπλους άνδρες ενώ ταξίδευε με τα πόδια για να επισκεφτεί τη γιαγιά της στο Μογκαντίσου τον Οκτώβριο του 2008. Η θεία της την πήγε σε αστυνομικό τμήμα για να αναφέρει το περιστατικό στην ισλαμιστική πολιτοφυλακή Αλ-Σαμπάμπ στο Κισμάγιο, η οποία εκείνη την εποχή έλεγχε το δικαστικό σύστημα της πόλης. Τους ζητήθηκε να επιστρέψουν στο τμήμα λίγες μέρες αργότερα, αφού τους ειπώθηκε ότι είχαν συλληφθεί δύο ύποπτοι. Η Ντουχουλόου συνελήφθη στη συνέχεια από τους αντάρτες με την κατηγορία ότι «συνομίλησε» με τους άνδρες και διέπραξε μοιχεία. Στη συνέχεια καταδικάστηκε σε θάνατο δια λιθοβολισμού. Το δικαστήριο των μαχητών υποστήριξε ότι η Ντουχουλόου είχε καταλήξει σε παραδοχή ενοχής και ότι της ζητήθηκε επανειλημμένα να επανεξετάσει την ομολογία της, αλλά αντίθετα επέμεινε ότι ήθελε να εφαρμοστεί ο νόμος της Σαρία και η σχετική τιμωρία.  Ένας μαχητής, ο Σεΐχης Χαγιακαλά, δήλωσε ότι «τα στοιχεία προήλθαν από την πλευρά της και επιβεβαίωσε επίσημα την ενοχή της [...]. Μας είπε ότι ήταν ευχαριστημένη με την τιμωρία βάσει του ισλαμικού νόμου». Δεν έγιναν προσπάθειες από την ομάδα των ανταρτών να συλλάβει τους φερόμενους ως δράστες της Ντουχουλόου. 

Εκτέλεση

Στις 27 Οκτωβρίου 2008, το απόγευμα, αρκετοί μαχητές μετέφεραν την Duhulow σε ένα δημόσιο στάδιο στο Κισμάγιο που περιείχε περίπου 1.000 άτομα. Σύμφωνα με πληροφορίες, πάλεψε με τους αντάρτες και σε κάποιο σημείο φώναξε: «Τι θέλετε από μένα [...] Δεν πάω, δεν πάω. Μην με σκοτώσετε».  Στη συνέχεια, τέσσερις μαχητές ανάγκασαν την Duhulow να μπει σε μια σκαμμένη τρύπα, θάβοντάς την μέχρι τον λαιμό. Περίπου 50 μαχητές συμμετείχαν στην εκτέλεση που ακολούθησε, πετώντας πέτρες στο κεφάλι της. Σύμφωνα με μάρτυρες, οι νοσοκόμες έλαβαν εντολή να επαληθεύσουν αν η Duhulow ήταν ακόμα ζωντανή.  Μετά από δέκα λεπτά, την έβγαλαν από την τρύπα και δύο νοσοκόμες επιβεβαίωσαν ότι ήταν ακόμα ζωντανή, οπότε η Duhulow ξαναμπήκε στην τρύπα και ο λιθοβολισμός συνεχίστηκε. Αν και πολλοί μάρτυρες του συμβάντος φοβόντουσαν πολύ τους ένοπλους μαχητές για να παρέμβουν, αρκετοί περαστικοί προσπάθησαν να τη σώσουν. Οι αντάρτες απάντησαν ανοίγοντας πυρ εναντίον τους, σκοτώνοντας έτσι ένα οκτάχρονο αγόρι. Ένας εκπρόσωπος της Αλ-Σαμπάμπ ζήτησε αργότερα συγγνώμη για τον θάνατο του οκτάχρονου και δεσμεύτηκε ότι ο δράστης θα τιμωρηθεί. 

Σύγκρουση

Τον Δεκέμβριο του 2008, η Nada Ali της Human Rights Watch (HWR) ανέφερε την Duhulow ως παράδειγμα γυναικών στις περιοχές της νοτιοκεντρικής Σομαλίας που εκείνη την εποχή βρίσκονταν υπό τον έλεγχο των ανταρτών, οι οποίες είχαν ελάχιστη δυνατότητα προσφυγής σε δίκαιες δίκες και υπηρεσίες υγείας. Δήλωσε: «Ο φρικτός θάνατος της Aisha είναι πιθανό να αποθαρρύνει τα θύματα βιασμού από το να καταγγείλουν βιασμό ή να αναζητήσουν δικαιοσύνη από τους ισλαμιστές αντάρτες». Η Ali κάλεσε επίσης το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών να σχηματίσει μια διεθνή ερευνητική επιτροπή για να διερευνήσει τα χειρότερα εγκλήματα που φέρεται να διαπράχθηκαν εναντίον αμάχων κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης. 

Η δημοσιογράφος του CBC, Ντέμπι Γκούντγουιν, έγραψε: «Για τον κόσμο, η Άισα έγινε σύμβολο των κινδύνων του εξτρεμισμού».  Στις 27 Οκτωβρίου 2010, πραγματοποιήθηκε μια «2η Ετήσια Διάλεξη Μνήμης» από την Ομάδα Αμνηστίας του Νιούκαστλ για να τιμήσει τη δεύτερη επέτειο του θανάτου της Ντουχουλόου. Την ίδια χρονιά, η Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Σουζάν Σολτς αφιέρωσε το βιβλίο της, Ιερή Μάρτυρας: Βιασμός στην Εβραϊκή Βίβλο (2010), στη θεία της, στα θύματα βιασμού στο Κονγκό και στην Ντουχουλόου, λέγοντας: «Τιμώ την Άισα και όσα έπρεπε να υπομείνει στη νεανική της ζωή». 

Αλ-Σαμπάμπ

Η πολιτοφυλακή Αλ-Σαμπάμπ απαγόρευσε στους δημοσιογράφους να φωτογραφίζουν τον λιθοβολισμό, αλλά τους επέτρεψε να καταγράψουν το γεγονός. Αρχικά, οι μαχητές ανέφεραν ότι το θύμα του λιθοβολισμού ήταν μια γυναίκα που είχε ομολογήσει μοιχεία. Μάρτυρες και τοπικοί δημοσιογράφοι εκτίμησαν την ηλικία της στα 23 χρόνια με βάση την εμφάνισή της. Λίγες μέρες αργότερα, η Διεθνής Αμνηστία ανέφερε ότι ο πατέρας της Ντουχουλόου τους είχε πει ότι ήταν μόλις 13 ετών, κάτω από το όριο ηλικίας γάμου, και ότι συνελήφθη και εκτελέστηκε αφού προσπάθησε να αναφέρει ότι είχε βιαστεί. Η θεία της, η οποία την είχε πάει στην αστυνομία για να καταγγείλει την φερόμενη επίθεση, επανέλαβε τη δήλωση του πατέρα σχετικά με την ηλικία της. Ένας ακτιβιστής ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην περιοχή ενημέρωσε στη συνέχεια το BBC News ότι είχε λάβει απειλές θανάτου από την Αλ-Σαμπάμπ για φερόμενη διάδοση ψευδών πληροφοριών σχετικά με το περιστατικό. Ωστόσο, αρνήθηκε οποιαδήποτε εμπλοκή με το δελτίο τύπου της Διεθνούς Αμνηστίας. 

Διεθνείς οργανισμοί

Αξιοσημείωτες αντιδράσεις διεθνών οργανισμών αμέσως μετά το περιστατικό στο Ντούχουλοου περιελάμβαναν:

• Ο David Copeman, ακτιβιστής της Διεθνούς Αμνηστίας για τη Σομαλία, δήλωσε: «Δεν ήταν δικαιοσύνη, ούτε εκτέλεση. Αυτό το παιδί υπέστη έναν φρικτό θάνατο κατ' εντολή των ένοπλων ομάδων της αντιπολίτευσης που ελέγχουν επί του παρόντος το Κισμάγιο. Αυτή η δολοφονία είναι μια ακόμη παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που διαπράττεται από τους εμπόλεμους στη σύγκρουση στη Σομαλία και καταδεικνύει για άλλη μια φορά τη σημασία της διεθνούς δράσης για τη διερεύνηση και την τεκμηρίωση τέτοιων παραβιάσεων, μέσω μιας Διεθνούς Επιτροπής Έρευνας». 
• Ο Christian Balslev-Olesen, εκπρόσωπος της UNICEF για τη Σομαλία, δήλωσε, απαντώντας στη δολοφονία: «Πρόκειται για ένα τραγικό και αξιοθρήνητο περιστατικό. Ένα παιδί έπεσε θύμα δύο φορές — πρώτα από τους δράστες του βιασμού και στη συνέχεια από εκείνους που ήταν υπεύθυνοι για την απονομή της δικαιοσύνης». Η UNICEF ανέφερε επίσης το περιστατικό ως παράδειγμα της ευαλωτότητας που αντιμετώπιζαν εκείνη την εποχή οι γυναίκες στις περιοχές της Σομαλίας που μαστίζονται από συγκρούσεις.
• Η Ραντίκα Κουμαρασάμι , Αναπληρώτρια Γενική Γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών και Ειδική Εκπρόσωπος για τα Παιδιά και τις Ένοπλες Συγκρούσεις, δήλωσε: «Το περιστατικό υπογραμμίζει την ακραία φύση της βίας κατά των παιδιών και των γυναικών στη Σομαλία, η οποία έχει ενταθεί από την αυξανόμενη ανομία. Είναι καθήκον της διεθνούς κοινότητας και των τοπικών αρχών να σταματήσουν αυτές τις παραβιάσεις και να διασφαλίσουν καλύτερη προστασία για τα παιδιά. Δεν πρέπει να φεισθεί καμία προσπάθεια.» 
• Η Παγκόσμια Εκστρατεία για τον Σταματισμό των Δολοφονιών και του Λιθοβολισμού Γυναικών εξέδωσε μια δήλωση με την οποία καλεί τους ανθρώπους να «γράψουν μια επιστολή στους εκπροσώπους της Σομαλίας, της Αφρικανικής Ένωσης και διαφόρων γραφείων ανθρωπίνων δικαιωμάτων του ΟΗΕ για να τους ενθαρρύνουν να αναλάβουν δράση διερευνώντας αυτή τη δολοφονία, οδηγώντας τους δράστες στη δικαιοσύνη και καταγγέλλοντας τις ενέργειες αυτών των ανταρτών». 

Τοπικές αντιδράσεις

Ο Mohamed Abdullahi, διευθυντής της Πρωτοβουλίας Σομαλικής Κοινότητας στο Ηνωμένο Βασίλειο, δήλωσε ότι πολλοί Σομαλοί μετανάστες στο Ηνωμένο Βασίλειο ήταν υποστηρικτικοί προς την Al-Shabaab τα προηγούμενα χρόνια και της είχαν στείλει χρήματα. Είπε επίσης: «Εδώ στη Βρετανία, δεν βλέπουν τη βία που τροφοδοτούν, ούτε συνειδητοποιούν ότι η al-Shabaab έχει κάποιες πολύ σκληρές πολιτικές. Πολλοί άνθρωποι εδώ σοκαρίστηκαν όταν άκουσαν για το περιστατικό του λιθοβολισμού και είπαν ότι δεν ήταν ισλαμικό. Σε αυτή την περίπτωση, θα πρέπει να το σκεφτούν δύο φορές πριν στείλουν χρήματα».

Η αφρικανική εφημερίδα Maghrebia ανέφερε ότι το περιστατικό προκάλεσε οργή στην περιοχή του Μαγκρέμπ στη Βορειοδυτική Αφρική. Η Bassima Hakkaoui , βουλευτής του Μαροκινού Ισλαμιστικού Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης, σχολίασε: «Κατ' αρχήν, το κράτος έχει νόμους που καθορίζουν ποιο κόμμα υποτίθεται ότι εκδίδει την κρίση, μαζί με τη φύση του εγκλήματος. Είναι αντίθετο με τη λογική να επιβάλλεται θανατική ποινή σε μια γυναίκα που έχει βιαστεί». Ο ισλαμιστής εκπαιδευτικός Hamid Baalla συμφώνησε, λέγοντας: «Δεν μπορείτε να περιγράψετε τους ανθρώπους που καταφεύγουν σε τέτοιες ενέργειες ως Μουσουλμάνους. Αυτοί οι άνθρωποι είναι ριζοσπάστες και εξτρεμιστές». Χαρακτηρίστηκε ως «απάνθρωπο, βάρβαρο» από την πρόεδρο του Μαροκινού Οργανισμού Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, Amina Bouayache, και ως «πράξη τρομοκρατίας κατά του σομαλικού λαού , ιδίως των γυναικών» από την ακτιβίστρια για τα δικαιώματα των γυναικών Hind Mbarki. 

Ο λιθοβολισμός καταδικάστηκε εξίσου στην Τυνησία και την Αλγερία , όπου η επικεφαλής του Συνδέσμου Μούνια για την Προστασία των Ανύπαντρων Γυναικών, Ζακία Γκαουάου, χαρακτήρισε την κατάσταση απαράδεκτη.  Η μουσουλμάνα ακαδημαϊκός Χουσίν Μοχάμεντ δήλωσε: «Η μοιχεία, στην περίπτωση της Άισα, δεν ήταν εκούσια. Ήταν θύμα βιασμού, όπως και στην περίπτωση πολλών νεαρών κοριτσιών και γυναικών στην Αλγερία που βιάζονται από εξτρεμιστές. Επομένως, η καταδίκη της σε θάνατο δεν μπορεί να σχετίζεται με το Ισλάμ».  Η Χαντίτζα Σερίφ, πρόεδρος του Τυνησιακού Συνδέσμου Δημοκρατικών Γυναικών , δήλωσε: «Καταδικάζουμε τη βία κατά των γυναικών για οποιονδήποτε λόγο ή σκοπό, ειδικά τη βία που στερεί από τους ανθρώπους το δικαίωμά τους στη ζωή». Η Σοφιέν Μπεν Χμίντα, μέλος του Τυνησιακού Συνδέσμου για την Υπεράσπιση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, σχολίασε: «Πρόκειται για μια πράξη που διαπράττεται από ανθρώπους που ζουν έξω από την ιστορία. Ο κίνδυνος δεν έγκειται σε αυτούς τους ανθρώπους, αλλά σε εκείνους που απλώς παρακολουθούν τι κάνουν χωρίς να τους αντιμετωπίζουν έντονα και σταθερά». Ο Ικμπάλ Γκάρμπι, καθηγητής Σαρία και Θρησκευτικών Αρχών στο Πανεπιστήμιο Ζεϊτούνα, χαρακτήρισε το περιστατικό «πράξη βαρβαρότητας άξια καταγγελίας».

Μυρτώ Δραγώνα-Μονάχου

 Η Μυρτώ Δραγώνα-Μονάχου ήταν Ελληνίδα καθηγήτρια φιλοσοφίας. Γεννήθηκε στην Καλαμάτα στις 6 Ιουλίου 1935 και πέθανε στην Αθήνα τον Ιούλιο του 2026. Δίδαξε αρχικά στην ιδιωτική και στη Μέση Εκπαίδευση, στη συνέχεια υπηρέτησε στο Κέντρο Ερεύνης της Ελληνικής Φιλοσοφίας της Ακαδημίας Αθηνών, και τέλος δίδαξε στα Πανεπιστήμια Κρήτης και Αθηνών. Ειδικεύτηκε στη Στωική Φιλοσοφία, στη Φιλοσοφία των ανθρώπινων δικαιωμάτων, στην Ηθική και στη Βιοηθική. Είναι συγγραφέας πολλών φιλοσοφικών βιβλίων και άρθρων.

Σπουδές

Εισήχθη 2^η κατά σειράν επιτυχίας στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και 3^η στη Νομική Σχολή του ίδιου Πανεπιστημίου. Περάτωσε μόνο το πρώτο έτος της Νομικής Σχολής και την εγκατέλειψε για να φοιτήσει  στη Φιλοσοφική, απ’ όπου έλαβε το πτυχίο της το 1959 με άριστα (8,94). Ήδη μητέρα μιας κόρης και φιλόλογος στην Μέση Εκπαίδευση άρχισε τις μεταπτυχιακές σπουδές της αρχικά ως υπότροφος Εσωτερικού του Ι.Κ.Υ. επί ένα έτος στην Ελλάδα το 1966 υπό την εποπτεία του ακαδημαϊκού Ιωάννη Θεοδωρακοπούλου. Ως υπότροφος Εξωτερικού εργάστηκε επί 2 έτη (1970-1972) στη Μεγάλη Βρετανία, στο University College London, υπό την εποπτεία του καθηγητή Α. Α. Long και για ένα εξάμηνο στο Cambridge υπό την εποπτεία του καθηγητή John Morison. Λόγω της επίδοσής της, της χορηγήθηκε και η τιμητική υποτροφία Hollier’s  Scholarship.  To 1973 υπέβαλε τη διδακτορική διατριβή της με  τίτλο "The Stoic Arguments for the Existence and the Providence of the Gods" και στις αρχές του 1974 έλαβε Ph.D. από το University College London. Η διδακτορική διατριβή της δημοσιεύτηκε από τη Βιβλιοθήκη Σοφίας Σαριπόλου το 1976.

Σταδιοδρομία - Διδακτικό και διοικητικό έργο

Δίδαξε αρχικά σε ιδιωτικά σχολεία και φροντιστήρια. Το 1962 διορίστηκε στη δημόσια Μέση Εκπαίδευση. Το 1964 έλαβε υποτροφία από το Ι.Κ.Υ. για μετεκπαίδευση στην Ελλάδα, της οποίας άρχισε να κάνει  χρήση το 1966-1967 για την εκπόνηση διδακτορικής διατριβής με θέμα «Η ποιητική των Στωικών». Το πρόγραμμα της μετεκπαίδευσης εσωτερικού του Ι. Κ. Υ. διακόπηκε  από τη δικτατορία και η Δραγώνα μετατέθηκε στην Ανδρούσα Μεσσηνίας. Τον επόμενο χρόνο έλαβε μέρος σε διαγωνισμό υποτροφιών εξωτερικού του Ι. Κ. Υ. και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο University College London  (1969-1971) με εκπαιδευτική άδεια κατά τα τρία συνολικά έτη των μεταπτυχιακών σπουδών της. Μετά τη λήψη του διδακτορικού της διπλώματος, δίδαξε επί ένα έτος στη Βαρβάκειο Πρότυπο Σχολή και μετατάχτηκε στο Κέντρο Ερεύνης της Ελληνικής Φιλοσοφίας της Ακαδημίας Αθηνών (Κ.Ε.Ε.Φ., 1973-1982) ως συντάκτης, εργαζόμενη παράλληλα ως  Ειδική επιστήμων και στο Πανεπιστήμιο Κρήτης (1978-1981). Κατά τη θητεία της στο Κ. Ε. Ε. Φ. επεξεργάστηκε μεγάλο αριθμό λημμάτων για το Λεξικό των Προσωκρατικών, ήταν μέλος της Συντακτικής Επιτροπής του περιοδικού Φιλοσοφία και αντιπρόεδρος του επιστημονικού προσωπικού της Ακαδημίας. Κατά τα έτη 1974-1978 δίδασκε επίσης α) στο Κέντρο Φιλοσοφικών Ερευνών (ΚΦΕ) Λογική Στωικών, Βρετανική ηθική φιλοσοφία και μεταηθική, β) στη Χ.Ε.Ν. Αθηνών Προσωκρατική φιλοσοφία και γ) στη Σχολή Δημόσιας Διοίκησης πολιτική φιλοσοφία και ανθρώπινα δικαιώματα. Το 1982 εκλέχτηκε  έκτακτη καθηγήτρια φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Κρήτης μεταξύ οκτώ συνυποψηφίων της. Το 1984 μονιμοποιήθηκε στη βαθμίδα του τακτικού  καθηγητή και υπηρέτησε στο Τμήμα Φιλοσοφικών και Κοινωνικών Σπουδών μέχρι το 1997. Το 1998 της έγινε μετάκληση από το Τμήμα Μεθοδολογίας, Ιστορίας και Θεωρίας της Επιστήμης (Μ.Ι.Θ.Ε.) του Πανεπιστημίου Αθηνών όπου και δίδαξε  μέχρι το 2002. Έκτοτε, ως ομότιμη καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Αθηνών –και από το 2005 τιμητικά και του Πανεπιστημίου Κρήτης– δίδαξε βιοηθική επί αρκετά έτη στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα Βιοηθικής του Πανεπιστημίου  Κρήτης στο Ρέθυμνο και –επί δύο εξάμηνα– ηθική φιλοσοφία και βιοηθική και στο πανεπιστήμιο Πελοποννήσου στην Καλαμάτα. Διετέλεσε  επανειλημμένα  πρόεδρος του Τμήματος ΦΚΣ και  διευθύντρια του Τομέα Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Κρήτης  και –για μια διετία– και διευθύντρια του αυτού Τομέα στο ΜΙΘΕ του Πανεπιστημίου Αθηνών. Διετέλεσε Πρόεδρος του Δ.Σ. του Ι.Κ.Υ., ιδρυτικό  μέλος και πρόεδρος του Δ.Σ. της Ελληνικής Φιλοσοφικής Εταιρείας, honorary research fellow των Πανεπιστημίων του Λονδίνου (University College London) και του Princeton, αντιπρόεδρος του Συλλόγου Επιστημονικού Προσωπικού της Ακαδημίας Αθηνών και  πρόεδρος του Συνδέσμου «Θεόφιλος Βέικος, για την Κριτική Σκέψη και τη Φιλοσοφική Παιδεία». Το 1993, κατά τη διάρκεια του 19ου παγκοσμίου  συνεδρίου  Φιλοσοφίας στη Μόσχα, εκλέχτηκε για μια δεκαετία (1993-2003) μέλος του Δ.Σ. της Διεθνούς Ομοσπονδίας Φιλοσοφικών Εταιριών (F.I.S.P.), ενώ στο 21ο παγκόσμιο συνέδριο που έγινε στην Κωνσταντινούπολη το 2003 εξελέγη αντιπρόεδρος της F.I.S.P. για άλλη μία πενταετία (2003-2008). Κατά τη δεκαπενταετία της θητείας της στην F.I.S.P. διετέλεσε  πρόεδρος της Επιτροπής «Συνεδρίων, Συμποσίων και λοιπών Φιλοσοφικών Συναντήσεων» (1993-1998), πρόεδρος της Επιτροπής  «Παγκόσμια Δεκαετία για τη διδασκαλία των ανθρώπινων δικαιωμάτων» (1998-2003)  και της Επιτροπής «Η ηθική στις επιστήμες και τη βιοτεχνολογία» (2003-2008), καθώς και μέλος της Επιτροπής “Βιοηθικής και Πολιτισμικής Ανάπτυξης.” Υπήρξε επίσης ιδρυτικό  μέλος της Ελληνικής Εταιρείας Ιατρικής Ηθικής και Δεοντολογίας υπό την προεδρία του Κ. Δοξιάδη και διετέλεσε από το 1998 έως το 2008 μέλος της Ελληνικής Εθνικής Επιτροπής Βιοηθικής υπό την προεδρία του Γ. Κουμάντου. Το 2005 διορίστηκε μέλος της  Ανεξάρτητης Αρχής της Ιατρικώς Υποβοηθούμενης Αναπαραγωγής (ΙΥΑ) την οποία και υπηρέτησε αμισθί έως το 2010.  Το 2009 ορίστηκε μέλος της Επιτροπής Προγράμματος του ΧΧΙΙΙ Παγκοσμίου Συνεδρίου  Φιλοσοφίας, το οποίο φιλοξενήθηκε στην Αθήνα το 2013,  και διετέλεσε αντιπρόεδρος  της Οργανωτικής Επιτροπής του κορυφαίου αυτού συνεδρίου.

Τιμητικές διακρίσεις

1) Το 2002  έγινε μέλος της Διεθνούς Ακαδημίας  Φιλοσοφίας (International Academy for Philosophy) με έδρα την Αρμενία (Yerevan).

2) Το 2003  κατά τη διάρκεια του 21^ου  Παγκοσμίου Φιλοσοφίας διετέλεσε  για μια πενταετία  αντιπρόεδρος της F.I.S.P.

3) To 2003 της απονεμήθηκε ο τίτλος του επίτιμου μέλους της Ένωσης Καθηγητών για την Προαγωγή της Φιλοσοφίας στην Εκπαίδευση.

4) Το 2005 της απονεμήθηκε σε ειδική τελετή στο Πανεπιστήμιο Κρήτης ο τίτλος της ομότιμης καθηγήτριας και του Πανεπιστημίου Κρήτης.

5) Τον Ιούλιο του 2006 της αφιερώθηκε ο τόμος της περιοδικής έκδοσης Φιλοσοφίας και Διεπιστημονικής Έρευνας SKEPSIS   ΧVII/ι-ιι,  με βιογραφικό,  εργογραφία και  εργασίες συναδέλφων και φοιτητών της συναφείς με το επιστημονικό της έργο.

6) Στις 23 Μαρτίου του 2008 της απονεμήθηκε σε ειδική τελετή από το Διοικητικό Συμβούλιο της  Παμμεσσηνιακής Ένωσης Αθηνών το αργυρούν μετάλλιο του Ιθωμάτα Διός.

7) Στις 12 Ιουνίου του 2013 έγινε επίτιμο μέλος του Διεπιστημονικού Κέντρου Αριστοτελικών Σπουδών (AUTH) του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

8) Στις 15 Ιανουαρίου του 2015 στο πλαίσιο της απονομής τιμής σε γυναίκες επιστήμονες της απονεμήθηκε από τον τότε Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας Κάρολο Παπούλια ο Ταξιάρχης του Τάγματος του Φοίνικος και σχετικό δίπλωμα για την αναγνώρισή της από τη φιλοσοφική κοινότητα  ως σημαντικής θεράπαινας της  φιλοσοφίας.  

Επιστημονικό έργο

Η Μυρτώ Δραγώνα-Μονάχου έχει στο ενεργητικό της περίπου  200 δημοσιεύματα,  τα οποία κατανέμονται ως εξής:

4 βιβλία, μία μονογραφία και Πανεπιστημιακές Σημειώσεις βιοηθικής, 4 επιμέλειες Πρακτικών συνεδρίων με προλόγους και εισαγωγές, 2 εκτενείς συμμετοχές σε συλλογικά έργα, μία εκτενής εισαγωγή σε Πρακτικά διεπιστημονικού συνεδρίου Βιοηθικής (2016), 2 μεταφράσεις βιβλίων σε συνεργασία, περισσότερα από 70 ερευνητικά άρθρα σε ελληνικά περιοδικά, ξένες εκδόσεις και συλλογικούς τόμους, περίπου 100 ανακοινώσεις σε Πρακτικά διεθνών και τοπικών συνεδρίων στην Ελλάδα και το εξωτερικό, 14 βιβλιοκρισίες και παρουσιάσεις βιβλίων, 15 περίπου άρθρα σε λεξικά και εγκυκλοπαίδειες, περισσότερες από 50 επιφυλλίδες (κυρίως στις εφημερίδες Το Βήμα, Η Καθημερινή, Τα Νέα και Η Σημαία Καλαμάτας) και περισσότερα από 15 ποικίλα και σχετικά με τη φιλοσοφία δημοσιεύματα σε περιοδικά γενικού ενδιαφέροντος.

Έχει κάνει διαλέξεις και εισηγήσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό (Λονδίνο, Cambridge, Princeton, Austin, Berkeley, Νaples, Edinburgh, Ericeira, Kyoto, New Delhi, κλπ.), έχει συμμετάσχει στα Παγκόσμια Συνέδρια Φιλοσοφίας κατά τα έτη 1973, 1978, 1983, 1988, 1993, 1998, 2003, 2008, 2013 με ανακοίνωση και σε αρκετά και με προεδρία και έχει οργανώσει η ίδια 4 συνέδρια (2 διεθνή, 1 βαλκανικό και 1 πανελλήνιο) των οποίων έχει επιμεληθεί και τα Πρακτικά.

Βιβλία - Μονογραφίες

1. The Stoic Arguments for the Existence and the Providence of the Gods. Athens, Saripolion 1976, 331 σελ.

2. Φιλοσοφία και ανθρώπινα δικαιώματα. Αθήνα, Παπαζήσης 1986, 335 σελ.

3. Σύγχρονη ηθική Φιλοσοφία:  Ο Αγγλόφωνος Στοχασμός. Αθήνα, Ελληνικά Γράμματα 1995, 550 σελ.

4. “Divine Providence in the Philosophy of the Empire”, ANRW 36, 7. De Gruiter, Berlin - New York 1994, pp. 4417-4490, 71 σελ.

5. Σωκράτης.  Αθήνα, Σκάι: Οι Μεγάλοι ΄Ελληνες, 2009, 217 σελ.

6. Φιλοσοφικοί προβληματισμοί σε θέματα ιατρικής ηθικής και βιοηθικής. Σημειώσεις για τους μεταπτυχιακούς φοιτητές του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου, Καλαμάτα, 2013, 250 σελ.

7. [Επιμ.], Anthony Long: Νους, ψυχή και σώμα στον αρχαίο ελληνικό στοχασμό. Μετάφρ. Δήμητρα Παπουτσάκη. Ηράκλειο, Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, 2019.