Antonie Kellnerová

 Με το όνομα Antonie Kellnerová αναφέρονται ιστορικά δύο γυναίκες τσεχικής και εβραϊκής καταγωγής, οι οποίες υπήρξαν θύματα του Ολοκαυτώματος κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο:

• Antonie Kellnerová (γεννηθείσα το 1922): Γεννήθηκε στην Πράγα στις 13 Σεπτεμβρίου 1922. Εκτοπίστηκε από το γκέτο του Τερέζιν (Theresienstadt) στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Άουσβιτς στις 6 Οκτωβρίου 1944, όπου και δολοφονήθηκε.
• Antonie Kellnerová (γεννηθείσα το 1876): Γεννήθηκε στις 25 Φεβρουαρίου 1876 και είχε ως τελευταία διεύθυνση κατοικίας της την Πράγα, προτού εκτοπιστεί και εκείνη από τις ναζιστικές δυνάμεις.

Έλλη Σολομωνίδου-Μπαλάνου

                                                

Η Έλλη Σολομωνίδου-Μπαλάνου (1931–2026) υπήρξε σπουδαία Ελληνίδα σκιτσογράφος, σκηνογράφος και ενδυματολόγος, η οποία αποτύπωσε μοναδικά την αθηναϊκή καλλιτεχνική και πολιτιστική ζωή.

Υπήρξε μια από τις πιο εμβληματικές μορφές και τιμήθηκε ως η «μεγάλη κυρία» της Ένωση Σμυρναίων.
Η Έλλη Σολομωνίδου Μπαλάνου, με μικρασιατική καταγωγή από τη Σμύρνη και την Κωνσταντινούπολη, γεννήθηκε το 1931 στην Αθήνα. Σπούδασε ζωγραφική, ενδυματολογία και σκηνογραφία στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών και στη Σχολή Δοξιάδη, με δασκάλους τους Γιάννη Μόραλη, Γιάννη Τσαρούχη, Σπύρο Βασιλείου και Τάσσο. Σπούδασε επίσης Ιστορία της Τέχνης στο Università per Stranieri di Perugia (Ιταλία) με υποτροφία από το Ιταλικό Ινστιτούτο Αθηνών.
Εργάστηκε ως μουσική παραγωγός στο Εθνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας (ΕΙΡ) ενώ συχνά επιμελήθηκε μουσικά, εκπομπές Ραδιοφωνικού Θεάτρου. Το 1965 υπήρξε η πρώτη σκηνογράφος και ενδυματολόγος στο Θεατρικό τμήμα της τότε νεοϊδρυθείσας Ελληνικής Ραδιοφωνίας Τηλεόρασης (ΕΡΤ). Συνεργάστηκε ως σκηνογράφος – ενδυματολόγος με την Εθνική Λυρική Σκηνή και ως μουσική επιμελήτρια με το Εθνικό Θέατρο και άλλα αθηναϊκά θέατρα.
Από το 1961 μέχρι και σήμερα έχει αποτυπώσει με τα σκίτσα της τα καλλιτεχνικά δρώμενα της Αθήνας στις στήλες της θεατρικής, μουσικής και χορευτικής κριτικής στην εφημερίδα «Μεσημβρινή» και το περιοδικό «Εικόνες» της Ελένης Βλάχου. Από το 1974 έως και το 2011 εργάστηκε στην εφημερίδα «Καθημερινή»,συμπληρώνοντας συνολικά πενήντα χρόνια καταγραφής της πολιτιστικής ζωής της Αθήνας. Έχει τιμηθεί από το Υπουργείο Πολιτισμού, την Ένωση Σμυρναίων, την Ένωση Ελλήνων Θεατρικών και Μουσικών Κριτικών και το Σωματείο Ελλήνων Χορογράφων. Το 2011 βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών για το σύνολο της καλλιτεχνικής της δημιουργίας.


Με το Εθνικό Θέατρο συνεργάστηκε στις παραστάσεις Τζων Γκάμπριελ Μπόρκμαν (1993, σκην. Γιάννης Βεάκης), όπου επιμελήθηκε τα κοστούμια και τη μουσική, καθώς και ως μουσική επιμελήτρια στην Τρελλή του Σαγιό (1966, σκην. Αλέξης Μινωτής), ενώ τα σκίτσα της κοσμούν έως και σήμερα αναμνηστικά είδη του πωλητηρίου του Εθνικού Θεάτρου.

Emilia Szasz

 Η Emilia Szasz ήταν μια Ουγγροεβραία κοπέλα, κόρη του Károly Szasz και της Magda Szasz (το γένος Rosenberg). 

Γεννήθηκε στο Μίσκολτς της Ουγγαρίας το 1938 και είχε μια αδελφή, πιθανώς με το όνομα Judith. Η ιστορία και οι οικογενειακές φωτογραφίες της έρχονται στο φως μέσα από αρχεία και πρωτοβουλίες μνήμης για τα θύματα του Ολοκαυτώματος στην Ουγγαρία. 

Η ιστορία της μικρής Emilia Szasz και της οικογένειάς της αποτελεί ένα από τα αμέτρητα, σπαρακτικά κεφάλαια του Ολοκαυτώματος των Εβραίων της Ουγγαρίας.

Σύμφωνα με τα ιστορικά αρχεία που διασώζονται, όπως αυτά στο The Florida Holocaust Museum: 

• Emilia Szasz: Ήταν μόλις 6 ετών (γεννημένη το 1938) όταν εκτοπίστηκε μαζί με τη μητέρα της το 1944. Μεταφέρθηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης και εξόντωσης Άουσβιτς-Μπιρκενάου, όπου και οι δύο δολοφονήθηκαν αμέσως μετά την άφιξή τους. 
• Magda Szasz (το γένος Rosenberg): Η μητέρα της Emilia ήταν 38 ετών (γεννημένη περίπου το 1906) όταν έχασε τη ζωή της στο Άουσβιτς μαζί με τη μικρή της κόρη. 
• Károly Szasz: Ο πατέρας της Emilia επέζησε από τις φρικαλεότητες του πολέμου. 
• Judith Szasz (μετέπειτα Szentivanyi): Η αδελφή της Emilia κατάφερε να επιζήσει από το Ολοκαύτωμα. Μετά το τέλος του πολέμου, επανενώθηκε με τον πατέρα τους, Károly. 

Το Ιστορικό Πλαίσιο στο Μίσκολτς (1944)

Η τραγωδία της οικογένειας Szasz συνέπεσε με τις μαζικές εκτοπίσεις των Ουγγροεβραίων. Τον Μάρτιο του 1944, η ναζιστική Γερμανία κατέλαβε την Ουγγαρία. Μέσα σε λίγες εβδομάδες, οι αρχές ανάγκασαν τους 14.000 Εβραίους του Μίσκολτς να κλειστούν σε γκέτο. 

Τον Ιούνιο του 1944, οι Ναζί άδειασαν το γκέτο του Μίσκολτς, στοιβάζοντας τους ανθρώπους σε τρένα μεταφοράς εμπορευμάτων με προορισμό το Άουσβιτς. Σε ένα από αυτά τα τρένα βρισκόταν η 6χρονη Emilia και η μητέρα της. Από τους χιλιάδες Εβραίους της πόλης, ελάχιστοι κατάφεραν να επιστρέψουν ζωντανοί. 

Οι φωτογραφίες της Emilia και της Magda διασώθηκαν από τα επιζήσαντα μέλη της οικογένειας και παραχωρήθηκαν σε μουσεία μνήμης για να διατηρηθεί ζωντανό το πρόσωπο και το όνομα του μικρού αυτού κοριτσιού. 

Hatun Sürücü

 Η Χατούν « Αϊνούρ » Σουρουτζού (17 Ιανουαρίου 1982 – 7 Φεβρουαρίου 2005) κουρδικής καταγωγής,  ζούσε στη Γερμανία ^,και καταγόταν από το Ερζερούμ της Τουρκίας. Δολοφονήθηκε σε ηλικία 23 ετών στο Βερολίνο, σε μια δολοφονία τιμής από τον μικρότερο αδερφό της. Η Σουρουτζού είχε χωρίσει από τον ξάδερφό της που αναγκάστηκε να παντρευτεί σε ηλικία 16 ετών και φέρεται να έβγαινε με έναν Γερμανό. Η δολοφονία της πυροδότησε μια δημόσια συζήτηση σχετικά με τον αναγκαστικό γάμο στις μουσουλμανικές οικογένειες.

Η Σουρουτζού στάλθηκε στην Κωνσταντινούπολη από την οικογένειά της και αναγκάστηκε να παντρευτεί έναν ξάδερφό της εκεί σε ηλικία 16 ετών. Γέννησε έναν γιο, τον Τζαν, το 1999. Τον Οκτώβριο του 1999, έφυγε από το σπίτι των γονιών της στο Βερολίνο , βρίσκοντας καταφύγιο σε ένα σπίτι για ανήλικες μητέρες. Πήγε σχολείο και είχε μετακομίσει στο δικό της διαμέρισμα στη γειτονιά Τέμπελχοφ του Βερολίνου. Τη στιγμή της δολοφονίας της, βρισκόταν στο τέλος της εκπαίδευσής της για να γίνει ηλεκτρολόγος .

Γεννήθηκε το 1982, από τον Κερέμ, βοηθό κηπουρού  στο χωριό Ουζουνάρκ στην επαρχία Ερζερούμ της Τουρκίας, και την Χανίμ, από το κοντινό χωριό Μαριφέτ.  

Στις 7 Φεβρουαρίου 2005, σε μια στάση λεωφορείου κοντά στο διαμέρισμά της, η Σουρουτζού σκοτώθηκε από τρεις πυροβολισμούς στο κεφάλι. Η αστυνομία συνέλαβε τρεις από τους αδελφούς της στις 14 Φεβρουαρίου.  Μετά από αρκετές εβδομάδες ειδησεογραφικής κάλυψης, τα μέσα ενημέρωσης άρχισαν να χαρακτηρίζουν τη δολοφονία ως έγκλημα τιμής , καθώς η Σουρουτζού είχε λάβει απειλές και τις είχε αναφέρει στην αστυνομία πριν δολοφονηθεί. 

Δίωξη

Τον Ιούλιο του 2005, η Εισαγγελία του Βερολίνου απήγγειλε κατηγορίες στους αδελφούς της Sürücü για τη δολοφονία της. Στις 14 Σεπτεμβρίου 2005, ο Ayhan Sürücü, ο νεότερος αδελφός, ομολόγησε ότι δολοφόνησε την αδελφή του. Τον Απρίλιο του 2006, ο Ayhan καταδικάστηκε σε εννέα χρόνια και τρεις μήνες φυλάκιση και οι δύο μεγαλύτεροι αδελφοί του αθωώθηκαν από τις κατηγορίες της συνωμοσίας για τη δολοφονία της αδελφής τους. Η εισαγγελία άσκησε αμέσως έφεση στο Ομοσπονδιακό Δικαστήριο , το Bundesgerichtshof, και το 5ο ποινικό τμήμα του Ομοσπονδιακού Δικαστηρίου ανέτρεψε την καταδίκη και επέτρεψε την αναθεώρηση. Νέα ποινική διαδικασία επρόκειτο να διεξαχθεί τον Αύγουστο του 2008. ^{[ 7 ] [ 8 ]}

Αφού εκτισε την ποινή του στις 4 Ιουλίου 2014, ο Ayhan Sürücü αφέθηκε ελεύθερος και απελάθηκε από τη Γερμανία στην Τουρκία. 

Δημόσια αγανάκτηση

Ο τάφος του Hatun Sürücü στο Βερολίνο-Gatow

Η δολοφονία της Σουρουτζού ήταν το έκτο περιστατικό «δολοφονίας τιμής» από τον Οκτώβριο του 2004.  Στις 22 Φεβρουαρίου 2005, πραγματοποιήθηκε αγρυπνία στον τόπο του εγκλήματος, την οποία οργάνωσε ο σύλλογος ομοφυλόφιλων και λεσβιών του Βερολίνου, στην οποία συμμετείχαν περίπου 100 Γερμανοί και Τούρκοι μαζί. Μια δεύτερη αγρυπνία, την οποία οργάνωσαν Γερμανοί πολιτικοί και καλλιτέχνες, πραγματοποιήθηκε στις 24 Φεβρουαρίου. Η δολοφονία του Σουρουτζού και αρκετές παρόμοιες υποθέσεις στη Γερμανία και αλλού στην Ευρώπη αναφέρθηκαν από τους πολιτικούς αντιπάλους της ένταξης της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση ως παράδειγμα περιφρόνησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην τουρκική κουλτούρα. 

Η συμπεριφορά της οικογένειας Sürücü πυροδότησε για άλλη μια φορά την δημόσια αγανάκτηση όταν η αδερφή της Hatun, Arzu, υπέβαλε αίτηση για την επιμέλεια του εξάχρονου γιου της Hatun, Can, ο οποίος ζούσε με ανάδοχη οικογένεια στο Βερολίνο από τότε που δολοφονήθηκε η μητέρα του.  Οκτώ μήνες αργότερα, το περιφερειακό δικαστήριο του Βερολίνου-Tempelhof απέρριψε το αίτημα.  Η Arzu Sürücü άσκησε έφεση κατά της απόφασης αυτής, η οποία απορρίφθηκε επίσης. 

Το κοινό συνεχίζει να διαδηλώνει για την Hatun στην επέτειο του θανάτου της. Ακτιβιστές και πολίτες καταθέτουν στεφάνια στη μνήμη της και κάνουν εκστρατεία για την βοήθεια των κοριτσιών που αντιμετωπίζουν αναγκαστικό γάμο και βία για λόγους τιμής. Ο Giyasettin Sayan, Κούρδος πολιτικός, παραπονέθηκε ότι κανένας Κούρδος εκπρόσωπος δεν προσκλήθηκε σε διαδηλώσεις μετά τη δολοφονία της Sürücü, λέγοντας: «είμαστε όλοι από την Τουρκία, αλλά δεν είμαστε όλοι Τούρκοι». 

Κληροδότημα

Αναμνηστική πλάκα για την Hatun Sürücü, Oberlandgarten 1, Βερολίνο-Τέμπελχοφ, Γερμανία (γωνία Oberlandstraße (Βερολίνο) [ de ] / Oberlandgarten). Η πλάκα ανέφερε λανθασμένο έτος γέννησης (1983 αντί για 1982). Αντικαταστάθηκε το 2013. 

• Μια γέφυρα στο Νόικελν του Βερολίνου πήρε το όνομά της από το θύμα. 
• Το Die Fremde ( Όταν Φεύγουμε ) ήταν η πρώτη ταινία που κυκλοφόρησε το 2010 εμπνευσμένη από τα γεγονότα. 
• Η ταινία «Μια Κανονική Γυναίκα» , που γυρίστηκε για το έγκλημα, κυκλοφόρησε το 2019. ^{[ 17 ]}

Πόπη Χριστοφόρου

 Η Πόπη Χριστοφόρου, η οποία αναγνωρίστηκε ως «μάνα-σύμβολο» της Κύπρου, έφυγε από τη ζωή την Κυριακή, 6 Σεπτεμβρίου 2026, έπειτα από μάχη με τον καρκίνο. 

Υπήρξε η μητέρα των διδύμων Χρίστου και Μίλτου Χριστοφόρου, των δύο νεαρών ναυτών που έχασαν με τραγικό τρόπο τη ζωή τους στη φονική έκρηξη στο Μαρί στις 11 Ιουλίου 2011. 

Μετά την εθνική τραγωδία που της στέρησε τα παιδιά της, η Πόπη Χριστοφόρου αφιέρωσε 15 χρόνια από τη ζωή της για να κρατήσει ζωντανή τη μνήμη τους. Μετατρέποντας τον βαθύ πόνο της σε αγώνα, ξεχώρισε για την αξιοπρέπεια και το σθένος της, καθώς δεν επιζητούσε εκδίκηση, αλλά απαιτούσε δικαιοσύνη και την απόδοση ευθυνών για τα αίτια της τραγωδίας.

Μαρία Τσιώλη

                                                                 

Η Μαρία Τσιώλη ήταν μια πολλά υποσχόμενη και πολυβραβευμένη Ελληνίδα κινηματογραφίστρια, σκηνοθέτιδα, σεναριογράφος και παραγωγός, η οποία έφυγε πρόωρα από τη ζωή στις αρχές Σεπτεμβρίου του 2026, σε ηλικία 27 έως 29 ετών. Ήταν ένα από τα θύματα του σοκαριστικού τροχαίου δυστυχήματος που σημειώθηκε στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας στην Αθήνα, με τη συμμετοχή δύο μοτοσικλετών. 

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1999. Σπούδασε Σκηνοθεσία Κινηματογράφου και Τηλεόρασης στη Σχολή Σταυράκου, ενώ κατείχε επίσης πτυχίο Αρχαιολογίας και Ιστορίας της Τέχνης από το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών (ΕΚΠΑ). 
 Από πολύ μικρή ηλικία έδειξε το πάθος της για την έβδομη τέχνη. Μόλις στα 17 της χρόνια, απέσπασε το 3ο Βραβείο στο ευρωπαϊκό τμήμα νέων δημιουργών του Camera Zizanio, στο πλαίσιο του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας για Παιδιά και Νέους, για την ταινία της «Victoria». 
Στο ενεργητικό της είχε συμμετοχές και δημιουργίες όπως οι ταινίες μικρού μήκους «Assist» και «Χάσαμε τη μπάλα», καθώς και παρουσία σε εγχώρια φεστιβάλ, όπως το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Αιγίου. 
Το επίσημο καλλιτεχνικό της προφίλ είναι το Maria Tsioli - IMDb. 

Την περίοδο του θανάτου της, η Μαρία Τσιώλη βρισκόταν σε φάση έντονης προετοιμασίας για τη νέα της ταινία με τίτλο «Πέρασμα», το σενάριο της οποίας είχε συνυπογράψει με τον παραγωγό Σπύρο Σκάνδαλο.

Η πλοκή: Η ιστορία επικεντρωνόταν γύρω από τη ζωή ενός έφηβου βοσκού σε ένα ορεινό χωριό. 
 Τα γυρίσματα είχαν προγραμματιστεί να ξεκινήσουν άμεσα μέσα στο φθινόπωρο του 2026, με ένα μεγάλο μέρος τους να λαμβάνει χώρα στα Μεγάλα Βραγγιανά στα Άγραφα. 
 Μετά τον αδόκητο χαμό της, ανακοινώθηκε ότι το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας θα αναλάβει να συνεχίσει και να ολοκληρώσει την παραγωγή της ταινίας «Πέρασμα», τιμώντας με αυτόν τον τρόπο τη μνήμη της νεαρής δημιουργού.

Pela Atroshi

 Η Πέλα Ατρόσι (12 Οκτωβρίου 1979 – 24 Ιουνίου 1999) ήταν μια 19χρονη Κούρδισσα από τη Φάρστα της Σουηδίας. Δολοφονήθηκε για λόγους τιμής από μέλη της οικογένειάς της, αφού μεταφέρθηκε από τη Σουηδία στο Ντουχόκ . Θεωρήθηκε ότι ντρόπιασε την οικογένεια μετακομίζοντας από το οικογενειακό σπίτι και προσπαθώντας να αποκτήσει κάποια ανεξαρτησία. 

Δύο από τους θείους της Πέλα, ο Ντακχάζ Ατρόσι και ο Ρέζκαρ Ατρόσι, καταδικάστηκαν για τη δολοφονία της στη Σουηδία και καταδικάστηκαν σε ισόβια κάθειρξη, η οποία αργότερα μετατράπηκε σε 24 και 25 χρόνια αντίστοιχα. Ο πατέρας της Πέλα, Αγκίντ Ατρόσι, δικάστηκε στο Ιράκ και του επιβλήθηκε ποινή με αναστολή, καθώς το δικαστήριο κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το κίνητρό του ήταν «έντιμο».

Η Πέλα ήταν το μεγαλύτερο από επτά παιδιά. Η Πέλα και η οικογένειά της μετακόμισαν στη Σουηδία από το Ντουχόκ στην περιοχή του Κουρδιστάν το 1995.  Η οικογένεια εγκαταστάθηκε στη Φάρστα, όπου αυτή και η μικρότερη αδερφή της, Μπριν Ατρόσι, πήγαιναν σχολείο.  Περιγραφόμενη ως «κοινωνική και δημοφιλής», η Πέλα αρχικά τα πήγε περίφημα στο σχολείο και πέτυχε καλούς βαθμούς, και τόσο αυτή όσο και η αδερφή της αγκάλιασαν τη νέα τους ζωή.

Ο πατέρας τους, ο Agid Atroshi, φοβούμενος ότι μπορεί να έκαναν κάτι που θα υπονόμευε τη φήμη της οικογένειας, εισήγαγε αυστηρούς κανόνες σε μια προσπάθεια να τις εμποδίσει να «ζουν με τον ευρωπαϊκό τρόπο». Δεν επιτρεπόταν στα κορίτσια να πηγαίνουν σε καφετέριες ή καταστήματα, όπως έκαναν οι συνομήλικοί τους, και ο πατέρας τους τα χρονομετρούσε για να βεβαιωθεί ότι επέστρεφαν κατευθείαν από το σχολείο. 

Η Πέλα άρχισε να αμφισβητεί τους κανόνες του πατέρα της, θέλοντας να παίρνει η ίδια τις αποφάσεις για το πού θα πήγαινε και τι θα φορούσε, αλλά αυτό είχε ως αποτέλεσμα την επιβολή αυστηρότερων κανόνων. Αυτός εμπόδισε τα κορίτσια να πηγαίνουν σε πάρτι και τους απαγόρευσε να πηγαίνουν σε σχολικές εκδρομές.  Οι διαμάχες μεταξύ της Πέλα και του πατέρα της κλιμακώθηκαν σε σημείο που μετακόμισε από το οικογενειακό σπίτι. Μια ανύπαντρη γυναίκα που έμενε μακριά από το σπίτι αποδοκιμάστηκε από την οικογένεια - η Μπριν Ατρόσι ισχυρίστηκε ότι ο θείος της Ντακάζ της είπε ότι το να κοιμηθεί μακριά από το σπίτι μόνο για μια νύχτα θα άξιζε θάνατο. 

Αφού η Πέλα μετακόμισε, ο παππούς και ο θείος της ταξίδεψαν στη Σουηδία από την Αυστραλία  και μαζί με τους άλλους θείους της από την πλευρά του πατέρα της, Ντακάζ και Ρεζκάρ Ατρόσι, επισκέφθηκαν την οικογένεια για να συζητήσουν με τον πατέρα της πώς θα έπρεπε να χειριστούν τη συμπεριφορά της Πέλα. 

Η Ειδική Εισηγήτρια του ΟΗΕ για τη Βία κατά των Γυναικών, Yakin Ertürk , ανέφερε ότι της είπαν ότι ένα «οικογενειακό συμβούλιο ανδρών συγγενών που ζουν στη Σουηδία και την Αυστραλία αποφάσισε ότι η Pela έπρεπε να πεθάνει για να καθαριστεί η οικογενειακή τιμή». 

Η Πέλα τελικά επέστρεψε σπίτι της από μόνη της, καθώς της έλειπε η οικογένειά της.  Ωστόσο, υπήρχε ήδη ένα σχέδιο για να την επιστρέψουν στο Ντοχούκ, όπου η οικογένεια ήταν πολύ σεβαστή και τα εγκλήματα τιμής αντιμετωπίζονταν με επιείκεια. 

Δολοφονία

Τον Ιούνιο του 1999, λίγο μετά την επιστροφή της Πέλα στο σπίτι, η οικογένεια ταξίδεψε στο Ντουχόκ του Κουρδιστάν μαζί με τους θείους της από την πλευρά του πατέρα της, Σιβάν, Ρεζκάρ και Ντακάζ Ατρόσι. Ο Αγκίντ Ατρόσι αργότερα ισχυρίστηκε ότι ο σκοπός της επίσκεψης στο Κουρδιστάν ήταν να κανονιστεί ένας κατάλληλος γάμος για την Πέλα. Ακολούθησαν συγκρούσεις και καβγάδες και η Πέλα κατηγορήθηκε ότι δεν ζούσε σύμφωνα με τις κουρδικές αξίες. Στις 24 Ιουνίου 1999, η Πέλα πυροβολήθηκε δύο φορές στην πλάτη της σε ένα δωμάτιο στον επάνω όροφο του οικογενειακού σπιτιού. Ο πυροβολισμός έγινε από τον Ρεζκάρ Ατρόσι. Η αδερφή της Πέλα, Μπριν, κατέθεσε ότι αυτή και η μητέρα της προσπάθησαν να βοηθήσουν την Πέλα, αλλά οι θείοι της και ο πατέρας της τους χώρισαν σωματικά ενώ ο Ρεζκάρ πυροβόλησε την Πέλα στο κεφάλι. 

Η Πέλα θάφτηκε σε έναν ανώνυμο τάφο στο Ντουχόκ. Συγγενείς από την πλευρά της μητέρας της οικογένειας Πέλα σημάδεψαν τον τόπο με μια απλή πέτρα, παρά την αντίθεση του πατέρα της Πέλα. 

Νομικές διαδικασίες

Ντόχοκ

Τον Οκτώβριο του 1999, ο Agid και ο Rezkar Atroshi δικάστηκαν για τη δολοφονία της Pela στο Ιράκ.  Ο Agid ισχυρίστηκε ότι σκότωσε την Pela και ότι το έκανε επειδή οι προσπάθειές της να ακολουθήσει τις δυτικές παραδόσεις ατίμωσαν την οικογένεια, και ισχυρίστηκε επίσης ότι είχε χάσει την παρθενιά της.  Κατά την επιβολή της ποινής στους δύο άνδρες, ο δικαστής σημείωσε ότι το «κίνητρο για τη δολοφονία ήταν έντιμο», καθώς πραγματοποιήθηκε για να «καθαρίσει την οικογένεια από την ατιμία». έλαβαν δωδεκάμηνη ποινή φυλάκισης υπό όρους (με αναστολή). 

Μετά τη δολοφονία της Πέλα, η Μπριν επικοινώνησε με τις σουηδικές αρχές από το Κουρδιστάν και τους είπε τι είχε δει, κατονομάζοντας και τους τρεις θείους της ως εμπλεκόμενους στη δολοφονία, συμπεριλαμβανομένων δύο που είχαν πλέον επιστρέψει στη Σουηδία. 

Σουηδία

Αφού καταδικάστηκε σε ποινή με αναστολή για τη δολοφονία της Πέλα, ο Ρέζκαρ Ατρόσι επέστρεψε στη Σουηδία, μαζί με τον αδελφό του Ντακχάζ. Καθώς η δολοφονία είχε σχεδιαστεί στη Σουηδία και τόσο οι δράστες όσο και το θύμα ήταν Σουηδοί πολίτες, οι αρχές αποφάσισαν να διώξουν τους αδελφούς σε σουηδικό δικαστήριο.

Η τότε Υπουργός Εξωτερικών , Άννα Λιντ , ενδιαφέρθηκε για την υπόθεση και η σιωπηλή διπλωματία επέτρεψε στις αρχές να φέρουν πίσω την αδελφή Μπριν Ατρόσι από το Κουρδιστάν. 

Οι Rezkar και Dakhaz Atroshi δικάστηκαν τον Δεκέμβριο του 2000. Η Breen Atroshi ήταν μάρτυρας κατηγορίας με τη δικηγόρο Elisabeth Massi Fritz ως συνήγορο του μάρτυρα.  Το δικαστήριο έκρινε ότι ο πατέρας και οι θείοι είχαν σχεδιάσει και εκτελέσει τη δολοφονία από κοινού. Οι Rezkar και Dakhaz κρίθηκαν ένοχοι στις 12 Ιανουαρίου 2001 και καταδικάστηκαν σε ισόβια κάθειρξη.  Το Εφετείο Svea επιβεβαίωσε την ποινή τον Ιούνιο του 2001.  Η υπόθεση ήταν η πρώτη δίκη για δολοφονία τιμής στη Σουηδία. 

Οι ποινές των θείων Rezkar και Dakhaz μετατράπηκαν σε περιορισμένες ποινές φυλάκισης 24 και 25 ετών και αφέθηκαν ελεύθεροι αφού είχαν εκτίσει τα δύο τρίτα της ποινής τους το 2016. 

Η Μπριν ζει με νέα ταυτότητα στη Σουηδία, έχοντας δεχτεί απειλές επειδή κατέθεσε εναντίον των θείων της.

Η μητέρα της Πέλα χώρισε τον Αγίντ Ατρόσι και επέστρεψε στη Σουηδία με τρία από τα παιδιά τους. Ζει επίσης με προστατευόμενη ταυτότητα.  Ο Αγίντ παρέμεινε στο Κουρδιστάν μετά τη δολοφονία της Πέλα και από το 2009 εξακολουθούσε να καταζητείται στη Σουηδία. 

Το 2000, μια έρευνα της Ιντερπόλ εξέτασε τα ίχνη του παππού της Πέλα, ο οποίος, ως πατριάρχης, φέρεται να υποκίνησε τη δολοφονία Πιστεύεται ότι κρυβόταν κάπου στο Κουρδιστάν. 

Στη Σουηδία, ο θάνατος της Πέλα οδήγησε στη δημιουργία εξειδικευμένων καταφυγίων για κορίτσια που κινδυνεύουν από βία για λόγους τιμής, καθώς και τηλεφωνικών γραμμών βοήθειας και προγραμμάτων ευαισθητοποίησης που παρέχονται μέσω σχολείων, υπηρεσιών υγείας και του τομέα μετανάστευσης.