Μένη Παπαηλιού

Florence Ebersole Smith Finch

 Η Φλόρενς Έμπερσολ Σμιθ Φιντς (11 Οκτωβρίου 1915 - 8 Δεκεμβρίου 2016) ήταν Φιλιππινοαμερικανίδα μέλος της αντίστασης κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο ενάντια στην ιαπωνική κατοχή των Φιλιππίνων.

Ζωή

Η Φιντς γεννήθηκε ως Λόρινγκ Μέι Έμπερσολ στις 11 Οκτωβρίου 1915 στο Σαντιάγο της Ισαμπέλα , στα νησιά των Φιλιππίνων , όταν η χώρα βρισκόταν υπό αμερικανική αποικιακή κυριαρχία. Ο πατέρας της ήταν Αμερικανός και η μητέρα της Φιλιππινέζα. Το πώς το πραγματικό όνομα της Έμπερσολ, συνήθως ανδρικό και επομένως ασυνήθιστο για τις γυναίκες εκείνη την εποχή, άλλαξε σε Φλόρενς παρέμεινε άγνωστο. 

Πριν από την ιαπωνική εισβολή στις Φιλιππίνες, η Φιντς εργαζόταν στο Αρχηγείο G-2 (Πληροφοριών) του Αμερικανικού Στρατού στη Μανίλα . Εκεί γνώρισε τον σύζυγό της, έναν Αμερικανό ναύτη ονόματι Τσαρλς Σμιθ, ο οποίος θα σκοτωνόταν σε μάχη στις Φιλιππίνες το 1942.

Στην αρχή της κατοχής, κατάφερε να καταστείλει την αμερικανική της καταγωγή και να εξασφαλίσει μια θέση εργασίας στην Ένωση Διανομής Υγρών Καυσίμων των Φιλιππίνων, η οποία ελεγχόταν από τις ιαπωνικές δυνάμεις κατοχής. Εκεί, μεταξύ Ιουνίου 1942 και Οκτωβρίου 1944, βοήθησε το κίνημα αντίστασης εκτρέποντας καύσιμα που προορίζονταν για ιαπωνική χρήση, πλαστογραφώντας έγγραφα για να προμηθευτούν τα μέλη της αντίστασης προμήθειες και χρησιμοποιώντας τη θέση της για να διευκολύνει πράξεις δολιοφθοράς. 

Το 1944, αποκαλύφθηκε ότι είχε εργαστεί στην αντίσταση και συνελήφθη, βασανίστηκε, δικάστηκε και καταδικάστηκε σε τρία χρόνια φυλάκισης. Παρέμεινε αιχμάλωτη μέχρι τις 10 Φεβρουαρίου 1945, όταν, ζυγίζοντας μόλις 34 κιλά, απελευθερώθηκε από τα αμερικανικά στρατεύματα που απελευθέρωναν τις Φιλιππίνες. 

Μετά τον πόλεμο, μετακόμισε στο Μπάφαλο της Νέας Υόρκης , όπου κατατάχθηκε στην Ακτοφυλακή των ΗΠΑ .

Πέθανε στις 8 Δεκεμβρίου 2016 στην Ιθάκη της Νέας Υόρκης . Η κηδεία της Φιντς έγινε με στρατιωτική τελετή με όλες τις τιμές τον Απρίλιο του 2017. 

Βραβεία και κληρονομιά

Η Φλόρενς Φιντς, η οποία θα είναι η αμερικανική ακτοφυλακή του USCGC στην Αστόρια του Όρεγκον το 2024.

Η Φιντς τιμήθηκε με το Αμερικανικό Μετάλλιο Ελευθερίας το 1947. Της απονεμήθηκε επίσης η Κορδέλα της Εκστρατείας Ασίας-Ειρηνικού , καθιστώντας την την πρώτη γυναίκα που παρασημοφορήθηκε με αυτόν τον τρόπο. 

Το 1995, η Ακτοφυλακή ονόμασε ένα κτίριο στο νησί Σαντ στη Χαβάη προς τιμήν της. 

Το 2019, η Ακτοφυλακή των ΗΠΑ ανακοίνωσε την πρόθεσή της να ονομάσει το Fast Response Cutter (WPC 1157) "Seaman First Class Florence Finch".  Το USCGC Florence Finch , με κυβερνήτη τον Υπολοχαγό Connor Ives, επιχειρεί στον Πιούτζετ Σάουντ, στο Στενό του Χουάν ντε Φούκα και στον ποταμό Κολούμπια.

Ελένη Σαββατιανού Γεωργαντά

 Η Ελένη Σαββατιανού-Γεωργαντά  έφυγε από τη ζωή την Παρασκευή 12 Σεπτέμβρη πλήρης ημερών σε ηλικία 102 ετών και εκφράζουμε τα συλλυπητήριά μας στα παιδιά και τα εγγόνια της.

Η συναγωνίστρια Ελένη συμμετείχε στην ΕΑΜική Εθνική Αντίσταση ως μαχήτρια του ΕΛΑΣ, ενώ για τη αντιστασιακή της δράση φυλακίστηκε και βασανίστηκε στο Χαϊδάρι και εξορίστηκε σε Τρίκερι και Μακρόνησο.

Ιδιαίτερα συγκινητική στιγμή ήταν όταν τιμήθηκε από την ΚΟΒ Κηφισιάς - Ν. Ερυθραίας στην παρουσίαση της έκδοσης της ΚΟΒ για τη Μάχη του Κεφαλαρίου, στην οποία πήρε μέρος ως μαχήτρια του ΕΛΑΣ.

Betty Robinson

 Η Ελίζαμπεθ Ρ. Σβαρτς (το γένος Ρόμπινσον , 23 Αυγούστου 1911 – 18 Μαΐου 1999) ήταν Αμερικανίδα αθλήτρια και νικήτρια των πρώτων Ολυμπιακών αγώνων 100 μέτρων γυναικών. Γεννήθηκε στο Ρίβερντεϊλ του Ιλινόις . Ήταν μαθήτρια στο Λύκειο Θόρντον Τάουνσιπ όταν έγινε εθνική αναγνώριση ως Ολυμπιονίκης.

Το ταλέντο της ανακαλύφθηκε από τον καθηγητή της στις θετικές επιστήμες, Τσαρλς Πράις, ο οποίος την είδε να τρέχει για να προλάβει το τρένο μετά το σχολείο. Ήταν πρώην αθλητής και προπονητής της σχολικής ομάδας. 

Αθλητισμός

Η Ρόμπινσον έτρεξε τον πρώτο της επίσημο αγώνα στις 30 Μαρτίου 1928, σε ηλικία 16 ετών, σε έναν αγώνα κλειστού στίβου όπου τερμάτισε δεύτερη πίσω από την Έλεν Φίλκι, κάτοχο του αμερικανικού ρεκόρ στα 100 μέτρα, στα 60 γιάρδες. Στον επόμενο αγώνα της στις 2 Ιουνίου, σε ανοιχτό στίβο στα 100 μέτρα, νίκησε τη Φίλκι και ισοφάρισε το παγκόσμιο ρεκόρ , αν και ο χρόνος της δεν αναγνωρίστηκε επειδή θεωρήθηκε ότι οφείλεται στον άνεμο. 

Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Άμστερνταμ το 1928 , τον τρίτο αγώνα της στα 100 μέτρα, η Ρόμπινσον ήταν η μόνη γυναίκα αθλήτρια των ΗΠΑ που προκρίθηκε στον τελικό των 100 μέτρων. Έφτασε στον τελικό και κέρδισε, ισοφαρίζοντας το παγκόσμιο ρεκόρ των 12,2 δευτερολέπτων. Ήταν η πρώτη Ολυμπιονίκης στο αγώνισμα, καθώς ο γυναικείος στίβος δεν είχε συμπεριληφθεί στο πρόγραμμα πριν, και η συμπερίληψή του στην πραγματικότητα εξακολουθούσε να αμφισβητείται έντονα μεταξύ των διαιτητών.  Παραμένει η νεότερη αθλήτρια που έχει κερδίσει χρυσό Ολυμπιακό μετάλλιο στα 100 μέτρα. Με την αμερικανική ομάδα σκυταλοδρομίας 4 x 100 μέτρων , η Ρόμπινσον πρόσθεσε ένα ασημένιο μετάλλιο στο ρεκόρ της. 

Έξι δεκαετίες αργότερα, η Ρόμπινσον έδωσε συνέντευξη για ένα βιβλίο με τίτλο « Ιστορίες Δόξας: Μια Προφορική Ιστορία των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων που Αφηγήθηκαν οι Νικητές των Χρυσών Μεταλλίων της Αμερικής» , από τους Λιούις Χ. Κάρλσον και Τζον Τζ. Φόγκαρτι. Να πώς θυμόταν τον αγώνα των 100 μέτρων:

Θυμάμαι ότι έσπασα την ταινία, αλλά δεν ήμουν σίγουρος ότι είχα κερδίσει. Ήταν τόσο κλειστό το παιχνίδι. Αλλά οι φίλοι μου στις κερκίδες πήδηξαν πάνω από το κιγκλίδωμα, κατέβηκαν και με αγκάλιασαν, και τότε ήξερα ότι είχα κερδίσει. Τότε, όταν σήκωσαν τη σημαία, έκλαψα.

Ο δημοσιογράφος της Chicago Tribune, William L Shirer, έγραψε ότι «μια αγνώριστη, όμορφη, γαλανομάτα ξανθιά νεαρή γυναίκα από το Σικάγο έγινε η αγαπημένη των θεατών όταν πέταξε στο λιθόστρωτο μονοπάτι, με τις χρυσές μπούκλες της να πετούν, για να κερδίσει». 

Εγγράφηκε στο Πανεπιστήμιο Northwestern, όπου αποφάσισε να σπουδάσει φυσική αγωγή, ελπίζοντας να γίνει προπονήτρια στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1936. Η Ρόμπινσον εντάχθηκε στην ομάδα τυφεκίου στο Northwestern, εκτός από το στίβο εκεί.  Ήταν επίσης μέλος του Kappa Kappa Gamma .

Στις 28 Ιουνίου 1931, η Ρόμπινσον ενεπλάκη σε αεροπορικό δυστύχημα και τραυματίστηκε σοβαρά. Οι αρχικές αναφορές έκαναν λόγο για ανακάλυψη αναίσθητης στα συντρίμμια και λανθασμένα θεώρησαν νεκρή ο διασώστης της. Στην πραγματικότητα, απλώς νόμιζε ότι ήταν αδύνατο να σωθεί. Την μετέφερε στο νοσοκομείο Όουκ Φόρεστ, γνωστό τοπικά ως «Φτωχό Αγρόκτημα», επειδή γνώριζε τον νεκροθάφτη.  Οι γιατροί διαπίστωσαν ότι είχε υποστεί σοβαρούς πολλαπλούς τραυματισμούς  και ότι δεν θα έτρεχε ποτέ ξανά σε αγώνες.  Χρειάστηκαν άλλοι έξι μήνες πριν μπορέσει να σηκωθεί από αναπηρικό καροτσάκι και δύο χρόνια πριν μπορέσει να περπατήσει ξανά κανονικά.  Εν τω μεταξύ, έχασε τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1932 στην πατρίδα της.

Ανίκανη ακόμα να γονατίσει για μια κανονική εκκίνηση στα 100 μέτρα λόγω των καταγμάτων και των χειρουργικών επεμβάσεων στο αριστερό της πόδι, ^[ 3 ] η Ρόμπινσον ήταν μέλος της ομάδας των ΗΠΑ στη σκυταλοδρομία 4 × 100 μέτρων στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1936. Η ομάδα των ΗΠΑ έτρεχε πίσω από τους Γερμανούς που ήταν ιδιαίτερα φαβορί, αλλά οι Γερμανοί έχασαν τη σκυτάλη τους. Η Ρόμπινσον πήρε το προβάδισμα και παρέδωσε τη σκυτάλη στην Έλεν Στίβενς, με αποτέλεσμα το δεύτερο χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο της. 

Αποσυρθείσα μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Βερολίνου , η Ρόμπινσον παρέμεινε αθλήτρια ως αξιωματούχος.  Εργάστηκε σε ένα κατάστημα υλικού για πολλά χρόνια.  Το 1977, εισήχθη στο Εθνικό Hall of Fame Στίβου των ΗΠΑ . Το 1996, έφερε την Ολυμπιακή Δάδα για τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ατλάντα . 

Προσωπική ζωή

Παντρεύτηκε και απέκτησε δύο παιδιά. Η οικογένεια διέμενε στο Γκλένκοου του Ιλινόις , ένα προάστιο στη βόρεια ακτή του Σικάγο .

Πέθανε σε ηλικία 87 ετών, υποφέροντας από καρκίνο και νόσο Αλτσχάιμερ .

Sister Emmanuelle (Madeleine Cinquin)

 Η Εμανουέλ Σινκέν (16 Νοεμβρίου 1908 - 20 Οκτωβρίου 2008), ευρέως γνωστή ως Sœur Emmanuelle («Αδελφή Εμμανουήλ»), ήταν καθολική αδελφή βελγικής και γαλλικής καταγωγής, γνωστή για τη συμμετοχή της στην εργασία για την αντιμετώπιση της δεινής κατάστασης των φτωχών στην Τουρκία και την Αίγυπτο. Τιμήθηκε με την αιγυπτιακή υπηκοότητα το 1991.

Γεννήθηκε στις Βρυξέλλες του Βελγίου, κόρη Γάλλου πατέρα, του Jules Cinquin, και Βελγίδας μητέρας, της Berthe Lenssens. Οι γονείς της ήταν πλούσιοι κατασκευαστές εσωρούχων. Η καταγωγή τους ήταν από το Saint-Omer . Η γιαγιά της από την πλευρά του πατέρα της, Laure Mélanie Dreyfus, ήταν κόρη ενός Εβραίου της Αλσατίας , του Emmanuel Moïse Augustin Dreyfus, και χριστιανής μητέρας. Γεννήθηκε στο Wissembourg , στο Bas-Rhin , και ξεκίνησε την οικογενειακή επιχείρηση εσωρούχων .  Σε ηλικία έξι ετών είδε τον πατέρα της να πνίγεται.

Η Madeleine Cinquin σπούδασε στη Σορβόννη , αποκτώντας πτυχίο φιλοσοφίας . Το 1929, έγινε θρησκευτική αδελφή στην Κοινότητα της Παναγίας της Σιών , όπου πήρε το θρησκευτικό όνομα Emanuelle . Τη δεκαετία του 1930, η Sr. Emmanuelle άρχισε να διδάσκει στο Λύκειο Notre-Dame de Sion στην Κωνσταντινούπολη , όπου έζησε μέχρι τη δεκαετία του 1960, με αναθέσεις διδασκαλίας από την κοινότητά της για αρκετά χρόνια στην Τύνιδα και την Αλεξάνδρεια ενδιάμεσα. 

Το 1971, η Αδελφή Εμμανουέλα είδε τις άθλιες συνθήκες των σκουπιδιάρηδων στο Κάιρο της Αιγύπτου και αποφάσισε να ζήσει ανάμεσά τους. Αναλογιζόμενος αυτή την πράξη, ο Πάπας Λέων ΙΔ΄ τη βλέπει ως παράδειγμα εκείνων που «ανακάλυψαν ότι οι φτωχότεροι δεν είναι μόνο αντικείμενα της συμπόνιας μας, αλλά και δάσκαλοι του Ευαγγελίου. Δεν πρόκειται να τους «φέρουμε» τον Θεό, αλλά να συναντήσουμε [τον Θεό] ανάμεσά τους». Παρέμεινε στην Αίγυπτο μέχρι το 1993, όταν επέστρεψε στη Γαλλία. Με την επιστροφή της απέκτησε την φήμη μιας δημοσιογραφικής αίγλης στη Γαλλία, καθώς έτυχε θερμής υποδοχής από το κοινό και τους παρουσιαστές τοκ-σόου. 

Εκτός από το φιλανθρωπικό της έργο, ήταν γνωστή για τις ανορθόδοξες θρησκευτικές της απόψεις, συμπεριλαμβανομένης της έγκρισης της χρήσης αντισύλληψης και της ιδέας να επιτρέπεται στους ιερείς να παντρεύονται.  Ψηφίστηκε ως ένα από τα πιο δημοφιλή πρόσωπα τόσο στη Γαλλία όσο και στο Βέλγιο, και συγκρίθηκε με τη Μητέρα Τερέζα , αν και η ίδια θεωρούσε τη σύγκριση «γελοία». Το 2003, ένας γαλλικός τηλεοπτικός σταθμός μετέδωσε το ντοκιμαντέρ Soeur Emmanuelle: An Exceptional Woman (Η Εξαιρετική Γυναίκα ). Το 2005, η Sr. Emmanuelle κατέκτησε την πέμπτη θέση στην βαλλονική έκδοση του Le plus grand Belge (Ο Μεγαλύτερος Βέλγος).

Η αδελφή Εμμανουέλ πέθανε στις 20 Οκτωβρίου 2008, στο Καλιάν, Βαρ , στη Γαλλία. Πέθανε στον ύπνο της από φυσικά αίτια, λιγότερο από τέσσερις εβδομάδες πριν από τον εορτασμό των 100ών γενεθλίων της. 

Τιμητικές διακρίσεις

Το Les Amis de Soeur Emmanuelle ("The Friends of Sister Emmanuelle") είναι μια φιλανθρωπική οργάνωση με έδρα τις Βρυξέλλες. 

Η Γαλλίδα τραγουδίστρια Calogero της αφιέρωσε ένα τραγούδι με τίτλο «Yalla», που σημαίνει «προχωρήστε, προχωρήστε» στα αραβικά , κάτι για το οποίο ήταν διάσημη. Το τραγούδι της τραγουδήθηκε για τα 98α γενέθλιά της.

Το 2018, για την 10η επέτειο από τον θάνατό της, η πόλη του Παρισιού αποφάσισε να ονομάσει έναν δρόμο προς τιμήν της. Η Allée Soeur-Emmanuelle βρίσκεται στη λεωφόρο Raspail , ανάμεσα στην allée Claude-Cahun-Marcel-Moore και τη λεωφόρο Montparnasse , όπου βρίσκεται η έδρα της Εκκλησίας της Παναγίας της Σιών . 

Κείμενα

Έργα γραμμένα από τον Sœur Emmanuelle

• Sœur Emmanuelle (pref. Jean-Marie Cavada ), Chiffonnière avec les chiffonniers , «Chiffonniere with ragpickers», Ivry-sur-Seine, Éditions de l'Atelier, 1989 και 2007 ( ISBN 978-2-7082-3900-5)
• Sœur Emmanuelle, Une vie avec les pauvres , «Μια ζωή με τους φτωχούς», Παρίσι, Éditions de l'Atelier, 1991 ( ISBN 978-2-7082-2897-9)
• Sœur Emmanuelle, Yalla, en avant les jeunes , Παρίσι, LGF - Livre de Poche, 1999 ( ISBN 978-2-253-14567-7)
• Sœur Emmanuelle, Les Mots du Rosaire , 'The words of the Rosary', Arles, Actes Sud, 2001 ( ISBN 978-2-7427-3442-9)
• Sœur Emmanuelle, Un pauvre a crié , le Seigneur l'écoute, «Ένας φτωχός φώναξε, ο Κύριος άκουσε», Paray-le-Monial, Emmanuel, 2005 ( ISBN 978-2-915313-50-5)
• Sœur Emmanuelle, Vivre, à quoi ça sert ? , «Living, ποιος είναι ο σκοπός;», Paris, J'ai lu, 2005, 149 p. ( ISBN 978-2-290343-66-1)
• Sœur Emmanuelle, Agenda 2009. Une année avec Sœur Emmanuelle , Presses de la Renaissance, 21 Αυγούστου 2008 ( ISBN 978-2-7509-0436-4)
• Sœur Emmanuelle, 365 Méditations de Sœur Emmanuelle , Παρίσι, Presses de la Renaissance, 9 Οκτωβρίου 2008 ( ISBN 978-2-7509-0435-7)
• Sœur Emmanuelle, Je Te Salue Marie , «Σε χαιρετίζω, Μαίρη», Μπορντό, Ελύτης, 15 Οκτωβρίου 2008 ( ISBN 978-2-35639-007-3)
• Sœur Emmanuelle, Les Confessions d'une religieuse , «Οι εξομολογήσεις μιας θρησκευόμενης γυναίκας», Flammarion, 23 Οκτωβρίου 2008 ( ISBN 978-2-08-212519-2)