Μουρασάκι Σικίμπου

 Η Μουρασάκι Σικίμπου (ιαπ. 紫式部, τέλη του 10ου αιώνα στο Κιότο - αρχές του 11ου αιώνα) ήταν συγγραφέας και κυρία της αυτοκρατορικής αυλής στην Ιαπωνία της εποχής Χεϊάν. Είναι η συγγραφέας του Γκέντζι Μονογκατάρι (Η ιστορία του Γκέντζι), του πρώτου σημαντικού μυθιστορήματος του απωανατολικού κόσμου και αριστουργήματος της κλασικής ιαπωνικής και της παγκόσμιας λογοτεχνίας, το οποίο έχει μεταφραστεί στα Ελληνικά από το συγγραφέα και μεταφραστή, Νίκο Πιτσινό.

Σήμερα δεν υπάρχει σχεδόν καμία ακριβής πηγή πληφοριών για τη ζωή της Μουρασάκι Σικίμπου και γι' αυτό συχνά μόνο υποθέσεις είναι δυνατές.

Προέλευση του ονόματος

Το πραγματικό όνομά της είναι άγνωστο, όπως και πολλά άλλα στοιχεία από τη ζωή της και για το πώς έλαβε το όνομα Μουρασάκι Σικίμπου (Βιολέττα της τελετουργίας) υπάρχουν διάφορες θεωρίες. Το βέβαιο είναι πως καταγόταν από ένα λιγότερο σημαντικό και λογοτεχνικά δραστήριο παρακλάδι της τότε πανίσχυρης οικογένειας Φουτζιβάρα. Στην αρχή ζωής της στην αυλή πήρε το όνομα Το νο Σικίμπου (藤の式部) πιθανότατα επειδή ο πατέρας και αργότερα και ο αδερφός της κατείχαν θέσεις στο Γραφείο Τελετουργιών.

Ο χαρακτήρας κάντζι 藤, ο οποίος διαβάζεται στα σινο-ιαπωνικά ως το, στην ανάγνωση κουν μπορεί να σημαίνει φούτζι. Αυτό αποτελεί ένδειξη για την καταγωγή της Σικίμπου από την οικογένεια Φουτζιβάρα (藤原), καθώς το φούτζι εκτός από πρώτη συλλαβή του οικογενειακού ονόματος, σημαίνει μεταφρασμένο και γλυστίνα, το οικόσημο της πατριάς Φουτζιβάρα.

Για την προέλευση του ονόματος Μουρασάκι υπάρχουν διάφορες θεωρίες. Σύμφωνα με μια, σχετίζεται με ένα γνωστό ποίημα από το Κοκίν-βακασού (Συλλογή παλιών και νέων ποιημάτων) στο οποίο αναφέρθηκε ο αυτοκράτορας Ιτσιτζό (一条天皇, 980–1011) όταν εισήγαγε τη Μουρασάκι στην αυλή. Θα μπορούσε όμως να σχετίζεται και με το χρώμα των ανθών της γλυστίνας (η οποία ονομάζεται και «γαλάζια βροχή» λόγω των γαλάζιων και βιολετί ανθών της), καθώς το Μουρασάκι μεταφράζεται ως βιολετί ή μωβ. Μια άλλη διαδεδομένη θεωρία αποδίδει το όνομα στο πιο γνωστό της έργο, την Ιστορία του Γκέντζι, στο οποίο η πρωταγωνίστρια ονομάζεται Μουρασάκι (νο) Ούε (紫上).

Βιογραφία

Καταγωγή και παιδική ηλικία

Μουρασάκι Σικίμπου, Εικονογράφηση από μια έκδοση της συλλογής Χιακουνίν-Ίσσου της περιόδου Έντο

Ένα από τα λίγα βάσιμα στοιχεία για τη Μουρασάκι Σικίμπου είναι πως γεννήθηκε στο Χεϊάν-κιό, το σημερινό Κιότο. Ακόμη και το έτος γέννησής της είναι όμως αβέβαιο, σαν υποθέσεις βρίσκει κανείς το 970 (Τενρόκου 天禄 1), το 973 (Τεν'εν 天延 1) ή το αργότερο 978 (Τένγκεν 天元 1). Η Μουρασάκι θα μπορούσε να έχει γεννηθεί τόσο στο σπίτι του πατέρα της, Φουτζιβάρα Ταμετόκι (947 - ;), όσο και σε αυτό του παππού της, καθώς δεν ήταν ασυνήθιστο για μια γυναίκα να επιστρέφει στο σπίτι της οικογένειάς της για τη γέννηση του παιδιού της.

Επίσης άγνωστο είναι αν ο πατέρας της ήταν παντρεμένος με τη μητέρα της, επίσης μέλος των Φουτζιβάρα, καθώς την ίδια εποχή είχε παιδιά με άλλη γυναίκα και η πολυγαμία ήταν διαδεδομένη στα αριστοκρατικά στρώματα της εποχής. Όμως είναι βέβαιο πως η Μουρασάκι είχε δύο αδέρφια, μια μεγαλύτερη αδερφή και το μικρότερο αδερφό Νομπουνόρι (974-1011), κατά τη γέννηση του οποίου η μητέρα τους μάλλον πέθανε.

Φαίνεται να κληρονόμησε τη λογοτεχνική της κλίση από την πλευρά της μητέρας της, αν και από την πλευρά του πατέρα της διαδέχτηκε μια γραμμή δώδεκα προγόνων ιδιαίτερα προικισμένων στη λογοτεχνία και τα γράμματα. Ο προπαππούς της, Φουτζιβάρα Κανεσούκε (877-933), είχε συμπεριληφθεί στο Σαντζούροκασεν (三十六歌仙, Συλλογή έργων 36 ποιητών) και ο πατέρας της ήταν διάσημος για την εξαιρετική του ικανότητα στην κινέζικη γραφή.

Οι λιγοστές πηγές για την παιδική ηλικία της Μουρασάκι προέρχονται από μεμονωμένες αναφορές σε ημερολόγια. Είναι πιθανό να έμενε στο σπίτι του παππού της Ταμενόμπου, μέχρι που αυτός εισήλθε στην τάξη των ιερέων, οπότε και να μετακόμισε στον πατέρα της. Το γεγονός όμως πως κατά την παιδική της ηλικία ο πατέρας της έκανε μαθήματα κινεζικών σπουδών (λογοτεχνία και γραφή) στη Μουρασάκι και τον αδερφό της αποδυναμώνει αυτή την υπόθεση. Εκείνη την εποχή ήταν μάλλον ασυνήθιστο για κορίτσια να λάβουν εκτεταμένη παιδεία. Μια επιφανειακή γνώση λογοτεχνίας και τεχνών θεωρούνταν αρκετή και γι' αυτό το υψηλό επίπεδο παιδείας που έλαβε η Μουρασάκι μέσω των κοινών μαθημάτων με τον αδερφό της ήταν εκτός του κοινωνικού κανόνα.

Ενήλικη ζωή

Το 996 ο πατέρας της Μουρασάκι διορίστηκε διοικητής στην επαρχία Ετσιζέν (σημερινός νομός Φουκούι. Έτσι δόθηκε στη Μουρασάκι η τότε σπάνια ευκαιρία να βγει από την πρωτεύουσα, καθώς ως κόρη καλής οικογένειας της ήταν απαγορευμένα τα ταξίδια αναψυχής.

Ενάμιση χρόνο μετά η Μουρασάκι επέστρεψε στο Κιότο και νυμφεύθηκε το 998 ή 999 τον Φουτζιβάρα Νομπουτάκα (藤原宣孝, 952–1001), έναν εξάδελφο τετάρτου βαθμού, ο οποίος είχε ήδη ενήλικα παιδιά την εποχή του γάμου. Το 999 γεννήθηκε η κόρη της Μουρασάκι, Κατάκο, η οποία έγινε αργότερα γνωστή ως Ντάινι (νο) Σάνμι (大弐三位, 999–1077). Σύμφωνα με μη επιβεβαιωμένες υποθέσεις, η Κατάκο ενδέχεται να ολοκλήρωσε το Ιστορία του Γκέντζι μετά το θάνατο της μητέρας της. Το 1001 πέθανε ο σύζυγός της Νομπουτάκα και το φθινόπωρο του ίδιου έτους πιθανώς η Μουρασάκι ξεκίνησε τη συγγραφή του Ιστορία του Γκέντζι.

Η ζωή στην αυλή

Η Μουρασάκι εισήλθε στην υπηρεσία της αυτοκράτειρας Τζοτόμον'ιν (上東門院, 988-1074, γνωστή και ως Φουτζιβάρα νο Σόσι, κόρη του Μιτσινάγκα) την 29η ημέρα του 12ου μήνα του δεύτερου έτους Κανκό (寛弘二).

Αυτό ήταν φυσικά μεγάλη τιμή, ωστόσο η Μουρασάκι πήγε απρόθυμα στην αυλή και μετά από μικρό διάστημα επέστρεψε στο σπίτι της καθώς η ζωή στην αυλή ήταν διαφορετική από την εικόνα που είχε αποκτήσει από αφηγήσεις. Οι άνθρωποι της αυλής ήταν κριτικά διακείμενοι απέναντί της και ισχυρίζονταν επιπλέον πως ο πατέρας της ήταν αυτός που σκέφτηκε τη δράση του Ιστορία του Γκέντζι και πως η Μουρασάκι απλά την κατέγραψε και τη διάνθισε. Παρόλο που οι άλλοι αυλικοί τη μισούσαν, τη μείωναν και την πλήγωναν, παρέμεινε στην αυλή με την παράκληση της αυτοκράτειρας ως κυρία της αυλής στην υπηρεσία της. Ο αυτοκράτορας Ιτσιτζό (一条天皇, 980-1011) επίσης την υποστήριξε και τη θεωρούσε τόσο ευφυή ώστε να δηλώσει πως η Μουρασάκι έχει διαβάσει το Νιχόνγκι, ένα από τα δύο αρχαία έργα της ιαπωνικής ιστορίας, γραμμένο σε κλασσικά κινεζικά. Η ιδιαιτερότητα ήταν πως οι γυναίκες της εποχής δεν μπορούσαν να διαβάσου και να γράψουν κινεζικά αλλά χρησιμοποιούσαν τη λεγόμενη γραφή γυναικών (όνα-ντε).

Υπήρχε και άλλη μια αυλική για την οποία ήταν γνωστό ότι μπορούσε να χειριστεί την κινεζική γραφή, η Σέι Σόναγκον (清少納言, 966; - 1025;), συγγραφέας του Μακούρα νο Σόσι (枕草子, Βιβλίο του μαξιλαριού), η οποία ήταν εξοικειωμένη με την αυλική ζωή, ήταν προκλητική και γεμάτη αυτοπεποίθηση. Η Σέι Σόναγκον διέσυρε το σύζυγο της μικρής ετεροθαλούς αδερφής της Μουρασάκι επειδή αυτός, ως υπάλληλος της αυλής, είχε συντάξει ένα κείμενο με ιδιαίτερη δυσανάγνωστη γραφή. Επίσης κακολογούσε τον αποθανόντα σύζυγο της Φουτζιβάρα Νομπουτάκα. Η Μουρασάκι, η οποία μάλλον υπερτερούσε στην ευχέρειά της στα κινεζικά, είχε σουφρώσει τη μύτη και στο ημερολόγιό της ποτέ δεν αναφέρθηκε ευνοϊκά για αυτή.

Ένας άλλος λόγος για την αμοιβαία αντιπάθεια ήταν πως υπηρετούσαν στην ακολουθία διαφορετικών αυτοκράτειρων. Η πρώτη και έτσι η τυπικά ιεραρχικά ανώτερη σύζυγος του Ιτσιτζό ήταν η αυτοκράτειρα Σαντάκο (ή Τεϊσι, 定子, 977-1000) στις οποίας την ακολουθία ανήκε η Σέι Σόναγκον. Εκείνη την εποχή όμως η εξουσία ήταν στα χέρια των Φουτζιβάρα και κυρίως του Φουτζιβάρα Μιτσινάγκα. Όταν κατάφερε να κάνει την κόρη του αυτοκράτειρα εξασφάλισε ότι αυτή θα ήταν που θα ήταν ιεραρχικά ανώτερη. Αυτό ήταν ένα βαρύ χτύπημα για την αυτοκράτειρα Σαντάκο και την ακολουθία της και έτσι δεν ήταν ευνοϊκά διακείμενοι απέναντι στη νέα αυτοκράτειρα και την ακολουθία της.

Η Μουρασάκι επένδυσε πολύ χρόνο στη συγγραφή του Ιστορία του Γκέντζι αλλά ταυτόχρονα έπρεπε να αντεπεξέλθει και στις υποχρεώσεις της στην αυλή. Έπρεπε να μάθει να παίζει το Κότο, να εξασκείται στην καλλιγραφία και να διασκεδάζει την αυτοκράτειρα. Εισήγαγε την αυτοκράτειρα όχι μόνο στα έργα που συνιστούσαν οι υπουργοί και ο αυτοκράτορας, αλλά κρυφά και συλλογές ποιημάτων, όπου η Μουρασάκι έβλεπε τη δυνατότητα να διαμορφώσει από την αυτοκράτειρα μια γυναίκα με υψηλές ηθικές προσδοκίες, πράγμα το οποίο ενέκρινε ο πατέρας της, Μιτσινάγκα. Το φθινόπωρο του 1008 άρχισε να συγγράφει το Μουρασάκι Σικίμπου νίκι (紫式部日記), το οποίο περιέγραφε τη ζωή στην αυλή και αναφερόταν στη χρονική περίοδο πριν και μετά τη γέννηση του πρίγκηπα του στέμματος Ατσουχίρα (敦成親王, αργότερα γνωστός με το όνομα Γκο-Ιτσιτζό Τενό (後一条天皇, 1008-1036). Στο ημερολόγιό της έγραφε, μέχρι την ολοκλήρωση του έργου, τις σκέψεις της για εκδηλώσεις, γεγονότα και τη γνώμη της για τις άλλες κυρίες της αυλής.

Πιθανόν η Μουρασάκι να έφυγε για κάποιο διάστημα από την αυλή το 1011, καθώς έπρεπε να αντιμετωπίσει το θάνατο του αγαπημένου της αδερφού Νομπουνόρι. Το πότε επέστρεψε στην αυλή και το πως διαμορφώθηκε η ζωή της από τότε έως το θάνατό της δεν έχει αποσαφηνιστεί.

Μετά το θάνατό της

Πίσω όψη του χαρτονομίσματος των 2000 γιεν με μια σκηνή από το Ιστορία του Γκέντζι

Το έτος θανάτου της Μουρασάκι είναι άγνωστο και εικάζεται πως ήταν το 1014 (Τσόβα 長和 3), το 1016 (Τσόβα 5) ή το 1025 (Μάντζου 万寿 2). Πιθανότερο είναι το 1016, μιας και ο πατέρας της έγινε μέλος σε ένα βουδιστικό μοναστήρι το ίδιο έτος, ίσως λόγω του πένθους του για το θάνατο της Μουρασάκι και του αδερφού της.

Ο τάφος της Μουρασάκι Σικίμπου υποτίθεται πως βρίσκεται νότια του Μπιακουγκό-ιν, ενός μοναστηριού ουρίν-ιν του Κιότο και δυτικά του τάφου του Τακαμούρα νο Όνο (篁小野, αυλικός, ποιητής και λόγιος, 802–853).

Επιρροή

Η Μουρασάκι θεωρείται ως ένα από τα σημαντικότερα πρόσωπα της ιαπωνικής λογοτεχνίας. Σε όλη την Ιαπωνία έχουν τοποθετηθεί αγάλματα προς τιμή της και τα έργα της είναι σημαντικό κομμάτι της ιαπωνικής παιδείας. Το χαρτονόμισμα των 2000 γιέν που εκδόθηκε τον Ιούλιο του 2000 αναπαριστά στην πίσω πλευρά μια σκηνή από το Ιστορία του Γκέντζι και κάτω δεξιά τη Μουρασάκι Σικίμπου.

Αυτοκράτειρα Σουίκο

 Η αυτοκράτειρα Σουίκο (推古天皇, Σουικοτένο ) (554 – 15 Απριλίου 628 ) ήταν η 33η μονάρχης της Ιαπωνίας , και η πρώτη και μακροβιότερη αυτοκράτειρα της χώρας , σύμφωνα με την παραδοσιακή σειρά διαδοχής . 

Η Σουίκο βασίλευσε από το 593 μέχρι τον θάνατό της το 628. 

Παραδοσιακή αφήγηση

Πριν από την άνοδό της στον Θρόνο των Χρυσανθέμων , το προσωπικό της όνομα (η ιμίνα της )  ήταν Μικεκάσιγια-χιμέ-νο-μικότο,  επίσης Τογιομίκε Κασικίνγια χιμέ νο Μικότο. 

Η αυτοκράτειρα Σουίκο είχε πολλά ονόματα, όπως Πριγκίπισσα Νουκατάμπε και (πιθανώς μετά θάνατον) Τογιομίκε Κασίκιγια. Ήταν κόρη του αυτοκράτορα Κινμέι . Η μητέρα της ήταν η κόρη του Σόγκα νο Ινάμε , Σόγκα νο Κιτασιχίμε . Η Σουίκο ήταν η μικρότερη αδερφή του αυτοκράτορα Γιομέι.

Βιογραφία

Ένας πίνακας της αυτοκράτειρας Σουίκο κατά την περίοδο Ασούκα

Η αυτοκράτειρα Σουίκο ήταν σύζυγος του ετεροθαλούς αδελφού της, αυτοκράτορα Μπιντάτσου , αλλά μετά τον θάνατο της πρώτης συζύγου του Μπιντάτσου, έγινε η επίσημη σύζυγός του και έλαβε τον τίτλο Ōkisaki (επίσημη σύζυγος του αυτοκράτορα). Απέκτησε οκτώ παιδιά.

Μετά τον θάνατο του Μπιντάτσου, ο αδελφός της Σουίκο, ο αυτοκράτορας Γιομέι , ανέλαβε την εξουσία για περίπου δύο χρόνια πριν πεθάνει από ασθένεια. Μετά τον θάνατο του Γιομέι, προέκυψε μια άλλη διαμάχη για την εξουσία μεταξύ της φυλής Σόγκα και της φυλής Μονονόμπε , με τους Σόγκα να υποστηρίζουν τον Πρίγκιπα Χατσουσέμπε και τους Μονονόμπε τον Πρίγκιπα Αναχόμπε [ ja ] . Οι Σόγκα επικράτησαν για άλλη μια φορά και ο Πρίγκιπας Χατσουσέμπε ανέβηκε στον θρόνο ως Αυτοκράτορας Σουσούν το 587. Ωστόσο, ο Σουσούν άρχισε να δυσανασχετεί με τη δύναμη του Σόγκα νο Ουμάκο , επικεφαλής της φυλής Σόγκα, και η Ουμάκο, ίσως από φόβο μήπως ο Σουσούν χτυπήσει πρώτος, τον δολοφονήσει ο Γιαματοάγια νο Αταϊκόμα (東漢直駒) το 592. Όταν της ζητήθηκε να ανέβει στον θρόνο για να γεμίσει το κενό εξουσίας που δημιουργήθηκε στη συνέχεια, η Σουίκο έγινε η πρώτη από αυτά που θα ήταν πολλά παραδείγματα στην ιαπωνική ιστορία όπου μια γυναίκα επιλέχθηκε να ανέβει στον θρόνο για να αποτρέψει μια διαμάχη για την εξουσία. 

• 593 : Κατά το 2ο έτος της βασιλείας του Σουσούν-τεννό (崇峻天皇二年), πέθανε. Οι σύγχρονοι μελετητές ερμήνευσαν στη συνέχεια ότι η διαδοχή ( senso ) παρέλαβε η σύζυγος του πρώην αυτοκράτορα Μπιντάτσου. Λίγο αργότερα, λέγεται ότι η αυτοκράτειρα Σούικο ανέβηκε στο θρόνο ( sokui ). 

Ο σύγχρονος τίτλος της Suiko δεν θα ήταν tennō , καθώς οι περισσότεροι ιστορικοί πιστεύουν ότι αυτός ο τίτλος δεν εισήχθη μέχρι την εποχή του αυτοκράτορα Tenmu και της αυτοκράτειρας Jitō . Αντίθετα, ήταν πιθανώς Sumeramikoto ή Amenoshita Shiroshimesu Ōkimi (治天下大王), που σημαίνει «η μεγάλη Βασίλισσα που κυβερνά τα πάντα κάτω από τον ουρανό». Εναλλακτικά, η Suiko θα μπορούσε να αναφέρεται ως (ヤマト大王/大君) ή η «Μεγάλη Βασίλισσα του Γιαμάτο».

Ο πρίγκιπας Σοτόκου διορίστηκε αντιβασιλέας την επόμενη χρονιά. Αν και η πολιτική εξουσία κατά τη διάρκεια της βασιλείας της Σουίκο θεωρείται ευρέως ότι ασκούνταν από τον πρίγκιπα Σοτόκου και τη Σόγκα νο Ουμάκο, η Σουίκο δεν ήταν καθόλου ανίσχυρη. Το απλό γεγονός ότι επέζησε και η βασιλεία της διήρκεσε υποδηλώνει ότι είχε σημαντικές πολιτικές δεξιότητες.

Το 599, ένας σεισμός κατέστρεψε κτίρια σε όλη την επαρχία Γιαμάτο , σε αυτό που σήμερα αποτελεί την επαρχία Νάρα . 

Η άρνηση της Σουίκο να ικανοποιήσει το αίτημα του Σόγκα νο Ουμάκο να του παραχωρηθεί η αυτοκρατορική περιοχή γνωστή ως Καζουράκι νο Αγκάτα το 624 αναφέρεται ως απόδειξη της ανεξαρτησίας της από την επιρροή του. Μερικά από τα πολλά επιτεύγματα κατά τη διάρκεια της βασιλείας της Αυτοκράτειρας Σουίκο περιλαμβάνουν την επίσημη αναγνώριση του Βουδισμού με την έκδοση του Διατάγματος των Τριών Θησαυρών της Άνθισης το 594. Η Σουίκο ήταν επίσης μια από τους πρώτους Βουδιστές μονάρχες στην Ιαπωνία και είχε πάρει τους όρκους μιας μοναχής λίγο πριν γίνει αυτοκράτειρα.

Η βασιλεία αυτής της αυτοκράτειρας σημαδεύτηκε από την έναρξη σχέσεων με την αυλή των Σούι το 600, την υιοθέτηση του Συστήματος Δώδεκα Επιπέδων και Βαθμίδων το 603 και την υιοθέτηση του Συντάγματος Δεκαεπτά Άρθρων το 604.

Η υιοθέτηση του ημερολογίου του σεξουαλικού κύκλου ( Jikkan Jūnishi ) στην Ιαπωνία αποδίδεται στην αυτοκράτειρα Suiko το 604.

Σε μια εποχή που η αυτοκρατορική διαδοχή καθοριζόταν γενικά από τους ηγέτες των φυλών και όχι από τον αυτοκράτορα, η Σουίκο άφησε μόνο αόριστες ενδείξεις διαδοχής σε δύο υποψηφίους ενώ βρισκόταν στο νεκροκρέβατό της. Ο ένας, ο πρίγκιπας Ταμούρα , ήταν εγγονός του αυτοκράτορα Μπιντάτσου και υποστηρίχθηκε από την κύρια γραμμή των Σόγκα, συμπεριλαμβανομένου του Σόγκα νο Έμισι . Ο άλλος, ο πρίγκιπας Γιαμασίρο , ήταν γιος του πρίγκιπα Σοτόκου και είχε την υποστήριξη ορισμένων κατώτερων μελών της φυλής Σόγκα. Μετά από μια σύντομη διαμάχη εντός της φυλής Σόγκα, στην οποία σκοτώθηκε ένας από τους κύριους υποστηρικτές του πρίγκιπα Γιαμασίρο, ο πρίγκιπας Ταμούρα επιλέχθηκε και ανέβηκε στο θρόνο ως αυτοκράτορας Τζομέι το 629.

Η αυτοκράτειρα Σουίκο κυβέρνησε για 35 χρόνια. Παρόλο που υπήρχαν άλλες επτά αυτοκράτειρες, οι διάδοχοί τους επιλέγονταν συχνότερα μεταξύ των ανδρών της πατρικής αυτοκρατορικής γραμμής, γι' αυτό και ορισμένοι συντηρητικοί μελετητές υποστηρίζουν ότι οι βασιλείες των γυναικών ήταν προσωρινές και ότι η παράδοση της διαδοχής μόνο από άνδρες πρέπει να διατηρηθεί στον 21ο αιώνα. Η αυτοκράτειρα Γκενμέι , την οποία διαδέχθηκε στον θρόνο η κόρη της, αυτοκράτειρα Γκένσο , παραμένει η μόνη εξαίρεση σε αυτό το συμβατικό επιχείρημα.

Μνημείο Σιντοϊστικού ιερού και μαυσωλείο προς τιμήν της αυτοκράτειρας Σουίκο

Η πραγματική τοποθεσία του τάφου της Suiko είναι γνωστή.  Αυτή η αυτοκράτειρα παραδοσιακά τιμάται σε ένα μνημείο σιντοϊστικού ιερού ( misasagi ) στην Οσάκα. Η Υπηρεσία του Αυτοκρατορικού Οικογενειακού Οίκου χαρακτηρίζει αυτήν την τοποθεσία ως μαυσωλείο της Suiko . Επίσημα ονομάζεται Shinaga no Yamada no misasagi . 

Μπορεί να ταφεί με τον γιο της, τον Πρίγκιπα Τακέντα. Αυτή ήταν η τελευταία της επιθυμία σύμφωνα με το Nihon Shoki , στο οποίο καταγράφονται τα τελευταία της λόγια (ή γνωστά της λόγια) ως εξής:

Τα τελευταία χρόνια τα πέντε σιτηρά δεν έχουν αποδώσει καλά και υπάρχει μεγάλος λιμός στον λαό. Ας μην γίνει, λοιπόν, δαπανηρή ταφή υψώνοντας για μένα ένα μισασάγκι, αλλά ας ταφώ στο μισασάγκι του Αυτοκρατορικού Πρίγκιπα Τακέντα.

Καταγράφει επίσης:

24η ημέρα. Η αυτοκράτειρα θάφτηκε στο misasagi του πρίγκιπα Takeda.

Η αρχή της ιστορικής γραφής στην Ιαπωνία

Ο σινολόγος Wm. Theodore de Bary πίστευε ότι μόνο κατά τη διάρκεια της βασιλείας της Suiko «η συνειδητά γραμμένη [ιαπωνική] ιστορία γίνεται πραγματικότητα».  Σημείωσε ότι το όνομα Suiko μπορεί να μεταφραστεί ως «εικασία του παρελθόντος», υποδηλώνοντας ότι αυτός ο μεταθανάτιος τίτλος «απονεμήθηκε στην αυτοκράτειρα επειδή η συγγραφή ιστορίας θεωρήθηκε εξαιρετικό επίτευγμα της βασιλείας της».  Σχολίασε ότι «λίγο από το υλικό από το αρχαίο ιαπωνικό παρελθόν μπορεί να ληφθεί σοβαρά υπόψη» και τα πρώτα σωζόμενα ιαπωνικά χρονικά ήταν το Kojiki και το Nihon Shoki , τα οποία χρονολογούνται και τα δύο στον 8ο αιώνα . 

Σύζυγος και παιδιά

Η αυτοκράτειρα Σουίκο, γεννημένη ως Πριγκίπισσα Νουκατάμπε (額田部皇女), ήταν κόρη του αυτοκράτορα Κινμέι και της συζύγου του ( Χι ), Σόγκα νο Κιτασιχίμε . Η πριγκίπισσα Νουκατάμπε είχε πέντε αδελφές και επτά αδελφούς, μεταξύ των οποίων ο μεγαλύτερος θα γινόταν ο αυτοκράτορας Γιομέι .

Παντρεύτηκε τον μεγαλύτερο ετεροθαλή αδελφό της, πρίγκιπα Νουνακούρα Φουτοτάμα-Σίκι , τον οποίο απέκτησε η νόμιμη σύζυγος του πατέρα της και αυτοκράτειρα. Το ζευγάρι απέκτησε οκτώ παιδιά, αλλά κανένα δεν θα ανέβαινε στον θρόνο.

• Σύζυγος: Πρίγκιπας Nunakakura no Futo Tamashiki no Sumeramikoto (渟中倉太珠敷) μετέπειτα αυτοκράτορας Bidatsu , 
  • Πρώτη κόρη: Πριγκίπισσα Uji no Shitsukahi/Uji no Kahitako (菟道貝蛸皇女, γ.570), παντρεμένη με τον διάδοχο του θρόνου Shōtoku
  • Πρώτος γιος: Πρίγκιπας Takeda (竹田皇子) 
  • Δεύτερη κόρη: Πριγκίπισσα Woharida (小墾田皇, γ.572), παντρεμένη με τον πρίγκιπα Oshisako-no-Hikohito-no-Oe
  • Τρίτη κόρη: Πριγκίπισσα Umori/Karu no Mori (鸕鶿守皇女)
  • Δεύτερος γιος: Πρίγκιπας Wohari (葛城王)
  • Τρίτος γιος: Πρίγκιπας Owari (尾張皇子), πατέρας του Tachibana-no-Oiratsume (σύζυγος του διαδόχου Shōtoku ) (Ο Wohari και ο Owari μπορεί να ήταν το ίδιο άτομο )
  • Τέταρτη κόρη: Πριγκίπισσα Tame (田眼皇女), παντρεμένη με τον αυτοκράτορα Jomei
  • Πέμπτη κόρη: Πριγκίπισσα Sakurawi no Yumihari (桜井弓張皇女), παντρεμένη με τον πρίγκιπα Oshisako-no-Hikohito-no-Oe, αργότερα παντρεμένη με τον πρίγκιπα Kume (γιος του αυτοκράτορα Yōmei )

Αγία Ερωτηίς

Η Αγία Ερωτηΐς είναι Χριστιανή μάρτυρας της Ορθόδοξης Εκκλησίας. 
 Εορτάζει στις 6 Οκτωβρίου κάθε έτους.
 Μαρτύρησε διά πυρός (κάηκε) ή σύμφωνα με άλλες παραδόσεις υπήρξε δούλη της Αγίας Καπιτωλίνης στην Καππαδοκία την εποχή του Διοκληριανού.
Το όνομα προέρχεται από τη λέξη «έρωτας» (από το αρχαίο ρήμα ἐράω-ῶ που σημαίνει αγαπώ, ποθώ), συμβολίζοντας τον φλογερό θεϊκό πόθο και την αγάπη προς τον Χριστό

 Η Έλενα Μαρί «Έλεν» ​​Ρέπα (17 Αυγούστου 1884 – 21 Νοεμβρίου 1938) ήταν Τσεχοαμερικανίδα που διέσωσε πολυάριθμους επιβάτες από την καταστροφή του πλοίου SS Eastland το 1915 στο Σικάγο . Εργαζόμενη ως νοσοκόμα εταιρείας για την Western Electric , η Ρέπα εργάστηκε για ώρες σε αυτήν που τελικά ήταν η πιο θανατηφόρα ημέρα στην ιστορία του Σικάγο. Στη συνέχεια, χάθηκε από την ιστορία, χωρίς ποτέ να ανταμειφθεί για τις ηρωικές της πράξεις.

Η Έλεν Ρέπα γεννήθηκε στις 17 Αυγούστου 1884 στο Σικάγο , κόρη του Βόιτεκ Ρέπα και της Κατερίνας Στρνάντ από τη δυτική Βοημία . Ήταν η μεγαλύτερη από τρία αδέρφια, τη Μαίρη, τη Φράνσις και τον Φράνσις. Γεννήθηκαν άλλα τρία αδέρφια, αλλά κανένα δεν ενηλικιώθηκε. Οι γονείς της Ρέπα αναγκάστηκαν να μετατρέψουν τα ονόματά τους σε αγγλιστικούς σε Άλμπερτ και Κάθριν για να ενταχθούν, παρά το γεγονός ότι μεγάλωσαν σε μια μποέμικη γειτονιά. Ο Βόιτεκ πέθανε το 1898, βυθίζοντας την οικογένεια σε χάος. Η Κατερίνα εργαζόταν ως σπιτονοικοκυρά για να τα βγάλει πέρα. Τα παιδιά της έπρεπε επίσης να εργάζονται για να συντηρήσουν την οικογένεια. Η Ρέπα εργαζόταν ως μοδίστρα ήδη από το 1900. Η μόνη της εκπαίδευση όταν μεγάλωνε ήταν σε ένα δημοτικό σχολείο που λειτουργούσε από την εκκλησία του Αγίου Ιωάννη του Νεπομουκένιου. Δεν προόδευσε περαιτέρω.

Παρά την έλλειψη πλήρους εκπαίδευσης, η Ρέπα κατάφερε να βρει θέση νοσηλεύτριας το 1909.  Λόγω των νόμων της πολιτείας του Ιλινόις, η Ρέπα φοίτησε στη Σχολή Νοσηλευτικής St. Mary of Nazareth στο Σικάγο, από όπου αποφοίτησε το 1912. Έλαβε την άδεια ασκήσεως επαγγέλματος νοσηλεύτριας το 1914. Λίγο αργότερα, προσλήφθηκε από την εταιρεία Western Electric για να εργαστεί στην πτέρυγα του νοσοκομείου των τεράστιων εγκαταστάσεων Hawthorne Works στο Κικέρο του Ιλινόις . Παράλληλα με την εργασία της ως νοσοκόμα εταιρείας, η Ρέπα εργάστηκε για τον Σύλλογο Αποφοίτων Νοσηλευτών της St. Mary of Nazareth, φτάνοντας στο βαθμό του μέλους της επιτροπής προγράμματος μέχρι τον Ιούνιο του 1915. ^{[ 3 ]}

Καταστροφή στο Eastland

Στις 24 Ιουλίου 1915, η Έλεν Ρέπα ήταν έτοιμη να παρακολουθήσει το ετήσιο πικνίκ της εταιρείας Western Electric στην πόλη Μίσιγκαν της Ιντιάνα . Η Ρέπα ήταν μία από τις τρεις νοσοκόμες που επιλέχθηκαν για να στελεχώσουν τον σταθμό των νοσοκόμων. Αναμενόταν να είναι μια μέρα γεμάτη μελανιασμένα γόνατα, στην καλύτερη περίπτωση. Η Ρέπα είχε κλείσει θέση στο SS Theodore Roosevelt , το δεύτερο πλοίο που αναχωρούσε για την εκδρομή.  Όταν το τρόλεϊ στο οποίο επέβαινε σταμάτησε ξαφνικά, η Ρέπα βγήκε και διαφώνησε με έναν έφιππο αστυνομικό, ο οποίος ανέφερε ότι ένα πλοίο είχε ανατραπεί στον ποταμό Σικάγο .  Ακούγοντας τις εντολές, η Ρέπα πήδηξε στο πίσω μέρος ενός ασθενοφόρου και έφτασε στην όχθη του ποταμού.  Μέσα από τις συγκεντρωμένες μάζες ανθρώπων, μπορούσε να δει το ατμόπλοιο SS Eastland να ανατρέπεται. Εκατοντάδες ήταν ήδη νεκροί και πολλοί περισσότεροι πέθαιναν. Η Ρέπα αφέθηκε να περάσει μόνο λόγω της στολής της νοσοκόμας.  Παραλίγο να γλιστρήσει και να πέσει, σκαρφαλώνοντας στο αναποδογυρισμένο κύτος του ατμόπλοιου. Όταν σηκώθηκε για να δει τις συνέπειες, ήταν σχεδόν αφόρητο.

SS Eastland στο πλευρό του

«Δεν θα μπορέσω ποτέ να ξεχάσω αυτό που είδα. Άνθρωποι πάλευαν στο νερό, τόσο πυκνά συγκεντρωμένοι που κυριολεκτικά κάλυπταν την επιφάνεια του ποταμού. Μερικοί κολυμπούσαν. Οι υπόλοιποι παραπατούσαν, κάποιοι κρατιόντουσαν από μια σωσίβια λέμβο που είχε επιπλεύσει ελεύθερη, άλλοι κρατιόντουσαν από οτιδήποτε μπορούσαν να φτάσουν - από κομμάτια ξύλου, ο ένας από τον άλλον, αρπάζονταν ο ένας τον άλλον, τραβούσαν ο ένας τον άλλον προς τα κάτω και ούρλιαζαν! Οι κραυγές ήταν οι πιο φρικτές από όλες.» 

Το Eastland είχε ανατραπεί περίπου στις 7:30 π.μ., η Repa έφτασε περίπου στις 7:40 π.μ., με το πρώτο ιατρικό προσωπικό στον σταθμό. Η Repa ανέλαβε γρήγορα την διοίκηση της επιχείρησης διάσωσης. Κάθε επιζών που έβγαινε από το νερό ή από το ίδιο το πλοίο, τον φρόντιζε, επιδένοντας τα τραύματα, βεβαιώνοντας ότι ήταν ζωντανοί. Τα τοπικά κινηματογραφικά συνεργεία κατάφεραν να απαθανατίσουν για λίγο την Repa σε πλάνα που προορίζονταν για επίκαιρα.  Όταν ένας αστυνομικός χειρουργός ονόματι Thomas Carter άρχισε να μοιράζει βελόνες με στρυχνίνη για να τις χρησιμοποιήσει ως διεγερτικό, η Repa άρχισε να τις χρησιμοποιεί. Αν ένα θύμα δεν έδειχνε σημάδια ζωής, απλώς φώναζε «Φύγετε» και προχωρούσε.  Η Repa φώναζε για πνευμονοκινητήρες, μια συσκευή που χρησιμοποιείται για την αναζωογόνηση των θυμάτων, αλλά δεν έφταναν μέχρι τις 10:00 π.μ. Η Repa σημείωσε με ζήλο ότι από τις εκατοντάδες που ανασύρθηκαν από το νερό από τους πυροσβέστες και την αστυνομία , μόνο μια χούφτα αναζωογονήθηκαν. 

Κάπου γύρω στις 8:00 π.μ., η Ρέπα άρχισε να κάνει 24ωρες επισκέψεις στο Νοσοκομείο Iroquois Memorial, το οποίο πήρε το όνομά του από την προηγούμενη χειρότερη καταστροφή στην ιστορία του Σικάγο, την πυρκαγιά στο Θέατρο Iroquois του 1903. Η Ρέπα τελικά έμεινε στο νοσοκομείο επειδή μόνο δύο νοσοκόμες ήταν στο προσωπικό. Η Ρέπα βρήκε εκατοντάδες τρέμοντες επιζώντες στους διαδρόμους και, με άδεια, τους μετέφερε σε ένα κοντινό λεβητοστάσιο για να τους κρατήσει ζεστούς, ενώ παράλληλα τους έφερε σούπα και καφέ από κοντινά εστιατόρια. Παρήγγειλε επίσης 500 κουβέρτες από το πολυκατάστημα Marshall Field & Company , στέλνοντας τον λογαριασμό στην Western Electric. Μόλις ένας ασθενής θεωρούνταν αρκετά καλά για να πάει σπίτι, η Ρέπα σταματούσε ένα διερχόμενο αυτοκίνητο και έλεγε στον οδηγό πού να πάει. Παραδόξως, ούτε ένας οδηγός αρνήθηκε να βοηθήσει. Τελικά, τουλάχιστον 250 επιζώντες έλαβαν βοήθεια στο Iroquois Memorial. 

Γύρω στις 9:00 ή 9:30 π.μ., η Ρέπα επέστρεψε στον τόπο της καταστροφής αφού είχαν φτάσει αρκετοί εθελοντές νοσοκόμες στο νοσοκομείο, και της επετράπη η είσοδος μόνο αφού φόρεσε το περιβραχιόνιο του Ερυθρού Σταυρού . Οι πνευμονοκινητήρες, με την πάροδο του χρόνου, έφτασαν και ήταν χρήσιμοι, αλλά οι μάζες στην αποβάθρα γίνονταν όλο και πιο εμπόδιο. Οι προσπάθειες της Ρέπα να επαναφέρει στη ζωή τα θύματα κατέστησαν σχεδόν άσκοπες λόγω των ανθρώπων που εμπόδιζαν. Πτώματα ήταν επίσης σκορπισμένα στην αποβάθρα. Κάτι έπρεπε να αλλάξει. Κάποια στιγμή, ένας δημοσιογράφος τράβηξε μια φωτογραφία της Ρέπα να βοηθά έναν άνδρα. Η Ρέπα ρώτησε έναν κοντινό αστυνομικό αν υπήρχε ιατρικό κέντρο διοίκησης για να κατευθύνει καλύτερα την επιχείρηση διάσωσης και να στεγάσει προσωρινά τα πτώματα. Της είπαν ότι δεν υπήρχε. Πρότεινε το κοντινό παντοπωλείο Reid, Murdoch & Co. Building , με τους τοπικούς αξιωματούχους να συμφωνούν με τη Ρέπα.

Ο Ρέπα (κέντρο) προσπαθεί να επαναφέρει στη ζωή ένα θύμα των SS Eastland.

Η Ρέπα συνέχισε να βοηθάει ζωντανούς και νεκρούς στο κτίριο Reid Murdoch. Όταν δεν φρόντιζε κάποιον επιζώντα, μάζευε πτώματα από την αποβάθρα και τα μετέφερε στο προσωρινό νεκροτομείο. Σε ένα ταξίδι, συνάντησε έναν ζαλισμένο επιζώντα που μουρμούρισε μόνο ότι τα είχε χάσει όλα. Ενώ βοηθούσε έναν ασθενή, η Ρέπα άκουσε μια γυναίκα να φωνάζει το όνομά της. Ήταν η αδερφή της, η Φράνσις. Είχε ενημερωθεί ότι η αδερφή της είχε πεθάνει στην καταστροφή και σοκαρίστηκε που την είδε ζωντανή. Αφού επέστρεψε στη δουλειά, ένας πυροσβέστης παρατήρησε ότι η Ρέπα έτρεμε από το κρύο, το παλτό της είχε χαθεί πριν από ώρες, και της πέταξε μια χαμένη φούστα για να ζεσταθεί.

Στις 4:00 μ.μ., οκτώ ώρες μετά την άφιξή της στον ποταμό Σικάγο, η Έλεν Ρέπα επέστρεψε σπίτι της. Είχαν φτάσει πιο έμπειρες νοσοκόμες και γιατροί, και ήταν εξαντλημένη. Σταμάτησε ένα διερχόμενο αυτοκίνητο και πήγε σπίτι. Η λευκή της στολή ήταν λερωμένη με αίμα, λάσπη και ιδρώτα. Άλλαξε σε μερικά καινούργια ρούχα και κατέρρευσε. Τελικά, 844 άνδρες, γυναίκες και παιδιά πέθαναν στην καταστροφή του Eastland. Πόσες ζωές έσωσε άμεσα είναι άγνωστο.

Αργότερη ζωή

Η Ρέπα έδωσε μόνο μία συνέντευξη σχετικά με τις πράξεις της στις 24 Ιουλίου 1915, για το ενημερωτικό δελτίο της εταιρείας Western Electric News στις 28 Ιουλίου. Η αφήγησή της δημοσιεύτηκε στην έκδοση του Αυγούστου με τον τίτλο «Εμπειρίες μιας Νοσοκόμας από το Χόθορν». Οι πράξεις της επαινέθηκαν ιδιαίτερα από το ιατρικό προσωπικό. Ο επικεφαλής γιατρός WA Lucas έγραφε για τη Ρέπα: «Υπάρχει ένα κορίτσι... που αξίζει όλη την αναγνώριση που θα μπορούσε να της δώσει κάποιος, και αυτή είναι η δεσποινίς Ρέπα... Αυτό το κορίτσι έκανε μια μέρα δουλειάς που δεν πρέπει να ξεχαστεί».

Πολλοί ήρωες της καταστροφής του Eastland ανταμείφθηκαν αργότερα με ένα σήμα σε σχήμα εξάκτινου αστεριού, το οποίο απονεμήθηκε από τον ιατροδικαστή της κομητείας Cook, Peter M. Hoffman .  Η Repa δεν έλαβε ποτέ ένα. Μόνο μία γυναίκα έλαβε σήμα, η ντετέκτιβ της αστυνομίας του Σικάγο, Alice Clement . Παραιτήθηκε από την Western Electric λίγο μετά την καταστροφή, δεν συμπεριλήφθηκε στο προσωπικό του νοσοκομείου Hawthorne Works το 1916. Μέχρι το 1919, είχε γίνει διευθύντρια στον Σύλλογο Αποφοίτων Νοσηλευτών της Αγίας Μαρίας της Ναζαρέτ,  αλλά για άγνωστους λόγους, μετακόμισε στο Groveton του Τέξας , μετά το 1920. Εκεί, γνώρισε τον σύζυγό της, πρώην στρατιώτη του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, Frank Tomek, και απέκτησαν ένα παιδί, τον Frank Jr, το 1922.

Κάποια στιγμή στα μέσα της δεκαετίας του 1920, η Ρέπα επέστρεψε στο Σικάγο, πλέον ως Έλεν Ρέπα Τόμεκ. Φρόντισε τη μητέρα της Καταρίνα μέχρι τον θάνατό της από οξεία φλεγμονή των νεφρών το 1928. Τη δεκαετία του 1930, κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης, εργάστηκε ως νοσοκόμα στο Νοσοκομείο Όουκ Φόρεστ στο Όουκ Φόρεστ του Ιλινόις .

Το 1937, διαγνώστηκε με καρκίνο του μαστού . Παρά την χειρουργική επέμβαση για την αφαίρεσή του, ο καρκίνος εξαπλώθηκε στο στομάχι, μια θανατική καταδίκη για την εποχή. Η αδερφή της Ρέπα, η Μαίρη, ήταν η νοσοκόμα που τη φρόντιζε τους τελευταίους μήνες.

Η Έλεν Ρέπα πέθανε από καρκίνο του στομάχου στις 21 Νοεμβρίου 1938, σε ηλικία 54 ετών, περιτριγυρισμένη από την οικογένειά της στο σπίτι. Ο θάνατός της έλαβε μόνο μια σύντομη αναφορά στο American Journal of Nursing , χωρίς καμία αναφορά στην καταστροφή του Eastland.  Ο Φρανκ Τόμεκ θα ζούσε μέχρι το 1954. Ο Φρανκ Τζούνιορ θα ζούσε μέχρι το 1996.

Στη δημοφιλή κουλτούρα

Η Ρέπα εμφανίζεται στο ντοκιμαντέρ του 2019, «Eastland: Chicago's Deadliest Day».