Η Ελίζαμπεθ Ράιτ Ίνγκραχαμ (1922 – 15 Σεπτεμβρίου 2013) ήταν Αμερικανίδα αρχιτέκτονας , εκπαιδευτικός και συγγραφέας. Αργότερα ίδρυσε ένα αρχιτεκτονικό γραφείο στο Κολοράντο Σπρινγκς του Κολοράντο με τον σύζυγό της, Γκόρντον Ίνγκραχαμ, το οποίο τηρούσε τα αρχιτεκτονικά στυλ του Ράιτ. Το 1970 ίδρυσε το δικό της αρχιτεκτονικό γραφείο, Elizabeth Wright Ingraham and Associates, το οποίο διηύθυνε μέχρι τη συνταξιοδότησή της το 2007. Της αποδίδεται ο σχεδιασμός περίπου 150 κτιρίων στο Κολοράντο Σπρινγκς και σε άλλες δυτικές περιοχές. Ίδρυσε και διηύθυνε επίσης το Ινστιτούτο Ράιτ-Ίνγκραχαμ, το οποίο προσκαλεί φοιτητές και επισκέπτες καθηγητές σε συνέδρια και εργαστήρια για περιβαλλοντικά ζητήματα. Η Ράιτ ήταν επίσης συνιδρύτρια του Φόρουμ Γυναικών στο Κολοράντο, μιας ομάδας για δικτύωση και κοινωνικές συγκεντρώσεις. Εισήχθη μετά θάνατον στο Hall of Fame των Γυναικών του Κολοράντο το 2014.
Ήταν κόρη του Τζον Λόιντ Ράιτ, ο οποίος εφηύρε τα λογχοειδή τόξα Λίνκολν, και εγγονή του Αμερικανού αρχιτέκτονα Φρανκ Λόιντ Ράιτ , υπό την καθοδήγηση του οποίου σπούδασε στο στούντιο Taliesin σε ηλικία 15 ετών.
Πρώιμη ζωή και εκπαίδευση
Η Ελίζαμπεθ Ράιτ γεννήθηκε το 1922 στο Όουκ Παρκ του Ιλινόις , από τον Τζον Λόιντ Ράιτ, αρχιτέκτονα και εφευρέτη των κορμών Λίνκολν, και τη δεύτερη σύζυγό του Χέιζελ (το γένος Λούντιν). Ήταν εγγονή του Φρανκ Λόιντ Ράιτ.
Αποφάσισε να ακολουθήσει καριέρα στην αρχιτεκτονική σε ηλικία 14 ετών. Την επόμενη χρονιά, σπούδασε στο στούντιο του παππού της, το Taliesin. Συνέχισε τις σπουδές της αρχιτεκτονικής με τον Ludwig Mies van der Rohe στο Ινστιτούτο Armour στο Σικάγο , ως μία από τις τρεις φοιτήτριες, και παρακολούθησε επίσης μαθήματα στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, στο Μπέρκλεϊ .
Ο Λούις Γκόρντον Ίνγκραχαμ, ο μετέπειτα σύζυγός της, ήταν συν-μαθητευόμενος στο Taliesin. Μετά τις σπουδές τους, παντρεύτηκαν και αργότερα εγκαταστάθηκαν στο Κολοράντο στα τέλη της δεκαετίας του '40 με αρχές της δεκαετίας του '50.
Ήταν επίσης σχεδιαστής για το Ναυτικό των Ηνωμένων Πολιτειών στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Απέκτησε την άδεια ασκήσεως επαγγέλματος ως αρχιτέκτονας στο Ιλινόις το 1947, αφού επέστρεψε στο Σικάγο μετά τον γάμο της.
Καριέρα
Το 1948, αυτή και ο σύζυγός της, Γκόρντον Ίνγκραχαμ, επίσης αρχιτέκτονας, μετακόμισαν στο Κολοράντο Σπρινγκς του Κολοράντο , για να ιδρύσουν το δικό τους γραφείο, Ingraham & Ingraham. Επέλεξαν την πόλη για τις ευκαιρίες σχεδιασμού που προσφέρει και την έλλειψη ανταγωνισμού. Ως αρχιτέκτονες, ακολούθησαν τα στυλ Usonian και Prairie του Φρανκ Λόιντ Ράιτ , δημιουργώντας «μέτρια σπίτια προσιτά στην ανώτερη μεσαία τάξη». Η συνεργασία τους παρήγαγε περισσότερα από 90 σχέδια σπιτιών τη δεκαετία του 1950, συμπεριλαμβανομένου του Beadles House στο Κολοράντο Σπρινγκς. Σχεδίασαν επίσης ένα σπίτι στη Βόρεια Ντακότα (το George and Beth Anderson House , που καταχωρήθηκε στο Εθνικό Μητρώο Ιστορικών Τόπων το 2017) και δύο σπίτια στη Μινεσότα .
Μέχρι το 1974, το ζευγάρι χώρισε και η Elizabeth Wright Ingraham ήθελε να απομακρυνθεί από τα στυλ του παππού της και να αναπτύξει νέες αρχιτεκτονικές προσεγγίσεις. Εκείνη τη χρονιά ίδρυσε τη δική της εταιρεία, την οποία ονόμασε Elizabeth Wright Ingraham and Associates. Συνέχισε σχεδιάζοντας περίπου 150 κτίρια στο Κολοράντο Σπρινγκς , συμπεριλαμβανομένης της Κοινοτικής Εκκλησίας Vista Grande (1987), μιας επέκτασης του Παραρτήματος Fountain της Βιβλιοθήκης της Χώρας του Ελ Πάσο (2006), μιας προσθήκης στον επάνω όροφο της Unitarian Εκκλησίας All Souls, και των ιδιωτικών κατοικιών Solaz, La Casa, Kaleidoscope, Beadles και Vradenburg. Λέγεται ότι τα αγαπημένα της έργα στα οποία εργαζόταν ήταν δημόσια κτίρια που προορίζονταν για την κοινότητα, δείχνοντας την πεποίθησή της ότι οι αρχιτέκτονες μπορούσαν να συμβάλουν στην κοινωνία. Η Ράιτ Ίνγκραχαμ εργάστηκε μέχρι τη συνταξιοδότησή της σε ηλικία 85 ετών.
Αρχιτεκτονικό στυλ
Ακολουθώντας το παράδειγμα του παππού της, η Wright Ingraham σχεδίασε σπίτια με «χαμηλή» εξωτερική διακόσμηση, ενσωματωμένα στο τοπίο, ενσωματωμένα στο φυσικό φως, χρησιμοποιώντας οργανικά δομικά υλικά και προσφέροντας εξαιρετική θέα στο εξωτερικό. Ο σχεδιασμός της για την Κοινοτική Εκκλησία Vista Grande χρησιμοποίησε ένα «ενεργειακά αποδοτικό, εύκολο στη συντήρηση, μονωμένο σκυρόδεμα που ονομάζεται Thermomass», καθιστώντας το ένα από τα πρώτα κτίρια στη χώρα που το έκαναν αυτό. Το σχέδιό της για το σπίτι Kaleidoscope περιελάμβανε έναν φεγγίτη 30 μέτρων .
Το αρχιτεκτονικό της στυλ ακολουθούσε μια μεταμοντερνιστική ματιά που συνοδευόταν από μια σχέση με το περιβάλλον. Λέγεται ότι εμπνεύστηκε από το τοπίο των Βραχωδών Ορέων, το έργο της ενσάρκωσε τα στοιχεία του στυλ των Ουσονίων με μεγαλύτερη έμφαση στη διατήρηση του φυσικού τοπίου γύρω της. Το έργο της περιγράφηκε ως «περιβαλλοντική αρχιτεκτονική». Κύριο κίνητρο της Ράιτ κατά τη διάρκεια της καριέρας της ήταν η δημιουργία σύνδεσης με την κοινωνία και την κοινότητα μέσω της συνεισφοράς της ως αρχιτέκτονα. Εδραιώνοντας την περιβαλλοντική της προτεραιότητα, ιδρύθηκε το ινστιτούτο Wright-Ingraham.
Η βιωσιμότητα στο προσκήνιο, μεγάλο μέρος του έργου της, που παρουσιάστηκε, περιλαμβάνει την κατασκευή κυβόλιθων, την ηλιακή ενέργεια, τη θερμομάζα και την προκατασκευή.
Άλλες δραστηριότητες
Το 1970, την ίδια χρονιά που ίδρυσε το αρχιτεκτονικό της γραφείο, η Wright Ingraham ίδρυσε το μη κερδοσκοπικό Ινστιτούτο Wright-Ingraham για τη μελέτη της χρήσης γης και των φυσικών πόρων. Το ινστιτούτο προσκαλεί φοιτητές και επισκέπτες καθηγητές σε συνέδρια και εργαστήρια για περιβαλλοντικά ζητήματα. Η Wright Ingraham διηύθυνε το ινστιτούτο για τα πρώτα 20 χρόνια λειτουργίας του. Τώρα διοικείται από ένα διοικητικό συμβούλιο στο οποίο συμμετέχουν δύο από τις κόρες της.
Η Ράιτ Ίνγκραχαμ ίδρυσε επίσης το Crossroads, ένα διεθνές πρόγραμμα ανταλλαγών που συνδέεται με το Κολοράντο Κολλέγιο, και ήταν συνιδρύτρια του Φόρουμ Γυναικών του Κολοράντο. Ασχολήθηκε επίσης με τον κοινοτικό ακτιβισμό, συμμετέχοντας σε μια πορεία ειρήνης στο Κολοράντο Σπρινγκς.
Συνεργασίες και συνδρομές
Η Ράιτ Ίνγκραχαμ ήταν μέλος του Αμερικανικού Ινστιτούτου Αρχιτεκτόνων και διετέλεσε πρόεδρος του παραρτήματός του στο Κολοράντο το 2002. Ήταν μέλος του Κρατικού Συμβουλίου Εξεταστών Αρχιτεκτόνων (1980–1990) και του συμβουλευτικού συμβουλίου του Frank Lloyd Wright Conservancy, μεταξύ άλλων συμβουλευτικών συμβουλίων και ομάδων εργασίας.
Βραβεία και τιμητικές διακρίσεις
Έλαβε τιμητικό διδακτορικό από το Πανεπιστήμιο του Κολοράντο το 1999.
Η Ελίζαμπεθ κέρδισε επίσης το βραβείο AIA Colorado Design Award το 1999 για το σπίτι Solaz στο Μανιτού Σπρινγκς του Κολοράντο.
Εισήχθη μετά θάνατον στο Hall of Fame των Γυναικών του Κολοράντο το 2014.
Προσωπική ζωή
Γνώρισε τον σύζυγό της, Λούις Γκόρντον Ίνγκραχαμ (1915–1999), ενώ και οι δύο σπούδαζαν στο Taliesin. Το ζευγάρι απέκτησε έναν γιο, τον Μάικλ Λόιντ Ίνγκραχαμ, και τρεις κόρες, την Κάθριν Ίνγκραχαμ, την Κριστίν Ίνγκραχαμ και την Άννα (Ίνγκραχαμ) Γκρέιντι. Χώρισαν το 1974. Η μία κόρη της, η Κάθριν Ίνγκραχαμ , έγινε καθηγήτρια μεταπτυχιακής αρχιτεκτονικής και πολεοδομίας στο Ινστιτούτο Pratt στη Νέα Υόρκη. Είναι επισκέπτρια καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ.
Αφού έζησε στο Κολοράντο Σπρινγκς για 65 χρόνια, η Ράιτ Ίνγκραχαμ μετακόμισε στο σπίτι του γιου της στο Σαν Αντόνιο του Τέξας τον Ιανουάριο του 2013. Πέθανε από συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια στις 15 Σεπτεμβρίου 2013, σε ηλικία 91 ετών. Συμπτωματικά, ο παππούς της, Φρανκ Λόιντ Ράιτ, είχε πεθάνει στην ίδια ηλικία.
