Shafilea Ahmed

 Η Σαφιλέα Ιφτικχάρ Αχμέντ ( Παντζάμπι και Ουρντού : شفیلیہ افتخار احمد , 14 Ιουλίου 1986 - 11 Σεπτεμβρίου 2003) ήταν μια Βρετανο-Πακιστανή κοπέλα που δολοφονήθηκε από τους γονείς της σε μια δολοφονία τιμής σε ηλικία 17 ετών, λόγω της άρνησής της να δεχτεί έναν αναγκαστικό γάμο .

Επτά χρόνια αργότερα, η αδερφή του Άχμεντ είπε στην αστυνομία ότι δολοφονήθηκε από τους γονείς της, οι οποίοι φυλακίστηκαν για τουλάχιστον 25 χρόνια τον Αύγουστο του 2012. Έχει τεθεί σε συζήτηση η πιθανότητα άλλα άτομα να έχουν βοηθήσει τους γονείς της να ξεφορτωθούν τη σορό της κόρης τους. Μετά τη δίκη των γονέων, ο διευθύνων σύμβουλος του Συμβουλίου Τζαμιών του Μπράντφορντ ενθάρρυνε οποιονδήποτε είχε πληροφορίες σχετικά με την υπόθεση να προσέλθει με πληροφορίες για να βοηθήσει την αστυνομία.

Φόντο

Ο πατέρας της Shafilea, Iftikhar Ahmed, γεννήθηκε στο χωριό Uttam στην περιοχή Gujrat . Είναι φυσικός ομιλητής της Punjabi και μετανάστευσε στην Αγγλία με την οικογένειά του όταν ήταν 10 ετών. Αργότερα επισκέφθηκε τη Δανία, όπου πήγε σε ένα πάρτι και γνώρισε τη Δανή Vivi Lone Anderson, η οποία ήταν Χριστιανή. Παντρεύτηκαν με πολιτικό γάμο στην Κοπεγχάγη το 1980 και αργότερα απέκτησαν έναν γιο ονόματι Tony. Η οικογένειά του, ιδιαίτερα ορισμένοι από τους άνδρες συγγενείς του, δεν δέχτηκαν τη σχέση του με την Anderson. Η οικογένεια παρέμεινε σε καλή διάθεση μέχρι που ο Iftikhar επέστρεψε στο Πακιστάν κατόπιν αιτήματος της οικογένειάς του πέντε χρόνια αργότερα λόγω του θανάτου της μητέρας του. Το 1985, αναγκάστηκε σε προξενιό γάμο από την οικογένειά του με την ξαδέρφη του, Farzana Ahmed, η οποία απείλησε να αυτοκτονήσει αν αρνιόταν να την παντρευτεί.

Μετά τον γάμο, ο Ιφτικχάρ τηλεφώνησε στην Άντερσον για να της πει ότι επέστρεφε στην Αγγλία και της ζήτησε να συγκατοικήσει μαζί του. Δεν της είπε ότι είχε πάρει δεύτερη σύζυγο. Οι νεόνυμφοι μετακόμισαν σε μια κυρίως ασιατική περιοχή του Μπράντφορντ . Ο Ιφτικχάρ και η Φαρζάνα, η οποία ήταν τότε σε προχωρημένη εγκυμοσύνη, είχαν ήδη συγκατοικήσει όταν έφτασε η Άντερσον. Ο Ιφτικχάρ παραδέχτηκε στη συνέχεια ότι παντρεύτηκε τη Φαρζάνα, καθώς ο γάμος τους είχε προγραμματιστεί από την οικογένειά τους ως παιδιά. Αναστατωμένος, ο Άντερσον υπέβαλε αίτηση διαζυγίου και έφυγε από το διαμέρισμα τον ίδιο μήνα που εκείνη είχε εισέλθει στην Αγγλία. Ο Ιφτικχάρ και η Άντερσον διέκοψαν την επαφή μέχρι που ο Ιφτικχάρ τηλεφώνησε για να της πει ότι η Φαρζάνα θα γεννούσε μια κόρη. Ο Ιφτικχάρ της είπε ότι αν αυτός και η Φαρζάνα αποκτούσαν κορίτσι, δεν θα της επέτρεπε να μεγαλώσει «χωρίς αυστηρή ισλαμική καθοδήγηση». Μόλις ο Ιφτικχάρ παντρεύτηκε τη Φαρζάνα, αποστασιοποιήθηκε από τη δυτική κουλτούρα που απολάμβανε προηγουμένως. 

Η Shafilea "Shaf" Ahmed γεννήθηκε στις 14 Ιουλίου 1986 στο Μπράντφορντ.  Η οικογένεια αργότερα μετακόμισε στην περιοχή Great Sankey του Γουόρινγκτον.  Η Shafilea φοίτησε στο Λύκειο Great Sankey ,  στο Κολέγιο Barrowhall,  και στο Κολέγιο Priestley από τον Σεπτέμβριο του 2003.  Ήταν μαθήτρια A-Level και ήλπιζε να γίνει δικηγόρος.

Μεγαλώνοντας, η Shafilea υπέφερε από κακοποίηση παιδιών , τόσο σωματική όσο και συναισθηματική. Η δασκάλα της ανέφερε ότι είδε έναν μώλωπα και ένα κόψιμο στο χείλος της, τα οποία η Shafilea απέδωσε σε «ξυλοδαρμό» από τους γονείς της. Τον Φεβρουάριο του 2003, η Shafilea έφυγε από το σπίτι και ζήτησε από τις κοινωνικές υπηρεσίες να τη βοηθήσουν να βρει ένα μέρος για να ζήσει. Θεωρούσε τον εαυτό της άστεγη και τοποθετήθηκε σε επείγουσα διαμονή σε ξενοδοχείο από το Δημοτικό Συμβούλιο του Warrington .  Όταν επικοινώνησε με τις κοινωνικές υπηρεσίες, είπε ότι είχε βιώσει ενδοοικογενειακή βία από την ηλικία των 15 ετών,  και αυτό αναφέρθηκε ότι είχε κλιμακωθεί τους μήνες πριν από τον θάνατό της.  Στην αίτησή της στο συμβούλιο, δήλωσε ότι «ο ένας γονέας την κρατούσε ενώ ο άλλος την χτυπούσε». Η αίτησή της οφειλόταν επίσης στον φόβο της απαγωγής της στο Πακιστάν από τους γονείς της και της υποβολής της σε αναγκαστικό γάμο παιδιών. Οι υπηρεσίες αργότερα θεωρήθηκαν αργές στο να βοηθήσουν τη Shafilea. 

Κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού στο Πακιστάν τον Φεβρουάριο του 2003,  η Shafilea είχε καταπιεί χλωρίνη σε αυτό που αναφέρθηκε ως απόπειρα αυτοκτονίας . Οι γονείς της ισχυρίστηκαν ότι επρόκειτο για ένα απλό λάθος και ότι είχε πιει τη χλωρίνη κατά τη διάρκεια μιας διακοπής ρεύματος επειδή νόμιζε ότι ήταν στοματικό διάλυμα, έναν ισχυρισμό που οι εισαγγελείς αργότερα χαρακτήρισαν «ένα ηλίθιο και προφανές ψέμα». Η Shafilea υπέστη εκτεταμένη βλάβη στο λαιμό της, για την οποία λάμβανε τακτική φροντίδα κατά τη στιγμή της εξαφάνισής της. Σύμφωνα με δημοσιεύματα των μέσων ενημέρωσης, είχε απορρίψει έναν μνηστήρα σε έναν αναγκαστικό γάμο κατά τη διάρκεια αυτού του ταξιδιού, αν και οι γονείς της αρνήθηκαν ότι έγιναν προσπάθειες να την πιέσουν να συμφωνήσει στον γάμο. 

Δολοφονία

Η Shafilea εξαφανίστηκε στις 11 Σεπτεμβρίου 2003 και αγνοούνταν για μια εβδομάδα πριν οι καθηγητές της ενημερώσουν την αστυνομία. Στη συνέχεια, μια μεγάλη εκστρατεία κάλεσε όποιον είχε πληροφορίες να μιλήσει. Η ηθοποιός Shobna Gulati ηγήθηκε της εκστρατείας των μέσων ενημέρωσης και διάβασε μερικά από τα ποιήματα της Shafilea στην τηλεόραση. Ξεκίνησε ένα εθνικό κυνηγητό, αλλά όταν η Shafilea δεν ζήτησε θεραπεία για τον τραυματισμένο λαιμό της, οι ντετέκτιβ πείστηκαν ότι είχε δολοφονηθεί σε μια πιθανή δολοφονία τιμής που συνδέεται με την απόρριψη του Πακιστανού μνηστήρα της.  Ο επιθεωρητής Geraint Jones δήλωσε στην Daily Mirror ότι «η οικογένειά της λέει ότι είχε βρεθεί μνηστήρας για εκείνη στο Πακιστάν, αλλά ήταν ελεύθερη να πάρει τις δικές της αποφάσεις». 

Τον Φεβρουάριο του 2004, τα διαμελισμένα λείψανα της Shafilea βρέθηκαν μετά από έντονες πλημμύρες στον ποταμό Kent κοντά στο Sedgwick της Cumbria , περίπου 110 χιλιόμετρα μακριά από το Warrington. Η αστυνομία δήλωσε ότι το πτώμα ήταν σκόπιμα κρυμμένο και ένα χρυσό βραχιόλι "ζιγκ-ζαγκ" και ένα δαχτυλίδι από μπλε τοπάζι που βρέθηκαν με το σώμα αναγνωρίστηκαν από τους γονείς της. Λόγω της προχωρημένης αποσύνθεσης του λείψανός της, η αιτία θανάτου δεν μπόρεσε να προσδιοριστεί από την παθολόγο Alison Armer. Ο αστυνομικός λοχίας Mike Foster δήλωσε σε ακρόαση: "Ο παθολόγος δεν μπόρεσε να προσδιορίσει την αιτία θανάτου, αλλά είπε ότι το σώμα ήταν αυτό μιας νεαρής γυναίκας. Προφανώς, λόγω της κατάστασης του σώματος, δεν μπόρεσε να δώσει περαιτέρω ευρήματα." Η αστυνομία πιστεύει ότι το σώμα πιθανότατα βρισκόταν εκεί από την ημέρα που εξαφανίστηκε ή λίγο αργότερα. Μια δεύτερη νεκροψία που διέταξε ο ιατροδικαστής του South Lakeland, Cyril Prickett, δεν κατάφερε να προσθέσει τίποτα περαιτέρω.  

Ο επιθεωρητής Μάικ Φόρεστερ της Αστυνομίας της Κάμπρια δήλωσε σε ακρόαση της έρευνας ότι «δεν ήταν σαφές εάν είχαν βρεθεί όλα τα μέλη του σώματος της Σαφιλέα» και ότι οι εξετάσεις DNA «έκαναν μια πιθανότητα στο ένα δισεκατομμύριο τα λείψανα να ανήκουν σε κάποιον άλλον εκτός από τη Σαφιλέα». Ο οδοντίατρος της Σαφιλέα δήλωσε ότι ήταν 90% σίγουρος ότι η κάτω γνάθος που βρέθηκε ήταν δική της, αφού εξέτασε τις οδοντιατρικές εργασίες που έγιναν σε αυτήν. 

Οι γονείς της Shafilea αφέθηκαν ελεύθεροι χωρίς κατηγορία μετά από σύντομη σύλληψή τους μαζί με πέντε άλλα μέλη της ευρύτερης οικογένειάς της. Αρκετά από τα ποιήματα της Shafilea κέντρισαν το ενδιαφέρον της αστυνομίας, κυρίως το "I Feel Trapped", το οποίο ερμηνεύτηκε ως αντανάκλαση της απελπισμένης συναισθηματικής κατάστασης της Shafilea. Περιέγραφε μια απελπιστική ζωή με μια οικογένεια που την αγνοούσε και ανέφερε ότι είχε φύγει από το σπίτι αρκετές φορές.  Η φίλη της Shafilea, Sarah Bennett, θυμήθηκε μια περίπτωση όπου η Shafilea είχε χαρακτηριστεί "πόρνη" από τη μητέρα της επειδή έβαφε τα μαλλιά της και φορούσε ψεύτικα νύχια. Η γειτόνισσα Sheila Costello είπε: "Έχει δηλωθεί δύο φορές ως αγνοούμενη και βρέθηκε να μένει με φίλους. Ακούσαμε ότι είχαν έναν καβγά για έναν προκαθορισμένο γάμο και ότι η Shafi το είχε φύγει. Ελπίζω να μην της έχει συμβεί τίποτα τρομερό."

Μετά από τρία χρόνια, η Αστυνομία του Τσέσαϊρ δεν είχε εντοπίσει ύποπτο, αν και οκτώ μέλη της ευρύτερης οικογένειας της Σαφιλέα συνελήφθησαν ως ύποπτα για συνωμοσία με σκοπό την παρακώλυση της δικαιοσύνης .  Οι διώξεις εναντίον τους τέθηκαν στο αρχείο. Σύμφωνα με πληροφορίες, στο πόδι της Σαφιλέα βρέθηκε μια άγνωστη ανθρώπινη τρίχα που δεν ανήκε σε μέλη της άμεσης οικογένειάς της.  Τον Ιανουάριο του 2008, η ιατροδικαστική έρευνα έκρινε ότι η Σαφιλέα είχε πέσει θύμα μιας «απεχθούς δολοφονίας». 

Δίκη και φυλάκιση γονέων

Στις 25 Αυγούστου 2010, σχεδόν επτά χρόνια μετά την εξαφάνιση και τη δολοφονία της Shafilea, η μικρότερη αδερφή της, Alesha, οργάνωσε μια ληστεία που έλαβε χώρα στο σπίτι των γονιών της, ενώ εκείνη, ο αδερφός της, οι αδερφές της και οι γονείς της ήταν στο σπίτι.  Η Alesha συνελήφθη και αποκαλύφθηκε κατά τη διάρκεια αστυνομικής ανάκρισης ότι οι γονείς της είχαν σκοτώσει τη Shafilea.  Είπε στην αστυνομία ότι αφού προσπάθησαν να αναγκάσουν τη Shafilea να δεχτεί τον προξενημένο γάμο, οι γονείς της φοβήθηκαν ότι η άρνησή της θα έφερνε ντροπή στην οικογένεια, οπότε ο πατέρας τους έβαλε μια πλαστική σακούλα στο στόμα της και την έπνιξε. 

Στις 7 Σεπτεμβρίου 2011, η αστυνομία του Τσέσαϊρ ανακοίνωσε ότι οι γονείς της Σαφιλέα κατηγορήθηκαν για τη δολοφονία της.  Η δίκη τους ξεκίνησε στο Δικαστήριο του Τσέστερ τον Μάιο του 2012 και και οι δύο κρίθηκαν ένοχοι για φόνο και καταδικάστηκαν σε ισόβια κάθειρξη με ελάχιστη ποινή 25 ετών στις 3 Αυγούστου 2012. Ο δικαστής Ρόντερικ Έβανς δήλωσε: «Η προσδοκία ότι θα ζούσε σε ένα σφραγισμένο πολιτιστικό περιβάλλον ξεχωριστό από τον πολιτισμό της χώρας στην οποία ζούσε ήταν μη ρεαλιστική, καταστροφική και σκληρή».  Η αστυνομία του Τσέσαϊρ σκόπιμα δεν αναφέρθηκε στα γεγονότα ως «δολοφονία τιμής» επειδή δεν αναγνωρίζει νομικά τον όρο, διευκρινίζοντας ότι αυτό που είχε συμβεί ήταν απλώς δολοφονία. 

Μετά τη δίκη, λέγεται ότι η αστυνομία εξέταζε το ενδεχόμενο οι γονείς της Shafilea να είχαν βοήθεια όταν πέταξαν το σώμα της το 2003, και ότι εξέταζαν νέες πληροφορίες που αποκαλύφθηκαν κατά τη διάρκεια της δίκης. Τον Αύγουστο του 2012, ο διευθύνων σύμβουλος του Συμβουλίου Τζαμιών του Μπράντφορντ ενθάρρυνε όποιον γνώριζε την υπόθεση να καταγγείλει και είπε ότι η ομάδα του θα βοηθούσε την αστυνομία. 

Συνέπεια

Μετά την καταδίκη των γονιών της Shafilea, η στενή της φίλη Melissa Powner διάβασε μια δήλωση έξω από το δικαστήριο:

Περιμέναμε αυτή την ημέρα για πολλά χρόνια. Παρακολουθούσαμε τους δολοφόνους της να περιφέρονται ελεύθεροι, όμως σήμερα ακούσαμε αυτά τα σημαντικά λόγια: λόγια που επιτέλους απέδωσαν στη φίλη μας τη δικαιοσύνη που της αξίζει. Η Shafilea ήταν μια στοργική, γεμάτη πνεύμα και γενναία νεαρή κοπέλα που, ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές της, πάντα προσπαθούσε να παραμένει θετική και αισιόδοξη ότι κι αυτή μια μέρα θα μπορούσε να ζήσει την ειρηνική και ευτυχισμένη ζωή που της άξιζε. Η Shafilea ήταν μια εξαιρετικά έξυπνη νεαρή κοπέλα για την οποία δεν έχουμε καμία αμφιβολία ότι θα είχε πετύχει τις προσωπικές της φιλοδοξίες να γίνει δικηγόρος, όμως αυτή η ευκαιρία της αφαιρέθηκε άδικα. Αν υπάρχει ένα πράγμα που προσευχόμαστε να προκύψει από αυτό, είναι το όμορφο πρόσωπό της και η τραγική της ιστορία να εμπνεύσουν άλλους να ζητήσουν βοήθεια για να συνειδητοποιήσουν ότι αυτό το είδος άθλιας μεταχείρισης -ανεξάρτητα από την κουλτούρα ή το υπόβαθρο κάποιου- δεν είναι αποδεκτό και υπάρχει διέξοδος. 

Στις 14 Ιουλίου 2015, πραγματοποιήθηκε η πρώτη Εθνική Ημέρα Μνήμης για τα Θύματα Εγκλημάτων Τιμής. Διοργανώνεται από το φιλανθρωπικό ίδρυμα Karma Nirvana με έδρα το Λιντς και πραγματοποιείται κάθε χρόνο στα γενέθλια της Shafilea.

Rania Alayed

 Η Ράνια Αλαγέντ ήταν μια 25χρονη μητέρα τριών παιδιών που δολοφονήθηκε από τον σύζυγό της τον Ιούνιο του 2013, στο Σάλφορντ του Μείζονος Μάντσεστερ στην Αγγλία. Ο αρχιντετέκτιβ επιθεωρητής της αστυνομίας του Μείζονος Μάντσεστερ (GMP), Μπιλ Ριντ, χαρακτήρισε την υπόθεση ως δολοφονία  τιμής και οι εισαγγελείς δήλωσαν ότι δολοφονήθηκε επειδή προσπάθησε να επιτύχει ανεξαρτησία από τον σύζυγό της. Τα λείψανα της Αλαγέντ βρέθηκαν τον Φεβρουάριο του 2025.

Φόντο

Η Αλαγέντ ήταν παλαιστινιακής καταγωγής. μεγάλωσε σε στρατόπεδα προσφύγων στη Συρία, όπου γνώρισε τον σύζυγό της Άχμεντ Αλ-Χάτιμπ, τον οποίο παντρεύτηκε σε ηλικία 15 ετών.  Ο Αλ-Χάτιμπ, ο οποίς ήταν σιδηρουργός στο επάγγελμα και εννέα χρόνια μεγαλύτερος από την Αλαγέντ, ήταν γνωστός για τη βία που άσκησε απέναντί ​​της από νεαρή ηλικία. 

Τον Φεβρουάριο του 2005, το ζευγάρι μετακόμισε στο Ηνωμένο Βασίλειο, αρχικά στο Νόρτον του Τίσαϊντ,  προτού μετακομίσει στο Σάλφορντ .

Σύμφωνα με μαρτυρία στο Δικαστήριο του Μάντσεστερ , μετά τη μετακόμιση στην Αγγλία, ο Αλ-Χατίμπ άρχισε να ζηλεύει και να ασκεί ολοένα και μεγαλύτερη επιρροή στην Αλαγέντ και την υπέβαλε σε χρόνια ενδοοικογενειακής και σεξουαλικής βίας. Τον Ιανουάριο του 2013, τον κατήγγειλε στην αστυνομία για ενδοοικογενειακή βία, έλαβε εντολή μη σεξουαλικής παρενόχλησης και μετακόμισε σε έναν ξενώνα αστέγων,  από όπου αυτή και τα παιδιά της στη συνέχεια στεγάστηκαν στο  Τσίταμ Χιλ , Μάρτιος 2013. 

Μετά τον χωρισμό, παρακολούθησε μαθήματα αγγλικών στο Openshaw College, έκανε νέους φίλους και «αγκάλιασε» τη νέα της ζωή. Ο Al-Khatib διέμενε με την οικογένειά του στο κοντινό Gorton .

Το ζευγάρι είχε τρία παιδιά, δύο αγόρια και ένα κορίτσι,  και ήταν χωρισμένοι μόνο για λίγους μήνες μέχρι τον θάνατό της, σε ηλικία 25 ετών. 

Έγκλημα και ταφή

Στις 7 Ιουνίου 2013, με την προτροπή του εν διαστάσει συζύγου της, η Alayed πήγε στο σπίτι του κουνιάδου της στο Σάλφορντ.  Σύμφωνα με τον Al-Khatib, επρόκειτο να αφήσει τα παιδιά τους μαζί του για το Σαββατοκύριακο και να συζητήσουν σχέδια για τη φροντίδα των παιδιών. 

Πριν από την άφιξη της Alayed, ο αδελφός της Al-Khatib, Muhanned, είχε διώξει τη σύντροφό του και τα παιδιά του από το ακίνητο και περίπου 45 λεπτά μετά την άφιξη του Alayed εθεάθη να φεύγει ο ίδιος από το ακίνητο, παίρνοντας μαζί του τα παιδιά της. Ο Al-Khatib έφυγε λίγο αργότερα, φορώντας μερικά από τα ρούχα της Alayed σε μια προσπάθεια να δώσει την εντύπωση ότι είχε φύγει από το ακίνητο ζωντανή. Κατά την επιστροφή του, έβαλε το σώμα της σε μια βαλίτσα, η οποία στη συνέχεια μεταφέρθηκε στο τροχόσπιτο του Muhanned και μεταφέρθηκε σε άγνωστο τόπο ταφής. 

Αφού ο Αλ-Χάτιμπ σκότωσε την Αλαγέντ, απέκτησε πρόσβαση στους λογαριασμούς της στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και έστειλε μηνύματα στην οικογένειά της προσποιούμενος ότι ήταν η ίδια και ισχυριζόμενος ότι είχε μετακομίσει στην Τουρκία . Ο Μουχάνεντ έδωσε το κινητό της τηλέφωνο σε έναν γνωστό που ταξίδευε στην Τουρκία και τον έβαλε να στείλει μήνυμα στον πατέρα της από εκεί για να πει ότι θα ξαναπαντρευόταν. 

Οι φίλοι εξέφρασαν ανησυχίες για την ευημερία της Alayed όταν δεν παρευρέθηκε σε μια συνάντηση στις 8 Ιουνίου και αυτή η πληροφορία διαβιβάστηκε από την αστυνομία του Κλίβελαντ στην αστυνομία του Μείζονος Μάντσεστερ στις 9 Ιουνίου.  Ωστόσο, μόλις στις 2 Ιουλίου, και μετά από ένα τηλεφώνημα από τον θείο της στο Λίβανο , αντιμετωπίστηκε επίσημα ως αγνοούμενη. 

Όταν ανακρίθηκε στις 3 Ιουλίου 2013, ο Al-Khatib ισχυρίστηκε ότι δεν είχε δει την Alayed για μήνες και ότι πίστευε ότι ζούσε στην Τουρκία ή τη Συρία,  αλλά συνελήφθη στις 4 Ιουλίου ως ύποπτος για φόνο και, λίγο αργότερα, ο Muhanned επικοινώνησε με την αστυνομία και παραδέχτηκε ότι η Alayed ήταν νεκρή.  Ισχυρίστηκε ότι τα λείψανά της θάφτηκαν κοντά σε μια λωρίδα στάθμευσης κατά μήκος της A19 και ο Al-Khatib έδωσε μια παρόμοια εκδοχή, δηλώνοντας ότι την είχε θάψει κοντά στην A19 στο Thirsk . Η έρευνα για τα λείψανα της Alayed κάλυψε ένα τμήμα 19 μιλίων της A19 και συμμετείχαν δύο αστυνομικές δυνάμεις, ομάδες από τους Βασιλικούς Μηχανικούς και τη RAF , μαζί με εξειδικευμένα σκυλιά ανίχνευσης, ιατροδικαστές βοτανολόγους και αρχαιολόγους. Η έρευνα διακόπηκε τον Σεπτέμβριο του 2013, χωρίς επιτυχία.

Τον Φεβρουάριο του 2025, η αστυνομία του Βόρειου Γιορκσάιρ έψαξε και ανέσκαψε ένα κομμάτι γης ακριβώς έξω από ένα σημείο στάθμευσης στον αυτοκινητόδρομο A19 στο Θιρσκ και ήταν σχεδόν σίγουρη ότι βρήκε τα λείψανα της Ράνια Αλαγέντ. Η επίσημη ταυτοποίηση δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί μέχρι τον Νοέμβριο του 2025. 

Δίκη και τιμωρία

Ο Άχμεντ Αλ-Χατίμπ δικάστηκε, μαζί με τους αδελφούς του Χουσεΐν και Μουχάννεντ, στο Δικαστήριο του Μάντσεστερ τον Απρίλιο του 2014. Παρουσίασε την μερική υπεράσπιση της μειωμένης ευθύνης , ισχυριζόμενος ότι ήταν ψυχικά άρρωστος και είχε σκοτώσει την Αλαγέντ σε αυτοάμυνα όταν του εμφανίστηκε με τη μορφή μιας «κακής οπτασίας», ή τζιν .  Καθ' όλη τη διάρκεια της δίκης, σε μια προσπάθεια να πείσει τους ενόρκους ότι ήταν άρρωστος, κουνιόταν πέρα ​​δώθε, χτυπούσε επανειλημμένα το κεφάλι του στο εδώλιο και επιτέθηκε τόσο σε έναν διερμηνέα όσο και στον αδελφό του. 

Η υπεράσπισή του απορρίφθηκε και κρίθηκε ένοχος για φόνο, με τον Δικαστή να δηλώνει:

Το πώς σκοτώσατε τη Ράνια μπορεί να μην μαθευτεί ποτέ, αλλά νομίζω ότι είναι πιθανό να την στραγγαλίσατε ή να την πνίξατε, οι πράξεις σας μετά τη δολοφονία της Ράνια δεν έδειξαν καμία μεταμέλεια - νόμιζες ότι της άξιζε να πεθάνει. [...] Ο γελοίος ισχυρισμός σας ότι όταν σκοτώσατε τη Ράνια ενεργούσατε σε αυτοάμυνα αφού την είδατε να μετατρέπεται σε διάβολο που προσπαθούσε να σας στραγγαλίσει ήταν μια περαιτέρω προσβολή στη μνήμη της και στην ευφυΐα των ενόρκων. 

Καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη με ελάχιστη ποινή 20 ετών.  Επιπλέον, δήλωσε ένοχος για « παρακώλυση της δικαιοσύνης » επειδή μετακίνησε τη σορό μακριά από τα μάτια των αρχών.

Ο Μουχάννεντ Αλ-Χατίμπ αθωώθηκε για την κατηγορία της δολοφονίας. Ομολόγησε την ενοχή του για «πρόθεση παρακώλυσης της δικαιοσύνης». Η ποινή του μειώθηκε σε τρία χρόνια φυλάκισης επειδή οι πληροφορίες που έδωσε βοήθησαν στην επιτυχή δίωξη των αδελφών του. 

Ο Χουσεΐν Αλ-Χατίμπ καταδικάστηκε για «πρόθεση παρακώλυσης της δικαιοσύνης» και καταδικάστηκε σε φυλάκιση τεσσάρων ετών.

Συνέπεια

Η υπόθεση της Alayed ήταν μία από τις τρεις υποθέσεις του 2013 που εμπίπτουν στη δικαιοδοσία της Αστυνομίας του Μείζονος Μάντσεστερ (GMP) και στις οποίες ένα γνωστό θύμα ενδοοικογενειακής βίας δολοφονήθηκε από τον σύντροφό του. Η Ανεξάρτητη Επιτροπή Παραπόνων Αστυνομίας (IPCC), η οποία χρειάστηκε περισσότερα από τέσσερα χρόνια για να ολοκληρώσει την έρευνά της, διαπίστωσε «πολύ σοβαρές ανησυχίες» και «επαναλαμβανόμενα προβλήματα συστημάτων» στον τρόπο με τον οποίο η GMP χειρίστηκε υποθέσεις ενδοοικογενειακής βίας. 

Διάφορα μέλη του προσωπικού της GMP που ερευνήθηκαν για τον χειρισμό της υπόθεσης του Alayed διαπιστώθηκε ότι επέδειξαν «κακή» ή «μη ικανοποιητική» απόδοση από την IPCC. Ωστόσο, κανένας δεν τιμωρήθηκε πειθαρχικά για ανάρμοστη συμπεριφορά από την αστυνομία του Μείζονος Μάντσεστερ. 

Marie Bonaparte

Η Μαρία (γαλλ. Marie Bonaparte, 2 Ιουλίου 1882 - 21 Σεπτεμβρίου 1962) του Οίκου Βοναπάρτη ήταν πριγκίπισσα της Γαλλίας (κατ' όνομα) και μετέπειτα πριγκίπισσα της Ελλάδας και της Δανίας και ψυχαναλύτρια, που συνδέθηκε άμεσα με τον Σίγκμουντ Φρόυντ. Ο πλούτος της Μαρίας και η δημοτικότητα της ψυχανάλυσης συνέβαλλαν στη διαφυγή του Φρόυντ από τη ναζιστική Αυστρία.

Βιογραφικά στοιχεία

Ο θυρεός του Οίκου Βοναπάρτη.

Πρώτα χρόνια

Η Μαρία Βοναπάρτη ήταν το μοναδικό παιδί του Ρολάνδου Βοναπάρτη και της Μαρί-Φελίξ Μπλαν (1859 - 1882). Γεννήθηκε στο Σαιν-Κλου, προάστιο των Παρισίων στη Γαλλία. Η μητέρα της που έπασχε από φυματίωση είχε δύσκολο τοκετό που διήρκεσε τρεις ημέρες και ο γιατρός χρειάστηκε να σώσει το βρέφος από ασφυξία. Παρότι σώθηκαν και οι δύο, η Μαρί-Φελίξ πέθανε ένα μήνα μετά από εμβολισμό. Όταν ήταν μικρή, η Μαρία ήταν γνωστή ως Μιμί.

Ήταν μικρανηψιά του Ναπολέοντα Βοναπάρτη, Αυτοκράτορα της Γαλλίας. Ο παππούς της ήταν ο Πέτρος Ναπολέων Βοναπάρτης, γιος του Λουκιανού Βοναπάρτη και ανιψιός του Ναπολέοντα. Παρά την καταγωγή της από τον Οίκο Βοναπάρτη, η οικογένειά της δεν είχε δικαίωμα στη διεκδίκηση του αυτοκρατορικού θρόνου. Ο εκ μητρός παππούς της ήταν ο Φρανσουά Μπλαν, ο μεγαλύτερος κατασκευαστής καζίνο της εποχής (καθώς και του διάσημου καζίνο του Μόντε Κάρλο), ο οποίος άφησε τεράστια περιουσία στην οικογένειά του όταν πέθανε, αλλά, όταν η γιαγιά της Μαρίας, Μαρί Χένσελ, απεβίωσε το 1881, άφησε μεγάλο χρέος στα παιδιά της. Ο Ρολάνδος Βοναπάρτης προστάτευσε την περιουσία της συζύγου του πείθοντάς την να αρνηθεί την κληρονομά από τη μητέρα της. Έτσι, με το θάνατο της Μαρί-Φελίξ η περιουσία της παρέμεινε μεγάλη και κληροδοτήθηκε εξ ημισείας στο σύζυγο και την κόρη της.

Η Μαρία μεγάλωσε με τον πατέρα της, γνωστό βοτανολόγο και γεωγράφο, στο Παρίσι και σε άλλα κτήματά του, αλλά ουσιαστικά ανατράφηκε από την εκ πατρός γιαγιά της. Ταξίδευαν συχνά σε παραθαλάσσιες πόλεις και απέκτησε αγάπη για τη θάλασσα, τη Μεσόγειο και τα ταξίδια. Ανέπτυξε φοβίες και υποχονδρία και ως αποτέλεσμα μεγάλωσε απομονωμένη από τον κόσμο διαβάζοντας λογοτεχνία και κρατώντας σημειωματάρια δείχνοντας τα πρώτα σημάδια ευφυίας, περιέργειας και επιστημονικής σκέψης.

Γάμος και προσωπική ζωή

Πολλοί υποψήφιοι μνηστήρες παρουσιάστηκαν ή προτάθηκαν από τον πατέρα της Μαρίας, όπως ο μακρινός εξάδελφός της, Χέρμαν της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ και ο Λουδοβίκος Β΄ του Μονακό. Όταν ο πρίγκιπας Ρολάνδος φιλοξένησε το Γεώργιο Α΄ της Ελλάδας το 1906, συμφώνησαν να παντρέψουν τη Μαρία με το δεύτερο γιο του Γεωργίου, Γεώργιο, τέως Ύπατο Αρμοστή της Κρήτης. Παρότι ο Γεώργιος ήταν ομοφυλόφιλος, της έκανε πρόταση γάμου και της εκμυστηρεύθηκε ότι από το 1883 δε ζούσε στο παλάτι του πατέρα του στην Αθήνα, αλλά συγκατοικούσε με τον εκ πατρός θείο του, Βλαδίμηρο της Δανίας, στο Παλάτι Μπέρνστορφ κοντά στην Κοπεγχάγη, και ότι δεν μπορούσε να μείνει μόνιμα στο Παρίσι, καθώς έπρεπε να βρίσκεται στην Ελλάδα για να φέρνει εις πέρας τα βασιλικά του καθήκοντα.

Παντρεύτηκαν με πολιτικό γάμο στις 21 Νοεμβρίου 1907 στο Παρίσι και με θρησκευτική τελετή στις 12 Δεκεμβρίου 1907 στην Αθήνα. Έκτοτε, επίσημα ήταν επίσης γνωστή ως «Πριγκίπισσα Γεωργίου της Ελλάδος». Απέκτησαν δύο παιδιά.

H Μαρία Βοναπάρτη εισέρχεται στο Μητροπολιτικό Ναό Αθηνών, για τον γάμο της με τον πρίγκιπα Γεώργιο πίσω από τη βασίλισσα Όλγα (1907).

Κράτησε την κυριότητα της περιουσίας της και τη διαχειριζόταν η ίδια. Όταν επισκέφθηκε πρώτη φορά το Παλάτι Μπέρνστορφ και γνώρισε το θείο του Γεωργίου, Βλαδίμηρο, και τη σύζυγό του, Μαρία της Ορλεάνης, εκείνη της εξήγησε το βάθος της σχέσης των δυο αντρών. Παράλληλα, η Μαρία και ο Βλαδίμηρος ανέπτυξαν σχέση, ενώ σε μεταγενέστερη επίσκεψη φλέρταρε έντονα με τον πρωτότοκο γιο του Βλαδίμηρου, Άαγκε, χωρίς να προκαλέσει καθόλου ζήλεια στο Γεώργιο, ενώ η πριγκίπισσα Μαρία επέδειξε μεγάλη υπομονή.

Ζούσε κυρίως στο σπίτι της στη γαλλική εξοχή ή ταξίδευε στη Βιέννη και άλλες τοποθεσίες με τα παιδιά της, ενώ ο Γεώργιος βρισκόταν κυρίως στην Αθήνα και την Κοπεγχάγη, και εκείνη τον συναντούσε σε εθνικές και οικογενειακές γιορτές. Καθώς δεν είχαν κοινά ενδιαφέροντα ούτε οικειότητα, η ζωή τους πήρε ουσιαστικό ξεχωριστούς δρόμους. Το 1912 ήταν υπεύθυνη για την οργάνωση της ιατρικής περίθαλψης των τραυματισμένων στρατιωτών του Πρώτου Βαλκανικού Πολέμου μαζί με την πεθερά της, Όλγα, και τις συννυφάδες της, Σοφία, Ελένη και Αλίκη.

Το 1913 γνώρισε και σύναψε σχέση με τον πρωθυπουργό της Γαλλίας Αριστίντ Μπριάν. Παρότι αρχικά δεν ήταν σεξουαλική λόγω της ερωμένης του Μπριάν, όταν εκείνοι χώρισαν το 1916 η σχέση ολοκληρώθηκε. Το 1915, εν μέσω Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Μπριάν αισθανόταν ενοχή για το δεσμό τους λόγω των σχέσεων των δύο χωρών, αλλά ο Γεώργιος του εμπιστεύθηκε ότι ο αδελφός του, Κωνσταντίνος Α΄, επισήμως διατηρούσε ουδέτερη στάση, αλλά, παρότι θεωρείτο ότι ήθελε να πάρει το μέρος των Κεντρικών Δυνάμεων, στην πραγματικότητα ήθελε τη βοήθεια της Τριπλής Συμμαχίας. Εικάζεται ότι ο Γεώργιος έπεισε το Μπριάν να στηρίξει τους Συμμάχους στο Μακεδονικό μέτωπο κατά των Βουλγάρων στη Θεσσαλονίκη. Όταν το 1915 η Μαρία και ο Γεώργιος επέστρεψαν στο Παρίσι έπειτα από επίσκεψη στην Ελλάδα, η σχέση της Μαρίας με το Μπριάν είχε γίνει γνωστή και κατακριτέα και ο Γεώργιος εξέφρασε ζήλεια. Το 1916 ο γαλλικός στόλος βομβάρδισε την Αθήνα και ο λαός των Παρισίων πίστευε ότι ο Μπριάν είχε ξελογιάσει τη Μαρία για να προσελκύσει την Ελλάδα στους Συμμάχους ή για να εκθρονίσει το βασιλιά Κωνσταντίνο και να εγκαταστήσει στο θρόνο το Γεώργιο. Τελικά, η σχέση τους διήρκεσε έως το 1919.

Δράση

Μελέτησε τη γυναικεία σεξουαλικότητα και, παρότι είχε αυτό που η ίδια ονόμαζε "σεξουαλική δυσλειτουργία", είχε ερωτικές σχέσεις με το Μπριάν, το Ρούντολφ Λέβενσταϊν (μαθητή του Σίγκμουντ Φρόυντ), και πιθανώς και άλλους. Έγραψε με ψευδώνυμο μελέτη για τη θεωρία της "ψυχρότητας" της υποσεξουαλικότητας που προέκυπτε μεταξύ μεγαλύτερης από το κανονικό απόστασης του κόλπου και της κλειτορίδας σε κάποιες γυναίκες., ενώ έκανε δύο φορές επέμβαση για να το διορθώσει.

Το 1925 συμβουλεύθηκε το Φρόυντ για αυτό το πρόβλημα που αργότερα αποδόθηκε σε αδυναμία οργασμού στην ιεραποστολική στάση. Ένα από τα διασημότερα ερωτήματα του Φρόυντ τέθηκε στη Μαρία: Το μεγάλο ερώτημα που δεν απαντήθηκε ποτέ και που ακόμα δεν έχω καταφέρει να απαντήσω παρά τη τριαντακονταετή έρευνά μου στην γυναικεία ψυχή είναι "τι θέλει μια γυναίκα;". Παρότι ο σύζυγός της είχε φιλική σχέση με το Φρόυντ, το 1925 της ζήτησε να αφήσει την ενασχόλησή της με τη ψυχανάλυση και να αφοσιωθεί στην οικογένειά της, όμως εκείνη αρνήθηκε. Το 1926 ίδρυσε το Γαλλικό Ίδρυμα Ψυχανάλυσης των Παρισίων (Société Psychoanalytique de Paris, SSP) μαζί με άλλους ψυχαναλυτές, όπως το Ρενέ Λαφόργκ, και με την αρωγή του Φρόυντ.

Η Μαρία με το γιο της, Πέτρο, σε καρτ ποστάλ (1912).

Η διπλωματική ασυλία της ως μέλος βασιλικής οικογένειας της επέτρεψε να βοηθήσει ουσιαστικά ανθρώπους που απειλούνταν πριν και κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όπως η οικονομική ενίσχυση της εξόριστης ελληνικής βασιλικής οικογένειας. Μάλιστα, φιλοξένησε τον ανιψιό της, Φίλιππο της Ελλάδας, και την οικογένειά του και τους έδωσε τη δυνατότητα να σπουδάσουν σε ιδιωτικά σχολεία, ενώ τα δικά της παιδιά σπούδασαν σε δημόσια κολλέγια.

Ανάμεσα στις πολλές υπηρεσίες της ήταν η καθυστέρηση της έρευνας της Γκεστάπο στο διαμέρισμα του Φρόυντ στη Βιέννη, η καταβολή λύτρων για την απελευθέρωσή του από τη ναζιστική Αυστρία, η κρυφή μεταφορά χρημάτων του σε διπλωματικό σάκο και η έκδοση βίζας για το ταξίδι του στο Λονδίνο (1938), καθώς η διαφύλαξη των επιστολών του Φρόυντ προς τον Βίλεμ Φλίες (Wilhelm Fliess), παρά την επιθυμία του Φρόυντ να καταστραφούν. Το ίδιο έτος πρότεινε μέσω επιστολών στο διπλωμάτη Ουίλλιαμ Κρίστιαν Μπούλλιτ το Νεότερο και τον πρόεδρο Φράνκλιν Ρούσβελτ την αγορά της Μπάχα Καλιφόρνια του Μεξικού από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τη μετατροπή της σε εβραϊκή πολιτεία, σχέδιο που ο Φρόυντ κατέκρινε ως "αποικιοκρατικό". Όταν ο Φρόυντ πέθανε το 1939 οι στάχτες του τοποθετήθηκαν σε αρχαίο ελληνικό κρατήρα που του είχε δωρίσει η Μαρία και το 1951 εκεί τοποθετήθηκε και η τέφρα της συζύγου του, Μάρτα.

Τελευταία χρόνια

Στις 2 Ιουνίου 1953, η Μαρία και ο πρίγκιπας Γεώργιος αντιπροσώπευσαν τον ανιψιό τους, Παύλο της Ελλάδας, στη στέψη της Ελισάβετ Β΄ του Ηνωμένου Βασιλείου, στο Λονδίνο. Κουρασμένη από τη διάρκεια της τελετής, η Μαρία πρότεινε μια σύντομη ψυχανάλυση στον κύριο που είχε καθίσει δίπλα της, που ήταν ο Φρανσουά Μιττεράν, μελλοντικός Γάλλος πρόεδρος. Ο Μιττεράν ενέδωσε στη Μαρία και οι δυο τους πολύ λίγο παρακολούθησαν οποιοδήποτε μέρος της στέψης, αφού βρήκαν τη συζήτησή τους πολύ πιο ενδιαφέρουσα από τη μεγάλη και επίσημη τελετή.

Το 1957 ο πρίγκιπας Γεώργιος πέθανε σε ηλικία 88 ετών μετά από σοβαρή ασθένεια στο Σαιν-Κλου, με τη Μαρία στο πλευρό του. Το 1958 η Μαρία εξέδωσε τους δύο πρώτους τόμους των απομνημονευμάτων της.

Ήταν ψυχαναλύτρια μέχρι το θάνατό της και παρείχε σημαντικές υπηρεσίες στην ανάπτυξη και την προώθηση της ψυχανάλυσης. Έγραψε πολλά βιβλία και μετέφρασε έργα του Φρόυντ και άλλων στα γαλλικά. Ακόμη, στήριξε οικονομικά τις ανθρωπολογικές εξερευνήσεις του Ούγγρου ψυχαναλυτή και ανθρωπολόγου Γκέζα Ρόχειμ (Geza Roheim) και έγραψε βιογραφία του Έντγκαρ Άλλαν Πόου και ερμηνεία των έργων του, καθώς τον είχε μελετήσει ενδελεχώς.

Απεβίωσε το 1962 σε ηλικία 80 ετών από λευχαιμία στο Γκασσέν του Σαιν-Τροπέ. Η σορός της αποτεφρώθηκε στη Μασσαλία και η τέφρα της ενταφιάστηκε στον τάφο του πρίγκιπα Γεωργίου στο Τατόι.

Υστεροφημία

Η Βίλλα Βοναπάρτη, εξοχική κατοικία της Μαρίας Βοναπάρτη στη συμβολή των οδών Ιάσωνα Μαράτου και Ευρυνόμης στου Ζωγράφου, σήμερα στεγάζει το Συμβουλευτικό Κέντρο του Δήμου Ζωγράφου.

Το 2025 η Λεωφόρος Ρανελά στο Παρίσι μετονομάστηκε σε Λεωφόρο Μαρία Βοναπάρτη.

Η ιστορία της σχέσης της με τον Σίγκμουντ Φρόυντ και ο τρόπος με τον οποίο βοήθησε στη διαφυγή του ίδιου και της οικογένειάς του, έγινε κινηματογραφική ταινία το 2004, με τίτλο Πριγκίπισσα Μαρία (Princesse Marie), σε σκηνοθεσία του Μπενουά Ζακό, με πρωταγωνιστές την Κατρίν Ντενέβ ως Μαρία Βοναπάρτη και το Χάιντς Μπέννεντ ως Σίγκμουντ Φρόυντ.

Οικογένεια

Η Μαρία και ο Γεώργιος της Ελλάδας και της Δανίας απέκτησαν δύο παιδιά:

• Πέτρος (1908 - 1980), παντρεύτηκε την Ιρίνα Αλεξάντροβνα Οβτσινίκοβα.
• Ευγενία (1910 - 1988), παντρεύτηκε 1) το Ντομίνικ Ράινερ Ραντζίβιου, απέκτησαν δύο παιδιά, και 2) το Ραϊμόνδο Αλέξανδρο Μαρία Λουδοβίκο Λαμόραλ του Τουρν και Τάξις, απέκτησαν ένα παιδί.

Έργα

Η Μαρία Βοναπάρτη έγραψε αρκετά έργα:

• Guerres militaires et guerres sociales, Paris Flammarion 1920
• Le printemps sur mon jardin, Paris Flammarion 1924
• Edgar Poe, Etudes psychanalytique (2 τόμοι), Paris Denoel et Steele, 1933
• Topsy, Chow-Chow au poil d'or, Paris Denoel et Steele, 1937
• La mer et le rivage. Paris: imprime pour l' auter, 1940
• Mythes de guerre, Imago Publishing Co, 1946
• Les glanes des jours, Imago Publishing Co, 1950
• Chronos, Eros, Thanatos, Imago Publishing Co, 1951
• Monologues devant la vie et la mort, Imago Publishing Co, 1951
• Les glauges aventures de Flyda des mers, Imago Publishing Co, 1950
• Ταύτιση κόρης και πεθαμένης μητέρας (μτφ. Λίζα Πετρίδη, Εποχές, αργότερα από τις Εκδόσεις Άγρα)