Αγία Θεοδοσία η Παρθένος

Πνίγει θαλάσσης Θεοδοσίαν ὕδωρ,

Τρέφει δὲ Χριστὸς εἰς ἀναψυχῆς ὕδωρ.

Εἰκάδι Θεοδοσίην ἐνάτῃ πέφνε ῥεῦμα θαλάσσης.

Η Αγία Θεοδοσία καταγόταν από την Τύρο της Φοινίκης και δεν είχε μόνο παρθενικό σώμα, αλλά και παρθενική ψυχή. Από ηλικία 18 χρονών, έλαμπε για το ζήλο και τη θερμή της πίστη, ανάμεσα στις νεαρές ειδωλολάτρισσες γυναίκες. Αυτό καταγγέλθηκε στον άρχοντα Ουρβανό, που με κάθε δελεαστικό τρόπο προσπάθησε να την πείσει να αρνηθεί το Χριστό. Όμως η παρθένος Θεοδοσία έμεινε αμετακίνητη στο Ιερό της πιστεύω. Ο Ουρβανός, βλέποντας την αδάμαστη επιμονή της, εξοργίστηκε και με θηριώδη τρόπο έσπασε τα κόκκαλά της και πριόνισε τις σάρκες της. Έπειτα, την πλησίασε και της πρότεινε να αλλαξοπιστήσει, έστω και την τελευταία στιγμή, και αυτός θα θεράπευε αμέσως τις πληγές της. Η Θεοδοσία μισοπεθαμένη απάντησε: «Είμαι χριστιανή». Τότε ο τύραννος διέταξε και την έριξαν στη θάλασσα, οπού και παρέδωσε το πνεύμα της.

Diana Vreeland

 Η Νταϊάνα Βρίλαντ (29 Σεπτεμβρίου 1903  – 22 Αυγούστου 1989) ήταν Αμερικανίδα αρθρογράφος μόδας και συντάκτρια . Εργάστηκε για το περιοδικό μόδας Harper's Bazaar και ως αρχισυντάκτρια στο Vogue , αργότερα δε έγινε ειδική σύμβουλος στο Ινστιτούτο Κοστουμιών του Μητροπολιτικού Μουσείου Τέχνης . Ονομάστηκε στη Διεθνή Λίστα με τους πιο καλοντυμένους, στο Hall of Fame, το 1964. Η Βρίλαντ επινόησε τον όρο youthquake το 1965. 

Γεννημένη ως Νταϊάνα Νταλζίλ στο Παρίσι το 1903, έζησε στην οδό 5 avenue du Bois-de-Boulogne (γνωστή ως Avenue Foch μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο ). Η Βρίλαντ ήταν η μεγαλύτερη κόρη μιας Αμερικανίδας κοσμικής μητέρας, της Έμιλι Κι Χόφμαν , και ενός Βρετανού χρηματιστή  πατέρα, του Φρέντερικ Γιανγκ Νταλζίλ. Ο Χόφμαν ήταν απόγονος του αδελφού του Τζορτζ Ουάσινγκτον , καθώς και ξάδερφη του Φράνσις Σκοτ ​​Κι . Ήταν επίσης μακρινή ξαδέρφη της συγγραφέως και κοσμικής Πολίν ντε Ρότσιλντ (το γένος Πότερ). Η Βρίλαντ είχε μια μικρότερη αδερφή, την Αλεξάνδρα (1907-1999), η οποία αργότερα παντρεύτηκε τον Σερ Αλεξάντερ Ντέιβενπορτ Κίνλοχ , 12ο Βαρονέτο (1902–1982). Η κόρη τους Έμιλι Λούσι Κίνλοχ παντρεύτηκε τον Αντισυνταγματάρχη Εντιμότατο. Χιου Γουόλντορφ Άστορ (1920–1999), ο δεύτερος γιος του Τζον Τζέικομπ Άστορ, 1ου Βαρώνου Άστορ του Χέβερ και της συζύγου του, Λαίδης Βάιολετ Μαίρη Έλιοτ-Μάρεϊ-Κίνυνμαουντ .

Η οικογένεια της Vreeland μετανάστευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες με το ξέσπασμα του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, μετακομίζοντας στην οδό East 77th Street 15 στην Άνω Ανατολική Πλευρά του Μανχάταν στη Νέα Υόρκη, όπου έγιναν εξέχουσες κοινωνικές προσωπικότητες. Η Vreeland στάλθηκε σε σχολή χορού ως μαθήτρια του Michel Fokine , του μόνου δασκάλου του Imperial Ballet που έφυγε ποτέ από τη Ρωσία, και αργότερα του Louis Harvy Chalif . Ερμήνευσε στο Gavotte της Anna Pavlova στο Carnegie Hall . Τον Ιανουάριο του 1922, παρουσιάστηκε στις σελίδες του μελλοντικού περιοδικού της, Vogue , σε μια λίστα με κοσμικές προσωπικότητες και τα αυτοκίνητά τους. Η ιστορία έγραφε: «Τέτοιου είδους κινητήρες επιταχύνουν την κοινωνική δίνη. Η δεσποινίς Diana Dalziel, μια από τις πιο ελκυστικές πρωτοεμφανιζόμενες του χειμώνα, απεικονίζεται να μπαίνει στην Cadillac της». 

Την 1η Μαρτίου 1924, η Νταϊάνα Ντάλζιλ παντρεύτηκε τον Τόμας Ριντ Βρίλαντ (1899–1966), τραπεζίτη και διεθνή χρηματοδότη, στην εκκλησία του Αγίου Θωμά στη Νέα Υόρκη. Το ζευγάρι απέκτησε δύο γιους: τον Τιμ (Τόμας Ριντ Βρίλαντ, Τζούνιορ) γεννημένο το 1925, ο οποίος έγινε αρχιτέκτονας, καθώς και καθηγητής αρχιτεκτονικής στο Πανεπιστήμιο του Νέου Μεξικού και στη συνέχεια στο UCLA , και τον Φρέκι ( Φρέντερικ Ντάλζιλ Βρίλαντ ), γεννημένο το 1927, ο οποίος θα γινόταν πρέσβης των ΗΠΑ στο Μαρόκο.  Μια εβδομάδα πριν από τον γάμο της Νταϊάνα, οι New York Times ανέφεραν ότι η μητέρα της είχε οριστεί συν-εναγόμενη στη διαδικασία διαζυγίου του Σερ Τσαρλς Ρος και της δεύτερης συζύγου του, Πατρίσια. Το σκάνδαλο που ακολούθησε αποξένωσε τη Βρίλαντ από τη μητέρα της, η οποία πέθανε τον Σεπτέμβριο του 1927 στο Ναντάκετ της Μασαχουσέτης . 

Μετά το μήνα του μέλιτος των Vreeland, μετακόμισαν στο Brewster της Νέας Υόρκης , όπου μεγάλωσαν τους δύο γιους τους και παρέμειναν μέχρι το 1929, όταν μετακόμισαν στην οδό 17 Hanover Terrace, στο Regent's Park , στο Λονδίνο, όπου προηγουμένως ήταν το σπίτι των Wilkie Collins και Edmund Gosse . Στο Λονδίνο, χόρεψε με τις Tiller Girls και γνώρισε τον Cecil Beaton , ο οποίος έγινε φίλη ζωής. Όπως η Syrie Maugham και η Elsie de Wolfe , γυναίκες της κοινωνίας που διατηρούσαν τις δικές τους μπουτίκ, η Diana διατηρούσε μια επιχείρηση εσωρούχων κοντά στην πλατεία Berkeley. Ανάμεσα στους πελάτες της ήταν η Wallis Simpson και η Mona Williams . Επισκεπτόταν συχνά το Παρίσι, όπου αγόραζε τα ρούχα της, κυρίως από τον οίκο Chanel , τον οποίο είχε γνωρίσει το 1926. Ήταν μία από τις δεκαπέντε Αμερικανίδες που παρουσιάστηκαν στον Βασιλιά Γεώργιο Ε΄ και τη Βασίλισσα Μαίρη στο Παλάτι του Μπάκιγχαμ στις 18 Μαΐου 1933.  Το 1935, η δουλειά του συζύγου της τους έφερε πίσω στη Νέα Υόρκη, όπου έζησαν για το υπόλοιπο της ζωής τους.

Όπως θα θυμόταν αργότερα ο Vreeland, «Πριν πάω να δουλέψω για το Harper's Bazaar, το 1936, ζούσα μια υπέροχη ζωή στην Ευρώπη. Αυτό σήμαινε ταξίδια, βλέποντας όμορφα μέρη, περνώντας υπέροχα καλοκαίρια, σπουδάζοντας και διαβάζοντας πολύ χρόνο». 

Ένα βιογραφικό ντοκιμαντέρ για τη Vreeland, με τίτλο The Eye has to Travel ,  έκανε πρεμιέρα τον Σεπτέμβριο του 2012 στο Angelika Theater στη Νέα Υόρκη.

Harper's Bazaar 1936–1962

Η Vreeland ξεκίνησε την εκδοτική της καριέρα το 1936 ως αρθρογράφος στο γυναικείο περιοδικό πολυτελούς μόδας Harper's Bazaar . Η εκδότριά του, Carmel Snow , είχε εντυπωσιαστεί τόσο πολύ με το στυλ και την ενδυμασία της Vreeland που της ζήτησε να εργαστεί στο περιοδικό. Από το 1936 μέχρι την παραίτησή της, η Diana Vreeland έγραφε μια στήλη για το Harper's Bazaar με τίτλο "Γιατί δεν...;", γεμάτη με τυχαίες, ευφάνταστες προτάσεις. Για παράδειγμα, έγραψε: "Γιατί δεν... μετατρέπεις το παιδί σου σε ινφάντα για ένα πάρτι με μεταμφιεσμένα ρούχα;"  Σύμφωνα με τη Vreeland, "Αυτό που φάνηκε να τραβάει την περισσότερη προσοχή ήταν [...] "[Γιατί δεν] [πλένεις] τα μαλλιά του ξανθού παιδιού σου με άτονη σαμπάνια, όπως κάνουν στη Γαλλία;" Η Vreeland λέει ότι η επακόλουθη παρωδία της SJ Perelman για το περιοδικό The New Yorker εξόργισε την τότε εκδότριά της, Carmel Snow. 

Η Vreeland «ανακάλυψε» την τότε άγνωστη Lauren Bacall κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Το εξώφυλλο του Harper's Bazaar για τον Μάρτιο του 1943  δείχνει το νεοσύστατο μοντέλο (που δεν ήταν ακόμη σταρ του Χόλιγουντ) Lauren Bacall, να ποζάρει κοντά σε ένα γραφείο του Ερυθρού Σταυρού . Η Vreeland σκηνοθέτησε τη φωτογράφιση, περιγράφοντας αργότερα την εικόνα ως «μια εξαιρετική φωτογραφία, στην οποία η Bacall ακουμπάει στην εξωτερική πόρτα ενός δωματίου αιμοδοσίας του Ερυθρού Σταυρού. Φοράει ένα κομψό κοστούμι, γάντια, ένα καπέλο κλος με μακριά κύματα μαλλιών που πέφτουν από αυτό». Πάντα επικεντρωμένη στη μόδα, η Vreeland σχολίασε το 1946 ότι «[Το] μπικίνι είναι το πιο σημαντικό πράγμα από την ατομική βόμβα ».  Περιφρονώντας την τυπική προσέγγιση στο ντύσιμο στις Ηνωμένες Πολιτείες τη δεκαετία του 1940, απεχθανόταν τα « ψηλοτάκουνα παπούτσια με τιράντες » και τα « φορέματα κρεπ ντε σιν » που φορούσαν οι γυναίκες ακόμα και στη ζέστη του καλοκαιριού στην εξοχή. 

Μέχρι την παραίτησή της από το Harper's Bazaar , συνεργάστηκε στενά με τη Louise Dahl-Wolfe , τον Richard Avedon , τη Nancy White , και τον Alexey Brodovitch . Έγινε η Fashion Editor του περιοδικού . Ο Richard Avedon θυμόταν όταν τη συνάντησε για πρώτη φορά, στο Harper's Bazaar , ότι «με κοίταξε για πρώτη φορά και είπε: "Aberdeen, Aberdeen, δεν σε κάνει να κλαις;" Λοιπόν, ναι. Επέστρεψα στο Carmel Snow και είπα: "Δεν μπορώ να συνεργαστώ με αυτή τη γυναίκα. Με φωνάζει Aberdeen". Η Carmel Snow είπε: "Θα συνεργαστείς μαζί της". Και το έκανα, προς τεράστιο όφελός μου, για σχεδόν 40 χρόνια».  Η Avedon είπε κατά τη στιγμή του θανάτου της ότι «ήταν και παραμένει η μόνη ιδιοφυής fashion editor». 

Το 1955, οι Vreeland μετακόμισαν σε ένα νέο διαμέρισμα, το οποίο η Νταϊάνα έβαλε τον Μπίλι Μπόλντουιν να διακοσμήσει εξ ολοκλήρου με κόκκινο χρώμα.  Είπε: «Θέλω αυτό το μέρος να μοιάζει με κήπο, αλλά με έναν κήπο στην κόλαση».  Τακτικοί συμμετέχοντες στα πάρτι που διοργάνωναν οι Vreeland ήταν ο κοσμικός CZ Guest , ο συνθέτης Κόουλ Πόρτερ και ο Βρετανός φωτογράφος Σέσιλ Μπίτον .Το μιούζικαλ Funny Face της Paramount του 1957 παρουσίασε έναν χαρακτήρα - τη Μάγκι Πρέσκοτ, όπως την υποδύθηκε η Κέι Τόμσον - βασισμένο στη Vreeland. 

Το 1960, ο Τζον Φ. Κένεντι έγινε πρόεδρος και η Βρίλαντ συμβούλευε την Πρώτη Κυρία Ζακλίν Κένεντι σε θέματα στυλ. «Η Βρίλαντ συμβούλευε την Τζάκι καθ' όλη τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας και τη βοήθησε να συνδεθεί με τον σχεδιαστή μόδας Όλεγκ Κασσίνι, ο οποίος έγινε ο επικεφαλής σχεδιαστής της πρώτης κυρίας».  «Θυμάμαι την Τζάκι Κένεντι, αμέσως μετά τη μετακόμισή της στον Λευκό Οίκο ... Δεν ήταν καν σαν λέσχη, αν καταλαβαίνετε τι εννοώ - απλό ». Η Βρίλαντ έδινε περιστασιακά στην κυρία Κένεντι συμβουλές για την ένδυση κατά τη διάρκεια της θητείας του συζύγου της, καθώς και μικρές συμβουλές για το τι να φορέσει την Ημέρα της Ορκωμοσίας το 1961. 

Παρά την εξαιρετικά επιτυχημένη της πορεία, η Νταϊάνα Βρίλαντ λάμβανε σχετικά μικρό μισθό από την Hearst Corporation , η οποία κατείχε το Harper's Bazaar . Η Βρίλαντ είπε ότι λάμβανε 18.000 δολάρια ετησίως από το 1936, με αύξηση 1.000 δολαρίων, τελικά, το 1959. Υπέθεσε ότι το κάστρο του μεγιστάνα των εφημερίδων Γουίλιαμ Ράντολφ Χερστ στο Σαν Σιμέον της Καλιφόρνια «πρέπει να ήταν το μέρος όπου πήγαν τα χρήματα των Χερστ». 

Σύμφωνα με ορισμένες πηγές, πληγωμένη που δεν την πρότειναν για προαγωγή στο Harper's Bazaar το 1957, εντάχθηκε στη Vogue το 1962. Διετέλεσε αρχισυντάκτρια από το 1963 έως το 1971. Η Vreeland απόλαυσε τη δεκαετία του 1960 πάρα πολύ επειδή ένιωθε ότι η μοναδικότητα γιορταζόταν. «Αν είχες ένα εξόγκωμα στη μύτη σου, δεν είχε καμία διαφορά αρκεί να είχες ένα υπέροχο σώμα και καλή εμφάνιση». 

Τον Δεκέμβριο του 1962, ο Ρούντι Γκέρνραϊχ συνέλαβε για πρώτη φορά ένα μαγιό χωρίς τόπλες, αλλά δεν σκόπευε να το παράγει εμπορικά. Είχε περισσότερο νόημα για τον Γκέρνραϊχ ως ιδέα παρά ως πραγματικότητα.  Ο Γκέρνραϊχ έβαλε την Πέγκυ Μόφιτ να παρουσιάσει το κοστούμι αυτοπροσώπως για τη Βρίλαντ, η οποία τον ρώτησε γιατί συνέλαβε το σχέδιο. Ο Γκέρνραϊχ της είπε ότι ένιωθε ότι είχε έρθει η ώρα για «ελευθερία—στη μόδα καθώς και σε κάθε άλλη πτυχή της ζωής», αλλά ότι το μαγιό ήταν απλώς μια δήλωση. «[Οι γυναίκες] έχουν ήδη βγάλει τα μπικίνι τους», είπε, «οπότε φαινόταν σαν το φυσικό επόμενο βήμα».  Του είπε: «Αν υπάρχει μια φωτογραφία του, είναι μια πραγματικότητα. Πρέπει να το φτιάξεις». Ο Γκέρνραϊχ το έκανε και αποφάσισε να ονομάσει το σχέδιό του μονοκίνι . 

Η Vreeland έστειλε σημειώματα στο προσωπικό της παροτρύνοντας τους να είναι δημιουργικοί. Ένα από αυτά έγραφε: «Σήμερα ας σκεφτούμε το λευκό του γουρουνιού! Δεν θα ήταν υπέροχο να έχουμε κάλτσες λευκές του γουρουνιού! Το χρώμα των μωρών γουρουνιών, ούτε ακριβώς λευκό ούτε ακριβώς ροζ!» Κατά τη διάρκεια της θητείας της στο περιοδικό, ανακάλυψε την σταρ του «νεανικού σεισμού» της δεκαετίας του '60, Edie Sedgwick . Το 1984, η Vreeland εξήγησε πώς έβλεπε τα περιοδικά μόδας. «Αυτό που έδιναν αυτά τα περιοδικά ήταν μια οπτική γωνία. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν έχουν οπτική γωνία. Πρέπει να τους την δώσουν — και επιπλέον, την περιμένουν από εσάς. [...] Πρέπει να ήταν το 1966 ή το '67. Δημοσίευσα αυτό το μεγάλο σλόγκαν μόδας: Αυτή είναι η χρονιά του «κάν'το μόνος σου». [...] Κάθε κατάστημα στη χώρα τηλεφώνησε για να πει: «Κοιτάξτε, πρέπει να το πείτε στους ανθρώπους. Κανείς δεν θέλει να το κάνει μόνος του — θέλει κατεύθυνση και να ακολουθεί έναν ηγέτη!»» 

Ήταν γνωστό ότι ξεπερνούσε τον προϋπολογισμό σε κάθε τεύχος. Ωστόσο, δεν ήταν κάποιος που φημιζόταν για τις συμβιβασμούς. Αν επρόκειτο να γίνει αρχισυντάκτρια στη Vogue, δεν θα έκανε εκπτώσεις στις ιδέες της, ανεξάρτητα από το κόστος, την ανθρώπινη δύναμη ή την αφάνεια. Στη συνέχεια, το 1971, σαν μια μεγάλη ξύλινη πόρτα που κλείνει, σιγώντας έναν σταθερό άνεμο, η Vreeland απολύθηκε από τη θέση της ως αρχισυντάκτρια της Vogue. Υπερέβαινε συνεχώς τον προϋπολογισμό της και, αν και καλοπροαίρετη, ήταν μια τύραννος στο γραφείο. 

Το Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης

Μετά την απόλυσή της από τη Vogue , έγινε σύμβουλος στο Ινστιτούτο Κοστουμιών του Μητροπολιτικού Μουσείου Τέχνης στη Νέα Υόρκη το 1971.  Μέχρι το 1984, σύμφωνα με την αφήγηση της Vreeland, είχε οργανώσει δώδεκα εκθέσεις. Η καλλιτέχνιδα Greer Lankton δημιούργησε μια κούκλα-πορτρέτο της Vreeland σε φυσικό μέγεθος, η οποία εκτίθεται στη βιβλιοθήκη του Ινστιτούτου Κοστουμιών.

Η Νταϊάνα Βρίλαντ φωτογραφήθηκε στη Νέα Υόρκη το 1978 από τη Λιν Γκίλμπερτ

Το 1984, η Vreeland έγραψε την αυτοβιογραφία της, DV 

Το 1989, πέθανε από καρδιακή προσβολή σε ηλικία 85 ετών στο Νοσοκομείο Lenox Hill , στην περιοχή Upper East Side του Μανχάταν στη Νέα Υόρκη.

Κτήμα Νταϊάνα Βρίλαντ

Το κτήμα Diana Vreeland διοικείται από τον εγγονό της, Alexander Vreeland, γιο του Frederick. Η ευθύνη του ανατέθηκε από τους γιους της, Fredrick και Tim. Ο επίσημος ιστότοπος της Diana Vreeland ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο του 2011. Δημιουργημένο και επιβλεπόμενο από την περιουσία της, το DianaVreeland.com  είναι αφιερωμένο στο έργο και την καριέρα της, παρουσιάζοντας τα επιτεύγματα και την επιρροή της, και αποκαλύπτοντας πώς και γιατί πέτυχε τη φήμη και τη διάκριση της.

Κινηματογραφικές απεικονίσεις

Η Βρίλαντ υποδύθηκε την Τζούλιετ Στίβενσον στην ταινία Infamous (2006) . Υποδύθηκε επίσης την Ιλεάνα Ντάγκλας στην ταινία Factory Girl (2006) . Η ζωή της καταγράφηκε στην ταινία Diana Vreeland: The Eye Has to Travel (2011).

Τα αρώματα Diana Vreeland εμφανίζονται στην εναρκτήρια σκηνή του Ocean's 8 .

Αναφορές στα μέσα ενημέρωσης και την ποπ κουλτούρα

Στο μυθιστόρημα του 2025, Η Κλεμμένη Βασίλισσα , της Φιόνα Ντέιβις , ο φανταστικός χαρακτήρας Άνι Τζένκινς συναντά τη Βρίλαντ στο Ινστιτούτο Κοστουμιών του Μητροπολιτικού Μουσείου Τέχνης και της προσφέρεται δουλειά ως βοηθός της λίγο πριν από το Met Gala το 1978. Το κατακόκκινο διαμέρισμα της Βρίλαντ, που θυμίζει «κήπο μέσα στην κόλαση», κάνει επίσης την εμφάνισή του.

Στο ντοκιμαντέρ του 2023, Donyale Luna: Supermodel , η Vreeland εμφανίζεται σε μια επιστολή από το προσωπικό αρχείο του Richard Avendon σχετικά με μια ανταλλαγή απόψεων όπου η Vreeland απορρίπτει τις φωτογραφίες της Donyale Luna από τον Avendon και συγκρίνει το μαύρο supermodel με τον King Kong. 

Στο μιούζικαλ του 1941 Lady in the Dark των Moss Hart , Kurt Weill και Ira Gershwin, ο χαρακτήρας της Alison Du Bois βασίστηκε στη Vreeland. 

Η Μάγκι Πρέσκοτ, εκδότρια περιοδικού μόδας, στο Funny Face (1957) βασίζεται χαλαρά στην Νταϊάνα Βρίλαντ. 

Στην ταινία του 1966 «Ποια είσαι, Πόλυ Μάγκου;» , η δεσποινίς Μάξγουελ ( Γκρέισον Χολ ) υποδύεται μια εξωφρενική Αμερικανίδα ομογενή εκδότρια περιοδικών μόδας. Ο σκηνοθέτης της ταινίας, Γουίλιαμ Κλάιν, εργάστηκε για λίγο για την Vreeland και επιβεβαίωσε ότι ο εξωφρενικός χαρακτήρας στην Polly Maggoo βασίστηκε στην Vreeland. 

Το 1980, επαινέθηκε σε ένα άρθρο σχετικά με την κοινωνική αναρρίχηση στο The New Yorker .

Το 1982, συναντήθηκε σε δείπνο με τον συγγραφέα Μπρους Τσάτγουιν, ο οποίος έγραψε ένα συγκινητικό βιβλίο με τα απομνημονεύματα της συζήτησής τους στο δείπνο, σε ένα ημισελιδοποιημένο απόσπασμα ζωής, με τίτλο «Στο δείπνο με την Νταϊάνα Βρίλαντ». 

Στην ταινία του 1995 «Στον Γουόνγκ Φου, ευχαριστώ για όλα!» με την Τζούλι Νιούμαρ , η Βίντα Μπόχεμ ( Πάτρικ Σουέιζι ) δίνει ένα αντίτυπο της αυτοβιογραφίας της Βρίλαντ σε έναν υπάλληλο καταστήματος μεταχειρισμένων ειδών και του λέει να «απομνημονεύσει τμήματα». Αργότερα, ο υπάλληλος παραθέτει ένα απόσπασμα που αναφέρει «Εκείνη την εποχή ήμασταν γεμάτοι πίτσα. Σκουλαρίκια σε φούξια και ροδακινί. Προσοχή, ροδακινί. Και καπέλα. Καπέλα, καπέλα, καπέλα, για καριερίστικες. Πόσο λάτρευα το Παρίσι».

Τον Οκτώβριο του 1996, η Mary Louise Wilson υποδύθηκε τη Vreeland σε ένα μονόλογο με τίτλο Full Gallop , το οποίο είχε γράψει μαζί με τον Mark Hampton.  Το έργο διαδραματίζεται την επόμενη μέρα από την επιστροφή της Vreeland στη Νέα Υόρκη από την 4μηνη απόδρασή της στο Παρίσι, μετά την απόλυσή της από τη Vogue . Η παραγωγή έγινε στο Westside Theatre στη Νέα Υόρκη και η σκηνοθεσία έγινε από τον Nicholas Martin. Το Full Gallop ανέβηκε στο Hampstead Theatre του Λονδίνου τον Σεπτέμβριο του 2008, με την Diana Vreeland να υποδύεται και πάλι η Mary Louise Wilson. 

Στο βιβλίο του 2011 "Damned" του Chuck Palahniuk , η πρωταγωνίστρια (Madison Spencer) λαμβάνει ένα ζευγάρι ψηλοτάκουνα από τον χαρακτήρα Babette. "Στο ένα χέρι, η Babette κρατάει ένα ζευγάρι ψηλοτάκουνα με λουράκια. Λέει, "Τα πήρα από την Diana Vreeland. Ελπίζω να μου ταιριάζουν...".

Η Νταϊάνα Βρίλαντ έχει υποδυθεί δύο φορές στο πλαίσιο της πρόκλησης Snatch Game στο RuPaul's Drag Race , από τον Ρόμπι Τέρνερ στην 8η σεζόν και από τον Ράτζα Τζέμινι στην 7η σεζόν του All Stars .

Maruxa and Coralia Fandiño Ricart

 Η Μαρούξα Φαντίνιο Ρικάρ ( [ maˈɾuʃa ] , 4 Ιανουαρίου 1898 - 13 Μαΐου 1980) και η Κοράλια Φαντίνιο Ρικάρ (25 Αυγούστου 1914 - 30 Ιανουαρίου 1983) ήταν δύο Ισπανίδες αδελφές που έγιναν δημοφιλείς προσωπικότητες στην πόλη του Σαντιάγο ντε Κομποστέλα κατά τη διάρκεια των χρόνων της δικτατορίας του Φράνκο .

Κοινώς γνωστές ως οι Δύο Μαρίες ( Γαλικιανά : as dúas Marías ), γεννήθηκαν σε μια μεγάλη οικογένεια της εργατικής τάξης στη Γαλικία, η οποία συνδέθηκε με το αναπτυσσόμενο αναρχοσυνδικαλιστικό κίνημα των δεκαετιών του 1920 και του 1930. Αφού οι Ισπανοί Εθνικιστές ανέλαβαν τον έλεγχο της Γαλικίας κατά τη διάρκεια του ισπανικού πραξικοπήματος του Ιουλίου 1936 , η οικογένεια Fandiño Ricart δέχθηκε έντονη κοινωνική και θεσμική καταστολή. Αρκετά από τα αδέρφια διέφυγαν τη σύλληψη και πραγματοποίησαν παράνομες δράσεις κατά της δικτατορίας, γεγονός που έθεσε τις αδελφές υπόπτους. Το σπίτι τους δεχόταν συστηματικά επιδρομές από τους Φαλαγγίτες και τη μυστική αστυνομία , οι οποίοι κακοποιούσαν, βασάνιζαν και φέρονταν να βίαζαν τις αδελφές.

Μετά τη σύλληψη των αδελφών τους και τον θάνατο της μικρότερης αδελφής τους, σε συνδυασμό με τη συνεχιζόμενη κακομεταχείριση από τις ισπανικές αρχές και την κοινωνία, η Μαρούξα και η Κοράλια έπεσαν στη φτώχεια και υπέκυψαν σε ψυχική διαταραχή . Από τη δεκαετία του 1950 έως τα τέλη της δεκαετίας του 1970, έκαναν καθημερινά μια βόλτα στην παλιά πόλη του Σαντιάγο ντε Κομποστέλα  , μακιγιαρισμένες και ντυμένες με εκκεντρικά κοστούμια, ενώ φλέρταραν με νεαρούς φοιτητές. Οι εκκεντρικότητες των αδελφών έρχονταν σε άμεση αντίθεση με την κοινωνική καταστολή της δικτατορίας, καθιστώντας τες από τις πιο διάσημες γυναίκες στη Γαλικία. 

Η Μαρούξα και η Κοράλια πέθαναν κατά τη διάρκεια της ισπανικής μετάβασης στη δημοκρατία , αλλά έγιναν τοπικά σύμβολα στο Σαντιάγο ντε Κομποστέλα λόγω των ιστοριών και του χαρακτήρα τους. Έχουν εκπροσωπηθεί από ένα διάσημο γλυπτό στο πάρκο Αλαμέντα του Σαντιάγο, το θέμα ενός ντοκιμαντέρ για το σημάδι που άφησαν στην πόλη και μια πηγή ανάλυσης στις μελέτες φύλου της Γαλικίας λόγω της βίας που διαπράχθηκε εναντίον τους .

Μαρία Παντελίδου-Γκόφα

 Η Μαρία Παντελίδου-Γκόφα (1933–2026) ήταν διαπρεπής Ελληνίδα αρχαιολόγος και Ομότιμη Καθηγήτρια Προϊστορικής Αρχαιολογίας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών (ΕΚΠΑ). Έφυγε από τη ζωή στις 20 Ιουνίου 2026 σε ηλικία 93 ετών, αφήνοντας πίσω της μια σπουδαία επιστημονική παρακαταθήκη για τη μελέτη της προϊστορικής Αττικής. 

 Υπηρέτησε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών για πολλές δεκαετίες, περνώντας από όλες τις βαθμίδες της ιεραρχίας μέχρι την αφυπηρέτησή της το 2000.  Υπήρξε πολύτιμη συνεργάτιδα κορυφαίων αρχαιολόγων, όπως ο Σπυρίδων Μαρινάτος και ο Σπύρος Ιακωβίδης. Το επιστημονικό της έργο επικεντρώθηκε στη Νεολιθική εποχή και την Πρώιμη Εποχή του Χαλκού, κυρίως στην περιοχή της Αττικής. Συνέδεσε το όνομά της με σημαντικές ανασκαφές, με κορυφαία τη μακροχρόνια έρευνα και ανάδειξη στο Τσέπι Μαραθώνος, ένα από τα σημαντικότερα πρωτοελλαδικά νεκροταφεία. 

Σημαντικά Συγγράμματα

Το πλούσιο συγγραφικό της έργο εκδόθηκε σε μεγάλο βαθμό από την Εν Αθήναις Αρχαιολογική Εταιρεία και περιλαμβάνει μνημειώδεις μελέτες, όπως: 

• «Η Νεολιθική Αττική» (2000)
• «Τσέπι Μαραθώνος: Το πρωτοελλαδικό νεκροταφείο» (2005)
• «Η νεολιθική Νέα Μάκρη: Η κεραμεική»