Surjit Athwal

 Η Surjit Kaur Athwal (17 Ιουλίου 1971 – Δεκέμβριος 1998) ήταν Βρετανο-Ινδή γυναίκα που δολοφονήθηκε για λόγους τιμής στην Ινδία . Ήταν 27 ετών κατά τη στιγμή του θανάτου της και είχε δύο παιδιά, ηλικίας 7 και 9 μηνών. 

Η δολοφονία της υποκινήθηκε από την πεθερά της, την 70χρονη Bachan Kaur Athwal, σε συνεννόηση με τον σύζυγο της Surjit, Sukhdev Singh Athwal. Η Surjit είχε ξεκινήσει διαδικασίες διαζυγίου εναντίον του κακοποιητικού συζύγου της. Ένα διαζύγιο θα έφερνε ντροπή στους Athwal, οπότε η Bachan Kaur παρέσυρε τη Surjit στην Ινδία, κάνοντάς την να πιστέψει ότι αν παρευρισκόταν σε δύο γάμους στο Παντζάμπ, η οικογένεια θα συναινούσε σε διαζύγιο. Αντ' αυτού, δολοφονήθηκε εκεί και το σώμα της δεν έχει βρεθεί ποτέ.

Αυτή η υπόθεση σηματοδότησε την πρώτη καταδίκη, σε βρετανικό δικαστήριο, για έγκλημα τιμής που διαπράχθηκε εκτός Ηνωμένου Βασιλείου. Η Σουρτζίτ γεννήθηκε στο Κόβεντρι της Αγγλίας,  το 1971 και μεγάλωσε στο προάστιο Φόλεσχιλ της πόλης. 

Το 1988, σε ηλικία 16 ετών, παντρεύτηκε τον Sukhdev Singh Athwal με αναγκαστικό γάμο . Ήταν δέκα χρόνια μεγαλύτερος από την Surjit και είχαν συναντηθεί μόνο μία φορά πριν παντρευτούν, οπότε και μετακόμισε με την οικογένειά του. Τόσο η οικογένεια του Sukhdev όσο και της Surjit είναι Σιχ ,  καταγωγής Παντζάμπι . 

Η Μπατσάν Καούρ Αθβάλ ήταν η μητριάρχης της οικογένειας, την οποία η νύφη της περιέγραφε ως «ελεγκτική»  και λέγεται ότι φερόταν στην Σουρτζίτ σαν σκλάβα.  Επιθυμώντας λίγη ανεξαρτησία, η Σουρτζίτ βρήκε δουλειά ως τελωνειακή πράκτορας στην HM Customs and Excise στο αεροδρόμιο Χίθροου του Λονδίνου . Άρχισε να ντύνεται με ρούχα δυτικού τύπου, να βάφεται και να κοινωνικοποιείται με τους συναδέλφους της.  Τόσο η Μπατσάν Καούρ όσο και η Σουκντέβ την ξυλοκοπούσαν και την κακοποιούσαν για να προσπαθήσουν να την κάνουν να συμμορφωθεί με τα πρότυπά τους και η Σουκντέβ άρχισε να την κατασκοπεύει ενώ ήταν έξω με τους συναδέλφους της, τελικά εντοπίζοντάς την με έναν άλλο άνδρα.  Είχε δημιουργήσει μια σχέση με κάποιον που είχε γνωρίσει στη δουλειά και είχε εξωσυζυγική σχέση. Όταν αυτό αποκαλύφθηκε, ζήτησε διαζύγιο.

Κατά τον χρόνο της εξαφάνισής της, η Surjit και ο Sukhdev διέμεναν στο Hayes , στο δήμο του Hillingdon στο Λονδίνο .  Έμεναν δίπλα στη μητέρα της Sukhdev, τον αδελφό της Hardev Athwal και την κουνιάδα της Sarbjit Athwal και είχαν δύο παιδιά. 

Δολοφονία

Τον Δεκέμβριο του 1998, πραγματοποιήθηκε μια συνάντηση στο σπίτι της Bachan Kaur Athwal. Παρόντες ήταν η κόρη της, Bhajan Kaur Bhinder, οι δύο γιοι της και η νύφη της, Sarbjit. Υποστηρίζεται ότι η Bachan Kaur είπε στους άλλους συμμετέχοντες ότι σκόπευε να «ξεφορτωθεί» τη Surjit και ότι θα την πήγαινε στην Ινδία, όπου είχαν ήδη γίνει σχέδια για την επίτευξη αυτού του στόχου. 

Εν τω μεταξύ, αφού αρχικά αρνήθηκε να συμφωνήσει σε διαζύγιο, η Μπατσάν Καούρ είπε στην Σουρτζίτ ότι το διαζύγιο θα μπορούσε να προχωρήσει αν τη συνόδευε σε δύο γάμους στην Ινδία. Το ζευγάρι πέταξε στο Δελχί στις 4 Δεκεμβρίου 1998. Στο αεροδρόμιο τους υποδέχτηκε ο αδελφός της Μπατσάν Καούρ, Ντάρσαν Σινγκ, και στις 5 και 6 Δεκεμβρίου παρευρέθηκαν σε δύο γάμους στην αγροτική Παντζάμπ. Μετά τους γάμους, η Σουρτζίτ πήγε σε ένα ταξιδιωτικό πρακτορείο για να προσπαθήσει να εξασφαλίσει μια νωρίτερα πτήση επιστροφής, αλλά δεν μπόρεσε να το κάνει και δεν επέστρεψε στις 18 Δεκεμβρίου όπως είχε αρχικά προγραμματιστεί.

Όταν η Surjit δεν επέστρεψε και τέθηκαν ερωτήσεις σχετικά με το πού βρισκόταν, η Bachan Kaur και ο Sukhdev έπλεξαν ένα πλέγμα απάτης για να καλύψουν την εξαφάνισή της. Ισχυρίστηκαν ότι είχε δραπετεύσει με έναν άλλο άνδρα στην Ινδία  και ο Sukhdev ισχυρίστηκε ότι μίλησε μαζί της τηλεφωνικά για να επιβεβαιώσει ότι δεν θα επέστρεφε,  ωστόσο είπε σε κάποιον άλλο ότι είχε «φύγει από τη ζωή». Πλαστογράφησαν επιστολές που υποτίθεται ότι προέρχονταν από τη Μητροπολιτική Αστυνομία, τις οποίες έστειλαν στην Ινδική Αστυνομία για να την αποτρέψουν από την έρευνα, και πλαστογράφησαν έγγραφα μεταβίβασης ώστε να μπορέσουν να μεταβιβάσουν το οικονομικό μερίδιο της Surjit από το οικογενειακό σπίτι στους εαυτούς τους. Αποδείχθηκε επίσης ότι ο Sukhdev είχε συνάψει ασφάλεια ζωής για τη Surjit την ημέρα που πέταξε στην Ινδία. Στη συνέχεια υπέβαλε αίτηση διαζυγίου.

Στην πραγματικότητα, οι Μπατσάν και Σουκντέβ είχαν συνωμοτήσει για να δολοφονήσουν τον Σουρτζίτ στην Ινδία. Την πήραν δύο άντρες - ένας εκ των οποίων φέρεται να ήταν αδελφός του Μπατσάν Καούρ - και την ναρκώσανε και την στραγγάλισαν. Το σώμα της πετάχτηκε στον ποταμό Ράβι και δεν έχει βρεθεί ποτέ.  

'Ερευνα

Την επόμενη μέρα από την πτήση της Surjit για το Δελχί, η κουνιάδα της, Sarbjit Athwal, ισχυρίζεται ότι επικοινώνησε με το Crimestoppers UK , αφήνοντας ένα μήνυμα τηλεφωνητή σχετικά με τις ανησυχίες της για την ασφάλεια της Surjit, αλλά δεν έλαβε απάντηση. Όταν η Surjit δεν επέστρεψε στο Ηνωμένο Βασίλειο στις 18 Δεκεμβρίου, έστειλε μια ανώνυμη επιστολή στο τοπικό αστυνομικό τμήμα επαναλαμβάνοντας τις ανησυχίες της. 

Τον Μάιο του 2000, οι Μπατσάν Καούρ, Σουκντέβ Αθβάλ και δύο άλλα μέλη της οικογένειας συνελήφθησαν ως ύποπτοι για συνωμοσία με σκοπό τη δολοφονία  , αλλά αφέθηκαν ελεύθεροι χωρίς να τους απαγγελθούν κατηγορίες. Τα στοιχεία θεωρήθηκαν καθαρά περιστασιακά. 

Η Sarbjit περιέγραψε τα χρόνια που ακολούθησαν την εξαφάνιση της Surjit ως χρόνια που ζούσαν «σε ένα διαρκές κλίμα φόβου». Ουσιαστικά εξαναγκάστηκε και απειλήθηκε να σιωπήσει. Μόλις το 2004, όταν μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο με μια απειλητική για τη ζωή, αγχωτική πάθηση, αποφάσισε να προσπαθήσει να απελευθερωθεί από την οικογένεια Athwal.  Όταν έφυγε από το νοσοκομείο, επέστρεψε στο σπίτι των γονιών της, όπου είπε στον πατέρα της όλα όσα είχαν συμβεί  και τελικά κατάφερε να την πείσει να επιστρέψει στην αστυνομία και να κάνει μια κατάθεση.  Η Sarbjit και η οικογένειά της δέχτηκαν απειλές θανάτου, εκφοβισμό και ως αποτέλεσμα αποκλείστηκαν από την τοπική κοινότητα των Σιχ. 

Το 2005, αφού ο Sarbjit είχε δώσει κατάθεση στην αστυνομία, οι βρετανικές αρχές άνοιξαν ξανά την υπόθεση δολοφονίας.

Η δήλωση της Sarbjit αναφερόταν στην οικογενειακή συνάντηση στην οποία συζητήθηκε το σχέδιο για την «εξόντωση» του Surjit και ισχυριζόταν επίσης ότι η Bachan Kaur της είχε πει ρητά ότι ο Surjit είχε σκοτωθεί στην Ινδία και είχε πεταχτεί στο ποτάμι. 

Στις 3 Νοεμβρίου 2005, μία από τις κόρες του Μπατσάν Καούρ συνελήφθη και ανακρίθηκε σχετικά με την οικογενειακή συνάντηση του Δεκεμβρίου 1998. Αρνήθηκε ότι ήταν στη συνάντηση, αλλά παραδέχτηκε ότι η μητέρα της τής είχε πει ότι ο Σουρτζίτ είχε σκοτωθεί. Αργότερα υποχώρησε και ισχυρίστηκε ότι δεν θυμόταν τίποτα για μια τέτοια συζήτηση, αλλά αναγκάστηκε να καταθέσει ως εχθρική μάρτυρας στη δίκη. 

Αξιωματικοί της Μητροπολιτικής Αστυνομίας, με επικεφαλής τον Επιθεωρητή Κλάιβ Ντρίσκολ, ταξίδεψαν στην Ινδία για να συγκεντρώσουν στοιχεία και να ανακρίνουν υπόπτους και, μετά από μια περίπλοκη έρευνα, οι Μπατσάν Κάουρ και Σουκντέβ Αθβαλ κατηγορήθηκαν για συνωμοσία σε φόνο τον Νοέμβριο του 2005 και για φόνο τον Αύγουστο του 2006. 

Νομικές διαδικασίες

Οι Bachan Kaur Athwal και Sukhdev Athwal δικάστηκαν στο Old Bailey την άνοιξη του 2007. Η δίκη, με επικεφαλής τον Michael Worsley QC και τον DI Gill Barratt, διήρκεσε τρεις μήνες.  Η Sarbjit πέρασε τρεισήμισι ημέρες καταθέτοντας και εξετάζοντας κατ' αντιπαράσταση .  Ήταν το πρώτο άτομο που κατέθεσε εναντίον των μελών της οικογένειάς της σε ανοιχτό δικαστήριο, σε μια βρετανική δίκη για φόνο τιμής. 

Τόσο η Μπατσάν Καούρ Αθβάλ όσο και η Σουκντέβ Αθβάλ κρίθηκαν ένοχες για φόνο. Η Μπατσάν Καούρ καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη με ελάχιστη ποινή 20 ετών. Η Κάρεν ΜακΒέι της εφημερίδας The Guardian δήλωσε ότι η Μπατσάν ήταν «μία από τις γηραιότερες γυναίκες στην ποινική ιστορία που καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη». Ήταν 70 ετών κατά τη στιγμή της καταδίκης. ^{[ 6 ]} Η Σουκντέβ καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη με ελάχιστη ποινή 27 ετών.

Τον Μάρτιο του 2009, η Μπατσάν Καούρ άσκησε έφεση τόσο κατά της καταδίκης της όσο και κατά της ποινής της. Η έφεσή της απορρίφθηκε, αλλά η ελάχιστη ποινή φυλάκισης μειώθηκε στα 15 χρόνια. Κρίθηκε ότι η αρχική ποινή ήταν «προφανώς υπερβολική» λόγω της προχωρημένης ηλικίας της και των «σοβαρών πολιτισμικών δυσκολιών που θα αντιμετωπίσει (η Μπατσάν)» στη φυλακή. 

Ο Σουκντέβ άσκησε έφεση κατά της ποινής του, αλλά όχι κατά της καταδίκης του. Η ελάχιστη ποινή μειώθηκε δεόντως στα 20 χρόνια. 

Συνέπεια

Τα παιδιά της Surjit τέθηκαν υπό την φροντίδα των Κοινωνικών Υπηρεσιών όταν συνελήφθη ο πατέρας τους. 

Τον Ιανουάριο του 2008, εκδόθηκε εντολή δήμευσης για την ανάκτηση των εσόδων που απέκτησαν οι Bachan Kaur και Sukhdev Athwal όταν μεταβίβασαν δόλια την κυριότητα του προηγούμενου σπιτιού του Surjit στους εαυτούς τους. Ο Sukhdev είχε πλαστογραφήσει την υπογραφή του Surjit στα έγγραφα το 2004 και το σπίτι πουλήθηκε το 2007, τα χρήματα κατατέθηκαν στον λογαριασμό του Bachan Kaur και στη συνέχεια μεταφέρθηκαν γρήγορα στους τραπεζικούς λογαριασμούς διαφόρων μελών της οικογένειας.  Αφού αναγκάστηκε να επιστρέψει το μερίδιο των εσόδων που θα ανήκε στη Surjit, αυτό απονεμήθηκε στα δύο παιδιά της μέσω εντολής αποζημίωσης . 

Ο αδελφός της Surjit, Jagdeesh, ο οποίος αγωνίστηκε αδιάκοπα για δράση μετά την εξαφάνιση της αδερφής του, συνέχισε να επιδιώκει την δίωξη όσων ευθύνονται άμεσα για τη δολοφονία του Surjit.  Το 2013, έγραψε στον Βρετανό πρωθυπουργό, David Cameron , ζητώντας του να «πιέσει τον Ινδό πρωθυπουργό» ώστε το Κεντρικό Γραφείο Ερευνών (CBI) της Ινδίας να διερευνήσει εκ νέου την υπόθεση. Σε απάντηση, το Υπουργείο Εξωτερικών και Κοινοπολιτείας δήλωσε: «Δεν μπορούμε να παρέμβουμε στις νομικές διαδικασίες άλλης χώρας, όπως ακριβώς δεν μπορούν να παρέμβουν και αυτές στις δικές μας». Οι δολοφόνοι του Surjit παραμένουν ελεύθεροι.

Στα μέσα ενημέρωσης

Ο Ντόναλ ΜακΙντάιρ , δημοσιογράφος που καλύπτει τον ποινικό τομέα, γύρισε ένα ντοκιμαντέρ για την υπόθεση. ( CBS Reality: Murder Files. Σειρά 1, Επεισόδιο 7 ) 

Η αστυνομική σειρά του Really (τηλεοπτικό κανάλι) , "The Killer in My Family" (Σειρά 1, Επεισόδιο 5 - Bachan Kaur Athwal ), κάλυψε επίσης την υπόθεση. 

Τον Σεπτέμβριο του 2022, η ιστορία του Surjit παρουσιάστηκε στο podcast Method & Madness.

Τον Ιούνιο του 2023, η ιστορία του Surjit επανεξετάστηκε στη δεύτερη σεζόν του «When Missing Turns to Murder».

Shafilea Ahmed

 Η Σαφιλέα Ιφτικχάρ Αχμέντ ( Παντζάμπι και Ουρντού : شفیلیہ افتخار احمد , 14 Ιουλίου 1986 - 11 Σεπτεμβρίου 2003) ήταν μια Βρετανο-Πακιστανή κοπέλα που δολοφονήθηκε από τους γονείς της σε μια δολοφονία τιμής σε ηλικία 17 ετών, λόγω της άρνησής της να δεχτεί έναν αναγκαστικό γάμο .

Επτά χρόνια αργότερα, η αδερφή του Άχμεντ είπε στην αστυνομία ότι δολοφονήθηκε από τους γονείς της, οι οποίοι φυλακίστηκαν για τουλάχιστον 25 χρόνια τον Αύγουστο του 2012. Έχει τεθεί σε συζήτηση η πιθανότητα άλλα άτομα να έχουν βοηθήσει τους γονείς της να ξεφορτωθούν τη σορό της κόρης τους. Μετά τη δίκη των γονέων, ο διευθύνων σύμβουλος του Συμβουλίου Τζαμιών του Μπράντφορντ ενθάρρυνε οποιονδήποτε είχε πληροφορίες σχετικά με την υπόθεση να προσέλθει με πληροφορίες για να βοηθήσει την αστυνομία.

Φόντο

Ο πατέρας της Shafilea, Iftikhar Ahmed, γεννήθηκε στο χωριό Uttam στην περιοχή Gujrat . Είναι φυσικός ομιλητής της Punjabi και μετανάστευσε στην Αγγλία με την οικογένειά του όταν ήταν 10 ετών. Αργότερα επισκέφθηκε τη Δανία, όπου πήγε σε ένα πάρτι και γνώρισε τη Δανή Vivi Lone Anderson, η οποία ήταν Χριστιανή. Παντρεύτηκαν με πολιτικό γάμο στην Κοπεγχάγη το 1980 και αργότερα απέκτησαν έναν γιο ονόματι Tony. Η οικογένειά του, ιδιαίτερα ορισμένοι από τους άνδρες συγγενείς του, δεν δέχτηκαν τη σχέση του με την Anderson. Η οικογένεια παρέμεινε σε καλή διάθεση μέχρι που ο Iftikhar επέστρεψε στο Πακιστάν κατόπιν αιτήματος της οικογένειάς του πέντε χρόνια αργότερα λόγω του θανάτου της μητέρας του. Το 1985, αναγκάστηκε σε προξενιό γάμο από την οικογένειά του με την ξαδέρφη του, Farzana Ahmed, η οποία απείλησε να αυτοκτονήσει αν αρνιόταν να την παντρευτεί.

Μετά τον γάμο, ο Ιφτικχάρ τηλεφώνησε στην Άντερσον για να της πει ότι επέστρεφε στην Αγγλία και της ζήτησε να συγκατοικήσει μαζί του. Δεν της είπε ότι είχε πάρει δεύτερη σύζυγο. Οι νεόνυμφοι μετακόμισαν σε μια κυρίως ασιατική περιοχή του Μπράντφορντ . Ο Ιφτικχάρ και η Φαρζάνα, η οποία ήταν τότε σε προχωρημένη εγκυμοσύνη, είχαν ήδη συγκατοικήσει όταν έφτασε η Άντερσον. Ο Ιφτικχάρ παραδέχτηκε στη συνέχεια ότι παντρεύτηκε τη Φαρζάνα, καθώς ο γάμος τους είχε προγραμματιστεί από την οικογένειά τους ως παιδιά. Αναστατωμένος, ο Άντερσον υπέβαλε αίτηση διαζυγίου και έφυγε από το διαμέρισμα τον ίδιο μήνα που εκείνη είχε εισέλθει στην Αγγλία. Ο Ιφτικχάρ και η Άντερσον διέκοψαν την επαφή μέχρι που ο Ιφτικχάρ τηλεφώνησε για να της πει ότι η Φαρζάνα θα γεννούσε μια κόρη. Ο Ιφτικχάρ της είπε ότι αν αυτός και η Φαρζάνα αποκτούσαν κορίτσι, δεν θα της επέτρεπε να μεγαλώσει «χωρίς αυστηρή ισλαμική καθοδήγηση». Μόλις ο Ιφτικχάρ παντρεύτηκε τη Φαρζάνα, αποστασιοποιήθηκε από τη δυτική κουλτούρα που απολάμβανε προηγουμένως. 

Η Shafilea "Shaf" Ahmed γεννήθηκε στις 14 Ιουλίου 1986 στο Μπράντφορντ.  Η οικογένεια αργότερα μετακόμισε στην περιοχή Great Sankey του Γουόρινγκτον.  Η Shafilea φοίτησε στο Λύκειο Great Sankey ,  στο Κολέγιο Barrowhall,  και στο Κολέγιο Priestley από τον Σεπτέμβριο του 2003.  Ήταν μαθήτρια A-Level και ήλπιζε να γίνει δικηγόρος.

Μεγαλώνοντας, η Shafilea υπέφερε από κακοποίηση παιδιών , τόσο σωματική όσο και συναισθηματική. Η δασκάλα της ανέφερε ότι είδε έναν μώλωπα και ένα κόψιμο στο χείλος της, τα οποία η Shafilea απέδωσε σε «ξυλοδαρμό» από τους γονείς της. Τον Φεβρουάριο του 2003, η Shafilea έφυγε από το σπίτι και ζήτησε από τις κοινωνικές υπηρεσίες να τη βοηθήσουν να βρει ένα μέρος για να ζήσει. Θεωρούσε τον εαυτό της άστεγη και τοποθετήθηκε σε επείγουσα διαμονή σε ξενοδοχείο από το Δημοτικό Συμβούλιο του Warrington .  Όταν επικοινώνησε με τις κοινωνικές υπηρεσίες, είπε ότι είχε βιώσει ενδοοικογενειακή βία από την ηλικία των 15 ετών,  και αυτό αναφέρθηκε ότι είχε κλιμακωθεί τους μήνες πριν από τον θάνατό της.  Στην αίτησή της στο συμβούλιο, δήλωσε ότι «ο ένας γονέας την κρατούσε ενώ ο άλλος την χτυπούσε». Η αίτησή της οφειλόταν επίσης στον φόβο της απαγωγής της στο Πακιστάν από τους γονείς της και της υποβολής της σε αναγκαστικό γάμο παιδιών. Οι υπηρεσίες αργότερα θεωρήθηκαν αργές στο να βοηθήσουν τη Shafilea. 

Κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού στο Πακιστάν τον Φεβρουάριο του 2003,  η Shafilea είχε καταπιεί χλωρίνη σε αυτό που αναφέρθηκε ως απόπειρα αυτοκτονίας . Οι γονείς της ισχυρίστηκαν ότι επρόκειτο για ένα απλό λάθος και ότι είχε πιει τη χλωρίνη κατά τη διάρκεια μιας διακοπής ρεύματος επειδή νόμιζε ότι ήταν στοματικό διάλυμα, έναν ισχυρισμό που οι εισαγγελείς αργότερα χαρακτήρισαν «ένα ηλίθιο και προφανές ψέμα». Η Shafilea υπέστη εκτεταμένη βλάβη στο λαιμό της, για την οποία λάμβανε τακτική φροντίδα κατά τη στιγμή της εξαφάνισής της. Σύμφωνα με δημοσιεύματα των μέσων ενημέρωσης, είχε απορρίψει έναν μνηστήρα σε έναν αναγκαστικό γάμο κατά τη διάρκεια αυτού του ταξιδιού, αν και οι γονείς της αρνήθηκαν ότι έγιναν προσπάθειες να την πιέσουν να συμφωνήσει στον γάμο. 

Δολοφονία

Η Shafilea εξαφανίστηκε στις 11 Σεπτεμβρίου 2003 και αγνοούνταν για μια εβδομάδα πριν οι καθηγητές της ενημερώσουν την αστυνομία. Στη συνέχεια, μια μεγάλη εκστρατεία κάλεσε όποιον είχε πληροφορίες να μιλήσει. Η ηθοποιός Shobna Gulati ηγήθηκε της εκστρατείας των μέσων ενημέρωσης και διάβασε μερικά από τα ποιήματα της Shafilea στην τηλεόραση. Ξεκίνησε ένα εθνικό κυνηγητό, αλλά όταν η Shafilea δεν ζήτησε θεραπεία για τον τραυματισμένο λαιμό της, οι ντετέκτιβ πείστηκαν ότι είχε δολοφονηθεί σε μια πιθανή δολοφονία τιμής που συνδέεται με την απόρριψη του Πακιστανού μνηστήρα της.  Ο επιθεωρητής Geraint Jones δήλωσε στην Daily Mirror ότι «η οικογένειά της λέει ότι είχε βρεθεί μνηστήρας για εκείνη στο Πακιστάν, αλλά ήταν ελεύθερη να πάρει τις δικές της αποφάσεις». 

Τον Φεβρουάριο του 2004, τα διαμελισμένα λείψανα της Shafilea βρέθηκαν μετά από έντονες πλημμύρες στον ποταμό Kent κοντά στο Sedgwick της Cumbria , περίπου 110 χιλιόμετρα μακριά από το Warrington. Η αστυνομία δήλωσε ότι το πτώμα ήταν σκόπιμα κρυμμένο και ένα χρυσό βραχιόλι "ζιγκ-ζαγκ" και ένα δαχτυλίδι από μπλε τοπάζι που βρέθηκαν με το σώμα αναγνωρίστηκαν από τους γονείς της. Λόγω της προχωρημένης αποσύνθεσης του λείψανός της, η αιτία θανάτου δεν μπόρεσε να προσδιοριστεί από την παθολόγο Alison Armer. Ο αστυνομικός λοχίας Mike Foster δήλωσε σε ακρόαση: "Ο παθολόγος δεν μπόρεσε να προσδιορίσει την αιτία θανάτου, αλλά είπε ότι το σώμα ήταν αυτό μιας νεαρής γυναίκας. Προφανώς, λόγω της κατάστασης του σώματος, δεν μπόρεσε να δώσει περαιτέρω ευρήματα." Η αστυνομία πιστεύει ότι το σώμα πιθανότατα βρισκόταν εκεί από την ημέρα που εξαφανίστηκε ή λίγο αργότερα. Μια δεύτερη νεκροψία που διέταξε ο ιατροδικαστής του South Lakeland, Cyril Prickett, δεν κατάφερε να προσθέσει τίποτα περαιτέρω.  

Ο επιθεωρητής Μάικ Φόρεστερ της Αστυνομίας της Κάμπρια δήλωσε σε ακρόαση της έρευνας ότι «δεν ήταν σαφές εάν είχαν βρεθεί όλα τα μέλη του σώματος της Σαφιλέα» και ότι οι εξετάσεις DNA «έκαναν μια πιθανότητα στο ένα δισεκατομμύριο τα λείψανα να ανήκουν σε κάποιον άλλον εκτός από τη Σαφιλέα». Ο οδοντίατρος της Σαφιλέα δήλωσε ότι ήταν 90% σίγουρος ότι η κάτω γνάθος που βρέθηκε ήταν δική της, αφού εξέτασε τις οδοντιατρικές εργασίες που έγιναν σε αυτήν. 

Οι γονείς της Shafilea αφέθηκαν ελεύθεροι χωρίς κατηγορία μετά από σύντομη σύλληψή τους μαζί με πέντε άλλα μέλη της ευρύτερης οικογένειάς της. Αρκετά από τα ποιήματα της Shafilea κέντρισαν το ενδιαφέρον της αστυνομίας, κυρίως το "I Feel Trapped", το οποίο ερμηνεύτηκε ως αντανάκλαση της απελπισμένης συναισθηματικής κατάστασης της Shafilea. Περιέγραφε μια απελπιστική ζωή με μια οικογένεια που την αγνοούσε και ανέφερε ότι είχε φύγει από το σπίτι αρκετές φορές.  Η φίλη της Shafilea, Sarah Bennett, θυμήθηκε μια περίπτωση όπου η Shafilea είχε χαρακτηριστεί "πόρνη" από τη μητέρα της επειδή έβαφε τα μαλλιά της και φορούσε ψεύτικα νύχια. Η γειτόνισσα Sheila Costello είπε: "Έχει δηλωθεί δύο φορές ως αγνοούμενη και βρέθηκε να μένει με φίλους. Ακούσαμε ότι είχαν έναν καβγά για έναν προκαθορισμένο γάμο και ότι η Shafi το είχε φύγει. Ελπίζω να μην της έχει συμβεί τίποτα τρομερό."

Μετά από τρία χρόνια, η Αστυνομία του Τσέσαϊρ δεν είχε εντοπίσει ύποπτο, αν και οκτώ μέλη της ευρύτερης οικογένειας της Σαφιλέα συνελήφθησαν ως ύποπτα για συνωμοσία με σκοπό την παρακώλυση της δικαιοσύνης .  Οι διώξεις εναντίον τους τέθηκαν στο αρχείο. Σύμφωνα με πληροφορίες, στο πόδι της Σαφιλέα βρέθηκε μια άγνωστη ανθρώπινη τρίχα που δεν ανήκε σε μέλη της άμεσης οικογένειάς της.  Τον Ιανουάριο του 2008, η ιατροδικαστική έρευνα έκρινε ότι η Σαφιλέα είχε πέσει θύμα μιας «απεχθούς δολοφονίας». 

Δίκη και φυλάκιση γονέων

Στις 25 Αυγούστου 2010, σχεδόν επτά χρόνια μετά την εξαφάνιση και τη δολοφονία της Shafilea, η μικρότερη αδερφή της, Alesha, οργάνωσε μια ληστεία που έλαβε χώρα στο σπίτι των γονιών της, ενώ εκείνη, ο αδερφός της, οι αδερφές της και οι γονείς της ήταν στο σπίτι.  Η Alesha συνελήφθη και αποκαλύφθηκε κατά τη διάρκεια αστυνομικής ανάκρισης ότι οι γονείς της είχαν σκοτώσει τη Shafilea.  Είπε στην αστυνομία ότι αφού προσπάθησαν να αναγκάσουν τη Shafilea να δεχτεί τον προξενημένο γάμο, οι γονείς της φοβήθηκαν ότι η άρνησή της θα έφερνε ντροπή στην οικογένεια, οπότε ο πατέρας τους έβαλε μια πλαστική σακούλα στο στόμα της και την έπνιξε. 

Στις 7 Σεπτεμβρίου 2011, η αστυνομία του Τσέσαϊρ ανακοίνωσε ότι οι γονείς της Σαφιλέα κατηγορήθηκαν για τη δολοφονία της.  Η δίκη τους ξεκίνησε στο Δικαστήριο του Τσέστερ τον Μάιο του 2012 και και οι δύο κρίθηκαν ένοχοι για φόνο και καταδικάστηκαν σε ισόβια κάθειρξη με ελάχιστη ποινή 25 ετών στις 3 Αυγούστου 2012. Ο δικαστής Ρόντερικ Έβανς δήλωσε: «Η προσδοκία ότι θα ζούσε σε ένα σφραγισμένο πολιτιστικό περιβάλλον ξεχωριστό από τον πολιτισμό της χώρας στην οποία ζούσε ήταν μη ρεαλιστική, καταστροφική και σκληρή».  Η αστυνομία του Τσέσαϊρ σκόπιμα δεν αναφέρθηκε στα γεγονότα ως «δολοφονία τιμής» επειδή δεν αναγνωρίζει νομικά τον όρο, διευκρινίζοντας ότι αυτό που είχε συμβεί ήταν απλώς δολοφονία. 

Μετά τη δίκη, λέγεται ότι η αστυνομία εξέταζε το ενδεχόμενο οι γονείς της Shafilea να είχαν βοήθεια όταν πέταξαν το σώμα της το 2003, και ότι εξέταζαν νέες πληροφορίες που αποκαλύφθηκαν κατά τη διάρκεια της δίκης. Τον Αύγουστο του 2012, ο διευθύνων σύμβουλος του Συμβουλίου Τζαμιών του Μπράντφορντ ενθάρρυνε όποιον γνώριζε την υπόθεση να καταγγείλει και είπε ότι η ομάδα του θα βοηθούσε την αστυνομία. 

Συνέπεια

Μετά την καταδίκη των γονιών της Shafilea, η στενή της φίλη Melissa Powner διάβασε μια δήλωση έξω από το δικαστήριο:

Περιμέναμε αυτή την ημέρα για πολλά χρόνια. Παρακολουθούσαμε τους δολοφόνους της να περιφέρονται ελεύθεροι, όμως σήμερα ακούσαμε αυτά τα σημαντικά λόγια: λόγια που επιτέλους απέδωσαν στη φίλη μας τη δικαιοσύνη που της αξίζει. Η Shafilea ήταν μια στοργική, γεμάτη πνεύμα και γενναία νεαρή κοπέλα που, ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές της, πάντα προσπαθούσε να παραμένει θετική και αισιόδοξη ότι κι αυτή μια μέρα θα μπορούσε να ζήσει την ειρηνική και ευτυχισμένη ζωή που της άξιζε. Η Shafilea ήταν μια εξαιρετικά έξυπνη νεαρή κοπέλα για την οποία δεν έχουμε καμία αμφιβολία ότι θα είχε πετύχει τις προσωπικές της φιλοδοξίες να γίνει δικηγόρος, όμως αυτή η ευκαιρία της αφαιρέθηκε άδικα. Αν υπάρχει ένα πράγμα που προσευχόμαστε να προκύψει από αυτό, είναι το όμορφο πρόσωπό της και η τραγική της ιστορία να εμπνεύσουν άλλους να ζητήσουν βοήθεια για να συνειδητοποιήσουν ότι αυτό το είδος άθλιας μεταχείρισης -ανεξάρτητα από την κουλτούρα ή το υπόβαθρο κάποιου- δεν είναι αποδεκτό και υπάρχει διέξοδος. 

Στις 14 Ιουλίου 2015, πραγματοποιήθηκε η πρώτη Εθνική Ημέρα Μνήμης για τα Θύματα Εγκλημάτων Τιμής. Διοργανώνεται από το φιλανθρωπικό ίδρυμα Karma Nirvana με έδρα το Λιντς και πραγματοποιείται κάθε χρόνο στα γενέθλια της Shafilea.

Rania Alayed

 Η Ράνια Αλαγέντ ήταν μια 25χρονη μητέρα τριών παιδιών που δολοφονήθηκε από τον σύζυγό της τον Ιούνιο του 2013, στο Σάλφορντ του Μείζονος Μάντσεστερ στην Αγγλία. Ο αρχιντετέκτιβ επιθεωρητής της αστυνομίας του Μείζονος Μάντσεστερ (GMP), Μπιλ Ριντ, χαρακτήρισε την υπόθεση ως δολοφονία  τιμής και οι εισαγγελείς δήλωσαν ότι δολοφονήθηκε επειδή προσπάθησε να επιτύχει ανεξαρτησία από τον σύζυγό της. Τα λείψανα της Αλαγέντ βρέθηκαν τον Φεβρουάριο του 2025.

Φόντο

Η Αλαγέντ ήταν παλαιστινιακής καταγωγής. μεγάλωσε σε στρατόπεδα προσφύγων στη Συρία, όπου γνώρισε τον σύζυγό της Άχμεντ Αλ-Χάτιμπ, τον οποίο παντρεύτηκε σε ηλικία 15 ετών.  Ο Αλ-Χάτιμπ, ο οποίς ήταν σιδηρουργός στο επάγγελμα και εννέα χρόνια μεγαλύτερος από την Αλαγέντ, ήταν γνωστός για τη βία που άσκησε απέναντί ​​της από νεαρή ηλικία. 

Τον Φεβρουάριο του 2005, το ζευγάρι μετακόμισε στο Ηνωμένο Βασίλειο, αρχικά στο Νόρτον του Τίσαϊντ,  προτού μετακομίσει στο Σάλφορντ .

Σύμφωνα με μαρτυρία στο Δικαστήριο του Μάντσεστερ , μετά τη μετακόμιση στην Αγγλία, ο Αλ-Χατίμπ άρχισε να ζηλεύει και να ασκεί ολοένα και μεγαλύτερη επιρροή στην Αλαγέντ και την υπέβαλε σε χρόνια ενδοοικογενειακής και σεξουαλικής βίας. Τον Ιανουάριο του 2013, τον κατήγγειλε στην αστυνομία για ενδοοικογενειακή βία, έλαβε εντολή μη σεξουαλικής παρενόχλησης και μετακόμισε σε έναν ξενώνα αστέγων,  από όπου αυτή και τα παιδιά της στη συνέχεια στεγάστηκαν στο  Τσίταμ Χιλ , Μάρτιος 2013. 

Μετά τον χωρισμό, παρακολούθησε μαθήματα αγγλικών στο Openshaw College, έκανε νέους φίλους και «αγκάλιασε» τη νέα της ζωή. Ο Al-Khatib διέμενε με την οικογένειά του στο κοντινό Gorton .

Το ζευγάρι είχε τρία παιδιά, δύο αγόρια και ένα κορίτσι,  και ήταν χωρισμένοι μόνο για λίγους μήνες μέχρι τον θάνατό της, σε ηλικία 25 ετών. 

Έγκλημα και ταφή

Στις 7 Ιουνίου 2013, με την προτροπή του εν διαστάσει συζύγου της, η Alayed πήγε στο σπίτι του κουνιάδου της στο Σάλφορντ.  Σύμφωνα με τον Al-Khatib, επρόκειτο να αφήσει τα παιδιά τους μαζί του για το Σαββατοκύριακο και να συζητήσουν σχέδια για τη φροντίδα των παιδιών. 

Πριν από την άφιξη της Alayed, ο αδελφός της Al-Khatib, Muhanned, είχε διώξει τη σύντροφό του και τα παιδιά του από το ακίνητο και περίπου 45 λεπτά μετά την άφιξη του Alayed εθεάθη να φεύγει ο ίδιος από το ακίνητο, παίρνοντας μαζί του τα παιδιά της. Ο Al-Khatib έφυγε λίγο αργότερα, φορώντας μερικά από τα ρούχα της Alayed σε μια προσπάθεια να δώσει την εντύπωση ότι είχε φύγει από το ακίνητο ζωντανή. Κατά την επιστροφή του, έβαλε το σώμα της σε μια βαλίτσα, η οποία στη συνέχεια μεταφέρθηκε στο τροχόσπιτο του Muhanned και μεταφέρθηκε σε άγνωστο τόπο ταφής. 

Αφού ο Αλ-Χάτιμπ σκότωσε την Αλαγέντ, απέκτησε πρόσβαση στους λογαριασμούς της στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και έστειλε μηνύματα στην οικογένειά της προσποιούμενος ότι ήταν η ίδια και ισχυριζόμενος ότι είχε μετακομίσει στην Τουρκία . Ο Μουχάνεντ έδωσε το κινητό της τηλέφωνο σε έναν γνωστό που ταξίδευε στην Τουρκία και τον έβαλε να στείλει μήνυμα στον πατέρα της από εκεί για να πει ότι θα ξαναπαντρευόταν. 

Οι φίλοι εξέφρασαν ανησυχίες για την ευημερία της Alayed όταν δεν παρευρέθηκε σε μια συνάντηση στις 8 Ιουνίου και αυτή η πληροφορία διαβιβάστηκε από την αστυνομία του Κλίβελαντ στην αστυνομία του Μείζονος Μάντσεστερ στις 9 Ιουνίου.  Ωστόσο, μόλις στις 2 Ιουλίου, και μετά από ένα τηλεφώνημα από τον θείο της στο Λίβανο , αντιμετωπίστηκε επίσημα ως αγνοούμενη. 

Όταν ανακρίθηκε στις 3 Ιουλίου 2013, ο Al-Khatib ισχυρίστηκε ότι δεν είχε δει την Alayed για μήνες και ότι πίστευε ότι ζούσε στην Τουρκία ή τη Συρία,  αλλά συνελήφθη στις 4 Ιουλίου ως ύποπτος για φόνο και, λίγο αργότερα, ο Muhanned επικοινώνησε με την αστυνομία και παραδέχτηκε ότι η Alayed ήταν νεκρή.  Ισχυρίστηκε ότι τα λείψανά της θάφτηκαν κοντά σε μια λωρίδα στάθμευσης κατά μήκος της A19 και ο Al-Khatib έδωσε μια παρόμοια εκδοχή, δηλώνοντας ότι την είχε θάψει κοντά στην A19 στο Thirsk . Η έρευνα για τα λείψανα της Alayed κάλυψε ένα τμήμα 19 μιλίων της A19 και συμμετείχαν δύο αστυνομικές δυνάμεις, ομάδες από τους Βασιλικούς Μηχανικούς και τη RAF , μαζί με εξειδικευμένα σκυλιά ανίχνευσης, ιατροδικαστές βοτανολόγους και αρχαιολόγους. Η έρευνα διακόπηκε τον Σεπτέμβριο του 2013, χωρίς επιτυχία.

Τον Φεβρουάριο του 2025, η αστυνομία του Βόρειου Γιορκσάιρ έψαξε και ανέσκαψε ένα κομμάτι γης ακριβώς έξω από ένα σημείο στάθμευσης στον αυτοκινητόδρομο A19 στο Θιρσκ και ήταν σχεδόν σίγουρη ότι βρήκε τα λείψανα της Ράνια Αλαγέντ. Η επίσημη ταυτοποίηση δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί μέχρι τον Νοέμβριο του 2025. 

Δίκη και τιμωρία

Ο Άχμεντ Αλ-Χατίμπ δικάστηκε, μαζί με τους αδελφούς του Χουσεΐν και Μουχάννεντ, στο Δικαστήριο του Μάντσεστερ τον Απρίλιο του 2014. Παρουσίασε την μερική υπεράσπιση της μειωμένης ευθύνης , ισχυριζόμενος ότι ήταν ψυχικά άρρωστος και είχε σκοτώσει την Αλαγέντ σε αυτοάμυνα όταν του εμφανίστηκε με τη μορφή μιας «κακής οπτασίας», ή τζιν .  Καθ' όλη τη διάρκεια της δίκης, σε μια προσπάθεια να πείσει τους ενόρκους ότι ήταν άρρωστος, κουνιόταν πέρα ​​δώθε, χτυπούσε επανειλημμένα το κεφάλι του στο εδώλιο και επιτέθηκε τόσο σε έναν διερμηνέα όσο και στον αδελφό του. 

Η υπεράσπισή του απορρίφθηκε και κρίθηκε ένοχος για φόνο, με τον Δικαστή να δηλώνει:

Το πώς σκοτώσατε τη Ράνια μπορεί να μην μαθευτεί ποτέ, αλλά νομίζω ότι είναι πιθανό να την στραγγαλίσατε ή να την πνίξατε, οι πράξεις σας μετά τη δολοφονία της Ράνια δεν έδειξαν καμία μεταμέλεια - νόμιζες ότι της άξιζε να πεθάνει. [...] Ο γελοίος ισχυρισμός σας ότι όταν σκοτώσατε τη Ράνια ενεργούσατε σε αυτοάμυνα αφού την είδατε να μετατρέπεται σε διάβολο που προσπαθούσε να σας στραγγαλίσει ήταν μια περαιτέρω προσβολή στη μνήμη της και στην ευφυΐα των ενόρκων. 

Καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη με ελάχιστη ποινή 20 ετών.  Επιπλέον, δήλωσε ένοχος για « παρακώλυση της δικαιοσύνης » επειδή μετακίνησε τη σορό μακριά από τα μάτια των αρχών.

Ο Μουχάννεντ Αλ-Χατίμπ αθωώθηκε για την κατηγορία της δολοφονίας. Ομολόγησε την ενοχή του για «πρόθεση παρακώλυσης της δικαιοσύνης». Η ποινή του μειώθηκε σε τρία χρόνια φυλάκισης επειδή οι πληροφορίες που έδωσε βοήθησαν στην επιτυχή δίωξη των αδελφών του. 

Ο Χουσεΐν Αλ-Χατίμπ καταδικάστηκε για «πρόθεση παρακώλυσης της δικαιοσύνης» και καταδικάστηκε σε φυλάκιση τεσσάρων ετών.

Συνέπεια

Η υπόθεση της Alayed ήταν μία από τις τρεις υποθέσεις του 2013 που εμπίπτουν στη δικαιοδοσία της Αστυνομίας του Μείζονος Μάντσεστερ (GMP) και στις οποίες ένα γνωστό θύμα ενδοοικογενειακής βίας δολοφονήθηκε από τον σύντροφό του. Η Ανεξάρτητη Επιτροπή Παραπόνων Αστυνομίας (IPCC), η οποία χρειάστηκε περισσότερα από τέσσερα χρόνια για να ολοκληρώσει την έρευνά της, διαπίστωσε «πολύ σοβαρές ανησυχίες» και «επαναλαμβανόμενα προβλήματα συστημάτων» στον τρόπο με τον οποίο η GMP χειρίστηκε υποθέσεις ενδοοικογενειακής βίας. 

Διάφορα μέλη του προσωπικού της GMP που ερευνήθηκαν για τον χειρισμό της υπόθεσης του Alayed διαπιστώθηκε ότι επέδειξαν «κακή» ή «μη ικανοποιητική» απόδοση από την IPCC. Ωστόσο, κανένας δεν τιμωρήθηκε πειθαρχικά για ανάρμοστη συμπεριφορά από την αστυνομία του Μείζονος Μάντσεστερ.