Agnes Baden-Powell

 Η Άγκνες Σμιθ Μπέιντεν-Πάουελ (16 Δεκεμβρίου 1858 - 2 Ιουνίου 1945) ήταν η νεότερη αδελφή του Ρόμπερτ Μπέιντεν-Πάουελ, 1ου Βαρόνου Μπέιντεν-Πάουελ , και ήταν ιδιαίτερα γνωστή για το έργο της στην ίδρυση του κινήματος των Οδηγών ως γυναικείου αντίστοιχου του Προσκοπικού Κινήματος του μεγαλύτερου αδελφού της .

Πρώιμη ζωή

Η Άγκνες ήταν το δέκατο τρίτο από τα δεκατέσσερα παιδιά του πατέρα της, του Αιδεσιμότατου Καθηγητή Μπέιντεν Πάουελ , ο οποίος είχε μείνει χήρος δύο φορές στο παρελθόν. Διετέλεσε Καθηγητής Γεωμετρίας Σαβίλιαν στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης από το 1827 έως το 1860. Ήταν η τρίτη κόρη της μητέρας της, αλλά οι δύο μεγαλύτερες είχαν πεθάνει πριν γεννηθεί η Άγκνες, επομένως ήταν η μόνη επιζώσα κόρη της μητέρας της. 

Η μητέρα της, Ενριέτα Γκρέις το γένος Σμιθ, ήταν μια ταλαντούχα μουσικός και καλλιτέχνιδα· ήταν η μεγαλύτερη κόρη του Ναυάρχου Γουίλιαμ Χένρι Σμιθ και της συζύγου του Ανναρέλλα .

Εκτός από τον Ρόμπερτ που ήδη αναφέρθηκε παραπάνω, μεταξύ των αδελφών της Άγκνες ήταν οι Γουόρινγκτον Μπέιντεν-Πάουελ , Σερ Τζορτζ Μπέιντεν-Πάουελ , Φρανκ Μπέιντεν-Πάουελ και Μπέιντεν-Μπέιντεν-Πάουελ .

Όταν η Άγκνες ήταν μόλις δύο ετών, ο πατέρας της πέθανε, αφήνοντας τη χήρα του με δέκα παιδιά να φροντίσει, το μικρότερο μόλις λίγων μηνών. Για να τον τιμήσει μετά τον θάνατό του, η μητέρα της Άγκνες, Ενριέτα, πρόσθεσε το μικρό του όνομα, Μπάντεν, στο επώνυμό τους Πάουελ και αυτός ο κλάδος της οικογένειας έκτοτε είναι γνωστός ως Μπάντεν-Πάουελ. 

Ο θάνατος του πατέρα της Agnes, Baden, άφησε την οικογένεια υπό τον αυστηρό έλεγχο της Henrietta, η οποία ήταν αποφασισμένη να ενσταλάξει στα παιδιά της την επιθυμία να πετύχουν. Ο αδελφός της Agnes, Robert, φέρεται να είπε: «Όλο το μυστικό της σχέσης μου κρυβόταν με τη μητέρα μου».

Η Άγκνες ως ενήλικη

Η Άγκνες έγινε μια καταξιωμένη μουσικός, παίζοντας όργανο, πιάνο και βιολί. Τα ποικίλα ενδιαφέροντά της περιλάμβαναν τη φυσική ιστορία και την αστρονομία, και διατηρούσε μέλισσες, πουλιά και πεταλούδες στο σπίτι της. Με τον μικρότερο αδελφό της, Μπάντεν Μπ.Π. , η Άγκνες κατασκεύασε αεροναυτικά αερόστατα , δουλεύοντας το μετάξι για το περίβλημα, και πραγματοποίησαν πολλές πτήσεις μαζί. Αργότερα τον βοήθησε στην κατασκευή και πτήση των δικών τους ανεμόπτερων και αεροπλάνων. Η Άγκνες ήταν επίτιμη σύντροφος της Βασιλικής Αεροναυτικής Εταιρείας από το 1938. 

Τον Απρίλιο του 1901, η Άγκνες αρραβωνιάστηκε τον Σερ Γουίλιαμ Μπίσετ Μπέρι , Πρόεδρο του Κοινοβουλίου της Νότιας Αφρικής,  αλλά δεν παντρεύτηκαν.

Διετέλεσε για μερικά χρόνια πρόεδρος του Τμήματος Γουέστμινστερ του Ερυθρού Σταυρού και εργάστηκε για την Ένωση του Ελέους και για τη Συντεχνία Κεντημάτων της Βασίλισσας Μαρίας. 

Οδηγός κίνησης

Μετά την ίδρυση του Συλλόγου Προσκόπων , ο Ρόμπερτ Μπέιντεν-Πάουελ οργάνωσε μια συγκέντρωση Προσκόπων στο Κρίσταλ Πάλας του Λονδίνου το 1909. Ανάμεσα στις χιλιάδες Προσκόπων που συγκεντρώθηκαν, υπήρχαν αρκετές εκατοντάδες κορίτσια, εγγεγραμμένα ως Πρόσκοποι, καθώς και μια μικρή ομάδα κοριτσιών, ντυμένων με στολές Προσκόπων, που είχαν φτάσει αργά και είχαν εισβάλει στην εκδήλωση χωρίς εισιτήρια - αλλά έλαβαν δημοσιότητα.

Η κοινή γνώμη εκείνη την εποχή ήταν κατά των μικτών δραστηριοτήτων για κορίτσια και η αυξανόμενη πίεση έπεισε τον Ρόμπερτ Μπέιντεν-Πάουελ να εξετάσει το ενδεχόμενο ίδρυσης ξεχωριστής οργάνωσης για τους Προσκόπους και, έχοντας απορριφθεί από τις εταιρείες πρώτων βοηθειών, προσέγγισε την αδερφή του, Άγκνες, η οποία δέχτηκε απρόθυμα να αναλάβει την οργάνωση της νέας αδελφής ομάδας, των Οδηγών . Ο χαρακτήρας της Άγκνες Μπέιντεν-Πάουελ ήταν χρήσιμος στην αντιμετώπιση των αρνητικών απόψεων για τις νέες Οδηγούς. Ένας φίλος έγραψε γι' αυτήν:

Όποιος είχε έρθει σε επαφή με την ευγενική της επιρροή, το ενδιαφέρον της για όλες τις γυναικείες τέχνες και την αγάπη της για τα πουλιά, τα έντομα και τα λουλούδια, θα χλεύαζε την ιδέα ότι ήταν πρόεδρος ενός είδους Σώματος Δοκίμων Αμαζόνων. 

Στα τέλη του 1909, ο Robert Baden-Powell δημοσίευσε τα βιβλία «Pamphlet A: Baden-Powell Girl Guides, a Suggestion for Character Training for Girls: Organization»  και «Pamphlet B: Baden-Powell Girl Guides, a Suggestion for Character Training for Girls: Subjects of Training»  . Αυτά ήταν πρόδρομα του εγχειριδίου, αλλά προκάλεσαν έντονη αντίδραση στον Τύπο.

Το 1910 δημιουργήθηκε ο Σύνδεσμος Οδηγών, με πρόεδρο την Agnes. Μέχρι τον Απρίλιο του 1910, υπήρχαν 6.000 νεαρά κορίτσια εγγεγραμμένα ως Οδηγοί. Το 1912, η ​​Agnes προκάλεσε τη δημιουργία της 1ης Μοναχικής Εταιρείας και ήταν η de facto πρόεδρος του Συνδέσμου Οδηγών .

Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η Agnes έγραψε το πρώτο εγχειρίδιο των Οδηγών. Αυτό ήταν το "Το Εγχειρίδιο για τους Οδηγούς ή Πώς τα Κορίτσια Μπορούν να Βοηθήσουν στην Ανάπτυξη της Αυτοκρατορίας" και δημοσιεύτηκε το 1912, ήταν μια αναδιατύπωση του βιβλίου "Προσκοπισμός για Αγόρια " που είχε γράψει ο Robert αρκετά χρόνια νωρίτερα, αλλά με κεφάλαια που είχε προσθέσει η Agnes σε μια σειρά από θέματα.  Το κίνημα των Οδηγών έλαβε επίσημη αναγνώριση το 1915. Στις αρχές του 1916, η νεαρή κουνιάδα της Agnes, Olave Baden-Powell , διορίστηκε Επίτροπος της Κομητείας του Sussex και τον Σεπτέμβριο του 1916 οι νέοι Επίτροποι της Κομητείας ψήφισαν την Olave για τη νέα θέση της Αρχηγού Οδηγού, αναθέτοντάς την στην Agnes την ευθύνη της Οδηγίας. Στην Agnes προσφέρθηκε η τιμητική θέση της Προέδρου, την οποία αποδέχτηκε απρόθυμα.

Το 1917, μετά από πιέσεις, η Άγκνες παραιτήθηκε από την προεδρία υπέρ της Πριγκίπισσας Μαίρης , η οποία ήταν επίσης ένθερμη υποστηρίκτρια των Οδηγών, και η Άγκνες έγινε αντιπρόεδρος.

Η Άγκνες συνέχισε ως αντιπρόεδρος του Συνδέσμου Οδηγών μέχρι τον θάνατό της το 1945.

Θάνατος

Η Άγκνες πέθανε στις 2 Ιουνίου 1945 στο Βορειοανατολικό Σάρεϊ, έχοντας ζήσει περισσότερο από όλα τα αδέλφια της. Τάφηκε στον οικογενειακό τάφο στο νεκροταφείο Κένσαλ Γκριν στο Λονδίνο, αν και το όνομά της δεν αναφέρεται στο μνημείο - εξακολουθεί να είναι (2024) η καταχωρημένη ιδιοκτήτρια του τάφου.

Hilda Phoebe Hudson

 Η Χίλντα Φοίβη Χάντσον (11 Ιουνίου 1881, Κέιμπριτζ - 26 Νοεμβρίου 1965, Λονδίνο) ήταν Αγγλίδα μαθηματικός που εργάστηκε στην αλγεβρική γεωμετρία, και ιδιαίτερα στους μετασχηματισμούς της Κρεμόνα . Η Χάντσον ενδιαφερόταν για τη σχέση μεταξύ των μαθηματικών και των θρησκευτικών της πεποιθήσεων.

Ζωή και έργο

Το 1900, η ​​Χάντσον κέρδισε υποτροφία και εισήλθε στο Newnham College του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ , από όπου αποφοίτησε το 1903, κατακτώντας την έβδομη θέση ισότιμα ​​μεταξύ των φοιτητών Πρώτης Τάξης. Μετά από ένα χρόνο περαιτέρω σπουδών στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου , επέστρεψε στο Newnham το 1905, αρχικά ως λέκτορας μαθηματικών και αργότερα ως Αναπληρώτρια Ερευνήτρια. Το Trinity College του Δουβλίνου της απένειμε ένα ad eundam MA και αργότερα ένα DSc, το 1906 και το 1913, αντίστοιχα. 

Ήταν προσκεκλημένη ομιλήτρια στο Διεθνές Συνέδριο Μαθηματικών (ICM) το 1912 στο Κέιμπριτζ του Ηνωμένου Βασιλείου.  Παρόλο που η Λόρα Πιζάτι είχε προσκληθεί στο ICM του 1908, πέθανε λίγο πριν από την έναρξη του συνεδρίου, οπότε η Χάντσον έγινε η πρώτη γυναίκα προσκεκλημένη ομιλήτρια σε ICM. 

Πέρασε το ακαδημαϊκό έτος 1912–1913 στο Bryn Mawr στις ΗΠΑ και τα έτη 1913–1917 πίσω στην Αγγλία, αυτή τη φορά ως λέκτορας στο Τεχνικό Ινστιτούτο του Γουέστ Χαμ . Εντάχθηκε σε μια υποδιαίρεση του Υπουργείου Αεροπορίας που αναλάμβανε έρευνα αεροναυπηγικής μηχανικής το 1917, όπου εφάρμοσε πρωτοποριακό έργο στην εφαρμογή μαθηματικής μοντελοποίησης στο σχεδιασμό αεροσκαφών. Διορίστηκε OBE το 1919. Ως διακεκριμένη μαθηματικός, ήταν μία από τις λίγες γυναίκες της εποχής της που υπηρέτησαν στο συμβούλιο της Μαθηματικής Εταιρείας του Λονδίνου . 

Το μεγαλύτερο μέρος της καθαρά μαθηματικής έρευνας της Χάντσον αφορούσε επιφάνειες και επίπεδες καμπύλες, με ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τους μετασχηματισμούς Κρεμόνα . Η μονογραφία της του 1916, Χάρακας και Πυξίδες  έγινε δεκτή με ενθουσιασμό ως «μια ευπρόσδεκτη προσθήκη στη βιβλιογραφία σχετικά με τα όρια μεταξύ στοιχειωδών και προχωρημένων μαθηματικών».  Η πραγματεία της, 454 σελίδων, του 1927, με τίτλο Μετασχηματισμοί Κρεμόνα σε επίπεδο και χώρο, θεωρείται από τον Τζον Σέμπλ ως το magnum opus της. 

Η Χάντσον ήταν βαθιά θρησκευόμενη και υποστηρίκτρια του Φοιτητικού Χριστιανικού Κινήματος. Στο έργο της, επεδίωκε να κατανοήσει την αποκάλυψη της δόξας του Θεού στην ομορφιά που έβρισκε στα μαθηματικά. Αργότερα στη ζωή της, εξασθενημένη από αρθρίτιδα, μετακόμισε στο Μοναστήρι και Γηροκομείο της Αγίας Μαρίας, ένα αγγλικανικό μοναστήρι, όπου πέθανε στις 26 Νοεμβρίου 1965. 

Αεροναυτική Μηχανική

Κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, η Χάντσον εργάστηκε για το Υπουργείο Αεροπορίας του Ναυαρχείου του Ηνωμένου Βασιλείου. Ενώ βρισκόταν εκεί, δημοσίευσε εργασίες σχετικά με την αντοχή των αντηρίδων και μεθόδους για την ενσωμάτωση συρμάτων πρόσπτωσης μεταξύ των πτερύγων των διπλάνων σε υπολογισμούς τάσης. 

Επιδημιολογία

Δημοσίευσε εργασίες με τον Ronald Ross σχετικά με την επιδημιολογία και τη μέτρηση της εξάπλωσης των ασθενειών.  «Το κλασικό μοντέλο ευπαθών-μολυσματικών-αναρρωμένων (SIR) , που προήλθε από τις πρωτοποριακές εργασίες των Ross και Ross και Hudson το 1916-1917 και τις θεμελιώδεις συνεισφορές των Kermack και McKendrick το 1927-1932, περιγράφει τη μετάδοση μολυσματικών ασθενειών μεταξύ ευπαθών και μολυσματικών ατόμων και παρέχει το βασικό πλαίσιο για σχεδόν όλα τα μεταγενέστερα επιδημικά μοντέλα». 

Βιβλία

• Χάρακας και Πυξίδες , που δημοσιεύτηκε αρχικά ως μονογραφία (Longman's Modern Mathematical Series, 1916) και στη συνέχεια συμπεριλήφθηκε στο συλλογικό έργο Τετραγωνισμός του κύκλου και άλλες μονογραφίες (Chelsea nd)
• Μετασχηματισμοί Κρεμόνα στο Επίπεδο και τον Χώρο , Cambridge University Press, 1927.

Julia Hall Bowman Robinson

 Η Τζούλια Ρόμπινσον (αγγλικά: Julia Robinson, 8 Δεκεμβρίου 1919 – 30 Ιουλίου 1985) ήταν Αμερικανίδα μαθηματικός που διακρίθηκε για τις συνεισφορές της στα πεδία της θεωρίας υπολογισιμότητας και της θεωρίας υπολογιστικής πολυπλοκότητας —κυρίως σε προβλήματα απόφασης. Η εργασία της στο δέκατο πρόβλημα του Χίλμπερτ (τώρα γνωστό ως θεώρημα Matiyasevich ή θεώρημα MRDP) έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην τελική επίλυσή του. Η Ρόμπινσον έλαβε το Βραβείο ΜακΆρθουρ το 1983.

Πρώτα χρόνια

Η Ρόμπινσον γεννήθηκε στο Σαιντ Λούις του Μιζούρι, κόρη του Ραλφ Μπάουερς Μπάουμαν και της Έλεν (Χολ) Μπάουμαν. Ο πατέρας της ήταν ιδιοκτήτης μιας εταιρείας μηχανημάτων, ενώ πριν από το γάμο της η μητέρα της ήταν δασκάλα. Η μητέρα της πέθανε όταν η Ρόμπινσον ήταν δύο ετών και ο πατέρας της ξαναπαντρεύτηκε. Η μεγαλύτερη αδελφή της ήταν η βιογράφος και μαθηματικός Κόνστανς Ριντ και η μικρότερη αδελφή της είναι η Μπίλι Κόμστοκ.

Όταν ήταν 9 ετών, διαγνώστηκε με οστρακιά, μετά την οποία ακολούθησε σύντομα και ρευματικός πυρετός. Αυτό την έκανε να χάσει δύο χρόνια από το σχολείο. Όταν ανάρρωσε, παρακολούθησε ιδιαίτερα μαθήματα με συνταξιούχο δάσκαλο / δασκάλα δημοτικού σχολείου. Σε μόλις ένα χρόνο, μπόρεσε να ολοκληρώσει το πρόγραμμα σπουδών του πέμπτου, έκτου, έβδομου και όγδοου έτους. ^:4Ενώ ήταν στο γυμνάσιο, της δόθηκε ένα τεστ IQ στο οποίο πήρε 98, μερικές μονάδες κάτω από το μέσο όρο, κάτι που η ίδια εξηγεί λέγοντας ότι «δεν είχε συνηθίσει να κάνει τεστ». Ωστόσο, η Ρόμπινσον ξεχώρισε στο Λύκειο του Σαν Ντιέγκο ως η μόνη μαθήτρια που παρακολουθούσε προχωρημένα μαθήματα στα μαθηματικά και τη φυσική.  Αποφοίτησε από το γυμνάσιο με το βραβείο "Bausch-Lomb" για τη συνολική της εξαιρετική επίδοση στις επιστήμες.

Το 1936, η Ρόμπινσον εισήλθε στο Κρατικό Πανεπιστήμιο του Σαν Ντιέγκο σε ηλικία 16 ετών. Δυσαρεστημένη με το πρόγραμμα σπουδών των μαθηματικών στο κρατικό πανεπιστήμιο του Σαν Ντιέγκο, μεταγράφηκε στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Μπέρκλεϋ το 1939 για το τελευταίο της έτος. Ο πατέρας της αυτοκτόνησε το 1937 λόγω οικονομικών δυσχερειών λίγο πριν τη μετάβασή της στο Μπέρκλεϋ. Πήρε πέντε μαθήματα μαθηματικών στο πρώτο της έτος στο Μπέρκλεϋ. Το ένα ήταν ένα μάθημα θεωρίας αριθμών που διδάσκονταν από τον Ραφαέλ Μ. Ρόμπινσον. Έλαβε το πτυχίο της το 1940, και αργότερα παντρεύτηκε τον Ραφαήλ το 1941.

Μαθηματικές συνεισφορές

Μετά την αποφοίτησή της, η Ρόμπινσον συνέχισε τις μεταπτυχιακές σπουδές στο Μπέρκλεϋ. Ως μεταπτυχιακή φοιτήτρια, η Ρόμπινσον εργάστηκε ως βοηθός διδασκαλίας στο Τμήμα Μαθηματικών και αργότερα ως βοηθός του Γέζι Νέιμαν στο Στατιστικό Εργαστήριο του Μπέρκλεϋ, όπου η δουλειά της οδήγησε στην πρώτη της δημοσιευμένη εργασία, με τίτλο " A Note on Exact Sequential Ανάλυση».

Η Ρόμπινσον έλαβε το διδακτορικό της πτυχίο το 1948 υπό τον Άλφρεντ Τάρσκι με διατριβή στο θέμα «Προβλήματα ορισμού και απόφασης στην αριθμητική». Η διατριβή της έδειξε ότι η θεωρία των ρητών αριθμών ήταν ένα πρόβλημα που δεν μπορούσε να αποφασιστεί. Η απόδειξή της βασίστηκε στον ορισμό της βασικής θεωρίας αριθμών με βάση τους ρητούς αριθμούς. Ήταν ήδη γνωστό από το πρώτο Θεώρημα Μη Πληρότητας του Κουρτ Γκέντελl ότι η βασική θεωρία αριθμών δεν μπορούσε να αποφασιστεί.

Ακολουθεί ένα απόσπασμα από τη διατριβή της:

"Αυτή η συνέπεια της συζήτησής μας είναι ενδιαφέρουσα λόγω ενός αποτελέσματος του Γκέντελ που δείχνει ότι η ποικιλία των σχέσεων μεταξύ ακεραίων (και πράξεων σε ακέραιους αριθμούς) που μπορούν να καθοριστούν αριθμητικά μέσω της πρόσθεσης και του πολλαπλασιασμού των ακεραίων είναι πολύ μεγάλη. Για παράδειγμα, από το Θεώρημα 3.2 και το αποτέλεσμα του Γκέντελ, μπορούμε να συμπεράνουμε ότι η σχέση που ισχύει μεταξύ τριών ρητών Α, Β και Ν αν και μόνο αν το N είναι θετικός ακέραιος και A=B ^N είναι προσδιορίσιμη στην αριθμητική των ρητών

Το δέκατο πρόβλημα του Χίλμπερτ

Το δέκατο πρόβλημα του Χίλμπερτ ζητά έναν αλγόριθμο για να προσδιορίσει εάν μια Διοφαντική εξίσωση έχει λύσεις στους ακέραιους αριθμούς . Η Ρόμπινσον άρχισε να διερευνά μεθόδους για αυτό το πρόβλημα το 1948 ενώ βρισκόταν στην RAND Corporation. Η εργασία της σχετικά με την Διοφαντική αναπαράσταση για τον εκθετικό τελεστή και τη μέθοδο που ανέπτυξε της χρήσης της εξίσωσης Pell οδήγησε στην υπόθεση J.R. (που πήρε το όνομά της από την Ρόμπινσον) το 1950. Η απόδειξη αυτής της υπόθεσης θα ήταν κεντρική στην τελική λύση. Οι ερευνητικές της δημοσιεύσεις οδήγησαν σε συνεργασίες με τους Μάρτιν Ντέιβις, Χίλαρι Πάτναμ και Γιούρι Ματιγιάσεβιτς.

Το 1950, η Ρόμπινσον συνάντησε για πρώτη φορά τον Μάρτιν Ντέιβις, τότε καθηγητή στο Πανεπιστήμιο του Ιλινόι στην Urbana-Champaign, ο οποίος προσπαθούσε να δείξει ότι όλα τα σύνολα με ιδιότητα καταλογιστικότητας ήταν Διοφαντικά σε αντίθεση με την προσπάθεια της Ρόμπινσον να δείξει ότι μερικά ειδικά σύνολα — συμπεριλαμβανομένων του συνόλου των πρώτων αριθμών και του συνόλου των δυνάμεων του 2 — ήταν Διοφαντικά. Η Ρόμπινσον και ο Ντέιβις άρχισαν να συνεργάζονται το 1959 και αργότερα μαζί και με την Χίλαρι Πάτναμ. Έδειξαν ότι οι λύσεις σε μια εξίσωση «Goldilocks» ήταν το κλειδί για το δέκατο πρόβλημα του Χίλμπερτ.

Το 1970, το πρόβλημα επιλύθηκε αρνητικά. δηλαδή έδειξαν ότι τέτοιος αλγόριθμος δεν μπορεί να υπάρξει. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970, η Ρόμπινσον συνέχισε να εργάζεται με τον Matiyasevich σε ένα από τα συμπεράσματα της λύσης τους, την οποία κάποτε δήλωσε ότι

υπάρχει μια σταθερά N τέτοια ώστε, δεδομένης μιας διοφαντικής εξίσωσης με οποιονδήποτε αριθμό παραμέτρων και με οποιονδήποτε αριθμό αγνώστων, μπορεί κανείς να μετατρέψει αυτήν την εξίσωση σε μια άλλη με τις ίδιες παραμέτρους αλλά μόνο σε N αγνώστους έτσι ώστε και οι δύο εξισώσεις να είναι επιλύσιμες ή άλυτες για τις ίδιες τιμές των παραμέτρων.

Την εποχή που δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά η λύση, οι συγγραφείς απέδειξαν ότι το N μπορεί να είναι ίσο με 200. Η συνεργασία της Ρόμπινσον και του Matiyasevich μειώσε περαιτέρω την ισοδυναμία αυτή σε Ν=9 αγνώστους.

Θεωρία παιγνίων

Στα τέλη της δεκαετίας του 1940, η Ρόμπινσον πέρασε ένα χρόνο περίπου στην RAND Corporation στη Σάντα Μόνικα ερευνώντας τη θεωρία των παιγνίων. Η αναφορά της το 1949, "On the Hamiltonian game (a travelling salesman problem),"  είναι η πρώτη δημοσίευση που χρησιμοποιεί τη φράση " Πρόβλημα του πλανόδιου πωλητή".  Λίγο αργότερα, δημοσίευσε μια εργασία με τίτλο " Μια επαναληπτική μέθοδος επίλυσης ενός παιχνιδιού " το 1951. ^:Στην εργασία της, απέδειξε ότι η πλασματική δυναμική του παιχνιδιού συγκλίνει στη μεικτή στρατηγική ισορροπία Nash σε παιχνίδια μηδενικού αθροίσματος δύο παικτών . Αυτό τέθηκε από τον Τζορτζ Γ. Μπράουν ως πρόβλημα βραβείου στη RAND Corporation.

Καθηγήτρια στο Μπέρκλεϋ

Η Ρόμπινσον δεν είχε δικαίωμα να διδάξει στο Τμήμα Μαθηματικών στο Μπέρκλεϋ αφού παντρεύτηκε τον Ραφαήλ Μ. Ρόμπινσον το 1941, καθώς υπήρχε ένας κανόνας που εμπόδιζε τα μέλη της οικογένειας να εργάζονται μαζί στο ίδιο τμήμα. Η Ρόμπινσον παρέμεινε στο τμήμα στατιστικής παρόλο που ήθελε να διδάξει λογισμό. Αν και ο Ραφαέλ συνταξιοδοτήθηκε το 1973, της προσφέρθηκε θέση καθηγήτριας πλήρους απασχόλησης στο Μπέρκλεϋ μόλις το 1976, αφού το τμήμα άκουσε για την υποψηφιότητά της στην Εθνική Ακαδημία Επιστημών. 

Διακρίσεις

Αφού η Ρόμπινσον έλυσε το δέκατο πρόβλημα του Χίλμπερτ, ο Σάντερς Μακ Λέιν την πρότεινε για την Εθνική Ακαδημία Επιστημών. Ο Άλφρεντ Τάρσκι και ο Γέζι Νέιμαν πήγαν στην Ουάσιγκτον, DC για να εξηγήσουν περαιτέρω στην Εθνική Ακαδημία Επιστημών γιατί το έργο της είναι τόσο σημαντικό και πώς συνέβαλε τρομερά στα μαθηματικά. Το 1975, ήταν η πρώτη γυναίκα μαθηματικός που εξελέγη στην Εθνική Ακαδημία Επιστημών.

Η Ρόμπινσον εξελέγη η πρώτη γυναίκα πρόεδρος της Αμερικανικής Μαθηματικής Εταιρείας . Χρειάστηκε χρόνο για να δεχτεί την υποψηφιότητα, αναφέρει στην αυτοβιογραφία της:

«Το 1982 προτάθηκα για την προεδρία της Αμερικανικής Μαθηματικής Εταιρείας. Συνειδητοποίησα ότι με είχαν επιλέξει επειδή ήμουν γυναίκα και επειδή είχα τη σφραγίδα έγκρισης, θα έλεγε κανείς, της Εθνικής Ακαδημίας. Μετά από συζήτηση με τον Ραφαήλ, ο οποίος πίστευε ότι έπρεπε να αρνηθώ και να κρατήσω την ενέργειά μου για τα μαθηματικά, και άλλα μέλη της οικογένειάς μου, που διαφώνησαν μαζί του, αποφάσισα ότι ως γυναίκα και μαθηματικός δεν είχα άλλη εναλλακτική από το να αποδεχτώ. Πάντα προσπαθούσα να κάνω ό,τι μπορούσα για να ενθαρρύνω τις ταλαντούχες γυναίκες να γίνουν μαθηματικοί ερευνητές. Βρήκα την υπηρεσία μου ως πρόεδρος της Εταιρείας κουραστική αλλά πολύ, πολύ ικανοποιητική.» 

Το 1982, η Ρόμπινσον έλαβε το βραβείο Noether του Association for Women in Mathematics και έκανε μια σειρά διαλέξεων με τίτλο Functional Equations in Arithmetic.  Περίπου αυτή την περίοδο της δόθηκε επίσης το βραβείο MacArthur Fellowship Prize των $60.000. Το 1985 έγινε επίσης μέλος της Αμερικανικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών.

Πολιτική δραστηριότητα

Στη δεκαετία του 1950, η Ρόμπινσον ήταν ενεργή στις δραστηριότητες του τοπικού Δημοκρατικού κόμματος. Ήταν η διευθύντρια της εκστρατείας του Άλαν Κράνστον στην κομητεία Κόντρα Κόστα όταν έθεσε υποψηφιότητα για το πρώτο του πολιτικό αξίωμα, ελεγκτής του κράτους.

"I don’t remember exactly what happened, but the end result was that Julia involved herself during those years in the nitty-gritty of Democratic Party politics—she registered voters, stuffed envelopes, rang door- bells in neighborhoods where people expected to be paid for their vote. She even served as Alan Cranston’s campaign manager for Contra Costa County when he successfully ran for state controller—his first political office."

— Constance Reid 

Η Ρόμπινσον ήταν επίσης εθελόντρια στις προεδρικές εκστρατείες του Άντλαϊ Στίβενσον.

Θάνατος και κληρονομιά

Το 1984, η Ρόμπινσον διαγνώστηκε με λευχαιμία και πέθανε στο Όκλαντ της Καλιφόρνια στις 30 Ιουλίου 1985.

"Μία από τις τελευταίες επιθυμίες της Τζούλιας ήταν να μην υπάρξει νεκρώσιμος ακολουθία και όσοι επιθυμούν να συμβάλλουν για ένα δώρο στη μνήμη της, να συνεισφέρουν στη δωρεά Alfred Tarski Fund, στην οποία ήταν ένα από τα κύρια άτομα που την καθιέρωσαν προς τιμή του δασκάλου, φίλου, και συναδέλφου της. Μετριόφρων μέχρι το τέλος, άφηνε τον χαρακτήρα και να επιτεύγματά της να δίνουν τα διαπιστευτήριά της."

— Solomon Feferman 

Το Φεστιβάλ Μαθηματικών Τζούλια Ρόμπινσον που επιχορηγείται από το Αμερικανικό Ινστιτούτο Μαθηματικών από το 2013 έως σήμερα και από το Ινστιτούτο Ερευνών Μαθηματικών Επιστημών κατά το διάστημα 2007–2013 ονομάστηκε προς τιμήν της.

Ο Τζορτζ Τσίσσερι παρήγαγε και σκηνοθέτησε ένα ντοκιμαντέρ διάρκειας μιας ώρας για την Robinson με τίτλο Julia Robinson and Hilbert's Tenth Problem, το οποίο είχε πρεμιέρα στο Joint Mathematics Meeting στο Σαν Ντιέγκο στις 7 Ιανουαρίου 2008.  Οι ανακοινώσεις της Αμερικανικής Μαθηματικής Εταιρείας τύπωσαν μια κριτική ταινίας και μια συνέντευξη με τον σκηνοθέτη. Το College Mathematics Journal δημοσίευσε επίσης μια κριτική ταινίας.

Cora Sadosky, 19 Φεβρουαρίου 2026

 Η Κόρα Σουζάνα Σαντόσκι ντε Γκόλντσταϊν (23 Μαΐου 1940 – 3 Δεκεμβρίου 2010) ήταν Αργεντινή μαθηματικός και καθηγήτρια Μαθηματικών στο Πανεπιστήμιο Χάουαρντ . 

Πρώιμη ζωή και εκπαίδευση

Η Σαντόσκι γεννήθηκε στο Μπουένος Άιρες της Αργεντινής, κόρη των μαθηματικών Μανουέλ Σαντόσκι και Κορίνα Ελόισα «Κόρα» Ράτο ντε Σαντόσκι . Σε ηλικία 6 ετών, μετακόμισε με τους γονείς της στη Γαλλία και την Ιταλία. 

Η Σαντόσκι ξεκίνησε το κολέγιο σε ηλικία 15 ετών στη Σχολή Θετικών Επιστημών του Πανεπιστημίου του Μπουένος Άιρες , αποκτώντας το πτυχίο Licenciatura (συγκρίσιμο με πτυχίο Bachelor στην αμερικανική ονοματολογία) το 1960. Απέκτησε το διδακτορικό της στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο το 1965. 

Καριέρα

Αφού έλαβε το διδακτορικό της, επέστρεψε στην Αργεντινή. Έγινε επίκουρη καθηγήτρια Μαθηματικών στο Πανεπιστήμιο του Μπουένος Άιρες . Παραιτήθηκε από τη θέση της το 1966, μαζί με 400 άλλα μέλη ΔΕΠ, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την αστυνομική επίθεση στη Σχολή Θετικών Επιστημών. Δίδαξε για ένα εξάμηνο στο Εθνικό Πανεπιστήμιο της Ουρουγουάης και στη συνέχεια έγινε επίκουρη καθηγήτρια στο Johns Hopkins . Επέστρεψε στην Αργεντινή το 1968, αλλά δεν μπόρεσε να βρει ακαδημαϊκή θέση εκεί, και αντ' αυτού εργάστηκε ως τεχνική μεταφράστρια και επιμελήτρια. 

Το 1974, λόγω πολιτικών διώξεων, η Σαντόσκι εγκατέλειψε την Αργεντινή και μετακόμισε στο Καράκας για να ενταχθεί στο διδακτικό προσωπικό του Κεντρικού Πανεπιστημίου της Βενεζουέλας. Εκείνη την εποχή έγραψε ένα μεταπτυχιακό κείμενο για τα μαθηματικά, με τίτλο « Περιπλοκή Τελεστών και Ενικών Ολοκληρωμάτων: Εισαγωγή στην Αρμονική Ανάλυση» , το οποίο δημοσιεύθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1979. Πέρασε το ακαδημαϊκό έτος 1978-1979 στο Ινστιτούτο Προηγμένων Σπουδών στο Πρίνστον του Νιου Τζέρσεϊ. Το 1980 έγινε αναπληρώτρια καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Χάουαρντ. Αφού πέρασε ένα χρόνο ως επισκέπτρια καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο του Μπουένος Άιρες, επέστρεψε στο Πανεπιστήμιο Χάουαρντ ως πλήρης καθηγήτρια το 1985. Από το 1995 έως το 1997, διετέλεσε μέλος του Συμβουλίου της Αμερικανικής Μαθηματικής Εταιρείας εν γένει. 

Βραβεία

Διορίστηκε ως επισκέπτρια καθηγήτρια για γυναίκες (VPW) στην επιστήμη και την τεχνολογία από το Εθνικό Ίδρυμα Επιστημών (NSF) για την περίοδο 1983-1984 και την πέρασε στο Ινστιτούτο Προηγμένων Σπουδών. Έλαβε μια δεύτερη VPW το 1995, την οποία πέρασε ως επισκέπτρια καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Μπέρκλεϊ. Έλαβε Βραβείο Επαγγελματικής Προόδου από το NSF την περίοδο 1987-1988, το οποίο της επέτρεψε να περάσει το έτος ως μέλος του προγράμματος κλασικής ανάλυσης στο Ινστιτούτο Έρευνας Μαθηματικών Επιστημών (MSRI), όπου αργότερα επέστρεψε ως ερευνήτρια καθηγήτρια.

Εξελέγη πρόεδρος του Συνδέσμου για τις Γυναίκες στα Μαθηματικά (AWM) για την περίοδο 1993-1995. Το Βραβείο Sadosky του AWM φέρει το όνομά της. 

Ερευνα

Η έρευνα του Sadosky επικεντρώθηκε στον τομέα της ανάλυσης , ιδιαίτερα στην ανάλυση Fourier και τη Θεωρία Τελεστών . Η διδακτορική διατριβή του Sadosky αφορούσε τα παραβολικά μοναδικά ολοκληρώματα, γραμμένη υπό τους Alberto Pedro Calderón και Antoni Zygmund . 

Μαζί με τη Mischa Cotlar , ο Sadosky έγραψε περισσότερα από 30 άρθρα στο πλαίσιο ενός συνεργατικού ερευνητικού προγράμματος. Η έρευνά τους περιελάμβανε εργασίες πάνω στη θεωρία ροπών και τα θεωρήματα ανύψωσης για μέτρα , τις μορφές Toeplitz, τους τελεστές Hankel και τα συστήματα σκέδασης, καθώς και τις εφαρμογές τους χρησιμοποιώντας σταθμισμένες ανισότητες κανόνων και συναρτήσεις φραγμένης μέσης ταλάντωσης. 

Εκτός από τα παραπάνω θέματα, ο Sadosky έγραψε εκτενώς για την αρμονική ανάλυση , ιδιαίτερα για την αρμονική ανάλυση στον Ευκλείδειο χώρο , τον μετασχηματισμό Hilbert και άλλα θέματα που σχετίζονται με τις τεχνικές σκέδασης και ανύψωσης.