Lynn Margulis

 Η Λιν Μάργκουλις (γεννημένη ως Λιν Πέτρα Αλεξάντερ , 5 Μαρτίου 1938 - 22 Νοεμβρίου 2011) ήταν Αμερικανίδα εξελικτική βιολόγος, η οποία ήταν η κύρια σύγχρονη υποστηρίκτρια της σημασίας της συμβίωσης στην εξέλιξη . Συγκεκριμένα, η Μάργκουλις μετέτρεψε και διαμόρφωσε θεμελιωδώς την κατανόηση των βιολόγων για την εξέλιξη των Ευκαρυωτικών , οργανισμών με πυρήνες στα κύτταρά τους. Πρότεινε ότι προέκυψαν από συμβιωτικές συγχωνεύσεις βακτηρίων. Η Μάργκουλις ήταν η συν-αναπτύκτρια της υπόθεσης της Γαίας με τον Βρετανό χημικό Τζέιμς Λάβλοκ , προτείνοντας ότι η Γη λειτουργεί ως ένα ενοποιημένο αυτορυθμιζόμενο σύστημα, και η κύρια υπερασπιστής και διαφημίστρια της ταξινόμησης των πέντε βασιλείων του Ρόμπερτ Γουίτακερ .

Καθ' όλη τη διάρκεια της καριέρας της, το έργο της Margulis προκάλεσε έντονες αντιρρήσεις  και η διαμορφωτική της εργασία, με τίτλο «On the Origin of Mitosing Cells», δημοσιεύτηκε το 1967, αφού απορρίφθηκε από περίπου δεκαπέντε περιοδικά Ενώ ήταν ακόμα νεότερο μέλος ΔΕΠ στο Πανεπιστήμιο της Βοστώνης εκείνη την εποχή, η θεωρία της ότι τα κυτταρικά οργανίδια όπως τα μιτοχόνδρια και οι χλωροπλάστες ήταν κάποτε ανεξάρτητα βακτήρια αγνοήθηκε σε μεγάλο βαθμό για μια ακόμη δεκαετία, και έγινε ευρέως αποδεκτή μόνο αφού τεκμηριώθηκε ισχυρά μέσω γενετικών στοιχείων. Η Margulis εξελέγη μέλος της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των ΗΠΑ το 1983. Ο Πρόεδρος Μπιλ Κλίντον της απένειμε το Εθνικό Μετάλλιο Επιστημών το 1999. Η Εταιρεία Λιννίου του Λονδίνου της απένειμε το Μετάλλιο Δαρβίνου-Γουάλας το 2008.

Η Margulis ήταν σφοδρή επικριτής του νεοδαρβινισμού .  Η θέση της πυροδότησε δια βίου συζήτηση με κορυφαίους νεοδαρβινικούς βιολόγους, συμπεριλαμβανομένων των Richard Dawkins , ^[ 5 ] George C. Williams και John Maynard Smith .  Το έργο της Margulis για τη συμβίωση και την ενδοσυμβιωτική θεωρία της είχε σημαντικούς προκατόχους, που χρονολογούνται από τα μέσα του 19ου αιώνα - κυρίως τους Andreas Franz Wilhelm Schimper , Konstantin Mereschkowski , Boris Kozo-Polyansky και Ivan Wallin - και η Margulis όχι μόνο προώθησε μεγαλύτερη αναγνώριση για τις συνεισφορές τους, αλλά επέβλεψε προσωπικά την πρώτη αγγλική μετάφραση του βιβλίου της Kozo-Polyansky Symbiogenesis: A New Principle of Evolution , το οποίο δημοσιεύθηκε το έτος πριν από τον θάνατό της. Πολλά από τα σημαντικότερα έργα της, ιδιαίτερα αυτά που προορίζονταν για ένα ευρύ αναγνωστικό κοινό, γράφτηκαν σε συνεργασία με τον γιο της Dorion Sagan .

Το 2002, το περιοδικό Discover αναγνώρισε την Margulis ως μία από τις 50 πιο σημαντικές γυναίκες στην επιστήμη. 

Η Λιν Πέτρα Αλεξάντερ γεννήθηκε στις 5 Μαρτίου 1938 στο Σικάγο , σε εβραϊκή οικογένεια.  Οι γονείς της ήταν ο Μόρις Αλεξάντερ και η Λεόνα Γουάιζ Αλεξάντερ. Ήταν η μεγαλύτερη από τέσσερις κόρες. Ο πατέρας της ήταν δικηγόρος και διηύθυνε επίσης μια εταιρεία που κατασκεύαζε χρώματα δρόμων. Η μητέρα της διατηρούσε ένα ταξιδιωτικό γραφείο. Εισήλθε στο Λύκειο Χάιντ Παρκ το 1952,  περιγράφοντας τον εαυτό της ως κακή μαθήτρια που συχνά έπρεπε να στέκεται στη γωνία. 

Ως πρόωρο παιδί, έγινε δεκτή στις Εργαστηριακές Σχολές του Πανεπιστημίου του Σικάγο  σε ηλικία δεκαπέντε ετών.  Το 1957, σε ηλικία 19 ετών, απέκτησε πτυχίο Bachelor of Arts από το Πανεπιστήμιο του Σικάγο στις Φιλελεύθερες Τέχνες . Εγγράφηκε στο Πανεπιστήμιο του Ουισκόνσιν για να σπουδάσει βιολογία με τους Hans Ris και Walter Plaut, αποφοιτώντας το 1960 με μεταπτυχιακό στη γενετική και τη ζωολογία. (Η πρώτη της δημοσίευση, που δημοσιεύτηκε με τον Plaut το 1958 στο Journal of Protozoology , αφορούσε τη γενετική των Euglena , τα οποία είναι μαστιγωτά που έχουν χαρακτηριστικά τόσο ζώων όσο και φυτών.) Στη συνέχεια, ακολούθησε έρευνα στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, στο Μπέρκλεϊ , με τον ζωολόγο Max Alfert. Πριν προλάβει να ολοκληρώσει τη διατριβή της, της προσφέρθηκε η θέση του ερευνητικού συνεργάτη και στη συνέχεια η θέση του λέκτορα στο Πανεπιστήμιο Brandeis στη Μασαχουσέτη το 1964. Ενώ εργαζόταν εκεί, απέκτησε το διδακτορικό της από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Μπέρκλεϊ το 1965. Η διατριβή της είχε θέμα « Ένα ασυνήθιστο πρότυπο ενσωμάτωσης θυμιδίνης στην Euglena» . 

Καριέρα

Το 1966 μετακόμισε στο Πανεπιστήμιο της Βοστώνης , όπου δίδαξε βιολογία για είκοσι δύο χρόνια. Αρχικά ήταν Επίκουρη Καθηγήτρια και στη συνέχεια διορίστηκε Επίκουρη Καθηγήτρια το 1967. Προήχθη σε Αναπληρώτρια Καθηγήτρια το 1971, σε Τακτική Καθηγήτρια το 1977 και σε Καθηγήτρια Πανεπιστημίου το 1986. Το 1988 διορίστηκε Διακεκριμένη Καθηγήτρια Βοτανικής στο Πανεπιστήμιο της Μασαχουσέτης στο Άμχερστ . Έγινε Διακεκριμένη Καθηγήτρια Βιολογίας το 1993. Το 1997 μετατέθηκε στο Τμήμα Γεωεπιστημών του Πανεπιστημίου της Μασαχουσέτης στο Άμχερστ για να γίνει Διακεκριμένη Καθηγήτρια Γεωεπιστημών «με μεγάλη χαρά», θέση την οποία κατείχε μέχρι τον θάνατό της. 

Θεωρία ενδοσυμβίωσης

Οι χλωροπλάστες των γλαυκοφύτων όπως αυτό το Glaucocystis έχουν ένα στρώμα πεπτιδογλυκάνης , απόδειξη της ενδοσυμβιωτικής τους προέλευσης από κυανοβακτήρια .Το 1966, ως νεαρό μέλος ΔΕΠ στο Πανεπιστήμιο της Βοστώνης , η Margulis έγραψε μια θεωρητική εργασία με τίτλο «Σχετικά με την Προέλευση των Μιτωτικών Κυττάρων».  Η εργασία, ωστόσο, «απορρίφθηκε από περίπου δεκαπέντε επιστημονικά περιοδικά», θυμήθηκε. Τελικά έγινε δεκτή από το Journal of Theoretical Biology και θεωρείται σήμερα ορόσημο στη σύγχρονη ενδοσυμβιωτική θεωρία . Αντέχοντας σε συνεχή κριτική για τις ιδέες της για δεκαετίες, η Margulis ήταν διάσημη για την επιμονή της στην προώθηση της θεωρίας της, παρά την αντίθεση που αντιμετώπισε εκείνη την εποχή.Η κάθοδος των μιτοχονδρίων από βακτήρια και των χλωροπλαστών από κυανοβακτήρια αποδείχθηκε πειραματικά το 1978 από τους Robert Schwartz και Margaret Dayhoff . Αυτό αποτέλεσε την πρώτη πειραματική απόδειξη για τη θεωρία της συμβιογένεσης.  Η θεωρία της ενδοσυμβίωσης στην οργανογένεση έγινε ευρέως αποδεκτή στις αρχές της δεκαετίας του 1980, αφότου διαπιστώθηκε ότι το γενετικό υλικό των μιτοχονδρίων και των χλωροπλαστών ήταν σημαντικά διαφορετικό από αυτό του πυρηνικού DNA του συμβιωτικού οργανισμού . 

Το 1995, ο Άγγλος εξελικτικός βιολόγος Ρίτσαρντ Ντόκινς είχε να πει τα εξής για τη Λιν Μάργκουλις και το έργο της:

Θαυμάζω ιδιαίτερα το θάρρος και την επιμονή της Lynn Margulis στην προσκόλληση στη θεωρία της ενδοσυμβίωσης και στη μετάβασή της από ανορθόδοξη σε ορθόδοξη. Αναφέρομαι στη θεωρία ότι το ευκαρυωτικό κύτταρο είναι μια συμβιωτική ένωση πρωτόγονων προκαρυωτικών κυττάρων. Αυτό είναι ένα από τα μεγάλα επιτεύγματα της εξελικτικής βιολογίας του εικοστού αιώνα και τη θαυμάζω ιδιαίτερα γι' αυτό. 

Η συμβίωση ως εξελικτική δύναμη

Η Μάργκουλις αντιτάχθηκε στις απόψεις για την εξέλιξη που προσανατολίζονταν στον ανταγωνισμό, τονίζοντας τη σημασία των συμβιωτικών ή συνεργατικών σχέσεων μεταξύ των ειδών. 

Αργότερα διατύπωσε μια θεωρία που πρότεινε συμβιωτικές σχέσεις μεταξύ οργανισμών διαφορετικών φύλων ή βασιλείων ως την κινητήρια δύναμη της εξέλιξης , και εξήγησε τη γενετική ποικιλομορφία ως κάτι που συμβαίνει κυρίως μέσω της μεταφοράς πυρηνικών πληροφοριών μεταξύ βακτηριακών κυττάρων ή ιών και ευκαρυωτικών κυττάρων . Οι ιδέες της για τη γένεση των οργανιδίων είναι ευρέως αποδεκτές, αλλά η πρόταση ότι οι συμβιωτικές σχέσεις εξηγούν το μεγαλύτερο μέρος της γενετικής ποικιλομορφίας εξακολουθεί να είναι μια περιθωριακή ιδέα. 

 Margulis είχε επίσης αρνητική άποψη για ορισμένες ερμηνείες του Νεοδαρβινισμού, οι οποίες, κατά την άποψή της, επικεντρώνονταν υπερβολικά στον ανταγωνισμό μεταξύ των οργανισμών, καθώς πίστευε ότι η ιστορία τελικά θα τους κρίνει ως «μια μικρή θρησκευτική αίρεση του εικοστού αιώνα εντός της εκτεταμένης θρησκευτικής πειθούς της Αγγλοσαξονικής Βιολογίας». Έγραψε ότι οι υποστηρικτές της τυπικής θεωρίας «βυθίζονται στη ζωολογική, καπιταλιστική, ανταγωνιστική, βασισμένη στο κόστος-όφελος ερμηνεία του Δαρβίνου - έχοντας τον παρερμηνεύσει... Ο Νεοδαρβινισμός, ο οποίος επιμένει στην [αργή συσσώρευση μεταλλάξεων μέσω της φυσικής επιλογής σε επίπεδο γονιδίων], βρίσκεται σε πλήρη αδιέξοδο». 

Υπόθεση Γαίας

Η Margulis αρχικά ζήτησε τη συμβουλή του James Lovelock για τη δική της έρευνα: εξήγησε ότι «Στις αρχές της δεκαετίας του '70, προσπαθούσα να ευθυγραμμίσω τα βακτήρια με τις μεταβολικές τους οδούς. Παρατήρησα ότι όλα τα είδη βακτηρίων παρήγαγαν αέρια. Οξυγόνο, υδρόθειο, διοξείδιο του άνθρακα, άζωτο, αμμωνία - περισσότερα από τριάντα διαφορετικά αέρια εκπέμπονται από τα βακτήρια των οποίων την εξελικτική ιστορία ήθελα να ανασυνθέσω. Γιατί κάθε επιστήμονας που ρώτησα πίστευε ότι το ατμοσφαιρικό οξυγόνο ήταν βιολογικό προϊόν, ενώ τα άλλα ατμοσφαιρικά αέρια - άζωτο, μεθάνιο, θείο και ούτω καθεξής - δεν ήταν; «Πήγαινε να μιλήσεις στον Lovelock», πρότειναν τουλάχιστον τέσσερις διαφορετικοί επιστήμονες. Ο Lovelock πίστευε ότι τα αέρια στην ατμόσφαιρα ήταν βιολογικά.» 

Η Margulis συναντήθηκε με τον Lovelock, ο οποίος της εξήγησε την υπόθεσή του για τη Γαία και πολύ σύντομα ξεκίνησαν μια έντονη συλλογική προσπάθεια πάνω στην έννοια.  Μία από τις πρώτες σημαντικές δημοσιεύσεις για τη Γαία ήταν μια εργασία του 1974 που συνυπέγραψαν οι Lovelock και Margulis, η οποία όριζε συνοπτικά την υπόθεση ως εξής: «Την έννοια της βιόσφαιρας ως ένα ενεργό προσαρμοστικό σύστημα ελέγχου ικανό να διατηρήσει τη Γη σε ομοιόσταση την ονομάζουμε «υπόθεση της Γαίας».

Όπως και άλλες πρώιμες παρουσιάσεις της ιδέας του Lovelock, η εργασία των Lovelock-Margulis το 1974 φάνηκε να δίνει στους ζωντανούς οργανισμούς πλήρη ελευθερία στη δημιουργία πλανητικής αυτορρύθμισης, ενώ αργότερα, καθώς η ιδέα ωρίμαζε, αυτή η αυτορρύθμιση σε πλανητική κλίμακα αναγνωρίστηκε ως μια αναδυόμενη ιδιότητα του γήινου συστήματος , της ζωής και του φυσικού της περιβάλλοντος συνολικά. Όταν ο κλιματολόγος Stephen Schneider συγκάλεσε το Συνέδριο Chapman της Αμερικανικής Γεωφυσικής Ένωσης το 1989 γύρω από το ζήτημα της Γαίας, η ιδέα της «ισχυρής Γαίας» και της «αδύναμης Γαίας» εισήχθη από τον James Kirchner, μετά την οποία η Margulis συνδέθηκε μερικές φορές με την ιδέα της «αδύναμης Γαίας», λανθασμένα (το δοκίμιό της « Η Γαία είναι μια Σκληρή Σκύλα » χρονολογείται από το 1995 - και ανέφερε τη δική της διάκριση από τον Lovelock όπως την έβλεπε, η οποία ήταν κυρίως ότι δεν της άρεσε η μεταφορά της Γης ως ενός ενιαίου οργανισμού, επειδή, όπως είπε, «Κανένας οργανισμός δεν τρώει τα δικά του απόβλητα»).^] Στο βιβλίο της Symbiotic Planet του 1998 , η Margulis διερεύνησε τη σχέση μεταξύ της Γαίας και του έργου της σχετικά με τη συμβίωση. 

Πέντε βασίλεια της ζωής

Το 1969, η ζωή στη Γη ταξινομήθηκε σε πέντε βασίλεια , όπως εισήγαγε ο Robert Whittaker .Η Margulis έγινε μια από τις πρώτες υποστηρίκτριες αλλά και επικριτές.  Ενώ υποστήριζε ορισμένα σημεία, ήταν η πρώτη που αναγνώρισε τους περιορισμούς της ταξινόμησης των μικροβίων από την Whittaker.  Αλλά οι νεοανακαλυφθέντες οργανισμοί, όπως τα αρχαία , και η εμφάνιση της μοριακής ταξινόμησης, αμφισβήτησαν την έννοια.  Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 2000, οι περισσότεροι επιστήμονες άρχισαν να συμφωνούν ότι υπάρχουν περισσότερα από πέντε βασίλεια. Αντίθετα, η Margulis έγινε η σημαντικότερη υποστηρίκτρια της ταξινόμησης των πέντε βασιλείων. Απέρριψε το σύστημα τριών τομέων που εισήγαγε ο Carl Woese το 1990, το οποίο κέρδισε ευρεία αποδοχή. Εισήγαγε μια τροποποιημένη ταξινόμηση με την οποία όλες οι μορφές ζωής, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που ανακαλύφθηκαν πρόσφατα, μπορούσαν να θεωρηθούν ως τα «κλασικά» πέντε βασίλεια.

Σύμφωνα με την Margulis, το κύριο πρόβλημα έγκειται στην αντιμετώπιση των αρχαίων, τα οποία κατά την άποψή της θα έπρεπε να ομαδοποιηθούν με τα βακτήρια στο βασίλειο των Προκαρυωτών. Αυτό έρχεται σε αντίθεση τόσο με το σύστημα των τριών τομέων—το οποίο αντιμετωπίζει τα αρχαία ως τομέα (και ως ανώτερη ταξινομική ομάδα από το βασίλειο)—όσο και με το σύστημα των έξι βασιλείων (το οποίο υποστηρίζει ότι τα αρχαία είναι ξεχωριστό βασίλειο). Η έννοια της Margulis παρουσιάζεται λεπτομερώς στο βιβλίο της Πέντε Βασίλεια , το οποίο γράφτηκε με την Karlene V. Schwartz. ότι κυρίως χάρη στην Margulis επιβιώνει η έννοια των πέντε βασιλείων. 

Θεωρία Μεταμόρφωσης

Το 2009, μέσω μιας τότε τυπικής διαδικασίας δημοσίευσης γνωστής ως «κοινοποιημένη υποβολή» (η οποία παρέκαμψε την παραδοσιακή αξιολόγηση από ομοτίμους ), έπαιξε καθοριστικό ρόλο στο να πείσει τα Πρακτικά της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών ( PNAS ) να δημοσιεύσουν μια εργασία του Donald I. Williamson που απέρριπτε «την δαρβινική υπόθεση ότι οι προνύμφες και τα ενήλικα έντομά τους εξελίχθηκαν από έναν μόνο κοινό πρόγονο».  Η εργασία του Williamson προκάλεσε άμεση αντίδραση από την επιστημονική κοινότητα , συμπεριλαμβανομένης μιας αντιφατικής εργασίας στο PNAS .  Ο Conrad Labandeira του Εθνικού Μουσείου Φυσικής Ιστορίας Smithsonian δήλωσε: «Αν έκανα αξιολόγηση [της εργασίας του Williamson] πιθανότατα θα επέλεγα να την απορρίψω», λέει, «αλλά δεν λέω ότι είναι κακό που δημοσιεύεται. Αυτό που μπορεί να κάνει είναι να διευρύνει τη συζήτηση για το πώς λειτουργεί η μεταμόρφωση και [...] [σχετικά με] την προέλευση αυτών των πολύ ριζοσπαστικών κύκλων ζωής». Αλλά ο βιολόγος ανάπτυξης εντόμων του Πανεπιστημίου Duke, Fred Nijhout, δήλωσε ότι η εργασία ήταν πιο κατάλληλη για το « National Enquirer παρά για την Εθνική Ακαδημία». 

Θεωρία για το AIDS/HIV

Το 2009, η Margulis και επτά άλλοι συνέταξαν μια εργασία θέσης σχετικά με την έρευνα σχετικά με τη βιωσιμότητα των στρογγυλών σωματικών μορφών ορισμένων σπειροχαιτών, με τίτλο «Σύφιλη, νόσος του Lyme και AIDS: Αναβίωση του 'μεγάλου μιμητή';»  , η οποία αναφέρει ότι «Είναι απολύτως απαραίτητη η λεπτομερής έρευνα που συσχετίζει το ιστορικό ζωής των συμβιωτικών σπειροχαιτών με τις αλλαγές στο ανοσοποιητικό σύστημα των συναφών σπονδυλωτών», και προτρέπει την «επανεξέταση της φυσικής ιστορίας της μετάδοσης των σπειροχαιτών από θηλαστικά, κρότωνες και αφροδίσια νοσήματα σε σχέση με την εξασθένηση του ανθρώπινου ανοσοποιητικού συστήματος». Η εργασία συνέχισε προτείνοντας «να διερευνηθεί προσεκτικά και σθεναρά η πιθανή άμεση αιτιώδης εμπλοκή των σπειροχαιτών και των στρογγυλών σωμάτων τους σε συμπτώματα ανοσοανεπάρκειας». 

Σε μια συνέντευξη στο περιοδικό Discover , η Margulis εξήγησε τον λόγο για τον οποίο ενδιαφέρθηκε για το θέμα της δημοσίευσης του 2009 για το "AIDS": "Ενδιαφέρομαι για τις σπειροχαίτες μόνο λόγω της καταγωγής μας. Δεν ενδιαφέρομαι για τις ασθένειες" και δήλωσε ότι τις είχε ονομάσει "συμβιωτικούς οργανισμούς" επειδή τόσο η σπειροχαίτη που προκαλεί σύφιλη ( Τρεπόνημα ) όσο και η σπειροχαίτη που προκαλεί νόσο του Lyme ( Μπορέλια ) διατηρούν μόνο περίπου το 20% των γονιδίων που θα χρειάζονταν για να ζήσουν ελεύθερα, εκτός των ανθρώπινων ξενιστών τους. 

Ωστόσο, στη συνέντευξη του περιοδικού Discover, ο Margulis είπε ότι «το σύνολο των συμπτωμάτων ή του συνδρόμου που παρουσιάζουν οι συφιλιδικοί επικαλύπτεται πλήρως με ένα άλλο σύνδρομο: το AIDS», και σημείωσε επίσης ότι ο Kary Mullis είπε ότι «αναζήτησε μια αναφορά που να τεκμηριώνει ότι ο HIV προκαλεί AIDS και ανακάλυψε ότι «δεν υπάρχει τέτοιο έγγραφο»». 

Αυτό προκάλεσε μια ευρεία υπόθεση ότι ο Margulis ήταν « αρνητής του AIDS ». Ο Jerry Coyne αντέδρασε στο ιστολόγιό του Why Evolution is True στην ερμηνεία του ότι ο Margulis πίστευε «ότι το AIDS είναι στην πραγματικότητα σύφιλη, και όχι ιογενής στην προέλευσή του». ^[ 40 ] Ο Seth Kalichman , κοινωνικός ψυχολόγος που μελετά τις συμπεριφορικές και κοινωνικές πτυχές του AIDS, ανέφερε την εργασία της [Margulis] του 2009 ως παράδειγμα «άνθησης» της άρνησης του AIDS, και υποστήριξε ότι η «υποστήριξη της άρνησης του HIV/AIDS από την [Margulis] είναι ακατανόητη». 

Ο ιστορικός Jan Sapp έχει πει ότι «το όνομα της Lynn Margulis είναι τόσο συνώνυμο με τη συμβίωση όσο και του Charles Darwin με την εξέλιξη». Έχει χαρακτηριστεί ως «η άτακτη μητέρα της επιστήμης, η γη»,  «δικαιοποημένη αιρετική», ή επιστημονική «επαναστάτρια»,^. Έχει υποστηριχθεί ότι η αρχική απόρριψη του έργου της Margulis σχετικά με τη θεωρία της ενδοσυμβίωσης, και η αμφιλεγόμενη φύση της, καθώς και η θεωρία της Γαίας, την έκαναν να ταυτιστεί καθ' όλη τη διάρκεια της καριέρας της με επιστημονικούς αντισυμβατικούς, ξένους και γενικά με μη αποδεκτές θεωρίες. 

Την τελευταία δεκαετία της ζωής της, ενώ βασικά στοιχεία του έργου της άρχισαν να γίνονται κατανοητά ως θεμελιώδη για μια σύγχρονη επιστημονική άποψη - η ευρεία υιοθέτηση της Επιστήμης του Συστήματος της Γης και η ενσωμάτωση βασικών τμημάτων της ενδοσυμβιωτικής θεωρίας στα προγράμματα σπουδών βιολογίας παγκοσμίως - η Margulis, αν μη τι άλλο, ενεπλάκη περισσότερο σε αντιπαραθέσεις, όχι λιγότερο. Ο δημοσιογράφος John Wilson το εξήγησε αυτό λέγοντας ότι η Lynn Margulis «όρισε τον εαυτό της από την αντιπολιτευτική επιστήμη»  και στην αναμνηστική συλλογή δοκιμίων Lynn Margulis: Η ζωή και η κληρονομιά ενός επιστημονικού επαναστάτη , οι σχολιαστές την απεικονίζουν ξανά και ξανά ως μια σύγχρονη ενσάρκωση του «επιστημονικού επαναστάτη», παρόμοια με το δοκίμιο του Freeman Dyson του 1995 « Ο Επιστήμονας ως Επαναστάτης » , μια παράδοση που ο Dyson είδε ενσαρκωμένη στον Benjamin Franklin , και την οποία ο Dyson πίστευε ότι ήταν απαραίτητη για την καλή επιστήμη. 

Βραβεία και αναγνωρίσεις

• 1975, Εκλεγμένο Μέλος της Αμερικανικής Ένωσης για την Προώθηση της Επιστήμης . 
• 1978, Υποτροφία Guggenheim . 
• 1983, Εξελέγη στην Εθνική Ακαδημία Επιστημών .
• 1985, Προσκεκλημένος Λέκτορας Hagey, Πανεπιστήμιο του Waterloo. 
• 1986, Βραβείο Miescher-Ishida.
• 1989, απονεμήθηκε ο Commandeur de l'Ordre des Palmes Académiques de France. 
• 1992, παραλήπτης του Μεταλλίου του Πρύτανη για Διακεκριμένο Διδακτικό Προσωπικό του Πανεπιστημίου της Μασαχουσέτης στο Άμχερστ.
• 1995, εξελέγη Μέλος της Παγκόσμιας Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών . 
• 1997, εξελέγη στη Ρωσική Ακαδημία Φυσικών Επιστημών. 
• 1998, έγγραφα που αρχειοθετούνται μόνιμα στη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου , Ουάσινγκτον, DC 
• 1998, παραλήπτης του Βραβείου Διακεκριμένης Υπηρεσίας του Αμερικανικού Ινστιτούτου Βιολογικών Επιστημών . 
• 1998, εξελέγη μέλος της Αμερικανικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών . 
• 1999, βραβευμένος με το βραβείο William Procter για επιστημονικά επιτεύγματα . 
• 1999, παραλήπτης του Εθνικού Μεταλλίου Επιστημών , που απονεμήθηκε από τον Πρόεδρο Γουίλιαμ Τζ. Κλίντον . 
• 2001, Βραβείο Χρυσής Πιάτας της Αμερικανικής Ακαδημίας Επιτευγμάτων 
• 2002–05, Βραβείο Alexander von Humboldt. 
• Το 2005, εξελέγη Πρόεδρος της Sigma Xi , της Εταιρείας Επιστημονικής Έρευνας. 
• 2006, Ίδρυσε τις εκδόσεις Sciencewriters Books με τον γιο της Dorion. 
• 2008, ένας από τους δεκατρείς παραλήπτες του Μεταλλίου Δαρβίνου-Γουάλας , το οποίο μέχρι τώρα απονέμεται κάθε 50 χρόνια, από την Εταιρεία Λιννέων του Λονδίνου .
• 2010, μέλος της Εταιρείας Σκέψης Leonardo da Vinci  στο Πανεπιστήμιο Προώθησης Τεχνολογίας στο Τέμπε της Αριζόνα .
• 2010, Βραβείο Δημόσιας Υπηρεσίας της NASA για την Αστροβιολογία. 
• 2012, Συμπόσιο Lynn Margulis: Γιορτάζοντας μια Ζωή στην Επιστήμη , Πανεπιστήμιο της Μασαχουσέτης, Άμχερστ, 23–25 Μαρτίου 2012. 
• Το 2017, το Journal of Theoretical Biology 434 , 1–114 τίμησε την 50ή επέτειο του "The origin of mitosing cells" με ένα ειδικό τεύχος.
• Επίτιμος διδάκτορας από 15 πανεπιστήμια. 

Προσωπική ζωή

Η Margulis παντρεύτηκε τον αστρονόμο Carl Sagan το 1957 λίγο μετά την αποφοίτησή της από το πτυχίο της. Η Sagan ήταν τότε μεταπτυχιακή φοιτήτρια φυσικής στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο. Ο γάμος τους έληξε το 1964, λίγο πριν ολοκληρώσει το διδακτορικό της. Απέκτησαν δύο γιους, τον Dorion Sagan , ο οποίος αργότερα έγινε συγγραφέας δημοφιλών επιστημονικών άρθρων και συνεργάτης της, και τον Jeremy Sagan, προγραμματιστή λογισμικού και ιδρυτή της Sagan Technology. 

Το 1967 παντρεύτηκε τον Thomas N. Margulis, κρυσταλλογράφο . Απέκτησαν έναν γιο, τον Zachary Margulis-Ohnuma, δικηγόρο ποινικής υπεράσπισης στη Νέα Υόρκη, και μια κόρη, την Jennifer Margulis, δασκάλα και συγγραφέα. Χώρισαν το 1980.

Σχολίασε: «Παράτησα τη δουλειά μου ως σύζυγος δύο φορές» και «δεν είναι ανθρωπίνως δυνατό να είσαι καλή σύζυγος, καλή μητέρα και επιστήμονας πρώτης τάξεως. Κανείς δεν μπορεί να το κάνει — κάτι πρέπει να γίνει».

Τη δεκαετία του 2000 είχε σχέση με τον συνάδελφό της βιολόγο Ρικάρντο Γκερέρο. 

Η Margulis υποστήριξε ότι οι επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου ήταν μια « επιχείρηση ψευδούς σημαίας , η οποία χρησιμοποιήθηκε για να δικαιολογήσει τους πολέμους στο Αφγανιστάν και το Ιράκ, καθώς και πρωτοφανείς επιθέσεις στις [...] πολιτικές ελευθερίες». Έγραψε ότι υπήρχαν «συντριπτικά στοιχεία ότι τα τρία κτίρια [του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου] κατέρρευσαν από ελεγχόμενη κατεδάφιση». 

Ήταν θρησκευτική αγνωστικίστρια , και ένθερμη εξελικτική θεωρία , αλλά απέρριπτε τη σύγχρονη εξελικτική σύνθεση , και είπε: «Θυμάμαι ότι ξύπνησα μια μέρα με μια επιφανή αποκάλυψη: Δεν είμαι νεοδαρβινίστρια! Θυμήθηκα μια προηγούμενη εμπειρία, όταν συνειδητοποίησα ότι δεν ήμουν ουμανίστρια Εβραία. Αν και θαυμάζω πολύ τη συνεισφορά του Δαρβίνου και συμφωνώ με το μεγαλύτερο μέρος της θεωρητικής του ανάλυσης και είμαι δαρβινίστρια, δεν είμαι νεοδαρβινίστρια».  Υποστήριξε ότι «η φυσική επιλογή εξαλείφει και ίσως διατηρεί, αλλά δεν δημιουργεί» και υποστήριξε ότι η συμβίωση ήταν η κύρια κινητήρια δύναμη της εξελικτικής αλλαγής. 

Η Margulis πέθανε στις 22 Νοεμβρίου 2011, στο σπίτι της στο Άμχερστ της Μασαχουσέτης , πέντε ημέρες μετά από αιμορραγικό εγκεφαλικό επεισόδιο .  Σύμφωνα με την επιθυμία της, η σορός της αποτεφρώθηκε και η τέφρα της σκορπίστηκε στις αγαπημένες της περιοχές έρευνας, κοντά στο σπίτι της. 

Εργοστάσιο

Βιβλία

• Margulis, Lynn (1970). Προέλευση των Ευκαρυωτικών Κυττάρων , Εκδόσεις Πανεπιστημίου Yale, ISBN 0-300-01353-1
• Margulis, Lynn (1982). Πρώιμη ζωή , Science Books International, ISBN 0-86720-005-7
• Margulis, Lynn και Dorion Sagan (1986). Προέλευση του Φύλου: Τρία Δισεκατομμύρια Χρόνια Γενετικού Ανασυνδυασμού , Yale University Press, ISBN 0-300-03340-0
• Margulis, Lynn και Dorion Sagan (1987). Μικρόκοσμος: Τέσσερα δισεκατομμύρια χρόνια εξέλιξης από τους μικροβιακούς μας προγόνους , HarperCollins, ISBN 0-04-570015-X
• Margulis, Lynn και Dorion Sagan (1991). Μυστηριώδης Χορός: Για την Εξέλιξη της Ανθρώπινης Σεξουαλικότητας , Summit Books, ISBN 0-671-63341-4
• Margulis, Lynn, επιμ. (1991). Συμβίωση ως Πηγή Εξελικτικής Καινοτομίας: Ειδογένεση και Μορφογένεση , The MIT Press, ISBN 0-262-13269-9
• Margulis, Lynn (1991). «Συμβίωση στην Εξέλιξη: Η Προέλευση της Κυτταρικής Κινητικότητας». Στο Osawa, Syozo· Honzo, Tasuku (επιμ.). Εξέλιξη της Ζωής . Ιαπωνία: Springer. σελ.  305–324 . doi : 10.1007/978-4-431-68302-5_19 . ISBN 978-4-431-68304-9.
• Margulis, Lynn (1992). Συμβίωση στην Κυτταρική Εξέλιξη: Μικροβιακές Κοινότητες στους Αρχαιολογικούς και Πρωτεροζωικούς Αιώνες , WH Freeman, ISBN 0-7167-7028-8
• Sagan, Dorion, και Margulis, Lynn (1993). Ο Κήπος των Μικροβιακών Απολαύσεων: Ένας Πρακτικός Οδηγός για τον Υποορατό Κόσμο , Kendall/Hunt, ISBN 0-8403-8529-3
• Margulis, Lynn, Dorion Sagan και Niles Eldredge (1995) Τι είναι η ζωή;, Simon and Schuster, ISBN 978-0684810874
• Margulis, Lynn, και Dorion Sagan (1997). Λοξές Αλήθειες: Δοκίμια για τη Γαία, τη Συμβίωση και την Εξέλιξη , Copernicus Books, ISBN 0-387-94927-5
• Margulis, Lynn και Dorion Sagan (1997). Τι είναι το σεξ;, Simon and Schuster, ISBN 0-684-82691-7
• Margulis, Lynn, και Karlene V. Schwartz (1997). Πέντε Βασίλεια: Ένας Εικονογραφημένος Οδηγός για τα Φύλα της Ζωής στη Γη , WH Freeman & Company, ISBN 0-613-92338-3
• Margulis, Lynn (1998). Συμβιωτικός Πλανήτης: Μια Νέα Ματιά στην Εξέλιξη , Basic Books, ISBN 0-465-07271-2
• Margulis, Lynn, κ.ά. (2002). Τα Χρονικά του Πάγου: Η Αναζήτηση για την Κατανόηση της Παγκόσμιας Κλιματικής Αλλαγής , Πανεπιστήμιο του Νιου Χάμσαϊρ, ISBN 1-58465-062-1
• Margulis, Lynn, και Dorion Sagan (2002). Απόκτηση Γονιδιωμάτων: Μια Θεωρία για την Προέλευση των Ειδών , Perseus Books Group, ISBN 0-465-04391-7
• Margulis, Lynn (2007). Φωτεινά Ψάρια: Ιστορίες Επιστήμης και Αγάπης , Sciencewriters Books, ISBN 978-1-933392-33-2
• Margulis, Lynn, και Eduardo Punset , επιμ. (2007). Νους, Ζωή και Σύμπαν: Συζητήσεις με Μεγάλους Επιστήμονες της Εποχής μας , Sciencewriters Books, ISBN 978-1-933392-61-5
• Margulis, Lynn, και Dorion Sagan (2007). Σταδιακά θαμπώστε: Στοχασμοί για τη Φύση της Φύσης , Sciencewriters Books, ISBN 978-1-933392-31-8

Ημερολόγια

• Margulis (Sagan), L (1967). «Σχετικά με την Προέλευση των Μιτωτικών Κυττάρων». Journal of Theoretical Biology . 14 (3): 225–274 . Bibcode : 1967JThBi..14..225S . doi : 10.1016/0022-5193(67)90079-3 . PMID  11541392 .
• Margulis, L (1976). «Γενετικές και εξελικτικές συνέπειες της συμβίωσης». Πειραματική Παρασιτολογία . 39 (2): 277–349 . doi : 10.1016/0014-4894(76)90127-2 . PMID  816668 .
• Margulis, L (1980). "Ουντολιπόδια, μαστίγια και κροσσοί". Biosystems . 12 ( 1–2 ): 105–108 . Bibcode : 1980BiSys..12..105M . doi : 10.1016/0303-2647(80)90041-6 . PMID  7378551 .
• Margulis, L· Bermudes, D (1985). «Η συμβίωση ως μηχανισμός εξέλιξης: η κατάσταση της θεωρίας της κυτταρικής συμβίωσης». Symbiosis . 1 : 101–124 . PMID  11543608 .
• Sagan, D· Margulis, L (1987). «Η Γαία και η εξέλιξη των μηχανών». Whole Earth Review . 55 : 15–21 . PMID  11542102 .
• Bermudes, D; Margulis, L; Tzertzinis, G (1987). "Προκαρυωτική προέλευση των undulipodia. Εφαρμογή της αρχής του panda στο αίνιγμα του κεντριολίου". Χρονικά της Ακαδημίας Επιστημών της Νέας Υόρκης . 503 (1): 187–197 . Bibcode : 1987NYASA.503..187B . doi : 10.1111/j.1749-6632.1987.tb40608.x . PMID  3304075. S2CID  39709909 .
• Lazcano, A; Guerrero, R; Margulis, L; Oró, J (1988). «Η εξελικτική μετάβαση από το RNA στο DNA στα πρώιμα κύτταρα». Journal of Molecular Evolution . 27 (4): 283–290 . Bibcode : 1988JMolE..27..283L . doi : 10.1007 / bf02101189 . PMID  2464698. S2CID  21008416 .
• Margulis, L (1990). « Λέξεις ως κραυγές μάχης—συμβιογένεση και ο νέος τομέας της ενδοκυτταροβιολογίας» . BioScience . 40 (9): 673–677 . doi : 10.2307/1311435 . JSTOR  1311435. PMID  11541293 .
• Margulis, L (1996). «Συγχωνεύσεις αρχαίων-ευβακτηρίων στην προέλευση των ευκαρυωτικών: φυλογενετική ταξινόμηση της ζωής» . Πρακτικά της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής . 93 (3): 1071–1076 . Bibcode : 1996PNAS...93.1071M . doi : 10.1073/pnas.93.3.1071 . PMC  40032. PMID  8577716 .
• Chapman, MJ· Margulis, L (1998). «Μορφογένεση μέσω συμβιογένεσης». Διεθνής Μικροβιολογία . 1 (4): 319–26 . PMID  10943381 .
• Margulis, L.; Dolan, MF; Guerrero, R. (2000). «Το χιμαιρικό ευκαρυωτικό: Προέλευση του πυρήνα από το καρυομαστιγόντο σε αμιτοχονδριακά πρώτιστα» . Πρακτικά της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών . 97 (13): 6954–6959 . Bibcode : 2000PNAS...97.6954M . doi : 10.1073 / pnas.97.13.6954 . PMC  34369. PMID  10860956 .
• Wier, A.; Dolan, M.; Grimaldi, D.; Guerrero, R.; Wagensberg, J.; Margulis, L. (2002). "Σπειροχαίτες και πρώτιστα συμβιωτικά ενός τερμίτη (Mastotermes electrodominicus) στο κεχριμπάρι του Μειόκαινου" . Πρακτικά της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών . 99 (3): 1410–1413 . Bibcode : 2002PNAS...99.1410W . doi : 10.1073 / pnas.022643899 . PMC  122204. PMID  11818534 .
• Dolan, Michael F.; Melnitsky, Hannah; Margulis, Lynn; Kolnicki, Robin (2002). «Πρωτεΐνες κινητικότητας και η προέλευση του πυρήνα» . The Anatomical Record . 268 (3): 290–301 . doi : 10.1002/ar.10161 . PMID  12382325. S2CID  7405778 .
• Margulis, L (2005). "Hans Ris (1914–2004). Γονοφόρο, χρωμοσώματα και η βακτηριακή προέλευση των χλωροπλαστών". Διεθνής Μικροβιολογία . 8 (2): 145–8 . PMID  16052465 .
• Margulis, L.; Chapman, M.; Guerrero, R.; Hall, J. (2006). «Ο τελευταίος ευκαρυωτικός κοινός πρόγονος (LECA): Απόκτηση κυτταροσκελετικής κινητικότητας από αεροανθεκτικές σπειροχαιτές στην Πρωτεροζωική Εποχή» . Πρακτικά της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών . 103 (35): 13080–13085 . Bibcode : 2006PNAS..10313080M . doi : 10.1073/pnas.0604985103 . PMC  1559756. PMID  16938841 .
• Dolan, MF· Margulis, L (2007). « Οι πρόοδοι στη βιολογία αποκαλύπτουν την αλήθεια για τους προκαρυώτες» . Nature . 445 (7123): 21. Bibcode : 2007Natur.445...21D . doi : 10.1038/445021b . PMID  17203039. S2CID  4426413 .
• Margulis, Lynn; Chapman, Michael; Dolan, Michael F. (2007). "Σπήματα για την ανάλυση της εξέλιξης: υπεροξυσώματα de Duve και υδρογονάσες Meyer στην θειούχα Πρωτεροζωική εποχή" . Nature Reviews Genetics . 8 (10): 1. doi : 10.1038/nrg2071-c1 . PMID  17923858. S2CID  33808568 .
• Brorson, O.; Brorson, S.-H.; Scythes, J.; MacAllister, J.; Wier, A.; Margulis, L. (2009). «Καταστροφή των στρογγυλών σωματικών προωθητικών μορίων (RBs) της σπειροχαιτής Borrelia burgdorferi από το αντιβιοτικό Τιγεκυκλίνη» . Πρακτικά της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών . 106 (44): 18656–18661 . Bibcode : 2009PNAS..10618656B . doi : 10.1073/ pnas.0908236106 . PMC  2774030. PMID  19843691 .
• Wier, AM; Sacchi, L; Dolan, MF; Bandi, C; Macallister, J; Margulis, L (2010). «Υπερδομή προσκόλλησης σπειροχαιτών: Επιπτώσεις στην προέλευση και την εξέλιξη των κροσσών». The Biological Bulletin . 218 (1): 25–35 . doi : 10.1086/BBLv218n1p25 . PMID  20203251. S2CID  21634272 .
• Guerrero, R; Margulis, L; Berlanga, Μ; Bandi, C; Macallister, J; Μαργκούλης, Λ (2013). «Συμβιογένεση: το ολοβιόν ως μονάδα εξέλιξης». Διεθνής Μικροβιολογία . 16 (3): 133– 143. doi : 10.2436/20.1501.01.188 . PMID  24568029 .