Samaira Nazir

 Η Σαμάιρα Ναζίρ ( περ.  1979 – 23 Απριλίου 2005) ήταν μια 25χρονη Βρετανίδα Πακιστανή που δολοφονήθηκε από τον αδελφό και τον ξάδερφό της σε μια δολοφονία τιμής στο Σάουθολ του Λονδίνου.

Η Ναζίρ δολοφονήθηκε επειδή αρνήθηκε να συνάψει προκαθορισμένο γάμο και επειδή απέρριψε τις επιλογές των γονιών της για μνηστήρες από το Πακιστάν. Αντ' αυτού, αρραβωνιάστηκε κάποιον της επιλογής της, ο οποίος ήταν από διαφορετική κάστα και κρίθηκε ακατάλληλος. 

Ο πατέρας της Σαμάιρα εμπλέκεται επίσης στη δολοφονία της, αλλά διέφυγε στο Πακιστάν ενώ βρισκόταν υπό εγγύηση. Η οικογένειά του ισχυρίστηκε ότι πέθανε ενώ ήταν φυγάς στο Πακιστάν. 

Η Samaira γεννήθηκε περίπου το 1979, από τον Azhar Nazir, τον πρεσβύτερο και τον Irshad Begum. Περιγράφεται ως η «πιο λαμπρή της οικογένειας», και σπούδασε ταξίδια και τουρισμό στο Πανεπιστήμιο Thames Valley , αναλαμβάνοντας διευθυντική θέση στην εταιρεία συμβούλων προσλήψεων του αδελφού της μετά την αποφοίτησή της. 

Η οικογένεια Ναζίρ κατείχε επίσης το παντοπωλείο Rana Brothers στο Southall Broadway , όπου εργαζόταν ο αδελφός της Σαμάιρα, ο Αζάρ Ναζίρ, και όπου γνώρισε για πρώτη φορά τον Σαλμάν Μοχάμεντ. Ο Μοχάμεντ είχε φτάσει στο Ηνωμένο Βασίλειο από το Αφγανιστάν ως παράνομος μετανάστης το 2000 και είχε προσεγγίσει τον Ναζίρ για βοήθεια στην εύρεση στέγης και εργασίας. Η Σαμάιρα γνώρισε τον Μοχάμεντ μέσω της σχέσης του με τον αδελφό της. Η σχέση τους αναπτύχθηκε σε διάστημα αρκετών ετών, αλλά γνωρίζοντας ότι η οικογένεια της Σαμάιρα δεν θα ενέκρινε, κράτησαν τη σχέση μυστική μέχρι που, τελικά, ερωτεύτηκαν και αποφάσισαν ότι ήθελαν να παντρευτούν. 

Η Σαμάιρα είχε μεταφερθεί δύο φορές στο Πακιστάν για να βρει μνηστήρα για έναν προκαθορισμένο γάμο , αλλά απέρριψε τις επιλογές της οικογένειάς της. Η οικογένειά της απέρριψε τον Μωάμεθ λόγω της καταγωγής του. Προερχόταν από κατώτερη κάστα ,  και ένιωθαν ότι ήθελε να παντρευτεί τη Σαμάιρα για να έχει πρόσβαση στον οικογενειακό πλούτο.  Επιπλέον, είχε ήδη συνάψει έναν εικονικό γάμο για να υποστηρίξει το μεταναστευτικό του καθεστώς και ο αδελφός της Σαμάιρα ισχυρίστηκε ότι ήταν ανέντιμος και ότι εμπλεκόταν σε παράνομες δραστηριότητες.

Ανεξάρτητα από αυτό, τον Μάρτιο του 2005, η Samaira είπε στην οικογένειά της ότι ήταν αρραβωνιασμένη με τον Mohammed. Ο Mohammed ισχυρίστηκε ότι ο πατέρας της Samaira τον είχε απειλήσει με μαχαίρι και ότι ο αδελφός της είχε απειλήσει να τους σκοτώσει και τους δύο ως αποτέλεσμα του αρραβώνα τους

Δολοφονία και έρευνα

Στις 23 Απριλίου 2005, ο Μοχάμεντ και η Σαμάιρα προσπάθησαν να συναντηθούν με τη μητέρα της μακριά από το οικογενειακό σπίτι, αλλά η μητέρα της αρνήθηκε. Στη συνέχεια, ο Ναζίρ έδωσε εντολή στη Σαμάιρα να επιστρέψει σπίτι, όπου την περίμεναν αυτός, ο πατέρας και η μητέρα της. Παρών ήταν επίσης ο Ιμράν Μοχάμεντ (πραγματικό όνομα Κασίφ Ράνα ), ένας 17χρονος παράνομος μετανάστης από το Πακιστάν. Αναφέρεται ως «μακρινός ξάδερφος», ζούσε σε ένα βοηθητικό κτίριο στον κήπο του οικογενειακού σπιτιού των Ναζίρ και θεωρούνταν μέλος της οικογένειας. 

Ξέσπασε μια έντονη διαμάχη για το μέλλον της Samaira και την κράτησαν κάτω και της επιτέθηκαν ο αδελφός της Azhar Nazir, ο Imran Mohammed και, φέρεται, και ο πατέρας της. Τη μαχαίρωσαν πολλές φορές και της έκοψαν τον λαιμό σε αυτό που περιγράφηκε ως «παρατεταμένη και ξέφρενη επίθεση».Οι γείτονες ειδοποιήθηκαν από τις κραυγές της για βοήθεια. Ένας γείτονας χτύπησε την πόρτα, αλλά ο Nazir τον απέρριψε, ο οποίος ισχυρίστηκε ότι η αδερφή του «έπαιρνε σπασμούς». Κάποια στιγμή, η Samaira κατάφερε να ανοίξει την μπροστινή πόρτα σε μια προσπάθεια να δραπετεύσει, αλλά ο αδελφός της την τράβηξε πίσω μέσα από τα μαλλιά.  Την επίθεση παρακολούθησαν η μητέρα της Samaira και οι κόρες της Nazir, ηλικίας δύο και τεσσάρων ετών. 

Από την αρχή, ο Ναζίρ αρνήθηκε ότι είχε συμμετάσχει σε οποιονδήποτε τρόπο στη δολοφονία της αδερφής του, επιρρίπτοντας την ευθύνη εξ ολοκλήρου στον Ιμράν Μοχάμεντ. Ο Μοχάμεντ παραδέχτηκε ανοιχτά την ευθύνη για τον θάνατο της Σαμάρα και επέμεινε ότι ενήργησε μόνος του. Η αστυνομία και οι εισαγγελείς δεν πείστηκαν και υποψιάστηκαν ότι ο Μοχάμεντ είχε λάβει οδηγίες να σκοτώσει τη Σαμάρα από άλλα μέλη της οικογένειας, με τον εισαγγελέα Ναζίρ Αφζάλ να δηλώνει: «Γνωρίζαμε ότι υπήρχε ένα ευρύτερο πλέγμα ενοχής (...) Έπρεπε να σπάσουμε την ομερτά , τον κώδικα σιωπής. Ξέραμε ότι οι εμπλεκόμενοι δεν θα μιλούσαν». 

Στο οικογενειακό σπίτι τοποθετήθηκαν συσκευές μυστικής ακρόασης και συγκεντρώθηκαν επαρκή έμμεσα στοιχεία που δικαιολογούν τη σύλληψη του Ναζίρ και του Ναζίρ του πρεσβύτερου ^. Και στους δύο απαγγέλθηκαν κατηγορίες , αλλά ο Ναζίρ του πρεσβύτερου αφέθηκε ελεύθερος με εγγύηση και διέφυγε στο Πακιστάν πριν από τη δίκη. Η οικογένεια ισχυρίστηκε ότι αργότερα πέθανε εκεί, αλλά η αστυνομία ήταν επιφυλακτική. 

Νομικές διαδικασίες

Οι Azhar Franklin Nazir και Imran Mohammed δικάστηκαν στο Κεντρικό Ποινικό Δικαστήριο , με τον Nazir να επιμένει στην αθωότητά του και τον Mohammed να χρησιμοποιεί την μερική υπεράσπιση της μειωμένης ευθύνης . Η υπόθεση της εισαγγελίας αφορούσε την κοινή επιχείρηση . 

Ο Ναζίρ παραδέχτηκε ότι δεν ενέκρινε τη σχέση της Σαμάιρα και αποδέχτηκε ότι ήταν παρών όταν δολοφονήθηκε, αλλά υποστήριξε ότι είχε παρακολουθήσει μόνο το τελευταίο μέρος της διαμάχης μεταξύ της αδερφής του και του Ιμράν Μοχάμεντ, ότι το είχε δει από απόσταση και ότι ούτε συμμετείχε στη δολοφονία ούτε έπαιξε ρόλο στον σχεδιασμό ή την εκτέλεσή της. Παρά το γεγονός ότι ισχυρίστηκε ότι ήταν «τρομοκρατημένος» από αυτό που έβλεπε, παραδέχτηκε ότι δεν προσπάθησε να παρέμβει. Τα εγκληματολογικά στοιχεία για αίμα που αιωρούνταν στον αέρα στα ρούχα του δεν ήταν σύμφωνα με την αφήγησή του ότι ήταν μάρτυρας της δολοφονίας από απόσταση και δύο μάρτυρες κατέθεσαν ότι η Σαμάιρα σύρθηκε πίσω στο σπίτι όταν προσπάθησε να δραπετεύσει, ένας εκ των οποίων αναγνώρισε άμεσα τη Ναζίρ ως το άτομο που είχε σύρει τη Σαμάιρα πίσω στο σπίτι. 

Στις 15 Ιουνίου 2006, ο Imran Mohammed κρίθηκε ομόφωνα ένοχος για φόνο. Στις 16 Ιουνίου 2006, ο Nazir καταδικάστηκε για το ίδιο αδίκημα με πλειοψηφία 11-1. Στις 14 Ιουλίου 2006, και οι δύο καταδικάστηκαν σε ισόβια κάθειρξη . Ο Mohammed κρατήθηκε κατόπιν δικαστικής απόφασης της Αυτού Μεγαλειότητας για τουλάχιστον 10 χρόνια και ο Nazir έλαβε ελάχιστη ποινή φυλάκισης 20 ετών. 

Ο Ναζίρ Αφζάλ , διευθυντής περιοχής της Εισαγγελίας του Στέμματος ,  ο οποίος ήταν υπεύθυνος για την άσκηση δίωξης , δήλωσε:

«Η Σαμάιρα δολοφονήθηκε επειδή αγαπούσε το λάθος άτομο στα μάτια της οικογένειάς της. Υπό αυτή την έννοια, ήταν μια «δολοφονία τιμής» για την προστασία της αντιληπτής κοινωνικής θέσης της οικογένειας  [...] Ελπίζουμε ότι ο θάνατος της Σαμάιρα και η έρευνα και η δίωξη που ακολούθησαν θα αποτρέψουν άλλους που μπορεί να επιθυμούν να βλάψουν τα μέλη της οικογένειάς τους λόγω πρακτικών που είναι τόσο τραγικές όσο και ξεπερασμένες.  » 

Ο Τζον Ριντ, ντετέκτιβ επιθεωρητής της Μητροπολιτικής Αστυνομίας που εργάστηκε στην υπόθεση, δήλωσε: «Δεν υπάρχει τίποτα απολύτως αξιέπαινο στον βάναυσο θάνατό της». 

Ο Αζάρ Ναζίρ άσκησε έφεση κατά της καταδίκης του, αλλά η έφεση απορρίφθηκε δεόντως τον Φεβρουάριο του 2009

Δέσποινα Δελαπόρτα

 Η Δέσποινα Δελαπόρτα ήταν μια εξέχουσα προσωπικότητα της Ρόδου, γνωστή για την τεράστια προσφορά της στον Ελληνικό Ερυθρό Σταυρό (ΕΕΣ) και την κοινωνική ζωή του νησιού. Έφυγε από τη ζωή στις 3 Σεπτεμβρίου 2026, προκαλώντας βαθιά θλίψη στην τοπική κοινωνία. 

Το Έργο και η Προσφορά της

• Ελληνικός Ερυθρός Σταυρός: Υπηρέτησε για περίπου τρεις δεκαετίες ως Πρόεδρος του Περιφερειακού Τμήματος Ρόδου του ΕΕΣ. Χαρακτηρίζεται ως η γυναίκα που «ανέστησε» το τμήμα στο νησί, αφήνοντας πίσω της πλούσιο ανθρωπιστικό και εθελοντικό έργο. 
• Πολιτισμός και Μουσική: Παράλληλα με την κοινωνική της δράση, είχε μακρά και επιτυχημένη πορεία ως καθηγήτρια πιάνου, συνεισφέροντας σημαντικά στη μουσική παιδεία και τον πολιτισμό της Ρόδου. 

Μετά την είδηση της απώλειάς της, πλήθος φορέων, ανάμεσά τους ο Δήμαρχος Ρόδου Αλέξανδρος Κολιάδης και τοπικοί σύλλογοι, εξέδωσαν συλλυπητήρια μηνύματα εξαίροντας το ήθος, την ανιδιοτέλεια και την πολύτιμη παρακαταθήκη που αφήνει στις επόμενες γενιές εθελοντών. 

Israa Al-Hassi

 Η Israa Al-Hassi (Ισράα Αλ-Χάσι) ήταν ένα 10χρονο κορίτσι από την Παλαιστίνη, το οποίο σκοτώθηκε στις αρχές Σεπτεμβρίου 2026 από ισραηλινά πυρά στην ανατολική Ντέιρ αλ-Μπάλαχ (Deir Al-Balah) στην κεντρική Λωρίδα της Γάζας. 

 Το κορίτσι έπαιζε με την κούκλα του μέσα στη σκηνή της οικογένειάς της όταν δέχθηκε την επίθεση. Η μητέρα της Israa τραυματίστηκε σοβαρά κατά το ίδιο συμβάν και υπέκυψε στα τραύματά της μία ημέρα μετά τον θάνατο της κόρης της.  Η επίθεση αυτή σημειώθηκε στο πλαίσιο συνεχιζόμενων στρατιωτικών πληγμάτων και παραβιάσεων της εκεχειρίας στην περιοχή, προκαλώντας διεθνείς αντιδράσεις και αναρτήσεις από ανθρωπιστικές οργανώσεις και ακτιβιστές.

Gloria Steinem, 2 Σεπτεμβρίου 2026

 Η Γκλόρια Μαρί Στάινεμ (25 Μαρτίου 1934 – 2 Σεπτεμβρίου 2026) ήταν Αμερικανίδα φεμινίστρια, δημοσιογράφος, και κοινωνική και πολιτική ακτιβίστρια, η οποία έγινε, αναγνωρισμένη από το αμερικανικό κράτος, ηγέτης και εκπρόσωπος του φεμινιστικού κινήματος στα τέλη της δεκαετίας του 1960 και στις αρχές της δεκαετίας του 1970.

Σταδιοδρομία

Η Στάινεμ ήταν αρθρογράφος για το περιοδικό New York και συνιδρυτής του περιοδικού Μs.. Tο 1969, η Στάινεμ δημοσίευσε άρθρο, με τίτλο "Μετά τη Μαύρη Δύναμη, η Απελευθέρωση των Γυναικών", το οποίο και της απέφερε φήμη ως φεμινίστρια ηγέτης.

Το 2005 η Στάινεμ, μαζί με την Τζέιν Φόντα και τη Ρόμπιν Μόργκαν, ίδρυσε το Women's Media Center, οργάνωση που λειτουργεί "για να κάνει τις γυναίκες ορατές και ισχυρές στα μέσα ενημέρωσης".

Στη διάρκεια της ζωής της, η Στάινεμ ταξίδεψε σε όλο τον κόσμο ως ομιλήτρια και διοργανώτρια, αποτελώντας εξέχουσα μορφή του φεμινιστικού κινήματος.

Η Στάινεμ φοίτησε αρχικά στο Λύκειο Γουέιντ (Waite High School) στο Τολέδο του Οχάιο, αλλά αργότερα μετεγγράφηκε στο Λύκειο Γουέστερν (Western High School) στην Ουάσιγκτον, από όπου και αποφοίτησε. Στη συνέχεια, σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στο Κολέγιο Σμιθ (Smith College) και το 1956 αποφοίτησε με τη διάκριση magna cum laude.  Στα τέλη της δεκαετίας του 1950, η Στάινεμ πέρασε δύο χρόνια στην Ινδία ως Chester Bowles Asian Fellow. Μετά την επιστροφή της στις ΗΠΑ, υπηρέτησε ως διευθύντρια της Ανεξάρτητης Υπηρεσίας Έρευνας, μια οργάνωση που χρηματοδοτείται μυστικά από έναν δότη ο οποίος κατέληξε να είναι η CIA. Εργάστηκε, ακόμα, για να στείλει μη Κομμουνιστές Αμερικανούς φοιτητές στο Παγκόσμιο Φεστιβάλ Νεολαίας το 1959. Το 1960, είχε προσληφθεί από την Warren Publishing ως η πρώτη υπάλληλος του περιοδικού Help!.

Δημοσιογραφική σταδιοδρομία

Το 1962 εργάστηκε για το περιοδικό Esquire όπου και ασχολήθηκε με τα θέματα αντισύλληψης. Το 1963 άρχισε να εργάζεται στο περιοδικό Show όπου και εργάστηκε γι'αυτό, μυστικά, ως κουνελάκι του Playboy με σκοπό να ξεσκεπάσει τις συνθήκες εργασίας που επικρατούσαν και συγκεκριμένα τα περιστατικά σεξουαλικής παρενόχλησης.

Στο μεταξύ, το 1964 πήρε συνέντευξη από τον Τζον Λένον για το περιοδικό Cosmopolitan.

Το 1969, κάλυψε μια ομιλία για τις εκτρώσεις για το New York Magazine, το οποίο πραγματοποιήθηκε στο υπόγειο μιας εκκλησίας στο Greenwich της Νέας Υόρκης. Η Στάινεμ απεκάλυψε σε δηλώσεις της πως είχε κάνει έκτρωση στο Λονδίνο σε ηλικία 22 ετών το οποίο και την ενέπνευσε να πραγματοποιήσει την ομιλία.

Το 1972, ίδρυσε το φεμινιστικό περιοδικό, Μs. μαζί με την Ντόροθι Πίτμαν Χιουζ.Τα 300,000 δοκιμαστικά αντίτυπα πουλήθηκαν μέσα σε οκτώ ημέρες. Μέσα σε λίγες εβδομάδες, το Ms. είχε λάβει πάνω από 26.000 εγγραφές και πάνω από 20.000 αναγνώστικά γράμματα. Το περιοδικό πουλήθηκε στο Φεμινιστικό Πλειοψηφικό Ίδρυμα το 2001. 

Ακτιβισμός

Το 1968, η Στάινεμ υπέγραψε τον όρκο War Tax Protest , υποσχόμενη να αρνηθεί την καταβολή φόρων, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τον Πόλεμο του Βιετνάμ.

Το 1969 δημοσίευσε ένα άρθρο, το «Μετά τη Μαύρη Δύναμη, η Απελευθέρωση των Γυναικών» η οποία της έφερε εθνική φήμη ως φεμινίστριας ηγέτιδας. Το ίδιο έτος δημοσίευσε το δοκίμιο για μια ουτοπία της ισότητας των φύλων, το «Πώς θα ήταν αν οι γυναίκες νικούσαν», στο περιοδικό Time.

Το 1984 η Στάινεμ συνελήφθη μαζί με ορισμένα μέλη του Κογκρέσου και ακτιβιστές των πολιτικών δικαιωμάτων για ανάρμοστη συμπεριφορά έξω από την πρεσβεία της Νότιας Αφρικής, ενώ διαμαρτύρονταν ενάντια στο σύστημα απαρτχάιντ της Νότιας Αφρικής.

Το 1992 συν-ίδρυσε την Choice USA, μια μη κερδοσκοπική οργάνωση που κινητοποιεί και να παρέχει συνεχή υποστήριξη σε μια νεότερη γενιά για την αναπαραγωγική επιλογή. Το 1993, ήταν παραγωγός του ντοκιμαντέρ «Πολλαπλές Προσωπικότητες: Η Αναζήτηση για Θανατηφόρες Αναμνήσεις» για την κακοποίηση των παιδιών το οποίο και της απέφερε ένα βραβείο Emmy.

Η Στάινεμ ήταν επίτιμος πρόεδρος του Δημοκρατικού Σοσιαλιστικού κόμματος της Αμερικής.

Θάνατος

Απεβίωσε στο σπίτι της στη Νέα Υόρκη στις 2 Σεπτεμβρίου 2026, σε ηλικία 92 ετών.

Βραβεία και τιμητικές διακρίσεις

• American Civil Liberties Union of Southern California's Bill of Rights Award
• American Humanist Association's 2012 Humanist of the Year (2012)
• Biography magazine's 25 most influential women in America (Steinem was listed as one of them)
• Clarion award
• DVF Lifetime Leadership Award (2014)
• Emmy Citation for excellence in television writing
• Esquire magazine's 75 greatest women of all time (Steinem was listed as one of them) (2010)
• Equality Now's international human rights award, given jointly to her and Efua Dorkenoo (2000)
• Front Page award
• Glamour magazine's "The 75 Most Important Women of the Past 75 Years" (Steinem was listed as one of them) (2014)
• Lambda Legal Defense and Education Fund's Liberty Award
• Library Lion award (2015)
• The Ms. Foundation for Women's Gloria Awards, given annually since 1988, are named after Steinem.
• National Gay Rights Advocates Award
• National Magazine awards
• National Women's Hall of Fame inductee (1993)
• New York Women's Foundation's Century Award (2014)
• Parenting magazine's Lifetime Achievement Award (1995)
• Penney-Missouri Journalism Award
• Presidential Medal of Freedom (2013)
• Rutgers University announced the Gloria Steinem Endowed Chair in September 2014. The Chair will fund teaching and research for someone (not necessarily a woman) who exemplifies Steinem's values of equal representation in the media. This person will teach at least one undergraduate course per semester.
• Sara Curry Humanitarian Award (2007)
• Simmons College's Doctorate of Human Justice
• Society of Professional Journalists' Lifetime Achievement in Journalism Award
• Supersisters trading card set (card number 32 featured Steinem's name and picture) (1979)
• United Nations' Ceres Medal
• United Nations' Society of Writers Award
• University of Missouri School of Journalism Award for Distinguished Service in Journalism
• Women's Sports Journalism Award
• 2015 Richard C. Holbrooke Distinguished Achievement Award of the Dayton Literary Peace Prize

Ιωάννα-Ευγενία Αθανασίου

Η Genica (Γενίκα Αθανασίου), γεννημένη ως Ιωάννα-Ευγενία Αθανασίου (1897–1966), υπήρξε διαπρεπής Ελληνικής καταγωγής ηθοποιός του θεάτρου και του βωβού κινηματογράφου, πρωταγωνίστρια της παρισινής αβάντ-γκαρντ και μεγάλη μούσα και ερωμένη του Αντονέν Αρτώ.
Γεννήθηκε στο Βουκουρέστι της Ρουμανίας με καταγωγή από την Ελλάδα και την Αλβανία. Στα 1919 εγκατέλειψης την οικογένειά της εγκαταστάθηκε στο Παρίσι, όπου συνδέθηκε με τα πρωτοποριακά ρεύματα της εποχής. 
 Διέπρεψε στο σανίδι και στον κινηματογράφο συνεργαζόμενη με σπουδαίες μορφές (όπως οι Charles Dullin, Georges Pitoëff, Jean Cocteau και Germaine Dulac) και συμμετείχε στα καλλιτεχνικά κινήματα του Θεάτρου Άλφρεντ Ζαρί και του Αντονέν Αρτώ. 
 Έζησαν έναν θυελλώδη και καταδικασμένο έρωτα, ο οποίος τροφοδοτήθηκε από 17 χρόνια ασταμάτητης αλληλογραφίας, την ώρα που εκείνη μεσουρανούσε και εκείνος βασανιζόταν σε ψυχιατρικά άσυλα. 

Η Θεατρική Παράσταση
Η ζωή και τα γράμματά τους αποτέλεσαν την έμπνευση για το έργο «Genica: Ο πίδακας του αίματός μου» των Ιόλης Ανδρεάδη και Άρη Ασπρούλη, το οποίο ανέβηκε στο Θέατρο Σημείο σε σκηνοθεσία Ιόλης Ανδρεάδη, με πρωταγωνιστές τη Βανέσα Αδαμοπούλου ως Γενίκα και τον Γεράσιμο Γεννατά μαζί με τον Gene Gillette ως Αντονέν Αρτώ.

Γερόντισσα Χρυσοβαλάντη

 Η Γερόντισσα Χρυσοβαλάντη (κατά κόσμον Μαρία Μοσχοβάκου), η επί σειρά ετών εμβληματική Καθηγουμένη της Ιεράς Μονής Οσίας Ειρήνης Χρυσοβαλάντου στις Ροβιές Ευβοίας, εκοιμήθη το Σάββατο 29 Αυγούστου 2026. Η απώλειά της προκάλεσε βαθιά συγκίνηση στο χριστιανικό κοινό, καθώς υπήρξε μια ιδιαίτερα αγαπητή και χαρισματική πνευματική μορφή, γνωστή για τον καθηλωτικό, «χρυσοστομικό» της λόγο.

Βιογραφικό και Πνευματικό Έργο

• Ηγεσία της Μονής: Ανέλαβε την ηγεσία της Ιεράς Μονής Οσίας Ειρήνης Χρυσοβαλάντου στις Ροβιές το 1990. Μαζί με τη συνοδεία της, μεταμόρφωσε το μοναστήρι σε έναν πνευματικό φάρο για ολόκληρη την Ελλάδα. 
• Πνευματικές ομιλίες: Ήταν ευρύτατα γνωστή μέσα από τις γεμάτες θεολογικό βάθος ομιλίες της (όπως στα «Δημήτρια» και σε άλλες πνευματικές συνάξεις), οι οποίες μεταδίδονταν συχνά στο διαδίκτυο, αγγίζοντας τις καρδιές χιλιάδων πιστών. 
• Προσωπικές μαρτυρίες: Είχε ζήσει από κοντά σύγχρονους αγίους, όπως τον Όσιο Ιάκωβο Τσαλίκη, μεταφέροντας πολύτιμες βιωματικές εμπειρίες και νουθεσίες στους προσκυνητές. 
• Το τέλος της: Η υγεία της παρουσίασε απότομη και ραγδαία επιδείνωση, με αποτέλεσμα να αφήσει την τελευταία της πνοή σε ηλικία που είχε αφιερώσει ολοκληρωτικά στον Θεό και τη διακονία του πλησίον.