Αγγελική Ιονάτου

 Η Αγγελική Ιονάτου (γνωστή διεθνώς ως Angélique Ionatos) (Αθήνα, 22 Ιουνίου 1954 - 7 Ιουλίου 2021) ήταν Eλληνίδα τραγουδίστρια, τραγουδοποιός και κιθαρίστρια. Πραγματικό όνομα: Αγγελική Ιωαννάτου.

Γεννημένη στην Αθήνα το 1954. Έκανε κυρίως καριέρα στη Γαλλία και μελοποίησε Έλληνες ποιητές ενώ έκανε γνωστή στους Γάλλους τη Σαπφώ. Πέθανε στις 7 Ιουλίου 2021 από σοβαρή ασθένεια.

Δισκογραφία

• 1972 : Résurrection (με τον Φώτη Ιονάτο)
• 1975 : Angélique et Photis Ionatos (Βραβείο της Ακαδημίας Charles-Cros)
• 1979 : Η παλάμη σου
• 1981 : Το δάσος των ανθρώπων
• 1983 : Ο Ήλιος ο ηλιάτορας
• 1984 : Μαρία Νεφέλη
• 1985 : Récital
• 1988 : Το Μονόγραμμα (του Οδυσσέα Ελύτη)
• 1989 : Archipel (ανθολογία)
• 1991 : Sappho de Mytilène (με τη Νένα Βεντσάνου)
• 1992 : Ο Έρωτα
• 1994 : Μια θάλασσα
• 1996 : Ιουλίου λόγος
• 1997 : Chansons nomades (με τον Henri Agnel)
• 2000 : D'un Bleu très noir
• 2003 : Angélique Ionatos canta Frida Kahlo : Alas Pa volar (Des ailes pour voler)
• 2004 : Anthologie (Compilation)
• 2007 : Eros y muerte
• 2009 : Comme un jardin la nuit (ντουέτο με την Κατερίνα Φωτεινάκη)
• 2015 : Reste la lumière
  
  

Bina Das

 Η Μπίνα Ντας (24 Αυγούστου 1911 – 26 Δεκεμβρίου 1986) ήταν Ινδή επαναστάτρια και εθνικίστρια από τη Βεγγάλη . 

Η Ντας ήταν μέλος της Chhatri Sangha , μιας ημι-επαναστατικής οργάνωσης γυναικών στην Καλκούτα . Στις 6 Φεβρουαρίου 1932, επιχείρησε να δολοφονήσει τον κυβερνήτη της Βεγγάλης Στάνλεϊ Τζάκσον , στην Αίθουσα Συνελεύσεων του Πανεπιστημίου της Καλκούτας . Το περίστροφο προμηθεύτηκε από μια άλλη αγωνιστή της ελευθερίας, την Καμάλα Ντας Γκούπτα .  Πυροβόλησε πέντε φορές, αλλά καμία δεν τον πέτυχε. Η ομολογία της, η οποία είχε μήκος πέντε σελίδες και ήταν γραμμένη στα αγγλικά, λογοκρίθηκε από τη βρετανική αποικιακή διοίκηση, αλλά εξακολουθούσε να κυκλοφορεί ευρέως. Σε αυτήν, έγραψε:

«Σκοπός μου ήταν να πεθάνω, και αν ναι, να πεθάνω ευγενικά πολεμώντας ενάντια σε αυτό το δεσποτικό σύστημα διακυβέρνησης, το οποίο έχει κρατήσει τη χώρα μου σε διαρκή υποταγή στην άπειρη ντροπή και τα ατελείωτα βάσανα της - και πολεμώντας με έναν τρόπο που δεν μπορεί παρά να είναι... Σκεφτόμουν - αξίζει να ζεις σε μια Ινδία που είναι τόσο υποταγμένη στην αδικία και στενάζει συνεχώς κάτω από την τυραννία μιας ξένης κυβέρνησης, ή δεν είναι καλύτερο να κάνεις την υπέρτατη διαμαρτυρία σου εναντίον της προσφέροντας τη ζωή σου; Δεν θα ξυπνούσε η θυσία μιας κόρης της Ινδίας και ενός γιου της Αγγλίας την Ινδία στην αμαρτία της συναίνεσής της στη συνεχιζόμενη κατάσταση υποταγής της και την Αγγλία στις αδικίες των πράξεών της;» 

Το Ειδικό Δικαστήριο που συγκλήθηκε για να την δικάσει την καταδίκασε σε εννέα χρόνια αυστηρής φυλάκισης με την κατηγορία της απόπειρας ανθρωποκτονίας βάσει του άρθρου 307 του Ινδικού Ποινικού Κώδικα . 

Μετά την αποφυλάκισή της,  δραστηριοποιήθηκε στο Ινδικό Εθνικό Κογκρέσο , συμμετείχε στο Κίνημα «Εγκαταλείψτε την Ινδία» και φυλακίστηκε μέχρι το 1945. Μετά την ανεξαρτησία, εξελέγη στην επαρχιακή συνέλευση, αλλά η Μπίνα Ντας εγκατέλειψε το Κογκρέσο λόγω ιδεολογικών διαφορών.

Αν και δεν εντάχθηκε στο Κομμουνιστικό Κόμμα, την προσέλκυαν τα σοσιαλιστικά και κομμουνιστικά ιδανικά. Πίστευε ότι ο μαρξισμός έπρεπε να επανιδρυθεί σύμφωνα με τις ανάγκες της χώρας. 

Ήταν φίλη της Σουχασίνι Γκανγκούλι , μιας αγωνίστριας της ελευθερίας. 

Προσωπική ζωή

Ήταν η μικρότερη από τις πέντε κόρες του Μπένι Μαντάμπ Ντας και επηρεάστηκε ιδιαίτερα από την αμέσως μεγαλύτερη αδερφή του, Καλιάνι, και τον δεύτερο αδερφό του, οι οποίοι είχαν επίσης φυλακιστεί. Το 1947, παντρεύτηκε τον Τζάτις Τσάντρα Μπαουμίκ, έναν ακτιβιστή του κινήματος ανεξαρτησίας της Ινδίας, μέλος της ομάδας Τζουγκαντάρ . 

Θάνατος

Μετά τον θάνατο του συζύγου της, η Ντας έζησε μια μοναχική ζωή στο Ρισικές και πέθανε στην ανωνυμία και την ένδεια. Το πτώμα της βρέθηκε στην άκρη του δρόμου στις 26 Δεκεμβρίου 1986 σε μερικώς αποσυντεθειμένη κατάσταση.  Βρέθηκε από το πλήθος που περνούσε. Ενημερώθηκε η αστυνομία και χρειάστηκε ένας μήνας για να εξακριβώσει την ταυτότητά της. 

Μια εναλλακτική αναφορά από τους τωρινούς συγγενείς της Bina Das αναφέρει ότι βρέθηκε αναίσθητη σε μια στάση λεωφορείου και μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο από την αστυνομία, όπου και πέθανε την επόμενη μέρα. Αυτό αναφέρθηκε σε ένα ντοκιμαντέρ για την Bina Das που μεταδόθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2021 στο DD Bangla. 

Η αδερφή της, η Καλιάνι Μπατατσαρτζί, επιμελήθηκε ένα βιβλίο με τίτλο « Η Βεγγάλη Μιλάει» (εκδόθηκε το 1944) και της το αφιέρωσε.

Η Ντας κέρδισε το βραβείο Πάντμα Σρι το 1960 για το «Κοινωνικό Έργο» της. 

Το 2012, οι Das και Pritilata Waddedar έλαβαν τα Πιστοποιητικά Αποφοίτησης μετά θάνατον από το Πανεπιστήμιο της Καλκούτας, σχεδόν 80 χρόνια αφότου η βρετανική κυβέρνηση τα απέσυρε.

Η  Das έγραψε δύο αυτοβιογραφικά έργα στα Μπενγκάλι : Shrinkhal Jhankar και Pitridhan .

Suhasini Ganguly, 21 Ιουνίου 2026

Η Σουχασίνι Γκανγκούλι (3 Φεβρουαρίου 1909 – 23 Μαρτίου 1965) ήταν Ινδή αγωνίστρια της ελευθερίας που συμμετείχε στο κίνημα ανεξαρτησίας της Ινδίας . 

Γεννήθηκε στις 3 Φεβρουαρίου 1909 στη Χούλνα της Βεγγάλης , στη Βρετανική Ινδία , από τον Αμπινασχάντρα Γκανγκούλι και τη Σαράλα Σουντάρα Ντέβι. Η οικογένειά τους καταγόταν από το Μπικραμπούρ της Ντάκα της Βεγγάλης . Αποφοίτησε το 1924 από το σχολείο Έντεν της Ντάκα . Ενώ σπούδαζε Μέτρια Τεχνών , βρήκε δουλειά ως δασκάλα σε ένα σχολείο κωφάλαλων και αλαλάκων και πήγε στην Καλκούτα.Κατά τη διάρκεια της παραμονής της στην Καλκούτα, ήρθε σε επαφή με την Καλιάνι Ντας και την Καμάλα Ντασγκούπτα . Αυτοί την σύστησαν στο Κόμμα Τζουγκάνταρ . Έγινε μέλος του Chhatri Sangha . Υπό τη διεύθυνση της Καλιάνι Ντας και της Καμάλα Ντασγκούπτα , η Γκανγκούλι, εκ μέρους του Chhatri Sangha, δίδαξε κολύμβηση στον κήπο του Ράτζα Σρις Τσάντρα Νάντι . Εκεί γνώρισε τον επαναστάτη Ρασίκ Ντας το 1929.  Όταν η βρετανική κυβέρνηση ανακάλυψε τις δραστηριότητές της, κατέφυγε στο Τσαντανάγκαρ , το οποίο ήταν γαλλικό έδαφος .
Επιδρομή σε οπλοστάσιο Τσιταγκόνγκ

Μετά την επιδρομή στο οπλοστάσιο της Τσιταγκόνγκ στις 18 Απριλίου 1930, κατόπιν εντολής των ηγετών της Chhatri Sangha, ο Sashadhar Acharya και ο Ganguly, μεταμφιεσμένοι σε σύζυγο, έδωσαν καταφύγιο τον Μάιο του 1930 στους Ananta Singh , Lokenath Bal , Ananda Gupta, Jiban Ghoshal (Makhan) και άλλους στο Chandannagar . Την 1η Σεπτεμβρίου 1930, η βρετανική αστυνομία έκανε έφοδο στο σπίτι τους και ακολούθησε αψιμαχία. Ο Jiban Ghoshal, γνωστός και ως Smt. Ganguly, σκοτώθηκε στην ανταλλαγή πυροβολισμών και οι άλλοι επαναστάτες, συμπεριλαμβανομένου του Smt. Ganguly, συνελήφθησαν. Αλλά σύντομα αφέθηκαν ελεύθεροι.
Συνδέθηκε με την Μπίνα Ντας , η οποία επιχείρησε να δολοφονήσει τον κυβερνήτη της Βεγγάλης Στάνλεϊ Τζάκσον το 1932. Σύμφωνα με τον Νόμο περί Τροποποίησης του Ποινικού Νόμου της Βεγγάλης (BCLA), η Γκανγκούλι κρατήθηκε αιχμάλωτη στο στρατόπεδο κράτησης Χίτζλι από το 1932 έως το 1938. Μετά την απελευθέρωσή της, συμμετείχε στο κομμουνιστικό κίνημα της Ινδίας . Ήταν μέλος του γυναικείου μετώπου του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ινδίας. Αν και δεν συμμετείχε στο Κίνημα «Εγκαταλείψτε την Ινδία» , καθώς το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ινδίας δεν συμμετείχε, βοήθησε τους συναδέλφους της στο Κογκρέσο. Κρατήθηκε ξανά στη φυλακή μεταξύ 1942 και 1945, καθώς έδωσε καταφύγιο στην Χεμάντα Ταραφντάρ, μια ακτιβίστρια του Κινήματος «Εγκαταλείψτε την Ινδία» . 

Φυλακίστηκε για αρκετούς μήνες το 1948 και το 1949 βάσει του Νόμου περί Ασφάλειας της Δυτικής Βεγγάλης του 1948 για τις προσκολλήσεις της στον κομμουνισμό .

 Συμμετείχε σε κοινωνικούς αγώνες σε όλη της τη ζωή. Λόγω τροχαίου ατυχήματος το 1965, εισήχθη στο Νοσοκομείο PG της Καλκούτας . Αλλά λόγω αμέλειας, μολύνθηκε από τέτανο και πέθανε στις 23 Μαρτίου 1965.

 

Mona Khalil

 Η Μόνα αλ-Χαλίλ (2 Αυγούστου 1949 - 19 Ιουνίου 2026), κοινώς γνωστή ως Μόνα Χαλίλ (αραβικά : منى خليل ), ήταν Λιβανέζα οικολόγος , περιβαλλοντολόγος και βιολόγος που ειδικευόταν στην προστασία των απειλούμενων θαλάσσιων χελωνών . Η Χαλίλ τραυματίστηκε σοβαρά σε ισραηλινή επίθεση τον Ιούνιο του 2026 στο νότιο τμήμα της χώρας κατά τη διάρκεια του συνεχιζόμενου πολέμου και υπέκυψε στα τραύματά της δύο εβδομάδες αργότερα.

Πρώιμη ζωή

Η Χαλίλ γεννήθηκε σε λιβανέζικη οικογένεια το 1949 στο Λάγος της Νιγηρίας.  Ως παιδί, πήγαινε σχολείο στη Βηρυτό και επισκεπτόταν την παραλία στο Νότιο Λίβανο το καλοκαίρι.  Η Χαλίλ έζησε στην Ολλανδία για περισσότερα από 10 χρόνια, συμπεριλαμβανομένων αρκετών ετών κατά τη διάρκεια του Λιβανέζικου Εμφυλίου Πολέμου ,  και εργάστηκε σε ένα μουσείο για την αποκατάσταση πορσελάνης. Ο γιος της πνίγηκε όταν ήταν 8 ετών αφού χτυπήθηκε από ταχύπλοο ενώ έκανε κολύμβηση με αναπνευστήρα. 

Ο Χαλίλ (δεξιά) και η Χαμπίμπα Φαγέντ το 2019.

Περιβαλλοντικός ακτιβισμός

Το 1999, η Χαλίλ ταξίδεψε στον Λίβανο. Έμεινε στο οικογενειακό της σπίτι στο Αλ-Μανσούρι , το οποίο είχε χτίσει ο παππούς της τη δεκαετία του 1970  και το οποίο είχε κληρονομήσει από αυτόν. Το σπίτι ήταν κοντά στην Τύρο και τη Νακούρα και σε μια περιοχή που κατείχε ο ισραηλινός στρατός . Ενώ περπατούσε στην κοντινή παραλία, είδε μια θαλάσσια χελώνα να γεννά αυγά στην άμμο. Ανακάλυψε ότι οι χελώνες απειλούνταν με εξαφάνιση στον Λίβανο και αποφάσισε να βοηθήσει στην προστασία τους. 

Στις αρχές του 2000, η Χαλίλ μετακόμισε από την Ολλανδία στο Αλ-Μανσούρι. Το οικογενειακό σπίτι δεν είχε κατοικηθεί από τη δεκαετία του 1980 λόγω του εμφυλίου πολέμου και είχε ερειπωθεί. Η Χαλίλ αφιέρωσε αρκετά χρόνια στην ανακαίνισή του και τον καθαρισμό του. Με τη σύντροφό της Χαμπίμπα Φαγιέντ, άνοιξε εκεί ένα πανδοχείο για να χρηματοδοτήσει τις περιβαλλοντικές προσπάθειες μέσω του οικοτουρισμού .  Έβαψαν τις προσόψεις πορτοκαλί και το ονόμασαν «Πορτοκαλί Σπίτι», επειδή το χρώμα συνδέεται με την Ολλανδία.πό επιστήμονες της ΜΚΟ Μεσογειακής Ένωσης για τη Σωτηρία των Θαλάσσιων Χελωνών (MEDASSET) με έδρα την Αθήνα , για να θεσπίσουν ένα πρόγραμμα παρακολούθησης, να συλλέξουν δεδομένα και να προστατεύσουν τις φωλιές των χελωνών. 

 Σύμφωνα με τη Χαλίλ, οι κάτοικοι της περιοχής απέφευγαν την παραλία κατά τη διάρκεια της ισραηλινής κατοχής. Μετά την αποχώρηση του ισραηλινού στρατού το 2000, οι ντόπιοι επέστρεψαν στην περιοχή και ενοχλούσαν τις χελώνες αφήνοντας σκουπίδια, κλέβοντας αυγά και χρησιμοποιώντας επιβλαβείς αλιευτικές πρακτικές. Η Χαλίλ αφηγήθηκε ότι απειλήθηκε και πυροβολήθηκε από ντόπιους ψαράδες που αντιτάχθηκαν στις προσπάθειές της για διατήρηση, αλλά μετά από αρκετά χρόνια την άφησαν ήσυχη και σταμάτησαν να χρησιμοποιούν δυναμίτη για ψάρεμα .  Η Χαλίλ ζήτησε επίσης από τις τοπικές ειρηνευτικές δυνάμεις του ΟΗΕ να σταματήσουν να πετούν σκουπίδια στο νερό.

Η πιο πολυσύχναστη περίοδος για τους επισκέπτες στο Orange House ήταν από τον Μάιο έως τον Οκτώβριο, κατά την περίοδο ωοτοκίας των χελωνών.  Οι επισκέπτες καθάριζαν την παραλία, προστάτευαν τα αυγά από τα αρπακτικά και παρακολουθούσαν τις χελώνες να εκκολάπτονται. Το 2013, η Khalil δήλωσε στην εφημερίδα The Daily Star ότι: «Οι άνθρωποι έρχονται επειδή εδώ είναι ένα πολύ ιδιωτικό μέρος. Είναι ένα μέρος που κανείς δεν πρόκειται να τους κρίνει, αρκεί να σέβονται τη φύση. Ομοφυλόφιλοι, λεσβίες, ό,τι να 'ναι -- κανείς δεν θα τους κρίνει εδώ». 

Κατά τη διάρκεια του πολέμου του Λιβάνου το 2006 , η Χαλίλ και η Φαγιέντ έφυγαν για τη Βηρυτό για να ξεφύγουν από τις μάχες μεταξύ της Χεζμπολάχ και του Ισραήλ. Ενώ έλειπαν, μια ισραηλινή επιδρομή κατέστρεψε μέρος του σπιτιού τους και οι χελώνες δημιούργησαν 30 νέες φωλιές. Σύμφωνα με τη Χαλίλ και τη Φαγιέντ, ήταν η καλύτερη εποχή από την έναρξη του έργου, επειδή οι μάχες κράτησαν τους ανθρώπους μακριά από την παραλία. Τελικά, η τοπική κυβέρνηση που διοικείται από τη Χεζμπολάχ όρισε την περιοχή ως προστατευόμενη περιοχή. 

Όταν η πανδημία COVID-19 άφησε την παραλία Μανσούρι έρημη και το παρακείμενο πολυτελές θέρετρο έκλεισε, η Χαλίλ και η ομάδα της είδαν έναν αριθμό ρεκόρ 20 φωλιών από τις απειλούμενες πράσινες θαλάσσιες χελώνες. 

Συνταξιοδοτήθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 2020. 

Θάνατος

Στις 5 Ιουνίου 2026, η Khalil τραυματίστηκε από ισραηλινές αεροπορικές επιδρομές στο σπίτι της στο Mansouri κατά τη διάρκεια του συνεχιζόμενου πολέμου και μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο Jabal Amel για θεραπεία. Περιγράφηκε ως σοβαρά τραυματισμένη. Η βοηθός της τραυματίστηκε επίσης και υπέστη εγκαύματα. Και οι δύο έλαβαν θεραπεία στο νοσοκομείο Jabal Amel και υποβλήθηκαν σε αρκετές χειρουργικές επεμβάσεις, μετά τις οποίες η κατάστασή τους αρχικά σταθεροποιήθηκε. Ωστόσο, η Khalil έπρεπε στη συνέχεια να μεταφερθεί στο νοσοκομείο AUBMC στη Βηρυτό για περαιτέρω θεραπεία. Πέθανε ως αποτέλεσμα των τραυμάτων της δύο εβδομάδες αργότερα, στις 19 Ιουνίου.  Οι Ισραηλινές Ένοπλες Δυνάμεις δήλωσαν ότι δεν ήταν «στόχος», προσθέτοντας ότι «δεν υπάρχει γνωστή επιδρομή των Ισραηλινών Αμυντικών Δυνάμεων στην οποία τραυματίστηκε». Παραδέχτηκαν, ωστόσο, ότι πραγματοποιήθηκαν επιθέσεις στην περιοχή γύρω από το χωριό «αφού οι Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις εξέδωσαν προειδοποιήσεις εκκένωσης». 

Ερευνητικές δημοσιεύσεις

• Newbury, Nic; Khalil, Mona; Venizelos, Lily (2002). «Κατάσταση πληθυσμού και διατήρηση των θαλάσσιων χελωνών στο El-Mansouri, Λίβανος» . Zoology in the Middle East . 27 : 47–60 . doi : 10.1080/09397140.2002.10637940 . Ανακτήθηκε στις 21-06-2026 .

• "ΠΟΛΥΠΛΟΚΗ ΔΟΜΗ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ ΤΗΣ ΚΙΝΔΥΝΕΥΟΥΣΑΣ ΥΠΟ ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ ΘΑΛΑΣΣΙΑΣ ΧΕΛΩΝΑΣ ΚΑΡΕΤΑ (CARETTA CARETTA) ΣΤΗ ΜΕΣΟΓΕΙΟ ΘΑΛΑΣΣΑ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΑΠΟ ΠΥΡΗΝΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΜΙΤΟΧΟΝΔΡΙΑΚΟΥΣ ΔΕΙΚΤΕΣ DNA" (PDF) . 26ο Ετήσιο Συμπόσιο Βιολογίας και Διατήρησης Θαλάσσιων Χελωνών, Νήσος Κρήτη, Ελλάδα, 3-8 Απριλίου 2006 : 183.

Kathleen Dale

Η Κάθλιν Ντέιλ, το γένος Ρίτσαρντς (29 Ιουνίου 1895, Λονδίνο – 3 Μαρτίου 1984, Γουόκινγκ) ήταν Αγγλίδα συνθέτρια, πιανίστρια, μουσικολόγος και μεταφράστρια. Χρησιμοποιούσε το ψευδώνυμο Κάθλιν Ρίτσαρντς για τις συνθέσεις της, αλλά από το 1921 χρησιμοποίησε το παντρεμένο της ψευδώνυμο Κάθλιν Ντέιλ για ρεσιτάλ, εκπομπές και συγγραφική δραστηριότητα μέχρι το τέλος της ζωής της.

Σπούδασε στο σχολείο St Felix στο Southwold του Σάφολκ. Σπούδασε πιάνο ιδιαίτερα με τον Γιορκ Μπόουεν από το 1914 και αργότερα (από το 1924) με την Φάνι Ντέιβις . Σπούδασε επίσης σύνθεση ιδιαίτερα με τον Μπέντζαμιν Ντέιλ από το 1914. Το 1916 ερμήνευσε το Pastoral της με την Αμερικανίδα βιολονίστρια Όλγα Ρατζ , με την οποία έγινε φίλη για μια ζωή. Ο Γιορκ Μπόουεν συμπεριέλαβε μερικά από τα τραγούδια της (που τραγούδησε η σύζυγός του Σύλβια) σε μια συναυλία στο Aeolian Hall στις 4 Ιουλίου 1916, και ερμήνευσε το σύντομο κομμάτι της για πιάνο A Dance in Spring στον ίδιο χώρο στις 14 Μαρτίου 1919.

Έγινε η Kathleen Dale μετά τον γάμο της με τον πρώην δάσκαλό της, τον πιανίστα και συνθέτη Benjamin Dale, το 1921. Μερικές φορές εμφανίζονταν ως ντουέτο στο πιάνο. Ο γάμος κατέληξε σε χωρισμό το 1930. Σπούδασε σουηδικά στο University College του Λονδίνου (1926–28) και δίδαξε αρμονία και μουσική θεωρία στο Matthay School από το 1925 έως το 1931. Η Richards ήταν τακτική ερμηνεύτρια σε ραδιοφωνικές συναυλίες μεταξύ 1927 και 1931. Έγινε καθηγήτρια και λέκτορας μουσικής εκτίμησης στον Εκπαιδευτικό Σύνδεσμο Εργατών από τη δεκαετία του 1940 και ήταν επίσης μέλος της Εταιρείας Γυναικών Μουσικών .
Ως συνθέτρια, τα έργα της «Μινουέτο», «Γκαβόττα» και «Φούγκα» για μικρή ορχήστρα συμπεριλήφθηκαν σε μια πρόβα του Ταμείου Χορηγών στο Βασιλικό Κολλέγιο Μουσικής με τον Άντριαν Μπολτ το 1923. Αλλά τα περισσότερα από τα σωζόμενα έργα της είναι μονόμετρα κομμάτια δωματίου, σουίτες για πιάνο και μέρη τραγουδιών. Ο Κρίστοφερ Φόρμαν επιλέγει τις δύο σουίτες, «Βερσαλλίες» (1920) και «Ελληνικοί Μύθοι » (1921), τις οποίες περιγράφει ως «ελκυστικά κομμάτια, καλοσχεδιασμένα για πιάνο, με μια εκλεπτυσμένη αίσθηση αρμονίας, παρόμοια με αυτή του Μπόουεν». Μια ερμηνεία του «Χορού την Άνοιξη » από την Έουνμι Κο είναι προς το παρόν το μόνο δείγμα μουσικής της που διατίθεται ως ηχογράφηση.

Με το όνομα Kathleen Dale, δημοσίευσε δύο βιβλία, συμπεριλαμβανομένης μιας βιογραφίας του Johannes Brahms το 1970 και μια σειρά από επαγγελματικά άρθρα για τη μουσική και την ιστορία της μουσικής, συμπεριλαμβανομένων καταχωρίσεων για τη σουηδική μουσική για το Grove's Dictionary (5η Έκδοση). Για τη σειρά «Συμπόσιο» (επιμέλεια Gerald Abraham ) έγραψε κεφάλαια για τη μουσική για πληκτροφόρα των Handel, Schubert, Schumann και Grieg. Ως ακαδημαϊκός και επιμελήτρια ήταν η πρώτη που δημοσίευσε μια «πλήρη» έκδοση της Σονάτας για πιάνο σε μι ελάσσονα (D.566) του Schubert το 1948.

Ενώ διέμενε στο σπίτι των γονιών της στο Γουόκινγκ (Φιρ Ριτζ, Χουκ Χιθ), για ένα διάστημα ήταν στενή γειτόνισσα της Ντέιμ Έθελ Σμιθ , την οποία επισκεπτόταν τους μήνες πριν από τον θάνατο της Σμιθ το 1944. Ως αποτέλεσμα, διορίστηκε μουσικός εκτελεστής της Σμιθ και συνέταξε μια μελέτη των έργων της. Το 1953, η Ρίτσαρντς βοήθησε επίσης τη μουσικολόγο Μάριον Σκοτ ​​να ολοκληρώσει το έργο της στον Κατάλογο Χάυντν, αφού η Σκοτ ​​είχε διαγνωστεί με καρκίνο του παχέος εντέρου σε τελικό στάδιο.

Η Ρίτσαρντς επέστρεψε για να ζήσει στο Σάουθγουολντ (στην οδό Λορν 9β) τη δεκαετία του 1960 και αργότερα έζησε στο Άντλστοουν του Σάρεϊ. Πέθανε στο Γουόκινγκ σε ηλικία 88 ετών. Στους Times , ο Ντέρεκ Μέλβιλ μίλησε για την τρομερή γνώση της στις γλώσσες και έγραψε: «το μικροσκοπικό της ανάστημα φαίνεται να λειτούργησε ως κίνητρο για τα επιτεύγματά της και διέθετε μια σπάνια πνευματική αυθεντία».

Επιλεγμένα έργα

• Armies in the Fire, song, text Robert Louis Stevenson
• Dance in Spring for piano, op. 3 (c 1919, published by Ascherberg, Hopwood & Crew)
• The Flight, unison or two part song (1949, published by OUP)
• Two Pieces, for piano (published Augener, 1948)
  • 'Frozen Landscape'
  • 'Whither'
• Greek Myths for piano, op. 7 (1921)
  • 'Echo'
  • 'Ganymede'
  • 'Lethe'
• The Horn, part song (1947)
• Minuet, Gavotte and Fugue for small orchestra (1923)
• Music for piano op. 22
• Music for Two, two pianos (1934)
  • 'Sprite'
  • 'Starry Silence'
  • 'Bells'
  • 'Homage'
  • 'Tambura'
• Pastoral for violin and piano (1916)
• Six Duets for two violins, teacher and pupil
• Two Divertimenti for two violins (1940)
• Versailles for piano, op. 2 (1920)
• Wayfaring for violin and piano (1939)
• The Window, part song (1947)
• Winter, part song (1948)

Βιβλία και άρθρα που έχουν δημοσιευτεί

• Hours with Dominico Scarlatti, in Music & Letters, Vol. XXII, Issue 2, April 1941, pp. 115–122
• Hans Redlich, Monteverdi: Life and Works (1952), translated by Kathleen Dale
• Nineteenth Century Piano Music - A Handbook for Pianists, Oxford University Press (1954)
• C. Saint John. Ethel Smyth: A Biography (with additional chapters by V. Sackville-West and Kathleen Dale (London: Longmans, Green & Co., 1959)
• Brahms: a concertgoer's companion. Clive Bingley (1970)
  
  
  
  

Catherine Joséphine "Katia" Krafft

Η Catherine Joséphine "Katia" Krafft (το γένος Conrad , 17 Απριλίου 1942 - 3 Ιουνίου 1991) και ο σύζυγός της, Maurice Paul Krafft (25 Μαρτίου 1946 - 3 Ιουνίου 1991) ήταν Γάλλοι ηφαιστειολόγοι και κινηματογραφιστές που πέθαναν σε μια πυροκλαστική ροή στο όρος Unzen, στο Ναγκασάκι της Ιαπωνίας, στις 3 Ιουνίου 1991. Οι Krafft έγιναν γνωστοί ως πρωτοπόροι στη κινηματογράφηση, τη φωτογράφηση και την καταγραφή ηφαιστείων, που συχνά έρχονταν σε απόσταση λίγων μέτρων από τις ροές λάβας . Η νεκρολογία τους δημοσιεύτηκε στο Bulletin of Volcanology . Από τον θάνατό τους, το έργο τους έχει παρουσιαστεί σε δύο ντοκιμαντέρ του Werner Herzog , Into the Inferno (2016) και The Fire Within: A Requiem for Katia and Maurice Krafft (2022), και σε μια ακόμη ταινία, Fire of Love (2022), απεικόνισε τη ζωή, τη σχέση και την καριέρα τους χρησιμοποιώντας το αρχειακό τους υλικό.

Η Κάτια Κόνραντ γεννήθηκε στις 17 Απριλίου 1942 στο Γκεμπβίλερ της Γαλλίας , από τον Τσαρλς και τη Μαντλέν Κόνραντ. Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Στρασβούργου με πτυχία φυσικής και χημείας.

Ο Μορίς Κραφτ γεννήθηκε στις 25 Μαρτίου 1946 στη Μυλούζ της Γαλλίας.Αρχικά ενδιαφέρθηκε για τα ηφαίστεια κατά τη διάρκεια οικογενειακών διακοπών στη Νάπολη και το Στρόμπολι, όταν ήταν επτά ετών. Εντάχθηκε στη Γεωλογική Εταιρεία της Γαλλίας σε ηλικία 15 ετών και συνέχισε τις σπουδές του στη γεωλογία, αρχικά στο Πανεπιστήμιο της Μπεζανσόν και αργότερα στο Πανεπιστήμιο του Στρασβούργου.

Οι δυο τους γνωρίστηκαν ενώ ήταν φοιτητές στο Πανεπιστήμιο του Στρασβούργου και παντρεύτηκαν το 1970. Το ζευγάρι πέρασε το μήνα του μέλιτος στο Στρόμπολι , όπου φωτογράφισαν την σχεδόν συνεχή έκρηξή του. Αναγνωρίζοντας το δημόσιο ενδιαφέρον για την καταγραφή των ηφαιστειακών εκρήξεων, άρχισαν να κάνουν καριέρα κινηματογραφώντας τες.

Οι Krafft ήταν συχνά οι πρώτοι που έφταναν στον τόπο ενός ενεργού ηφαιστείου και έγιναν γνωστοί στην ηφαιστειολογική κοινότητα. Τα πλάνα τους από τις επιπτώσεις των ηφαιστειακών εκρήξεων στις γύρω περιοχές έπαιξαν συχνά σημαντικό ρόλο στην απόκτηση της συνεργασίας των τοπικών αρχών που αντιμετώπιζαν ηφαιστειακές απειλές. Μετά την έναρξη της δραστηριότητας στο όρος Πινατούμπο στις Φιλιππίνες το 1991, τα πλάνα των Krafft από τις επιπτώσεις του λαχάρ Νεβάδο ντελ Ρουίζ στην Κολομβία το 1985 , που είχε προκαλέσει την τραγωδία του Αρμέρο , προβλήθηκαν σε μεγάλο αριθμό ανθρώπων, συμπεριλαμβανομένης της τότε προέδρου των Φιλιππίνων, Κορασόν Ακίνο , και αποδόθηκε στο ότι έπεισαν ορισμένους σκεπτικιστές ότι η εκκένωση της περιοχής ήταν απαραίτητη.

Η Κάτια ξεκίνησε την καριέρα της λαμβάνοντας δείγματα αερίων από ηφαίστεια και καταγράφοντας εκρήξεις παρατηρώντας τες αυτοπροσώπως, γράφοντας βιβλία για τα ευρήματά της για να χρηματοδοτήσει τα ταξίδια της. Τα βιβλία της άνοιξαν νέους δρόμους στην ηφαιστειακή κάλυψη. Τα κοντινά πλάνα των ηφαιστειακών εκρήξεων των Κραφτ έχουν αποδοθεί στην ενίσχυση της κατανόησης και της γνώσης των γεωλόγων για το θέμα, ενώ η Κάτια έχει αναφερθεί ως πρωτοπόρος στον τομέα των γυναικών ηφαιστειολόγων. Εκτός από τις παρατηρήσεις τους, οι Κραφτ έλαβαν επίσης μετρήσεις, μετρήσεις αερίων και δείγματα, συχνά σε απόσταση λίγων μέτρων από πυροκλαστικές ροές και ροές λάβας, και κατέγραψαν πώς οι εκρήξεις επηρέασαν το τοπικό οικοσύστημα. Οι Κραφτ κατέγραψαν τον σχηματισμό νέων ηφαιστείων, εκτός από τις επιπτώσεις της όξινης βροχής και των νεφών τέφρας .

Καθ' όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970 και του 1980, οι Κραφτ κατέγραφαν διάφορα ηφαίστεια και ηφαιστειακές εκρήξεις. Ο Μορίς συχνά τα κινηματογραφούσε ενώ η Κάτια τραβούσε φωτογραφίες.Το 1987, οι Κραφτ συμμετείχαν στο "The Volcano Watchers", ένα επεισόδιο στην έκτη σεζόν της σειράς Nature του PBS .

Ένα από τα τελικά έργα των Krafft ήταν το "Κατανόηση των ηφαιστειακών κινδύνων και μείωση των ηφαιστειακών κινδύνων", στο οποίο παρήγαγαν ενημερωτικές ταινίες και εκπαιδευτικό υλικό σχετικά με την επιστήμη των ηφαιστειακών εκρήξεων και την ανάγκη εκκένωσης.
Στις 3 Ιουνίου 1991, στις 4 μ.μ. τοπική ώρα, το Όρος Unzen εξερράγη, σχηματίζοντας πυροκλαστικές ροές που όρμησαν στις πλαγιές του, σκοτώνοντας 43 άτομα, συμπεριλαμβανομένων των Krafft, καθώς και του συναδέλφου τους ηφαιστειολόγου Harry Glicken , ο οποίος τους είχε συνοδεύσει για να παρατηρήσει την έκρηξη. Στις 5 Ιουνίου 1991, ανακτήθηκαν τα σώματα των Krafft και Glicken. Η Katia και ο Maurice βρέθηκαν κοντά στο ενοικιαζόμενο αυτοκίνητό τους, ξαπλωμένοι δίπλα-δίπλα κάτω από ένα στρώμα πυροκλαστικής τέφρας. Το σώμα του Glicken βρέθηκε κοντά. Τα σώματα κάηκαν σε σημείο που να μην αναγνωρίζονται και αναγνωρίστηκαν χρησιμοποιώντας προσωπικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένου του ρολογιού και της φωτογραφικής μηχανής του Maurice. Η θέση των σωμάτων υποδήλωνε ότι ο Glicken είχε προσπαθήσει να φύγει από τη ροή, ενώ οι Krafft είχαν παραμείνει εκεί που βρίσκονταν. Το υλικό που βιντεοσκόπησαν από την πλησιάζουσα ροή καταστράφηκε από την ηφαιστειακή θερμότητα. 

Τα λείψανα των Κραφτ αποτεφρώθηκαν κατά τη διάρκεια μιας καθολικής νεκρώσιμης τελετής και τοποθετήθηκαν στο Ιερό Άνιο-τζι στη Σιμαμπάρα , το οποίο ήταν αφιερωμένο στα θύματα του σεισμού και του τσουνάμι του Ούνζεν το 1792. Oι στάχτες τους στη συνέχεια θάφτηκαν στο οικογενειακό οικόπεδο της Κάτια στη Γαλλία.

Μετά τον θάνατό του, το Associated Press ανέφερε ότι ο Μορίς δήλωσε ότι ήθελε να πεθάνει επιδιώκοντας το έργο του «στην άκρη ενός ηφαιστείου».

Κληροδότημα

Ένας ηφαιστειακός κρατήρας, ο κρατήρας M. και K. Krafft , στο ηφαίστειο Piton de la Fournaise στη Ρεϋνιόν της Γαλλίας, πήρε το όνομά του από το ζευγάρι. Ο κρατήρας βρίσκεται στις 21°13′23″Ν 55°43′2″Α . Λάβα εξερράγη από αυτόν τον κρατήρα τον Μάρτιο του 1998. Το Μετάλλιο Krafft τιμά τη μνήμη των Krafft και απονέμεται κάθε τέσσερα χρόνια από τη Διεθνή Ένωση Ηφαιστειολογίας και Χημείας του Εσωτερικού της Γης σε κάποιον που έχει κάνει σημαντική συμβολή στην ηφαιστειολογία μέσω της προσφοράς του σε κοινότητες που έχουν πληγεί από ηφαιστειακή δραστηριότητα.

Το Κέντρο Μελέτης Ενεργών Ηφαιστείων στο Πανεπιστήμιο της Χαβάης στο Χίλο δημιούργησε ένα ταμείο στη μνήμη των Kraffts, το Ταμείο Μνήμης Maurice και Katia Krafft. Οι δωρεές κατευθύνονται στην εκπαίδευση των ανθρώπων σε χώρες υψηλού ηφαιστειακού κινδύνου σχετικά με τους κινδύνους που θέτουν τα ενεργά ηφαίστεια. Ο σκηνοθέτης Βέρνερ Χέρτζογκ γύρισε το ντοκιμαντέρ The Fire Within: A Requiem for Katia and Maurice Krafft το 2022.

Βιβλία

des volcans d'Europe : généralités, France, Islande, Italie, Grèce, Allemagne... , Neuchâtel : Delachaux et Niestlé, 1974, 412 σελίδες.
Questions à un volcanologue : Maurice Krafft répond , Παρίσι: Hachette-Jeunesse, 1981, 231 σελίδες.
Les Volcans et leurs Secrets , Παρίσι: Nathan, 1984, 63 σελίδες.
Le Monde merveilleux des volcans , Παρίσι: Hachette-Jeunesse, 1981, 58 σελίδες.
Les Feux de la Terre : Histoire de volcans , συλλογή « Découvertes Gallimard » (nº 113), σειρά Sciences etchnical. Paris: Gallimard, 1991 (νέα έκδοση το 2003 [ 23 ] ), 208 σελίδες.Ηφαίστεια: Φωτιά από τη Γη , σειρά " Abrams Discoveries ", Νέα Υόρκη: Harry N. Abrams, 1993.
Ηφαίστεια: Φωτιά από τη Γη , σειρά « Νέοι Ορίζοντες », Λονδίνο: Thames & Hudson, 1993.
À l'assaut des volcans, Islande, Indonésie , Παρίσι: Presses de la Cité, 1975, 112 σελίδες.
Πρόλογος Eugène Ionesco , Les Volcans , Παρίσι: Draeger-Vilo, 1975, 174 σελίδες.
La Fournaise, volcan actif de l'île de la Réunion , Saint-Denis: Éditions Roland Benard, 1977, 121 σελίδες.
Volcans, le réveil de la Terre , Παρίσι: Hachette-Réalités, 1979, 158 σελίδες.
Dans l'antre du Diable : volcans d'Afrique, Canaries et Réunion , Παρίσι: Presses de la Cité, 1981, 124 σελίδες.
Volcans et tremblements de terre , Παρίσι: Les Deux Coqs d'Or, 1982, 78 σελίδες.
Volcans et dérives des continents , Παρίσι: Hachette, 1984, 157 σελίδες.
Les plus beaux volcans, d'Alaska en Antarctique et Hawaï , Παρίσι: Solar, 1985, 88 σελίδες.
Volcans et éruptions , Παρίσι: Hachette-Jeunesse, 1985, 90 pp.
Les Volcans du monde , Vevey -Lausanne: Éditions Mondo, 1986, 152 σελίδες.
Objectif volcans , Παρίσι: Nathan Image, 1986, 154 pp.
Führer zu den Virunga Vulkanen , Στουτγάρδη : F. Enke, 1990, 187 σελίδες.

Au cœur de la Fournaise, Orléans : Éditions Nourault-Bénard, 1986, 220 σελίδες.

Maurice Krafft, Katia Krafft και François-Dominique de LarouzièreGuide des volcans d'Europe et des Canaries , Neuchâtel: Delachaux et Niestlé, 1991, 455 σελίδες.

Αλίκη Τσουκαλά

Η Αλίκη Τσουκαλά (1928–1949) ήταν 22χρονη κομμουνίστρια αγωνίστρια που εκτελέστηκε κατά τη διάρκεια του Ελληνικού Εμφυλίου Πολέμου. Έμεινε γνωστή στην ιστορία για την άρνησή της να υπογράψει δήλωση μετανοίας, παρά τις έντονες πιέσεις του πατέρα της, επιλέγοντας τον θάνατο αντί για την προδοσία των ιδεών της. 

Γεννήθηκε στις 26 Μαΐου 1928 στο Καρπενήσι. Ο πατέρας της, Γιώργος Τσουκαλάς, ήταν διακεκριμένος δημοσιογράφος, συγγραφέας αστυνομικών και ιστορικών μυθιστορημάτων και ποιητής. Η μητέρα της, Μαρία Τσουκαλά, πέθανε νωρίς, γεγονός που επηρέασε βαθιά την παιδική ηλικία της Αλίκης. 

Μεγάλωσε στην Αθήνα, έμαθε ξένες γλώσσες και έδειξε από νωρίς κλίση στα γράμματα και τις τέχνες. Κατά τη διάρκεια της Γερμανικής Κατοχής, εντάχθηκε στην ΕΠΟΝ (Ενιαία Πανελλαδική Οργάνωση Νεολαία). 

 Δούλεψε ως σύνδεσμος και μετέφερε παράνομο τύπο, προκηρύξεις και πληροφορίες. Μετά την απελευθέρωση παρέμεινε οργανωμένη στις τάξεις του ΚΚΕ, δρώντας στην παρανομία στην περιοχή της Στερεάς Ελλάδας και της Εύβοιας. 

 Συνελήφθη από τις κυβερνητικές δυνάμεις στις αρχές του 1949 στην περιοχή της Χαλκίδας. Μεταφέρθηκε στις φυλακές Χαλκίδας, όπου υπέστη εξαντλητικές ανακρίσεις και πιέσεις για να προδώσει τους συντρόφους της.

Κατά τη διάρκεια της δίκης της στο έκτακτο Στρατοδικείο, ο πατέρας της, χρησιμοποιώντας τις διασυνδέσεις του, προσπάθησε να εξαγοράσει τη ζωή της ζητώντας της απλώς να υπογράψει μια «δήλωση μετανοίας».
Η Αλίκη αρνήθηκε πεισματικά, δηλώνοντας ότι προτιμά να πεθάνει παρά να εξευτελιστεί και να προδώσει τα ιδανικά της. Το Στρατοδικείο την καταδίκασε ομόφωνα «εις θάνατον».

Οδηγήθηκε στο απόσπασμα τα ξημερώματα της 16ης Απριλίου 1949, σε ηλικία μόλις 21 ετών.
Η στάση της ενέπνευσε πολλούς λογοτέχνες και ποιητές της αριστεράς, ενώ ο γνωστός σκιτσογράφος Μέντης Μποσταντζόγλου (Μποστ) φιλοτέχνησε το πορτρέτο της βασισμένος στην τελευταία της φωτογραφία.

Η Αλίκη σε σχέδιο του Μέντη Μποσταντζόγλου, από την τελευταία της φωτογραφία με πανομοιότυπο της υπογραφής της.