Μυρτώ Δραγώνα-Μονάχου

 Η Μυρτώ Δραγώνα-Μονάχου ήταν Ελληνίδα καθηγήτρια φιλοσοφίας. Γεννήθηκε στην Καλαμάτα στις 6 Ιουλίου 1935 και πέθανε στην Αθήνα τον Ιούλιο του 2026. Δίδαξε αρχικά στην ιδιωτική και στη Μέση Εκπαίδευση, στη συνέχεια υπηρέτησε στο Κέντρο Ερεύνης της Ελληνικής Φιλοσοφίας της Ακαδημίας Αθηνών, και τέλος δίδαξε στα Πανεπιστήμια Κρήτης και Αθηνών. Ειδικεύτηκε στη Στωική Φιλοσοφία, στη Φιλοσοφία των ανθρώπινων δικαιωμάτων, στην Ηθική και στη Βιοηθική. Είναι συγγραφέας πολλών φιλοσοφικών βιβλίων και άρθρων.

Σπουδές

Εισήχθη 2^η κατά σειράν επιτυχίας στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και 3^η στη Νομική Σχολή του ίδιου Πανεπιστημίου. Περάτωσε μόνο το πρώτο έτος της Νομικής Σχολής και την εγκατέλειψε για να φοιτήσει  στη Φιλοσοφική, απ’ όπου έλαβε το πτυχίο της το 1959 με άριστα (8,94). Ήδη μητέρα μιας κόρης και φιλόλογος στην Μέση Εκπαίδευση άρχισε τις μεταπτυχιακές σπουδές της αρχικά ως υπότροφος Εσωτερικού του Ι.Κ.Υ. επί ένα έτος στην Ελλάδα το 1966 υπό την εποπτεία του ακαδημαϊκού Ιωάννη Θεοδωρακοπούλου. Ως υπότροφος Εξωτερικού εργάστηκε επί 2 έτη (1970-1972) στη Μεγάλη Βρετανία, στο University College London, υπό την εποπτεία του καθηγητή Α. Α. Long και για ένα εξάμηνο στο Cambridge υπό την εποπτεία του καθηγητή John Morison. Λόγω της επίδοσής της, της χορηγήθηκε και η τιμητική υποτροφία Hollier’s  Scholarship.  To 1973 υπέβαλε τη διδακτορική διατριβή της με  τίτλο "The Stoic Arguments for the Existence and the Providence of the Gods" και στις αρχές του 1974 έλαβε Ph.D. από το University College London. Η διδακτορική διατριβή της δημοσιεύτηκε από τη Βιβλιοθήκη Σοφίας Σαριπόλου το 1976.

Σταδιοδρομία - Διδακτικό και διοικητικό έργο

Δίδαξε αρχικά σε ιδιωτικά σχολεία και φροντιστήρια. Το 1962 διορίστηκε στη δημόσια Μέση Εκπαίδευση. Το 1964 έλαβε υποτροφία από το Ι.Κ.Υ. για μετεκπαίδευση στην Ελλάδα, της οποίας άρχισε να κάνει  χρήση το 1966-1967 για την εκπόνηση διδακτορικής διατριβής με θέμα «Η ποιητική των Στωικών». Το πρόγραμμα της μετεκπαίδευσης εσωτερικού του Ι. Κ. Υ. διακόπηκε  από τη δικτατορία και η Δραγώνα μετατέθηκε στην Ανδρούσα Μεσσηνίας. Τον επόμενο χρόνο έλαβε μέρος σε διαγωνισμό υποτροφιών εξωτερικού του Ι. Κ. Υ. και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο University College London  (1969-1971) με εκπαιδευτική άδεια κατά τα τρία συνολικά έτη των μεταπτυχιακών σπουδών της. Μετά τη λήψη του διδακτορικού της διπλώματος, δίδαξε επί ένα έτος στη Βαρβάκειο Πρότυπο Σχολή και μετατάχτηκε στο Κέντρο Ερεύνης της Ελληνικής Φιλοσοφίας της Ακαδημίας Αθηνών (Κ.Ε.Ε.Φ., 1973-1982) ως συντάκτης, εργαζόμενη παράλληλα ως  Ειδική επιστήμων και στο Πανεπιστήμιο Κρήτης (1978-1981). Κατά τη θητεία της στο Κ. Ε. Ε. Φ. επεξεργάστηκε μεγάλο αριθμό λημμάτων για το Λεξικό των Προσωκρατικών, ήταν μέλος της Συντακτικής Επιτροπής του περιοδικού Φιλοσοφία και αντιπρόεδρος του επιστημονικού προσωπικού της Ακαδημίας. Κατά τα έτη 1974-1978 δίδασκε επίσης α) στο Κέντρο Φιλοσοφικών Ερευνών (ΚΦΕ) Λογική Στωικών, Βρετανική ηθική φιλοσοφία και μεταηθική, β) στη Χ.Ε.Ν. Αθηνών Προσωκρατική φιλοσοφία και γ) στη Σχολή Δημόσιας Διοίκησης πολιτική φιλοσοφία και ανθρώπινα δικαιώματα. Το 1982 εκλέχτηκε  έκτακτη καθηγήτρια φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Κρήτης μεταξύ οκτώ συνυποψηφίων της. Το 1984 μονιμοποιήθηκε στη βαθμίδα του τακτικού  καθηγητή και υπηρέτησε στο Τμήμα Φιλοσοφικών και Κοινωνικών Σπουδών μέχρι το 1997. Το 1998 της έγινε μετάκληση από το Τμήμα Μεθοδολογίας, Ιστορίας και Θεωρίας της Επιστήμης (Μ.Ι.Θ.Ε.) του Πανεπιστημίου Αθηνών όπου και δίδαξε  μέχρι το 2002. Έκτοτε, ως ομότιμη καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Αθηνών –και από το 2005 τιμητικά και του Πανεπιστημίου Κρήτης– δίδαξε βιοηθική επί αρκετά έτη στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα Βιοηθικής του Πανεπιστημίου  Κρήτης στο Ρέθυμνο και –επί δύο εξάμηνα– ηθική φιλοσοφία και βιοηθική και στο πανεπιστήμιο Πελοποννήσου στην Καλαμάτα. Διετέλεσε  επανειλημμένα  πρόεδρος του Τμήματος ΦΚΣ και  διευθύντρια του Τομέα Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Κρήτης  και –για μια διετία– και διευθύντρια του αυτού Τομέα στο ΜΙΘΕ του Πανεπιστημίου Αθηνών. Διετέλεσε Πρόεδρος του Δ.Σ. του Ι.Κ.Υ., ιδρυτικό  μέλος και πρόεδρος του Δ.Σ. της Ελληνικής Φιλοσοφικής Εταιρείας, honorary research fellow των Πανεπιστημίων του Λονδίνου (University College London) και του Princeton, αντιπρόεδρος του Συλλόγου Επιστημονικού Προσωπικού της Ακαδημίας Αθηνών και  πρόεδρος του Συνδέσμου «Θεόφιλος Βέικος, για την Κριτική Σκέψη και τη Φιλοσοφική Παιδεία». Το 1993, κατά τη διάρκεια του 19ου παγκοσμίου  συνεδρίου  Φιλοσοφίας στη Μόσχα, εκλέχτηκε για μια δεκαετία (1993-2003) μέλος του Δ.Σ. της Διεθνούς Ομοσπονδίας Φιλοσοφικών Εταιριών (F.I.S.P.), ενώ στο 21ο παγκόσμιο συνέδριο που έγινε στην Κωνσταντινούπολη το 2003 εξελέγη αντιπρόεδρος της F.I.S.P. για άλλη μία πενταετία (2003-2008). Κατά τη δεκαπενταετία της θητείας της στην F.I.S.P. διετέλεσε  πρόεδρος της Επιτροπής «Συνεδρίων, Συμποσίων και λοιπών Φιλοσοφικών Συναντήσεων» (1993-1998), πρόεδρος της Επιτροπής  «Παγκόσμια Δεκαετία για τη διδασκαλία των ανθρώπινων δικαιωμάτων» (1998-2003)  και της Επιτροπής «Η ηθική στις επιστήμες και τη βιοτεχνολογία» (2003-2008), καθώς και μέλος της Επιτροπής “Βιοηθικής και Πολιτισμικής Ανάπτυξης.” Υπήρξε επίσης ιδρυτικό  μέλος της Ελληνικής Εταιρείας Ιατρικής Ηθικής και Δεοντολογίας υπό την προεδρία του Κ. Δοξιάδη και διετέλεσε από το 1998 έως το 2008 μέλος της Ελληνικής Εθνικής Επιτροπής Βιοηθικής υπό την προεδρία του Γ. Κουμάντου. Το 2005 διορίστηκε μέλος της  Ανεξάρτητης Αρχής της Ιατρικώς Υποβοηθούμενης Αναπαραγωγής (ΙΥΑ) την οποία και υπηρέτησε αμισθί έως το 2010.  Το 2009 ορίστηκε μέλος της Επιτροπής Προγράμματος του ΧΧΙΙΙ Παγκοσμίου Συνεδρίου  Φιλοσοφίας, το οποίο φιλοξενήθηκε στην Αθήνα το 2013,  και διετέλεσε αντιπρόεδρος  της Οργανωτικής Επιτροπής του κορυφαίου αυτού συνεδρίου.

Τιμητικές διακρίσεις

1) Το 2002  έγινε μέλος της Διεθνούς Ακαδημίας  Φιλοσοφίας (International Academy for Philosophy) με έδρα την Αρμενία (Yerevan).

2) Το 2003  κατά τη διάρκεια του 21^ου  Παγκοσμίου Φιλοσοφίας διετέλεσε  για μια πενταετία  αντιπρόεδρος της F.I.S.P.

3) To 2003 της απονεμήθηκε ο τίτλος του επίτιμου μέλους της Ένωσης Καθηγητών για την Προαγωγή της Φιλοσοφίας στην Εκπαίδευση.

4) Το 2005 της απονεμήθηκε σε ειδική τελετή στο Πανεπιστήμιο Κρήτης ο τίτλος της ομότιμης καθηγήτριας και του Πανεπιστημίου Κρήτης.

5) Τον Ιούλιο του 2006 της αφιερώθηκε ο τόμος της περιοδικής έκδοσης Φιλοσοφίας και Διεπιστημονικής Έρευνας SKEPSIS   ΧVII/ι-ιι,  με βιογραφικό,  εργογραφία και  εργασίες συναδέλφων και φοιτητών της συναφείς με το επιστημονικό της έργο.

6) Στις 23 Μαρτίου του 2008 της απονεμήθηκε σε ειδική τελετή από το Διοικητικό Συμβούλιο της  Παμμεσσηνιακής Ένωσης Αθηνών το αργυρούν μετάλλιο του Ιθωμάτα Διός.

7) Στις 12 Ιουνίου του 2013 έγινε επίτιμο μέλος του Διεπιστημονικού Κέντρου Αριστοτελικών Σπουδών (AUTH) του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

8) Στις 15 Ιανουαρίου του 2015 στο πλαίσιο της απονομής τιμής σε γυναίκες επιστήμονες της απονεμήθηκε από τον τότε Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας Κάρολο Παπούλια ο Ταξιάρχης του Τάγματος του Φοίνικος και σχετικό δίπλωμα για την αναγνώρισή της από τη φιλοσοφική κοινότητα  ως σημαντικής θεράπαινας της  φιλοσοφίας.  

Επιστημονικό έργο

Η Μυρτώ Δραγώνα-Μονάχου έχει στο ενεργητικό της περίπου  200 δημοσιεύματα,  τα οποία κατανέμονται ως εξής:

4 βιβλία, μία μονογραφία και Πανεπιστημιακές Σημειώσεις βιοηθικής, 4 επιμέλειες Πρακτικών συνεδρίων με προλόγους και εισαγωγές, 2 εκτενείς συμμετοχές σε συλλογικά έργα, μία εκτενής εισαγωγή σε Πρακτικά διεπιστημονικού συνεδρίου Βιοηθικής (2016), 2 μεταφράσεις βιβλίων σε συνεργασία, περισσότερα από 70 ερευνητικά άρθρα σε ελληνικά περιοδικά, ξένες εκδόσεις και συλλογικούς τόμους, περίπου 100 ανακοινώσεις σε Πρακτικά διεθνών και τοπικών συνεδρίων στην Ελλάδα και το εξωτερικό, 14 βιβλιοκρισίες και παρουσιάσεις βιβλίων, 15 περίπου άρθρα σε λεξικά και εγκυκλοπαίδειες, περισσότερες από 50 επιφυλλίδες (κυρίως στις εφημερίδες Το Βήμα, Η Καθημερινή, Τα Νέα και Η Σημαία Καλαμάτας) και περισσότερα από 15 ποικίλα και σχετικά με τη φιλοσοφία δημοσιεύματα σε περιοδικά γενικού ενδιαφέροντος.

Έχει κάνει διαλέξεις και εισηγήσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό (Λονδίνο, Cambridge, Princeton, Austin, Berkeley, Νaples, Edinburgh, Ericeira, Kyoto, New Delhi, κλπ.), έχει συμμετάσχει στα Παγκόσμια Συνέδρια Φιλοσοφίας κατά τα έτη 1973, 1978, 1983, 1988, 1993, 1998, 2003, 2008, 2013 με ανακοίνωση και σε αρκετά και με προεδρία και έχει οργανώσει η ίδια 4 συνέδρια (2 διεθνή, 1 βαλκανικό και 1 πανελλήνιο) των οποίων έχει επιμεληθεί και τα Πρακτικά.

Βιβλία - Μονογραφίες

1. The Stoic Arguments for the Existence and the Providence of the Gods. Athens, Saripolion 1976, 331 σελ.

2. Φιλοσοφία και ανθρώπινα δικαιώματα. Αθήνα, Παπαζήσης 1986, 335 σελ.

3. Σύγχρονη ηθική Φιλοσοφία:  Ο Αγγλόφωνος Στοχασμός. Αθήνα, Ελληνικά Γράμματα 1995, 550 σελ.

4. “Divine Providence in the Philosophy of the Empire”, ANRW 36, 7. De Gruiter, Berlin - New York 1994, pp. 4417-4490, 71 σελ.

5. Σωκράτης.  Αθήνα, Σκάι: Οι Μεγάλοι ΄Ελληνες, 2009, 217 σελ.

6. Φιλοσοφικοί προβληματισμοί σε θέματα ιατρικής ηθικής και βιοηθικής. Σημειώσεις για τους μεταπτυχιακούς φοιτητές του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου, Καλαμάτα, 2013, 250 σελ.

7. [Επιμ.], Anthony Long: Νους, ψυχή και σώμα στον αρχαίο ελληνικό στοχασμό. Μετάφρ. Δήμητρα Παπουτσάκη. Ηράκλειο, Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, 2019.

Μαίρη Λίντα

 Η Μαίρη Λίντα (πραγματικό όνομα: Μαρία Δημητροπούλου, Πύργος Ηλείας, 9 Νοεμβρίου 1935 - Αθήνα, 22 Ιουλίου 2026) ήταν Ελληνίδα τραγουδίστρια λαϊκής μουσικής.

Βιογραφία

Ξεκίνησε σε μικρή ηλικία από τα ταλέντα του Ορέστη Λάσκου, συνέχισε στα βαριετέ και καμπαρέ της εποχής ώσπου σε ηλικία 12 ετών συνάντησε το Μανώλη Χιώτη και δημιούργησαν ένα από τα δημοφιλέστερα καλλιτεχνικά ζευγάρια της δεκαετίας του 1960. Υπήρξε μάλιστα και σύζυγός του για μία δεκαετία, με τον οποίο εμφανίσθηκαν μαζί σε αρκετές ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου. Έκανε έναν δεύτερο γάμο, με τον Αλέξανδρο Θεοχάρη, από τον οποίο απέκτησε μία κόρη, την Ευαγγελία. Όπως έχει δηλώσει η ίδια, ήταν σκληρός μαζί της και την κακοποιούσε. «Όμως, δεν άντεχα άλλο την πολύ κακή συμπεριφορά και το ξύλο. Έφυγα. Είχα τη δύναμη, όμως, γιατί είχα ένα χρυσό βραχιόλι στο χέρι μου, τη φωνή μου» έχει πει σε μια από τις συνεντεύξεις της το 2012. Έκανε και έναν τρίτο γάμο, που ήταν σύντομος και λιγότερο προβεβλημένος από τους δύο πρώτους.

Το 1961 στο Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης πήρε το Α' βραβείο με το τραγούδι «Απαγωγή». Πρωτοεμφανίστηκε στη δισκογραφία με το τραγούδι του Κώστα Καπλάνη «Πικρό ποτήρι».

Το 1964, κατά τη διάρκεια περιοδείας της με τον Χιώτη στις Ηνωμένες Πολιτείες, τραγούδησε στο Λευκό Οίκο προς τιμήν του προέδρου Λίντον Τζόνσον. Στον κατάλογο των δημοφιλών θαυμαστών του ζεύγους ανήκε επίσης ο θρυλικός Άντονυ Πέρκινς καθώς και η παγκοσμίου φήμης σοπράνο Μαρία Κάλλας. Η Μαίρη Λίντα έχει επηρεάσει με την ερμηνεία της πολλές νεότερες σημαντικές τραγουδίστριες, όπως η Γλυκερία, η Χαρούλα Αλεξίου, η Άννα Βίσση, η Κωνσταντίνα και η Δήμητρα Γαλάνη, με τις οποίες είχε κιόλας συνεργαστεί στο παρελθόν.

Οι τελευταίες της εμφανίσεις σε νυχτερινά μαγαζιά ήταν: Την σεζόν 1995-1996 με την Χαρούλα Αλεξίου στο νυχτερινό κέντρο Νεφέλη, την σεζόν 2002-2003 με την Γλυκερία στο νυχτερινό κέντρο Χάραμα και την σεζόν 2011-2012 με την Άννα Βίσση στο νυχτερινό κέντρο Rex.

Απεβίωσε από επιπλοκές άνοιας στο Γηροκομείο Αθηνών όπου φιλοξενούνταν από το 2018 στις 22 Ιουλίου 2026, σε ηλικία 90 ετών.

Δισκογραφία

Εκτός του σπουδαίου Μανώλη Χιώτη, συνεργάστηκε με τους μεγάλους συνθέτες, Μίκη Θεοδωράκη και Μάνο Χατζιδάκι.

Μεγάλες επιτυχίες της:

• Δε θέλω πια να ξαναρθείς
• Περασμένες μου αγάπες
• Ηλιοβασιλέματα
• Τέτοια χαρά δε θα τη δεις
• Το τελευταίο ποτηράκι
• Μυρτιά
• Ροδόσταμο
• Μαργαρίτα Μαργαρώ
• Απαγωγή
• Αφού το θες
• Μαρία τσιγγάνα
• Πάρε το δάκρυ μου
• Ροδιά
• Αθήνα κόρη τ΄ ουρανού
• Αν είσαι μάγκας όπως λες
• Άνθρωποι είμαστε
• Γεια σου
• Δε σε ρωτώ
• Δικαιολογίες
• Διώξε με
• Δύο καρδιές χωρίσανε
• Δώδεκα βράδια
• Εγώ θα τα πληρώσω
• Είμαστε ζευγάρι φίνο
• Έκανα σφάλμα να σ’ αγαπήσω
• Ένας αλήτης πέθανε
• Έρωτά μου κατεργάρη
• Εσύ είσαι η αιτία που υποφέρω
• Η αγάπη μου δε σβήνει
• Θα μου βάλεις την κουλούρα
• Θα σε περιμένω
• Θαλασσοπούλια μου
• Θέλω απόψε να γλεντήσω
• Θέλω να φύγω
• Θλίψη
• Καθαρίσαμε
• Κάνε τον πόνο σου χαρά
• Κάποιο τρένο θα περάσει
• Κίνδυνος θάνατος
• Κόκκινα χείλια
• Λαός και Kολωνάκι
• Μη μου χαλάσεις τ΄ όνειρο
• Πολλές φορές
• Που να `σαι τώρα
• Πώς ήθελα απόψε
• Ροδιά τετράκλωνη
• Σ΄ έχω κάνει πέρα
• Σβήσε τη φλόγα
• Τέτοια χαρά δε θα τη δεις
• Της ευτυχίας τα σκαλιά
• Το γκαρσόνι
• Το καινούργιο τ΄ αγοράκι μου

Νάκυ Αγάθου

 Η Νάκυ Αγάθου (πλήρες όνομα Αικατερίνη Αγάθου-Μιχαλοπούλου^[1], Λιαπάδες Κέρκυρας, 25 Οκτωβρίου 1940 – Αθήνα, Ιούνιος 2026) ήταν Ελληνίδα εκφωνήτρια και παρουσιάστρια, από τις πρώτες της ελληνικής δημόσιας τηλεόρασης.

Βιογραφία

Η Νάκυ Αγάθου, εγγονή του Κερκυραίου βουλευτή Αχιλλέα Αγάθου, γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Κέρκυρα, όπου και ξεκίνησε και τη σταδιοδρομία της στην εκφώνηση, το 1964, όταν δούλεψε ως παρουσιάστρια εκπομπών-εκφωνήτρια στον Ραδιοφωνικό Σταθμό της Κέρκυρας, του ΕΙΡ. Αργότερα εγκαταστάθηκε στην Αθήνα για να δουλέψει στον ραδιοφωνικό σταθμό Αθηνών και το 1966 επελέγη για παρουσιάστρια του τηλεοπτικού προγράμματος που είχε μόλις ξεκινήσει. Η σταδιοδρομία της ως εκφωνήτρια-παρουσιάστρια της τηλεόρασης ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους .Πα ράλληλα παρακολούθησε μαθήματα ορθοφωνίας σε δραματική σχολή προκειμένου να βελτιώσει την εκφορά του λόγου της, για να διορθώσει το κερκυραϊκό ιδίωμα.Το 1969 είχε γίνει ήδη αγαπημένη του τηλεοπτικού κοινού, όπως αποδείχθηκε και από τον διαγωνισμό που οργάνωσε η «Ελληνική Εταιρεία Προγραμμάτων Τηλεόρασης», στον οποίο η Αγάθου κατέκτησε την πρώτη θέση στην ψηφοφορία για την καλύτερη Ελληνίδα τηλεπαρουσιάστρια.

Επίσης έλαβε μέρος σε θεατρικές παραγωγές του Θεάτρου της Δευτέρας, καθώς και σε ταινίες του Χάρρυ Κλυνν.

Μέχρι το 1988, όταν αποσύρθηκε από την παρουσίαση προγράμματος, ήταν πάντα μια από τις πιο δημοφιλείς και αγαπητές τηλεπαρουσιάστριες της ελληνικής τηλεόρασης, με πλήθος προσωπικών θαυμαστών.

Στις εκλογές του 1996 κατέβηκε υποψήφια με την Πολιτική Άνοιξη στην Α΄ Αθηνών, λαμβάνοντας 1.137 ψήφους.

Απεβίωσε τον Ιούνιο του 2026 σε ηλικία 85 ετών. Κηδεύθηκε στις 30 Ιουνίου 2026, από το Κοιμητήριο Ζωγράφου. O Nίκος Νικόλιζας ανέφερε τις λεπτομέρειες για την κηδεία σε κοινωνικό δίκτυο, επικαλούμενος πληροφόρηση από τον φίλο της εκλιπούσης, Μητροπολίτη Κιλκισίου, στις 19 Ιουλίου 2026.

Θέατρο

• Επίσκεψη σ' ένα μικρό πλανήτη του Vidal Gore, 1972
• Νεράντζια από τη Σικελία του Λουίτζι Πιραντέλο, 1972
• Τζόυτου Τζον Γκάλσγουορθυ, 1972
• Ένας δημόσιος υπάλληλος της Μαρίας Λαμπαδαρίδου Πόθου (αφήγηση), 1983

Κινηματογραφικές ταινίες

• Και ξανά προς τη δόξα» τραβά του Γιώργου Σταμπουλόπουλου, 1980
• Made in Greece 1987, Χάρρυ Κλυν
• Χάρρυ Κλυνν και πάσης Ελλάδος, 1988

Clara Driscoll

Η Κλάρα Ντρίσκολ σε ένα εργαστήριο με τον Τζόζεφ Μπριγκς, έναν μακροχρόνιο διευθυντή στα Tiffany Studios (1901)

 Η Κλάρα Ντρίσκολ (15 Δεκεμβρίου 1861 – 6 Νοεμβρίου 1944) από το Τάλματζ του Οχάιο , ήταν επικεφαλής του Τμήματος Κοπής Γυαλιού Γυναικών των Tiffany Studios (τα "Tiffany Girls"), στη Νέα Υόρκη . Χρησιμοποιώντας μοτίβα που δημιουργήθηκαν από τα αρχικά σχέδια, αυτές οι γυναίκες επέλεξαν και έκοψαν το γυαλί που θα χρησιμοποιούνταν στις διάσημες λάμπες. Η Ντρίσκολ σχεδίασε περισσότερες από τριάντα λάμπες Tiffany που κατασκευάστηκαν από τα Tiffany Studios, μεταξύ των οποίων η Γλυσίνα, η Λιβελούλα, η Παιώνια και, από όλες τις αναφορές, η πρώτη της - ο Νάρκισσος. 

Βιογραφία

Ένα επιτραπέζιο φωτιστικό από νάρκισσο και μόλυβδο από Tiffany Studios (εμφανίζεται το καπέλο), σχεδιασμένο από τον Driscoll

Η Κλάρα Ντρίσκολ γεννήθηκε ως Κλάρα Πιρς Γούλκοτ στις 15 Δεκεμβρίου 1861 και ήταν η μεγαλύτερη κόρη του Ελίζουρ Β. Γούλκοτ και της Φάνι Πιρς. Έχασε τον πατέρα της σε ηλικία 12 ετών. Ασυνήθιστο για εκείνη την εποχή, αυτή, μαζί με τις εξίσου έξυπνες και φιλόδοξες τρεις νεότερες αδερφές της, ενθαρρύνθηκαν να ακολουθήσουν ανώτερες σπουδές. Η Κλάρα έδειξε κλίση στην τέχνη και, αφού φοίτησε στη Σχολή Σχεδιασμού για Γυναίκες Western Reserve (τώρα Ινστιτούτο Τέχνης του Κλίβελαντ ) και εργάστηκε για έναν τοπικό κατασκευαστή επίπλων, μετακόμισε στη Νέα Υόρκη και εγγράφηκε στη τότε νέα Σχολή Τέχνης του Μητροπολιτικού Μουσείου . 

Το καλλιτεχνικό δυναμικό της Driscoll ήταν εμφανές και προσλήφθηκε από τον Louis Comfort Tiffany για να εργαστεί στην Tiffany Glass Company (αργότερα γνωστή ως Tiffany Studios) το 1888. Εργάστηκε εκεί κατά διαστήματα για περισσότερα από 20 χρόνια, σχεδιάζοντας λάμπες και είδη πολυτελείας, καθώς και επιβλέποντας το Τμήμα Κοπής Γυαλιού Γυναικών.  Οι αρραβωνιασμένες ή παντρεμένες γυναίκες δεν επιτρεπόταν να εργάζονται στην εταιρεία, οπότε η Driscoll αναγκάστηκε να φύγει λόγω του γάμου της το 1889. Μετά τον θάνατο του πρώτου συζύγου της Driscoll, Francis Driscoll, το 1892, επανέλαβε την εργασία της για την Tiffany. Αρραβωνιάστηκε ξανά το 1896-1897 με τον Edwin Waldo, αλλά αυτός εξαφανίστηκε και δεν έγινε γάμος. Παρέμεινε στα Tiffany Studios μέχρι τον γάμο της με τον Edward A. Booth το 1909. 

Ενώ εργαζόταν στην Tiffany, η Driscoll συνεργάστηκε στενά με μια σειρά από άλλα «Tiffany Girls», όπως η Alice Carmen Gouvy και η Lillian Palmié . 

Επιστολές και έργα

Επιτραπέζιο φωτιστικό σε σχήμα λιβελούλας , περίπου  το 1899 , σχεδιασμένο από τον Driscoll

Επιτραπέζιο φωτιστικό Peacock, περίπου το 1902, πιθανότατα σχεδιασμένο από τον Driscoll

Μέσω των συνδυασμένων προσπαθειών του Martin Eidelberg (ομότιμου καθηγητή ιστορίας της τέχνης στο Πανεπιστήμιο Rutgers ), της Nina Gray (άλλης ανεξάρτητης ακαδημαϊκού και πρώην επιμελήτριας στην Ιστορική Εταιρεία της Νέας Υόρκης ) και της Margaret K. Hofer (επιμελήτριας διακοσμητικών τεχνών στην Ιστορική Εταιρεία της Νέας Υόρκης), η συμμετοχή της Clara Driscoll και άλλων "Tiffany Girls" στο σχεδιασμό λαμπτήρων Tiffany έλαβε ευρεία δημοσιότητα. Ωστόσο, ένα βιβλίο που εκδόθηκε το 2002 με τίτλο Tiffany Desk Treasures , των George A. Kemeny και Donald Miller, είχε ήδη ονομάσει την Clara Driscoll ως τη σχεδιάστρια του χαρακτηριστικού αμπαζούρ Dragonfly της Tiffany, καθώς και σημαντική συνεισφορά στο Tiffany Glass - τέσσερα χρόνια πριν οι Eidelberg και Gray δημοσιοποιήσουν την ανακάλυψή τους το 2006. Το βιβλίο ανέφερε επίσης την Driscoll ως μία από τις πιο ακριβοπληρωμένες γυναίκες της εποχής της, με κέρδη 10.000 δολάρια ετησίως.

Ενώ έκανε έρευνα για ένα βιβλίο για την Tiffany στην Ιστορική Εταιρεία του Κουίνς , ο Gray βρήκε τις ιστορικά πολύτιμες επιστολές που είχε γράψει η Driscoll στη μητέρα και τις αδερφές της κατά την περίοδο που εργαζόταν στην Tiffany.  Οι New York Times ανέφεραν ότι ο Gray είπε: «Έφεραν έξω δύο βιβλία και πολλά κουτιά, όλα γράμματα, και νομίζω ότι το πρώτο πράγμα που διάβασα ήταν για το πώς είχε σχεδιάσει ένα φωτιστικό με νάρκισσους. Και άρχισα να ουρλιάζω. Στην κορυφή έγραφε κάτι σαν «Μεσημεριανό στο Tiffany's», οπότε ήταν κατά τη διάρκεια του μεσημεριανού της γεύματος. Τι κάνεις με κάτι τέτοιο;» Ο Martin Eidelberg είχε δει ανεξάρτητα την αλληλογραφία όταν τον πλησίασε ένας απόγονος της Clara Driscoll μετά από μια διάλεξη. Οι δύο ιστορικοί αντάλλαξαν σημειώσεις αφού συναντήθηκαν στο Πανεπιστήμιο Kent State , όπου και οι δύο αναζητούσαν περισσότερη αλληλογραφία της Driscoll. Το συμπέρασμά τους ήταν πέρα ​​από κάθε αμφιβολία. Ήταν η Clara Driscoll και τα «Κορίτσια της Tiffany» που είχαν δημιουργήσει πολλά από τα φωτιστικά Tiffany που αρχικά αποδίδονταν στον Louis Comfort Tiffany και το προσωπικό του από άνδρες σχεδιαστές.

Η έκθεση της Ιστορικής Εταιρείας της Νέας Υόρκης με τίτλο «Ένα Νέο Φως στην Τίφανι: Η Κλάρα Ντρίσκολ και τα Κορίτσια της Τίφανι» (27 Νοεμβρίου 2006) που παρουσίαζε το έργο της Ντρίσκολ (και των «κοριτσιών» της) ήταν το αποτέλεσμα των ερευνητικών προσπαθειών των Άιντελμπεργκ , Γκρέι και Χόφερ. Οι New York Times στις 25 Φεβρουαρίου 2007 ανέφεραν: «Καθώς η έκθεση τοποθετούνταν, μερικές από αυτές τις μικρές μεταλλικές σιλουέτες που χρησιμοποιήθηκαν για να φτιάξουν ένα πανέμορφο καπέλο φωτιστικού από νάρκισσους ήταν ακόμα ανακατεμένες σε ένα κουτί πάνω σε ένα τραπέζι αποθήκευσης. Χωρίς νόημα από μόνες τους, όταν τακτοποιούνται, ζωντανεύουν ένα εξαιρετικό αντικείμενο, όπως ακριβώς η ίδια η έκθεση, ένα παζλ τώρα συναρμολογημένο, φωτίζει τις ταλαντούχες γυναίκες που στέκονταν για καιρό στη σκιά ενός διάσημου άνδρα». Ο κατάλογος της έκθεσης των Άιντελμπεργκ, Γκρέι και Χόφερ , « Ένα Νέο Φως στην Τίφανι: Η Κλάρα Ντρίσκολ και τα Κορίτσια της Τίφανι », δημοσιεύθηκε το 2007.

H Ντρίσκολ ήταν ένας από τους ομώνυμους χαρακτήρες του μυθιστορήματος της Σούζαν Βρίλαντ , Κλάρα και Κύριος Τίφανι , που εκδόθηκε το 2011.