Αθηνά Γαϊτάνου-Γιαννιού

Έλενα Αμπντουλάχ Χουσεΐν

 Πηγή:https://www.protothema.gr/world/article/1785146/thlipsi-sto-kouveit-11hroni-irani-skotothike-se-epithesi-me-drone-apo-to-iran/

Θλίψη σκόρπισε στο Κουβέιτ ο θάνατος της 11χρονης Έλενα Αμπντουλάχ Χουσεΐν από θραύσματα drone που εκτόξευσε το Ιράν εναντίον του μικρού εμιράτου την Τετάρτη, 4 Μαρτίου 2026. Η ιρανικής καταγωγής άτυχη 11χρονη κοιμόταν στο δωμάτιό της όταν βρήκε ακαριαίο θάνατο ενώ η μικρότερη αδελφή της η οποία βρισκόταν στο ίδιο δωμάτιο με την Έλενα υπέστη μόνο ελαφρά τραύματα.

O πατέρας της 11χρονης Αμπντουλάχ Χουσεΐν δήλωσε στα τοπικά μέσα και στο Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων (AFP) πως η κόρη του τον πήρε τηλέφωνο στη δουλειά δύο ώρες πριν τον τραγικό θάνατό της και του είπε: «Μπαμπά, έφαγα δείπνο και πάω για ύπνο... Σ' αγαπώ». «Ήταν σαν να προσπαθούσε να πει αντίο», ανέφερε συντετριμμένος ο πατέρας του άτυχου κοριτσιού και πρόσθεσε πως η κόρη του ήταν «ευλογία από τον θεό». Στην κηδεία της 11χρονης παρέστησαν εκατοντάδες άνθρωποι για να συλλυπηθούν την οικογένεια αλλά και συμμαθητές της ντυμένοι στα λευκά. Η νεαρή μαθήτρια είχε γεννηθεί στο Κουβέιτ και η οικογένεια ανήκει στη μεγάλη κοινότητα των Ιρανών που έχει εγκατασταθεί στο εμιράτο.

Από την ημέρα της κοινής στρατιωτικής επιχείρησης ΗΠΑ και Ισραήλ κατά του Ιράν στις 28 Φεβρουαρίου 2026 και την εκστρατεία αντιποίνων τους καθεστώτος σε χώρες του Κόλπου, η οικογένεια της 11χρονης είχε βρει καταφύγιο στο υπόγειο του κτηρίου όπου διέμενε στην Πόλη του Κουβέιτ. Όμως, το βράδυ της περασμένης Τρίτης, καθώς οι βομβαρδισμοί περιορίστηκαν, η οικογένεια επέστρεψε στο διαμέρισμά της. Τα μεσάνυχτα της μοιραίας Τετάρτης θραύσματα από ιρανικό drone χτύπησαν την οροφή του υπνοδωματίου της 11χρονης Έλενα με αποτέλεσμα η μικρή Ιρανή να βρει τραγικό θάνατο. Οι διασώστες που έφτασαν στον χώρο προσπάθησαν να επαναφέρουν την 11χρονη στη ζωή αλλά χωρίς αποτέλεσμα.

Yanar Mohammed

 Η Yanar Mohammed ( αραβικά : ينار محمد ; 1960 – 2 Μαρτίου 2026) ήταν Ιρακινή φεμινίστρια και ακτιβίστρια για τα δικαιώματα των γυναικών. Ήταν συνιδρύτρια και διευθύντρια του Οργανισμού για την Ελευθερία των Γυναικών στο Ιράκ (OWFI) και διετέλεσε συντάκτρια της εφημερίδας Al-Mousawat (Ισότητα). Η Mohammed ξεκίνησε τα πρώτα καταφύγια για γυναίκες στο Ιράκ το 2003, προστατεύοντάς τες από τα εγκλήματα τιμής και την εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση , ένα δίκτυο που είχε επεκταθεί σε 11 σπίτια σε πέντε πόλεις μέχρι το 2018. Μεταξύ 2003 και 2019, τα καταφύγιά της εξυπηρέτησαν περισσότερες από 800 γυναίκες.

Πρώιμη ζωή και ακτιβισμός

Γεννήθηκε στη Βαγδάτη του Ιράκ το 1960.  Μεγάλωσε και έζησε στην πόλη σε μια φιλελεύθερη οικογένεια, όπου η μητέρα της ήταν δασκάλα και ο πατέρας της μηχανικός. Ο παππούς της από την πλευρά της μητέρας της ήταν θρησκευόμενος και εξέχων άνδρας στην κοινότητά του, ο οποίος «σίγουρα άξιζε τον τιμητικό τίτλο του Μουλά », εκτός από το ότι παντρεύτηκε την δεκατετράχρονη μικρότερη αδερφή της πρώην συζύγου του, κάτι που ώθησε την Γιανάρ Μοχάμεντ να αναλάβει τον αγώνα για τα δικαιώματα των γυναικών. 

Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο της Βαγδάτης στην Αρχιτεκτονική με πτυχίο το 1984,  και μεταπτυχιακό το 1993. Μετά από μεταπτυχιακές σπουδές και ταξίδια στον Καναδά, συμμετείχε ενεργά στο Εργατικό-Κομμουνιστικό Κόμμα στο Ιράκ , το οποίο εγκατέλειψε αργότερα το 2018. 

Το 1995, η οικογένειά της μετακόμισε από το Ιράκ στον Καναδά .  Το 1998,  ίδρυσε μια οργάνωση με την ονομασία «Υπεράσπιση των Δικαιωμάτων των Ιρακινών Γυναικών», τον προκάτοχο της OWFI. 

Μετά την εισβολή στο Ιράκ υπό την ηγεσία των ΗΠΑ το 2003 , η Mohammed επέστρεψε στη Βαγδάτη, μια επιστροφή την οποία χρηματοδότησε με τις αποταμιεύσεις μιας ζωής και την εργασία της στην αρχιτεκτονική.  Με την επιστροφή της στο Ιράκ, η Mohammed ίδρυσε τον Οργανισμό για την Ελευθερία των Γυναικών στο Ιράκ (OWFI), μια ομάδα που δραστηριοποιείται στην υποστήριξη των δικαιωμάτων των γυναικών από την εισβολή υπό την ηγεσία των ΗΠΑ. Ο OWFI δημιούργησε καταφύγια γυναικών και ασφαλή σπίτια για την προστασία των γυναικών που απειλούνται από ενδοοικογενειακή βία και δολοφονίες τιμής , συμπεριλαμβανομένου του πρώτου καταφυγίου γυναικών στο Ιράκ, και υποστήριξε επιζώντες βίας κατά των γυναικών που διαπράττονται από το Ισλαμικό Κράτος . Επίσης, ηγήθηκαν συνεχιζόμενων δραστηριοτήτων κατά της εμπορίας νέων γυναικών, διοργάνωσαν μαθήματα για να διδάξουν σε γυναίκες ακτιβίστριες πώς να αντιμετωπίζουν τη μισαλλοδοξία, υποστήριξαν την ισότητα για τις γυναίκες στο ιρακινό ραδιόφωνο και την τηλεόραση. Το έργο της Mohammed στον OWFI δημιούργησε ένα δίκτυο καταφυγίων γυναικών σε τέσσερις πόλεις σε όλο το Ιράκ, εξυπηρετώντας περισσότερες από 870 γυναίκες σε διάστημα 16 ετών (2003-2019). Για το έργο της σε αυτήν την ομάδα, η Mohammed τιμήθηκε με το Βραβείο Δικαιωμάτων των Γυναικών του Ιδρύματος Gruber το 2008  και με το Βραβείο Rafto της Νορβηγίας το 2016. Το OWFI έχει ξεκινήσει μαθήματα φεμινιστικής θεωρίας και σταδιακά επεκτείνεται σε φεμινιστική σχολή. 

Η Μοχάμεντ πήρε επίσης συνεντεύξεις και βοήθησε περίπου 30 γυναίκες που κρατούνταν στη φυλακή. Μετά από αυτές τις συνεντεύξεις, ένα άτομο σώθηκε από την θανατική ποινή, ενώ άλλα σώθηκαν από το να επανενταχθούν σε κύκλους σεξουαλικής εμπορίας.  Επίσης, επιμελήθηκε το φεμινιστικό ενημερωτικό δελτίο Al-Mousawat . 

Το 2006, μίλησε στο Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ στο Καράκας της Βενεζουέλας . Το 2018, συμπεριλήφθηκε στη λίστα των 100 Γυναίκες του BBC.  Η Mohammed σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Τορόντο στο Ινστιτούτο Μελετών Εκπαίδευσης του Οντάριο και έγραψε μια μεταπτυχιακή διατριβή με τίτλο «Θεωρητικοποίηση του Φεμινιστικού Αγώνα στο Μεταπολεμικό Ιράκ 2003-2018». 

Το 2020, η Mohammed ήταν τακτική διαδηλώτρια στην πλατεία Ταχρίρ στη Βαγδάτη.  Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 2020, επέστρεψε στον Καναδά αφού απειλήθηκε στο Ιράκ με σύλληψη. Η Mohammed επέκρινε την ιρακινή νομοθεσία «[που κατοχυρώνει] τη σιιτική θρησκευτική νομολογία στο οικογενειακό δίκαιο, η οποία θα έδινε στους συζύγους αυτόματη επιμέλεια των παιδιών και μονομερές δικαίωμα διαζυγίου χωρίς τη συγκατάθεση της συζύγου» και η οποία θα μείωνε τους περιορισμούς στον γάμο παιδιών. 

Πολιτικές απόψεις

Η Yanar Mohammed (δεύτερη από αριστερά) στο συνέδριο Die Linke στο Βερολίνο το 2013.

Η Yanar Mohammed αγωνίστηκε για τα δικαιώματα των γυναικών και τη δημοκρατία. Ήταν μέλος της Κομμουνιστικής Εναλλακτικής Οργάνωσης στο Ιράκ. 

Άσκησε έντονη κριτική στην εισβολή στο Ιράκ υπό την ηγεσία των ΗΠΑ το 2003, δηλώνοντας ότι «η αμερικανική κατοχή μετέτρεψε τους δρόμους του Ιράκ σε μια ζώνη χωρίς γυναίκες», και «την αμερικανική κατοχή που είναι πρόθυμη να κάνει γενοκτονία ή... πολιτικό Ισλάμ, που θα μας κάνει να ζούμε με έναν εντελώς απάνθρωπο και αδέσμευτο τρόπο ζωής», προτιμώντας έτσι έναν τρίτο τρόπο για να οικοδομήσει την ελευθερία στο Ιράκ.  Μιλώντας σε μια συνέντευξη το 2007, δήλωσε «Τα αμερικανικά στρατεύματα πρέπει να φύγουν αμέσως, χωρίς όρους». Η Μοχάμεντ πίστευε τότε ότι η αμερικανική κατοχή του Ιράκ τροφοδότησε την εξέγερση και τη βία που επικρατούσαν στο Ιράκ μετά το 2003, προκαλώντας αρνητικές επιπτώσεις στα δικαιώματα των γυναικών. 

Αν και δεν ήταν κατά της θρησκείας, η Μοχάμεντ ήταν ένθερμη οπαδός της κοσμικής διακυβέρνησης, υποστηρίζοντας ότι η ισότητα των γυναικών μπορεί να επιτευχθεί μόνο μέσω της κοσμικής διακυβέρνησης, επειδή μια ισλαμική κυβέρνηση θα έβλαπτε τα δικαιώματα και την ελευθερία των γυναικών. ^] Το 2003, τόνισε την αντίθεση μεταξύ της μεταχείρισης των γιαγιάδων της στα μέσα του 20ού αιώνα και της φθίνουσας καθημερινής σύγχρονης εμπειρίας των γυναικών στο Ιράκ.

Ως αποτέλεσμα του έργου της για τα δικαιώματα των γυναικών που αμφισβήτησε ακραίες ερμηνείες του Ισλάμ, η Mohammed δέχθηκε απειλές θανάτου, συμπεριλαμβανομένων και από το Ισλαμικό Κράτος , και αναγκάστηκε να περιορίσει τις κινήσεις της. Η Jaish al-Sahaba, μέρος της ιρακινής ισλαμιστικής ομάδας Ανώτατης Διοίκησης για τον Τζιχάντ και την Απελευθέρωση , της έστειλε δύο απειλές θανάτου το 2004. Αυτές περιγράφηκαν ως άμεσα συνδεδεμένες με τις προσπάθειές της για ισότητα των φύλων στην ιρακινή κοινωνία. Μετά από πολλά χρόνια που μιλούσε σθεναρά για την προστασία και τα δικαιώματα των γυναικών, οι απειλές υποχώρησαν κάπως πριν από το 2008. 

Θάνατος

Το πρωί της 2ας Μαρτίου 2026, η Mohammed πυροβολήθηκε από δύο άγνωστους ένοπλους άνδρες κοντά στο σπίτι της στη βόρεια Βαγδάτη. Μεταφέρθηκε σε νοσοκομείο, αλλά υπέκυψε στα τραύματά της λίγο αργότερα. Ο πυροβολισμός της Mohammed έγινε λίγες ημέρες μετά την επιστροφή της από τον Καναδά, γεγονός που έθεσε υπόνοιες για στοχευμένη δολοφονία.  Ήταν 66 ετών. 

Το ιρακινό Υπουργείο Εσωτερικών συγκρότησε μια ερευνητική ομάδα για να αναλύσει τη δολοφονία.  Πολλοί Ιρακινοί και Κούρδοι ακτιβιστές έχουν ζητήσει πλήρη και ενδελεχή έρευνα για τον θάνατο του Μοχάμεντ. 

Βραβεία και αναγνώριση

• 2008: Βραβείο Gruber για τα Δικαιώματα των Γυναικών 
• 2016: Βραβείο Μνήμης Θόρολφ Ράφτο 
• 2025: Γαλλογερμανικό Βραβείο για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και το Κράτος Δικαίου 

Ο Μωάμεθ απεικονίζεται επίσης στο ντοκιμαντέρ « Είμαι η Επανάσταση» της Μπενεντέτα Αρτζεντιέρι.

Ασπασία Παπαδοπεράκη

 

Η Ασπασία Παπαδοπεράκη (1942 - 4 Μαρτίου 2026) ήταν Ελληνίδα γλύπτρια, συγγραφέας και σκηνογράφος.

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο χωριό Σπήλια Ηρακλείου Κρήτης το 1942. Αδελφός της ήταν ο ζωγράφος Θωμάς Παπαδοπεράκης (1943–2002).

Σπούδασε γλυπτική την περίοδο 1966-1972 στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών (ΑΣΚΤ) της Αθήνας γλυπτική όπου είχε ως καθηγητές της τον Θανάση Απάρτη, τον Γιάννη Παππά και τον Δημήτρη Καλαμάρα και σκηνογραφία δίπλα στον Βασίλη Βασιλειάδη.^[4] Από το 1975 μέχρι το 1978, με υποτροφία από τον ΕΟΜΜΕΧ συνέχισε τις σπουδές της στη Σχολή Καλών Τεχνών του Παρισιού (École Supérieure des Beaux-Arts, Paris) με δασκάλους τον Μαρσέλ Ζιλί (Marcel Gilli, 1914–1993) και τον Σεζάρ (César). Παρακολούθησε επίσης μαθήματα σκηνογραφίας και ενδυματολογίας.

Η Παπαδοπεράκη χρησιμοποιούσε στη γλυπτική της στοιχεία από την αρχαϊκή περίοδο της ελληνικής γλυπτικής, καθώς και στοιχεία από την αιγαιοπελαγίτικη λαϊκή αρχιτεκτονική. Είχε παρουσιάσει έργα της σε ατομικές εκθέσεις και έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Οι σημαντικότερες είναι: Εθνική Πινακοθήκη (1979) «Δέκα Γλύπτες», Γερμανικό Ινστιτούτο Γκαίτε (Goethe, 1983) με ανάλυση του γλυπτού της για τη Μαρία Κάλλας, Γκαλερί Σταυρακάκη στο Ηράκλειο Κρήτης (1984), με θέμα «Η μορφή του Καβάφη», Σύλλογο Γλυπτών με θέμα «Στοιχεία στην τέχνη του 20ου αιώνα από το Θησαυρό των Σιφνίων», Βασιλική Αγίου Μάρκου, Ηράκλειο Κρήτης (1986) «Η γυναίκα στην Αντίσταση», Σύλλογο Γλυπτών με θέμα «Ανθρώπινη φιγούρα» (1987), Εθνικό Ίδρυμα Νεότητας (1992), με θέμα «Ανάλυση ενός έργου». Έλαβε επίσης μέρος και σε ομαδικές εκθέσεις στο πλαίσιο της Αθήνας Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης και του Συνεδρίου AICA (Διεθνούς Ένωσης Τεχνοκριτικών), καθώς και στο Σαλόν του Μαΐου (Salon de Mai) του Παρισιού και στη Μπιενάλε της Αλεξάνδρειας, το 1980.

Η Παπαδοπεράκη είχε φιλοτεχνήσει το ολόσωμο από ορείχαλκο γλυπτό της Μαρίας Κάλλας στην Αθήνα (Πλατεία Μαδρίτης, Λεωφ. Βασ. Αλεξάνδρου & Βρασίδα, όπισθεν Ξενοδοχείου Χίλτον).

Όπως αναφέρει η Ζέττα Αντωνοπούλου, «πρόκειται για ένα από τα ωραιότερα σύγχρονα γλυπτά της πόλης». Ανάμεσα στις άλλες γλυπτικές συνθέσεις της περιλαμβάνονται οι προτομές του Νίκου Ξυλούρη και του Νίκου Κιτσίκη στο Ηράκλειο της Κρήτης και του Κωνσταντίνου Καβάφη στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Μνημειακά γλυπτά της είναι: «Ηλέκτρα Αποστόλου, Μνημείο Εθνικής Αντίστασης 41 – 44» (1998, Πνευματικό Κέντρο Δήμου Ηρακλείου Κρήτης), «Αιγαιοπελαγίτικη Συνάντηση» (2006, Ξενοδοχείο Creta Maris, Χερσόνησος Κρήτης), Ανδριάντας Φιλίππου Β' (Αθήνα, Λεωφ. Κύπρου – Παπάγου). Επίσης, η γλυπτική σύνθεση «Διαχρονική συνάντηση Θεοτοκόπουλου, Κορνάρου, Καζαντζάκη» κ. ά.

Η Παπαδοπεράκη είχε συνεργαστεί στο θέατρο με ονόματα όπως ο Γιάννης Τσαρούχης, ο Β. Νικολαϊδης, ο Γ. Χατζηδάκης και η Θ. Κίττου και έχει κάνει σκηνικά, μάσκες και κοστούμια για θεατρικές παραστάσεις. Το 2002 κυκλοφόρησε από το Μουσείο Μπενάκη το βιβλίο της «Μελετώντας τον Θεοτοκόπουλο» στα ελληνικά και στα αγγλικά. Είναι μέλος του Συλλόγου Γλυπτών. Το 2009, η Παπαδοπεράκη τιμήθηκε από την Ακαδημία Αθηνών για το σύνολο του καλλιτεχνικού έργου της.

Απεβίωσε στις 4 Μαρτίου 2026, σε ηλικία 84 ετών.

Τεχνοτροπία

Η Παπαδοπεράκη διακρινόταν για τον ρεαλιστικό και αναπαραστατικό χαρακτήρα της μορφής των γλυπτών της, το μέτρο, τις αναλογίες και τη συμμετρία που εκείνα διαθέτουν. Ως πηγές έμπνευσης της αναγνωρίζονται η ελληνική φύση και η αρχιτεκτονική των νησιών του Αιγαίου Πελάγους και η αρχαϊκή γλυπτική, πιστή στο ιδεολόγημα του ελληνοκεντρισμού και μακρυά από τους πειραματισμούς της αφαίρεσης.

Μαριλένα Λιακόπουλου

Πηγή;https://www.culturenow.gr/pethane-h-idrytria-ths-aithoysas-texnhs-athhnwn-marilena-liakopoyloy/

Έφυγε το Σάββατο, 5 Μαρτίου 2026, από τη ζωή η ιδρύτρια της Αίθουσας Τέχνης Αθηνών Μαριλένα Λιακοπούλου.

Από κείμενο της ίδιας που είχε γράψει μερικά χρόνια πριν ως βιογραφικό σημείωμα:

Γεννήθηκα στην Αθήνα, φοίτησα στη Μαράσλειο Σχολή κι αργότερα στο Β’ Γυμνάσιο θηλέων Αθηνών, το οποίο τελείωσα παράλληλα με το Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών. Ως κόρη του ζωγράφου Περικλή Βυζάντιου, έζησα τα παιδικά και τα εφηβικά μου χρόνια στο χώρο των Γραμμάτων και των Τεχνών της γενιάς του μεσοπολέμου και γνώρισα τους διανοούμενους της μεταπολεμικής γενιάς.

Η προδιάθεση και η παιδεία γιά τη μετέπειτα ενασχόλησή μου με την Τέχνη υπήρχε, αλλά τον καθοριστικό ρόλο έπαιξαν οι τρεις εκθέσεις που διοργάνωσα στο Μέγαρο Λαμπράκη, ξεκινώντας το 1953 με τα “Ειδύλια του θεόκριτου” του Δημήρη Γαλάνη και συνεχίζοντας με έκθεση ζωγραφικής του Σπύρου Βασιλείου και έκθεση Xαρακτικής του Α. Τάσσου. Η αρχή είχε γίνει και χωρίς καλά-καλά να το καταλάβω, είχα ήδη κάνει τις επιλογές μου.

Εσπούδασα ιστορία της αρχαίας ελληνικής τέχνης κοντά στον αρχαιολόγο Ι. Παπαδημητρίου, ιστορία της βυζαντινής τέχνης με τον Μανώλη Χατζηδάκη και στη συνέχεια ιστορία της Τέχνης στο Παρίσι με τον Kαθηγητή της Σορβόννης JEAN LAUDE.

Στα 1957-58, δημοσίευσα σειρά άρθρων στο περιοδικό “AΡXΙTΕKTOΝΙΚΗ” με θέμα αντικείμενα και είδωλα που φιλοτεχνήθηκαν στην Ελλάδα μετά το 1600.

Το 1963 ίδρυσα την “Αίθουσα Τέχνης Αθηνών – Χίλτον”, που στεγάστηκε στο νεόκτιστο τότε ξενοδοχείο και εγκαινιάστηκε με τα “Επιθαλάμια” του Γιάννη Μόραλη. Η Eθνική Πινακοθήκη δεν είχε ακόμη αποπερατωθεί και το μέγεθος του χώρου που φιλοξενούσε την Αίθουσα, ο οποίος ενδεικνυόταν γιά παρουσίαση γλυπτών μεγάλου μεγέθους, στάθηκε γιά πολλά χρόνια ο μόνος -ίσως- κλειστός χώρος, που έδινε την ευκαιρία σε ελληνικό και ξένο κοινό να έλθει σε επαφή με τη σύγχρονη ελληνική γλυπτική.

Aπό την ίδρυση της Αίθουσας Τέχνης Αθηνών (1963) μέχρι σήμερα, οι κύριες επιδιώξεις μου εστιάζονται σε τρία σημεία: την παρουσίαση των σύγχρονων ρευμάτων Τέχνης με έργα διεθνών καλλιτεχνών, την προώθηση νέων Eλλήνων δημιουργών και την παρoυσίαση/πρoβoλή Eλλήνων καλλιτεχνών στο εξωτερικό.

Από τις 300 περίπου ατομικές και ομαδικές εκθέσεις που πραγματοποίησε η Αίθουσα Τέχνης Αθηνών στην Ελλάδα και το εξωτερικό, υλοποιήθηκαν κατά ένα μεγάλο μέρος οι τρεις αυτές επιδιώξεις μου, που ήταν και οι αρχικοί μου στόχοι, προς τους oπoίouς εξακολουθώ να κινούμαι.

Η έκθεση “DE SIGNAC AUX SURRSALISTES” πou πραγματοποιήθηκε το 1969 σε συνεργασία με το Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών (επιλογή έργων του Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης των Παρισίων, από τον ANDRE MALRAUX), έφερε χιλιάδες επισκέπτες απ’όλη την Ελλάδα, όπως αργότερα το 1978 και το 1983 σε συνεργασία με τον Αλέξανδρο Ιόλα, οι εκθέσεις των ΜΑΧ ERNST και ΑΝDΥ WARHOL.

Από τις σημαντικότερες διεθνείς συμμετοχές της Αίθοuσας Τέχνης Αθηνών ήταν η παρουσίαση έργων των Α. Απέργη, Γ. Αβραμίδη, Κ. Βυζάντιου το 1975 στην KUNSTMESSE στη Bασιλεία κι ένα χρόνο αργότερα στην ARTE FIERA στη Μπολόνια με έργα των Σπυρόπουλου, θ. Στάμου και Σ. Σόρογκα. Από τις πιό πρόσφατες, σημειώνω αυτή στο SALON DΕ ΜARS στο Παρίσι το 1991 με ατομική παρουσίαση έργων του Κ. Βυζάντιου και την ίδια χρονιά την ΡΑL ΕΧΡΟ στη Γενεύη, με έργα των θ. Μανωλίδη, Μ. Μακρουλάκη και Σ. Δασκαλάκη.

Η “Αίθουσα Τέχνης Αθηνών – Χίλτον” δεν ήταν μόνο εικαστικός χώρος, αδιάφορος στα πολιτικά δρώμενα. Στο διάστημα της δικτατορίας, παρουσίασε εκθέσεις με έντονο αντιδικτατορικό κλίμα. Αποτέλεσμα, οριστική διακοπή της λειτουργίας της, για να ξανανοίξει σε άλλο χώρο, στην οδό Γλύκωνος 4 , στην πλατεία Δεξαμενής ως Αίθουσα Τέχνης Αθηνών”.

Κινούμενη σ’ένα ευρύτερο πεδίο κοινωνικής προσφοράς, προσπαθώντας αφ’ ενός μεν να τιμήσω τη μνήμη του πατέρα μου και αφ’ ετέρου να συμβάλλω στην ανάδειξη νέων δημιουργών, θέσπισα το έπαθλο “Ο Βυζάντιος και οι νέοι” που συνίσταται στην παρουσίαση της πρώτης ατομικής έκθεσης ενός καλλιτέχνη κάτω των 30 ετών.

Το 1984, σε συνεργασία με την Eθνική Πινακοθήκη, εξέδωσα το βιβλίο “ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΒΥΖΑΝΤΙΟΣ, Η ΖΩΗ ΕΝΟΣ ΖΩΓΡΑΦΟΥ”, που κυκλοφόρησε στο πλαίσιο της αναδρομικής έκθεσης του ζωγράφου, στην Eθνική Πινακοθήκη.

Πιστεύοντας ότι η Τέχνη αvτικατροπτίζει την κοινωνία μας και απ’ αυτήν αντλεί την έκφρασή της, προσπαθώ πάντα να μην απομακρύνομαι από τις εκάστοτε προτεραιότητες της κοινωνίας. Σ’αυτό το πνεύμα συγκαταλλέγονται οι εκθέσεις “Η Συμβoλή της Γαλλίας στην Eλληνική Επανάσταση”, “Η Πάτμος στο σύγχρονο περιβάλλον”, “VERY SPECIAL ART” (έκθεση γιά αρωγή στα αυτιστικά άτομα) κ.λπ.

Τα θέματα που με απασχολούν και που πιστεύω ότι μπορώ να συμβάλλω ενεργά, είναι η ίδρυση ενός Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης στη χώρα μας και η καταστολή της ηχορύπανσης στους παραδοσιακούς οικισμούς της Ελλάδας.

Agnes Baden-Powell

 Η Άγκνες Σμιθ Μπέιντεν-Πάουελ (16 Δεκεμβρίου 1858 - 2 Ιουνίου 1945) ήταν η νεότερη αδελφή του Ρόμπερτ Μπέιντεν-Πάουελ, 1ου Βαρόνου Μπέιντεν-Πάουελ , και ήταν ιδιαίτερα γνωστή για το έργο της στην ίδρυση του κινήματος των Οδηγών ως γυναικείου αντίστοιχου του Προσκοπικού Κινήματος του μεγαλύτερου αδελφού της .

Πρώιμη ζωή

Η Άγκνες ήταν το δέκατο τρίτο από τα δεκατέσσερα παιδιά του πατέρα της, του Αιδεσιμότατου Καθηγητή Μπέιντεν Πάουελ , ο οποίος είχε μείνει χήρος δύο φορές στο παρελθόν. Διετέλεσε Καθηγητής Γεωμετρίας Σαβίλιαν στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης από το 1827 έως το 1860. Ήταν η τρίτη κόρη της μητέρας της, αλλά οι δύο μεγαλύτερες είχαν πεθάνει πριν γεννηθεί η Άγκνες, επομένως ήταν η μόνη επιζώσα κόρη της μητέρας της. 

Η μητέρα της, Ενριέτα Γκρέις το γένος Σμιθ, ήταν μια ταλαντούχα μουσικός και καλλιτέχνιδα· ήταν η μεγαλύτερη κόρη του Ναυάρχου Γουίλιαμ Χένρι Σμιθ και της συζύγου του Ανναρέλλα .

Εκτός από τον Ρόμπερτ που ήδη αναφέρθηκε παραπάνω, μεταξύ των αδελφών της Άγκνες ήταν οι Γουόρινγκτον Μπέιντεν-Πάουελ , Σερ Τζορτζ Μπέιντεν-Πάουελ , Φρανκ Μπέιντεν-Πάουελ και Μπέιντεν-Μπέιντεν-Πάουελ .

Όταν η Άγκνες ήταν μόλις δύο ετών, ο πατέρας της πέθανε, αφήνοντας τη χήρα του με δέκα παιδιά να φροντίσει, το μικρότερο μόλις λίγων μηνών. Για να τον τιμήσει μετά τον θάνατό του, η μητέρα της Άγκνες, Ενριέτα, πρόσθεσε το μικρό του όνομα, Μπάντεν, στο επώνυμό τους Πάουελ και αυτός ο κλάδος της οικογένειας έκτοτε είναι γνωστός ως Μπάντεν-Πάουελ. 

Ο θάνατος του πατέρα της Agnes, Baden, άφησε την οικογένεια υπό τον αυστηρό έλεγχο της Henrietta, η οποία ήταν αποφασισμένη να ενσταλάξει στα παιδιά της την επιθυμία να πετύχουν. Ο αδελφός της Agnes, Robert, φέρεται να είπε: «Όλο το μυστικό της σχέσης μου κρυβόταν με τη μητέρα μου».

Η Άγκνες ως ενήλικη

Η Άγκνες έγινε μια καταξιωμένη μουσικός, παίζοντας όργανο, πιάνο και βιολί. Τα ποικίλα ενδιαφέροντά της περιλάμβαναν τη φυσική ιστορία και την αστρονομία, και διατηρούσε μέλισσες, πουλιά και πεταλούδες στο σπίτι της. Με τον μικρότερο αδελφό της, Μπάντεν Μπ.Π. , η Άγκνες κατασκεύασε αεροναυτικά αερόστατα , δουλεύοντας το μετάξι για το περίβλημα, και πραγματοποίησαν πολλές πτήσεις μαζί. Αργότερα τον βοήθησε στην κατασκευή και πτήση των δικών τους ανεμόπτερων και αεροπλάνων. Η Άγκνες ήταν επίτιμη σύντροφος της Βασιλικής Αεροναυτικής Εταιρείας από το 1938. 

Τον Απρίλιο του 1901, η Άγκνες αρραβωνιάστηκε τον Σερ Γουίλιαμ Μπίσετ Μπέρι , Πρόεδρο του Κοινοβουλίου της Νότιας Αφρικής,  αλλά δεν παντρεύτηκαν.

Διετέλεσε για μερικά χρόνια πρόεδρος του Τμήματος Γουέστμινστερ του Ερυθρού Σταυρού και εργάστηκε για την Ένωση του Ελέους και για τη Συντεχνία Κεντημάτων της Βασίλισσας Μαρίας. 

Οδηγός κίνησης

Μετά την ίδρυση του Συλλόγου Προσκόπων , ο Ρόμπερτ Μπέιντεν-Πάουελ οργάνωσε μια συγκέντρωση Προσκόπων στο Κρίσταλ Πάλας του Λονδίνου το 1909. Ανάμεσα στις χιλιάδες Προσκόπων που συγκεντρώθηκαν, υπήρχαν αρκετές εκατοντάδες κορίτσια, εγγεγραμμένα ως Πρόσκοποι, καθώς και μια μικρή ομάδα κοριτσιών, ντυμένων με στολές Προσκόπων, που είχαν φτάσει αργά και είχαν εισβάλει στην εκδήλωση χωρίς εισιτήρια - αλλά έλαβαν δημοσιότητα.

Η κοινή γνώμη εκείνη την εποχή ήταν κατά των μικτών δραστηριοτήτων για κορίτσια και η αυξανόμενη πίεση έπεισε τον Ρόμπερτ Μπέιντεν-Πάουελ να εξετάσει το ενδεχόμενο ίδρυσης ξεχωριστής οργάνωσης για τους Προσκόπους και, έχοντας απορριφθεί από τις εταιρείες πρώτων βοηθειών, προσέγγισε την αδερφή του, Άγκνες, η οποία δέχτηκε απρόθυμα να αναλάβει την οργάνωση της νέας αδελφής ομάδας, των Οδηγών . Ο χαρακτήρας της Άγκνες Μπέιντεν-Πάουελ ήταν χρήσιμος στην αντιμετώπιση των αρνητικών απόψεων για τις νέες Οδηγούς. Ένας φίλος έγραψε γι' αυτήν:

Όποιος είχε έρθει σε επαφή με την ευγενική της επιρροή, το ενδιαφέρον της για όλες τις γυναικείες τέχνες και την αγάπη της για τα πουλιά, τα έντομα και τα λουλούδια, θα χλεύαζε την ιδέα ότι ήταν πρόεδρος ενός είδους Σώματος Δοκίμων Αμαζόνων. 

Στα τέλη του 1909, ο Robert Baden-Powell δημοσίευσε τα βιβλία «Pamphlet A: Baden-Powell Girl Guides, a Suggestion for Character Training for Girls: Organization»  και «Pamphlet B: Baden-Powell Girl Guides, a Suggestion for Character Training for Girls: Subjects of Training»  . Αυτά ήταν πρόδρομα του εγχειριδίου, αλλά προκάλεσαν έντονη αντίδραση στον Τύπο.

Το 1910 δημιουργήθηκε ο Σύνδεσμος Οδηγών, με πρόεδρο την Agnes. Μέχρι τον Απρίλιο του 1910, υπήρχαν 6.000 νεαρά κορίτσια εγγεγραμμένα ως Οδηγοί. Το 1912, η ​​Agnes προκάλεσε τη δημιουργία της 1ης Μοναχικής Εταιρείας και ήταν η de facto πρόεδρος του Συνδέσμου Οδηγών .

Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η Agnes έγραψε το πρώτο εγχειρίδιο των Οδηγών. Αυτό ήταν το "Το Εγχειρίδιο για τους Οδηγούς ή Πώς τα Κορίτσια Μπορούν να Βοηθήσουν στην Ανάπτυξη της Αυτοκρατορίας" και δημοσιεύτηκε το 1912, ήταν μια αναδιατύπωση του βιβλίου "Προσκοπισμός για Αγόρια " που είχε γράψει ο Robert αρκετά χρόνια νωρίτερα, αλλά με κεφάλαια που είχε προσθέσει η Agnes σε μια σειρά από θέματα.  Το κίνημα των Οδηγών έλαβε επίσημη αναγνώριση το 1915. Στις αρχές του 1916, η νεαρή κουνιάδα της Agnes, Olave Baden-Powell , διορίστηκε Επίτροπος της Κομητείας του Sussex και τον Σεπτέμβριο του 1916 οι νέοι Επίτροποι της Κομητείας ψήφισαν την Olave για τη νέα θέση της Αρχηγού Οδηγού, αναθέτοντάς την στην Agnes την ευθύνη της Οδηγίας. Στην Agnes προσφέρθηκε η τιμητική θέση της Προέδρου, την οποία αποδέχτηκε απρόθυμα.

Το 1917, μετά από πιέσεις, η Άγκνες παραιτήθηκε από την προεδρία υπέρ της Πριγκίπισσας Μαίρης , η οποία ήταν επίσης ένθερμη υποστηρίκτρια των Οδηγών, και η Άγκνες έγινε αντιπρόεδρος.

Η Άγκνες συνέχισε ως αντιπρόεδρος του Συνδέσμου Οδηγών μέχρι τον θάνατό της το 1945.

Θάνατος

Η Άγκνες πέθανε στις 2 Ιουνίου 1945 στο Βορειοανατολικό Σάρεϊ, έχοντας ζήσει περισσότερο από όλα τα αδέλφια της. Τάφηκε στον οικογενειακό τάφο στο νεκροταφείο Κένσαλ Γκριν στο Λονδίνο, αν και το όνομά της δεν αναφέρεται στο μνημείο - εξακολουθεί να είναι (2024) η καταχωρημένη ιδιοκτήτρια του τάφου.

Hilda Phoebe Hudson

 Η Χίλντα Φοίβη Χάντσον (11 Ιουνίου 1881, Κέιμπριτζ - 26 Νοεμβρίου 1965, Λονδίνο) ήταν Αγγλίδα μαθηματικός που εργάστηκε στην αλγεβρική γεωμετρία, και ιδιαίτερα στους μετασχηματισμούς της Κρεμόνα . Η Χάντσον ενδιαφερόταν για τη σχέση μεταξύ των μαθηματικών και των θρησκευτικών της πεποιθήσεων.

Ζωή και έργο

Το 1900, η ​​Χάντσον κέρδισε υποτροφία και εισήλθε στο Newnham College του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ , από όπου αποφοίτησε το 1903, κατακτώντας την έβδομη θέση ισότιμα ​​μεταξύ των φοιτητών Πρώτης Τάξης. Μετά από ένα χρόνο περαιτέρω σπουδών στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου , επέστρεψε στο Newnham το 1905, αρχικά ως λέκτορας μαθηματικών και αργότερα ως Αναπληρώτρια Ερευνήτρια. Το Trinity College του Δουβλίνου της απένειμε ένα ad eundam MA και αργότερα ένα DSc, το 1906 και το 1913, αντίστοιχα. 

Ήταν προσκεκλημένη ομιλήτρια στο Διεθνές Συνέδριο Μαθηματικών (ICM) το 1912 στο Κέιμπριτζ του Ηνωμένου Βασιλείου.  Παρόλο που η Λόρα Πιζάτι είχε προσκληθεί στο ICM του 1908, πέθανε λίγο πριν από την έναρξη του συνεδρίου, οπότε η Χάντσον έγινε η πρώτη γυναίκα προσκεκλημένη ομιλήτρια σε ICM. 

Πέρασε το ακαδημαϊκό έτος 1912–1913 στο Bryn Mawr στις ΗΠΑ και τα έτη 1913–1917 πίσω στην Αγγλία, αυτή τη φορά ως λέκτορας στο Τεχνικό Ινστιτούτο του Γουέστ Χαμ . Εντάχθηκε σε μια υποδιαίρεση του Υπουργείου Αεροπορίας που αναλάμβανε έρευνα αεροναυπηγικής μηχανικής το 1917, όπου εφάρμοσε πρωτοποριακό έργο στην εφαρμογή μαθηματικής μοντελοποίησης στο σχεδιασμό αεροσκαφών. Διορίστηκε OBE το 1919. Ως διακεκριμένη μαθηματικός, ήταν μία από τις λίγες γυναίκες της εποχής της που υπηρέτησαν στο συμβούλιο της Μαθηματικής Εταιρείας του Λονδίνου . 

Το μεγαλύτερο μέρος της καθαρά μαθηματικής έρευνας της Χάντσον αφορούσε επιφάνειες και επίπεδες καμπύλες, με ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τους μετασχηματισμούς Κρεμόνα . Η μονογραφία της του 1916, Χάρακας και Πυξίδες  έγινε δεκτή με ενθουσιασμό ως «μια ευπρόσδεκτη προσθήκη στη βιβλιογραφία σχετικά με τα όρια μεταξύ στοιχειωδών και προχωρημένων μαθηματικών».  Η πραγματεία της, 454 σελίδων, του 1927, με τίτλο Μετασχηματισμοί Κρεμόνα σε επίπεδο και χώρο, θεωρείται από τον Τζον Σέμπλ ως το magnum opus της. 

Η Χάντσον ήταν βαθιά θρησκευόμενη και υποστηρίκτρια του Φοιτητικού Χριστιανικού Κινήματος. Στο έργο της, επεδίωκε να κατανοήσει την αποκάλυψη της δόξας του Θεού στην ομορφιά που έβρισκε στα μαθηματικά. Αργότερα στη ζωή της, εξασθενημένη από αρθρίτιδα, μετακόμισε στο Μοναστήρι και Γηροκομείο της Αγίας Μαρίας, ένα αγγλικανικό μοναστήρι, όπου πέθανε στις 26 Νοεμβρίου 1965. 

Αεροναυτική Μηχανική

Κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, η Χάντσον εργάστηκε για το Υπουργείο Αεροπορίας του Ναυαρχείου του Ηνωμένου Βασιλείου. Ενώ βρισκόταν εκεί, δημοσίευσε εργασίες σχετικά με την αντοχή των αντηρίδων και μεθόδους για την ενσωμάτωση συρμάτων πρόσπτωσης μεταξύ των πτερύγων των διπλάνων σε υπολογισμούς τάσης. 

Επιδημιολογία

Δημοσίευσε εργασίες με τον Ronald Ross σχετικά με την επιδημιολογία και τη μέτρηση της εξάπλωσης των ασθενειών.  «Το κλασικό μοντέλο ευπαθών-μολυσματικών-αναρρωμένων (SIR) , που προήλθε από τις πρωτοποριακές εργασίες των Ross και Ross και Hudson το 1916-1917 και τις θεμελιώδεις συνεισφορές των Kermack και McKendrick το 1927-1932, περιγράφει τη μετάδοση μολυσματικών ασθενειών μεταξύ ευπαθών και μολυσματικών ατόμων και παρέχει το βασικό πλαίσιο για σχεδόν όλα τα μεταγενέστερα επιδημικά μοντέλα». 

Βιβλία

• Χάρακας και Πυξίδες , που δημοσιεύτηκε αρχικά ως μονογραφία (Longman's Modern Mathematical Series, 1916) και στη συνέχεια συμπεριλήφθηκε στο συλλογικό έργο Τετραγωνισμός του κύκλου και άλλες μονογραφίες (Chelsea nd)
• Μετασχηματισμοί Κρεμόνα στο Επίπεδο και τον Χώρο , Cambridge University Press, 1927.