Πόπη Χριστοφόρου

 Η Πόπη Χριστοφόρου, η οποία αναγνωρίστηκε ως «μάνα-σύμβολο» της Κύπρου, έφυγε από τη ζωή την Κυριακή, 6 Σεπτεμβρίου 2026, έπειτα από μάχη με τον καρκίνο. 

Υπήρξε η μητέρα των διδύμων Χρίστου και Μίλτου Χριστοφόρου, των δύο νεαρών ναυτών που έχασαν με τραγικό τρόπο τη ζωή τους στη φονική έκρηξη στο Μαρί στις 11 Ιουλίου 2011. 

Μετά την εθνική τραγωδία που της στέρησε τα παιδιά της, η Πόπη Χριστοφόρου αφιέρωσε 15 χρόνια από τη ζωή της για να κρατήσει ζωντανή τη μνήμη τους. Μετατρέποντας τον βαθύ πόνο της σε αγώνα, ξεχώρισε για την αξιοπρέπεια και το σθένος της, καθώς δεν επιζητούσε εκδίκηση, αλλά απαιτούσε δικαιοσύνη και την απόδοση ευθυνών για τα αίτια της τραγωδίας.

Μαρία Τσιώλη

                                                                 

Η Μαρία Τσιώλη ήταν μια πολλά υποσχόμενη και πολυβραβευμένη Ελληνίδα κινηματογραφίστρια, σκηνοθέτιδα, σεναριογράφος και παραγωγός, η οποία έφυγε πρόωρα από τη ζωή στις αρχές Σεπτεμβρίου του 2026, σε ηλικία 27 έως 29 ετών. Ήταν ένα από τα θύματα του σοκαριστικού τροχαίου δυστυχήματος που σημειώθηκε στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας στην Αθήνα, με τη συμμετοχή δύο μοτοσικλετών. 

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1999. Σπούδασε Σκηνοθεσία Κινηματογράφου και Τηλεόρασης στη Σχολή Σταυράκου, ενώ κατείχε επίσης πτυχίο Αρχαιολογίας και Ιστορίας της Τέχνης από το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών (ΕΚΠΑ). 
 Από πολύ μικρή ηλικία έδειξε το πάθος της για την έβδομη τέχνη. Μόλις στα 17 της χρόνια, απέσπασε το 3ο Βραβείο στο ευρωπαϊκό τμήμα νέων δημιουργών του Camera Zizanio, στο πλαίσιο του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας για Παιδιά και Νέους, για την ταινία της «Victoria». 
Στο ενεργητικό της είχε συμμετοχές και δημιουργίες όπως οι ταινίες μικρού μήκους «Assist» και «Χάσαμε τη μπάλα», καθώς και παρουσία σε εγχώρια φεστιβάλ, όπως το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Αιγίου. 
Το επίσημο καλλιτεχνικό της προφίλ είναι το Maria Tsioli - IMDb. 

Την περίοδο του θανάτου της, η Μαρία Τσιώλη βρισκόταν σε φάση έντονης προετοιμασίας για τη νέα της ταινία με τίτλο «Πέρασμα», το σενάριο της οποίας είχε συνυπογράψει με τον παραγωγό Σπύρο Σκάνδαλο.

Η πλοκή: Η ιστορία επικεντρωνόταν γύρω από τη ζωή ενός έφηβου βοσκού σε ένα ορεινό χωριό. 
 Τα γυρίσματα είχαν προγραμματιστεί να ξεκινήσουν άμεσα μέσα στο φθινόπωρο του 2026, με ένα μεγάλο μέρος τους να λαμβάνει χώρα στα Μεγάλα Βραγγιανά στα Άγραφα. 
 Μετά τον αδόκητο χαμό της, ανακοινώθηκε ότι το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας θα αναλάβει να συνεχίσει και να ολοκληρώσει την παραγωγή της ταινίας «Πέρασμα», τιμώντας με αυτόν τον τρόπο τη μνήμη της νεαρής δημιουργού.

Samaira Nazir

 Η Σαμάιρα Ναζίρ ( περ.  1979 – 23 Απριλίου 2005) ήταν μια 25χρονη Βρετανίδα Πακιστανή που δολοφονήθηκε από τον αδελφό και τον ξάδερφό της σε μια δολοφονία τιμής στο Σάουθολ του Λονδίνου.

Η Ναζίρ δολοφονήθηκε επειδή αρνήθηκε να συνάψει προκαθορισμένο γάμο και επειδή απέρριψε τις επιλογές των γονιών της για μνηστήρες από το Πακιστάν. Αντ' αυτού, αρραβωνιάστηκε κάποιον της επιλογής της, ο οποίος ήταν από διαφορετική κάστα και κρίθηκε ακατάλληλος. 

Ο πατέρας της Σαμάιρα εμπλέκεται επίσης στη δολοφονία της, αλλά διέφυγε στο Πακιστάν ενώ βρισκόταν υπό εγγύηση. Η οικογένειά του ισχυρίστηκε ότι πέθανε ενώ ήταν φυγάς στο Πακιστάν. 

Η Samaira γεννήθηκε περίπου το 1979, από τον Azhar Nazir, τον πρεσβύτερο και τον Irshad Begum. Περιγράφεται ως η «πιο λαμπρή της οικογένειας», και σπούδασε ταξίδια και τουρισμό στο Πανεπιστήμιο Thames Valley , αναλαμβάνοντας διευθυντική θέση στην εταιρεία συμβούλων προσλήψεων του αδελφού της μετά την αποφοίτησή της. 

Η οικογένεια Ναζίρ κατείχε επίσης το παντοπωλείο Rana Brothers στο Southall Broadway , όπου εργαζόταν ο αδελφός της Σαμάιρα, ο Αζάρ Ναζίρ, και όπου γνώρισε για πρώτη φορά τον Σαλμάν Μοχάμεντ. Ο Μοχάμεντ είχε φτάσει στο Ηνωμένο Βασίλειο από το Αφγανιστάν ως παράνομος μετανάστης το 2000 και είχε προσεγγίσει τον Ναζίρ για βοήθεια στην εύρεση στέγης και εργασίας. Η Σαμάιρα γνώρισε τον Μοχάμεντ μέσω της σχέσης του με τον αδελφό της. Η σχέση τους αναπτύχθηκε σε διάστημα αρκετών ετών, αλλά γνωρίζοντας ότι η οικογένεια της Σαμάιρα δεν θα ενέκρινε, κράτησαν τη σχέση μυστική μέχρι που, τελικά, ερωτεύτηκαν και αποφάσισαν ότι ήθελαν να παντρευτούν. 

Η Σαμάιρα είχε μεταφερθεί δύο φορές στο Πακιστάν για να βρει μνηστήρα για έναν προκαθορισμένο γάμο , αλλά απέρριψε τις επιλογές της οικογένειάς της. Η οικογένειά της απέρριψε τον Μωάμεθ λόγω της καταγωγής του. Προερχόταν από κατώτερη κάστα ,  και ένιωθαν ότι ήθελε να παντρευτεί τη Σαμάιρα για να έχει πρόσβαση στον οικογενειακό πλούτο.  Επιπλέον, είχε ήδη συνάψει έναν εικονικό γάμο για να υποστηρίξει το μεταναστευτικό του καθεστώς και ο αδελφός της Σαμάιρα ισχυρίστηκε ότι ήταν ανέντιμος και ότι εμπλεκόταν σε παράνομες δραστηριότητες.

Ανεξάρτητα από αυτό, τον Μάρτιο του 2005, η Samaira είπε στην οικογένειά της ότι ήταν αρραβωνιασμένη με τον Mohammed. Ο Mohammed ισχυρίστηκε ότι ο πατέρας της Samaira τον είχε απειλήσει με μαχαίρι και ότι ο αδελφός της είχε απειλήσει να τους σκοτώσει και τους δύο ως αποτέλεσμα του αρραβώνα τους

Δολοφονία και έρευνα

Στις 23 Απριλίου 2005, ο Μοχάμεντ και η Σαμάιρα προσπάθησαν να συναντηθούν με τη μητέρα της μακριά από το οικογενειακό σπίτι, αλλά η μητέρα της αρνήθηκε. Στη συνέχεια, ο Ναζίρ έδωσε εντολή στη Σαμάιρα να επιστρέψει σπίτι, όπου την περίμεναν αυτός, ο πατέρας και η μητέρα της. Παρών ήταν επίσης ο Ιμράν Μοχάμεντ (πραγματικό όνομα Κασίφ Ράνα ), ένας 17χρονος παράνομος μετανάστης από το Πακιστάν. Αναφέρεται ως «μακρινός ξάδερφος», ζούσε σε ένα βοηθητικό κτίριο στον κήπο του οικογενειακού σπιτιού των Ναζίρ και θεωρούνταν μέλος της οικογένειας. 

Ξέσπασε μια έντονη διαμάχη για το μέλλον της Samaira και την κράτησαν κάτω και της επιτέθηκαν ο αδελφός της Azhar Nazir, ο Imran Mohammed και, φέρεται, και ο πατέρας της. Τη μαχαίρωσαν πολλές φορές και της έκοψαν τον λαιμό σε αυτό που περιγράφηκε ως «παρατεταμένη και ξέφρενη επίθεση».Οι γείτονες ειδοποιήθηκαν από τις κραυγές της για βοήθεια. Ένας γείτονας χτύπησε την πόρτα, αλλά ο Nazir τον απέρριψε, ο οποίος ισχυρίστηκε ότι η αδερφή του «έπαιρνε σπασμούς». Κάποια στιγμή, η Samaira κατάφερε να ανοίξει την μπροστινή πόρτα σε μια προσπάθεια να δραπετεύσει, αλλά ο αδελφός της την τράβηξε πίσω μέσα από τα μαλλιά.  Την επίθεση παρακολούθησαν η μητέρα της Samaira και οι κόρες της Nazir, ηλικίας δύο και τεσσάρων ετών. 

Από την αρχή, ο Ναζίρ αρνήθηκε ότι είχε συμμετάσχει σε οποιονδήποτε τρόπο στη δολοφονία της αδερφής του, επιρρίπτοντας την ευθύνη εξ ολοκλήρου στον Ιμράν Μοχάμεντ. Ο Μοχάμεντ παραδέχτηκε ανοιχτά την ευθύνη για τον θάνατο της Σαμάρα και επέμεινε ότι ενήργησε μόνος του. Η αστυνομία και οι εισαγγελείς δεν πείστηκαν και υποψιάστηκαν ότι ο Μοχάμεντ είχε λάβει οδηγίες να σκοτώσει τη Σαμάρα από άλλα μέλη της οικογένειας, με τον εισαγγελέα Ναζίρ Αφζάλ να δηλώνει: «Γνωρίζαμε ότι υπήρχε ένα ευρύτερο πλέγμα ενοχής (...) Έπρεπε να σπάσουμε την ομερτά , τον κώδικα σιωπής. Ξέραμε ότι οι εμπλεκόμενοι δεν θα μιλούσαν». 

Στο οικογενειακό σπίτι τοποθετήθηκαν συσκευές μυστικής ακρόασης και συγκεντρώθηκαν επαρκή έμμεσα στοιχεία που δικαιολογούν τη σύλληψη του Ναζίρ και του Ναζίρ του πρεσβύτερου ^. Και στους δύο απαγγέλθηκαν κατηγορίες , αλλά ο Ναζίρ του πρεσβύτερου αφέθηκε ελεύθερος με εγγύηση και διέφυγε στο Πακιστάν πριν από τη δίκη. Η οικογένεια ισχυρίστηκε ότι αργότερα πέθανε εκεί, αλλά η αστυνομία ήταν επιφυλακτική. 

Νομικές διαδικασίες

Οι Azhar Franklin Nazir και Imran Mohammed δικάστηκαν στο Κεντρικό Ποινικό Δικαστήριο , με τον Nazir να επιμένει στην αθωότητά του και τον Mohammed να χρησιμοποιεί την μερική υπεράσπιση της μειωμένης ευθύνης . Η υπόθεση της εισαγγελίας αφορούσε την κοινή επιχείρηση . 

Ο Ναζίρ παραδέχτηκε ότι δεν ενέκρινε τη σχέση της Σαμάιρα και αποδέχτηκε ότι ήταν παρών όταν δολοφονήθηκε, αλλά υποστήριξε ότι είχε παρακολουθήσει μόνο το τελευταίο μέρος της διαμάχης μεταξύ της αδερφής του και του Ιμράν Μοχάμεντ, ότι το είχε δει από απόσταση και ότι ούτε συμμετείχε στη δολοφονία ούτε έπαιξε ρόλο στον σχεδιασμό ή την εκτέλεσή της. Παρά το γεγονός ότι ισχυρίστηκε ότι ήταν «τρομοκρατημένος» από αυτό που έβλεπε, παραδέχτηκε ότι δεν προσπάθησε να παρέμβει. Τα εγκληματολογικά στοιχεία για αίμα που αιωρούνταν στον αέρα στα ρούχα του δεν ήταν σύμφωνα με την αφήγησή του ότι ήταν μάρτυρας της δολοφονίας από απόσταση και δύο μάρτυρες κατέθεσαν ότι η Σαμάιρα σύρθηκε πίσω στο σπίτι όταν προσπάθησε να δραπετεύσει, ένας εκ των οποίων αναγνώρισε άμεσα τη Ναζίρ ως το άτομο που είχε σύρει τη Σαμάιρα πίσω στο σπίτι. 

Στις 15 Ιουνίου 2006, ο Imran Mohammed κρίθηκε ομόφωνα ένοχος για φόνο. Στις 16 Ιουνίου 2006, ο Nazir καταδικάστηκε για το ίδιο αδίκημα με πλειοψηφία 11-1. Στις 14 Ιουλίου 2006, και οι δύο καταδικάστηκαν σε ισόβια κάθειρξη . Ο Mohammed κρατήθηκε κατόπιν δικαστικής απόφασης της Αυτού Μεγαλειότητας για τουλάχιστον 10 χρόνια και ο Nazir έλαβε ελάχιστη ποινή φυλάκισης 20 ετών. 

Ο Ναζίρ Αφζάλ , διευθυντής περιοχής της Εισαγγελίας του Στέμματος ,  ο οποίος ήταν υπεύθυνος για την άσκηση δίωξης , δήλωσε:

«Η Σαμάιρα δολοφονήθηκε επειδή αγαπούσε το λάθος άτομο στα μάτια της οικογένειάς της. Υπό αυτή την έννοια, ήταν μια «δολοφονία τιμής» για την προστασία της αντιληπτής κοινωνικής θέσης της οικογένειας  [...] Ελπίζουμε ότι ο θάνατος της Σαμάιρα και η έρευνα και η δίωξη που ακολούθησαν θα αποτρέψουν άλλους που μπορεί να επιθυμούν να βλάψουν τα μέλη της οικογένειάς τους λόγω πρακτικών που είναι τόσο τραγικές όσο και ξεπερασμένες.  » 

Ο Τζον Ριντ, ντετέκτιβ επιθεωρητής της Μητροπολιτικής Αστυνομίας που εργάστηκε στην υπόθεση, δήλωσε: «Δεν υπάρχει τίποτα απολύτως αξιέπαινο στον βάναυσο θάνατό της». 

Ο Αζάρ Ναζίρ άσκησε έφεση κατά της καταδίκης του, αλλά η έφεση απορρίφθηκε δεόντως τον Φεβρουάριο του 2009

Δέσποινα Δελαπόρτα

 Η Δέσποινα Δελαπόρτα ήταν μια εξέχουσα προσωπικότητα της Ρόδου, γνωστή για την τεράστια προσφορά της στον Ελληνικό Ερυθρό Σταυρό (ΕΕΣ) και την κοινωνική ζωή του νησιού. Έφυγε από τη ζωή στις 3 Σεπτεμβρίου 2026, προκαλώντας βαθιά θλίψη στην τοπική κοινωνία. 

Το Έργο και η Προσφορά της

• Ελληνικός Ερυθρός Σταυρός: Υπηρέτησε για περίπου τρεις δεκαετίες ως Πρόεδρος του Περιφερειακού Τμήματος Ρόδου του ΕΕΣ. Χαρακτηρίζεται ως η γυναίκα που «ανέστησε» το τμήμα στο νησί, αφήνοντας πίσω της πλούσιο ανθρωπιστικό και εθελοντικό έργο. 
• Πολιτισμός και Μουσική: Παράλληλα με την κοινωνική της δράση, είχε μακρά και επιτυχημένη πορεία ως καθηγήτρια πιάνου, συνεισφέροντας σημαντικά στη μουσική παιδεία και τον πολιτισμό της Ρόδου. 

Μετά την είδηση της απώλειάς της, πλήθος φορέων, ανάμεσά τους ο Δήμαρχος Ρόδου Αλέξανδρος Κολιάδης και τοπικοί σύλλογοι, εξέδωσαν συλλυπητήρια μηνύματα εξαίροντας το ήθος, την ανιδιοτέλεια και την πολύτιμη παρακαταθήκη που αφήνει στις επόμενες γενιές εθελοντών. 

Israa Al-Hassi

 Η Israa Al-Hassi (Ισράα Αλ-Χάσι) ήταν ένα 10χρονο κορίτσι από την Παλαιστίνη, το οποίο σκοτώθηκε στις αρχές Σεπτεμβρίου 2026 από ισραηλινά πυρά στην ανατολική Ντέιρ αλ-Μπάλαχ (Deir Al-Balah) στην κεντρική Λωρίδα της Γάζας. 

 Το κορίτσι έπαιζε με την κούκλα του μέσα στη σκηνή της οικογένειάς της όταν δέχθηκε την επίθεση. Η μητέρα της Israa τραυματίστηκε σοβαρά κατά το ίδιο συμβάν και υπέκυψε στα τραύματά της μία ημέρα μετά τον θάνατο της κόρης της.  Η επίθεση αυτή σημειώθηκε στο πλαίσιο συνεχιζόμενων στρατιωτικών πληγμάτων και παραβιάσεων της εκεχειρίας στην περιοχή, προκαλώντας διεθνείς αντιδράσεις και αναρτήσεις από ανθρωπιστικές οργανώσεις και ακτιβιστές.