Stanisława Leszczyńska

 Η Στανισλάβα Λεσζίνσκα (γεννημένη στις 8 Μαΐου 1896 στο Λοντζ , πέθανε εκεί στις 11 Μαρτίου 1974 ) ήταν Πολωνή μαία φυλακισμένη στο γερμανικό ναζιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης Άουσβιτς-Μπίρκεναου . Ήταν εθελόντρια γνωστή ως «Μητέρα» και Υπηρέτρια του Θεού της Καθολικής Εκκλησίας . Περιέγραψε τις εμπειρίες της στο στρατόπεδο στο έργο της «Αναφορά της Μαίας από το Άουσβιτς », το οποίο γράφτηκε μετά τη συνταξιοδότηση της Λεσζίνσκα. Τα απομνημονεύματά της δημοσιεύθηκαν για πρώτη φορά στο «Przegląd Lekarski» το 1965.

Ήταν κόρη του Γιαν και της Χένρικα Ζαμπζίτσκι. Ο πατέρας της ήταν ξυλουργός και η μητέρα της εργαζόταν στο εργοστάσιο υφασμάτων « IK Poznański ». Το 1908, η Στανισλάβα μετακόμισε με την οικογένειά της στο Ρίο ντε Τζανέιρο, όπου ζούσε ένας στενός συγγενής από την πλευρά της μητέρας της. Επέστρεψε στην Πολωνία το 1910, συνεχίζοντας τις σπουδές της σε ένα γυμνάσιο, οι οποίες είχαν διακοπεί λόγω της αναχώρησής της, και αποφοίτησε το 1914. Κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, εργάστηκε για την Επιτροπή Βοήθειας προς τους Φτωχούς.

Το 1920, μετακόμισε στη Βαρσοβία , όπου άρχισε να σπουδάζει στη Μαιευτική Σχολή, από την οποία αποφοίτησε με άριστα το 1922. Λίγο πριν από το ξέσπασμα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, η οικογένεια Λεσζίνσκι ζούσε στην περιοχή Μπαλούτι του Λοντζ , στην οδό Ζουράβια 7. Όταν ιδρύθηκε ένα εβραϊκό γκέτο στην περιοχή, μετακόμισαν στην κοντινή οδό Βσπόλνα 3.

Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος

Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής του Λοτζ, άρρενα μέλη της οικογένειας Λεσζίνσκι συμμετείχαν ενεργά στις δομές των Εθνικών Ενόπλων Δυνάμεων (NSZ) στην πόλη.

Όλη η οικογένεια συνελήφθη τη νύχτα της 19ης προς 20ή Φεβρουαρίου 1943, κατά τη διάρκεια μιας μεγάλης επιχείρησης για την οργάνωση. Η Στανισλάβα και η κόρη της φυλακίστηκαν στις γυναικείες φυλακές στην οδό Γκντανσκά 13, ενώ ο πατέρας και οι γιοι του φυλακίστηκαν στη φυλακή στην οδό Στερλίνγκα 16 (τότε Ρόμπερτ-Κοχ-Στρ.). Οι γυναίκες απελάθηκαν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Άουσβιτς-Μπίρκεναου (17 Απριλίου 1943), ενώ οι άνδρες, μετά από έρευνα και καταδίκη, στάλθηκαν μέσω της φυλακής στο Ραντογόσζτς στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Γκρος-Ρόζεν (εδώ από τις 23 Ιουνίου 1943).

Στο KL Birkenau εργάστηκε ως μαία (κρατούμενη αρ. 41335). Διατήρησε αυτή τη θέση μέχρι την απελευθέρωση του στρατοπέδου από τον Κόκκινο Στρατό στις 27 Ιανουαρίου 1945. Σε αυτή τη θέση, αψηφώντας τις ρητές εντολές των αρχών του στρατοπέδου, παρευρέθηκε σε περίπου 3.000 γεννήσεις  .

Πρόσφατα χρόνια

Περιέγραψε τις εμπειρίες της στο στρατόπεδο στο βιβλίο « Report położnej z Oświęcimia» (Η αναφορά μιας μαίας από το Άουσβιτς ), το οποίο γράφτηκε μετά τη συνταξιοδότηση της Leszczyńska το 1957. Η πρώτη δημοσίευση των απομνημονευμάτων της έγινε στο «Przegląd Lekarski» το 1965. Το βιβλίο έγινε η βάση για τη θεατρική ραψωδία «Oratorium oświęcimskie » (Ορατόριο του Άουσβιτς) , με μουσική των Άννα Γκέρμαν και Γέρζι Μακσίμιουκ (έκανε πρεμιέρα το 1970).

Τα αρσενικά μέλη της οικογένειας Leszczyński επέζησαν επίσης ευτυχώς .

Πέθανε στις 11 Μαρτίου 1974 από καρκίνο. Η κηδεία της πραγματοποιήθηκε στο Κοιμητήριο St. Roch στην οδό Zgierska στο Radogoszcz , Łódź . Το 1996, τα λείψανά της μεταφέρθηκαν στην εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου .

Ιδιωτική ζωή

Στις 17 Οκτωβρίου 1916, παντρεύτηκε τον Μπρόνισλαβ Λέστσινσκι (γεννημένο το 1888), τυπογράφο , με τον οποίο απέκτησε τέσσερα παιδιά: μια κόρη, τη Σύλβια, και γιους: Μπρόνισλαβ, Στάνισλαβ και Χένρικ .

Η προγιαγιά της Άννας Λεβαντόφσκα  .

Εορτασμός

Από το 1983, η Σχολή Μαιών της Κρακοβίας (νυν Ιατρικό Μεταλυκειακό Σχολείο Νο. 1 Stanisława Leszczyńska στην Κρακοβία, ενσωματωμένη στο Συγκρότημα Εκπαιδευτικών Μονάδων Małopolska στην Κρακοβία από το 2023) φέρει το όνομά της από την Stanisława Leszczyńska. Η εικόνα της εμφανίζεται επίσης στο Δισκοπότηρο της Ζωής και της Μεταμόρφωσης του Έθνους , το οποίο τοποθετήθηκε από νοσοκόμες στη Jasna Góra ως ανάθημα για την εξακοσιοστή επέτειο από την παρουσία της θαυματουργής εικόνας της Παναγίας, κατά την τελετή στις 3 Μαΐου 1982. Δέκα χρόνια αργότερα, ξεκίνησε η διαδικασία αγιοποίησης της Stanisława Leszczyńska. Ένας από τους δρόμους κοντά στο πρώην στρατόπεδο συγκέντρωσης του Άουσβιτς στο Οσβιέτσιμ, καθώς και ένας δρόμος στο Λοντζ, φέρει το όνομά της από την Stanisława Leszczyńska. Το 1985, της απονεμήθηκε μετά θάνατον ο Σταυρός του Άουσβιτς .

Το 2020, γυρίστηκε ένα ντοκιμαντέρ με τίτλο Położna (Η Μαία) για την τύχη της Stanisława Leszczyńska, σε σκηνοθεσία Maria Stachurska  . Στις 11 Μαρτίου 2024, εγκαινιάστηκε μια έκθεση αφιερωμένη σε αυτήν στο κέντρο Manufaktura στο Łódź .

Το άγαλμα της Stanisława Leszczyńska στη συλλογική εκκλησία της Αγίας Άννας στη Βαρσοβία (Wilanów)

Διαδικασία αγιοποίησης

Στις 11 Μαρτίου 2024, η διαδικασία αγιοποίησης ολοκληρώθηκε επίσημα στην Αρχιεπισκοπή του Λοτζ, κατά την οποία εξετάστηκαν 56 μάρτυρες, συμπεριλαμβανομένων συγκρατουμένων. Οι 1.200 σελίδες αρχειακού υλικού περιλαμβάνουν, μεταξύ άλλων, επιστολές από το στρατόπεδο που γράφτηκαν από την Στανισλάβα Λέστσινσκα  .

Φάτεμα Μερνίσι, 24 Μαρτίου 2026

 Η Φάτιμα Μερνίσι (αραβική γλώσσα: فاطمة مرنيسي , Φεζ, 1940 — Ραμπάτ, 30 Νοεμβρίου 2015) ήταν Μαροκινή φεμινίστρια συγγραφέας και κοινωνιολόγος.

Η Μερνίσι γεννήθηκε σε μια μεσοαστική οικογένεια στο Φεζ το 1940. Έλαβε την πρωτοβάθμια εκπαίδευση της σε ένα σχολείο που ίδρυσε το εθνικιστικό κίνημα, και τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση σε ένα παρθεναγωγείο που χρηματοδοτούνταν από το γαλλικό προτεκτοράτο.Το 1957, σπούδασε πολιτικές επιστήμες στη Σορβόννη και στο Πανεπιστήμιο Brandeis, όπου έλαβε το διδακτορικό της. Επέστρεψε για να εργαστεί στο Πανεπιστήμιο Μοχάμεντ Ε´ και δίδαξε στο Faculté des Lettres μεταξύ του 1974 και του 1981 σε θέματα όπως η μεθοδολογία, η κοινωνιολογία της οικογένειας και ψυχοκοινωνιολογία. Είχε γίνει γνωστή διεθνώς κυρίως ως μουσουλμάνα φεμινίστρια.

Ως μουσουλμάνα φεμινίστρια, τη Μερνίσι την απασχολούσε κυρίως το Ισλάμ και οι ρόλοι των γυναικών σ' αυτό, αναλύοντας την ιστορική εξέλιξη της ισλαμικής σκέψης και τις σύγχρονες εκδήλωσης της. Μέσα από μια λεπτομερή διερεύνηση της φύσης της διαδοχής του Μωάμεθ, που έθετε υπό αμφισβήτηση την εγκυρότητα ορισμένων από τις χαντίθ (ομιλίες και παραδόσεις που αποδίδονται σ' αυτόν), και ως εκ τούτου την υποταγή των γυναικών που βλέπει στο Ισλάμ, αλλά όχι κατ' ανάγκη στο Κοράνι. Έγραψε εκτενώς για τη ζωή μέσα σε χαρέμια, το φύλο, και τη δημόσια και ιδιωτική σφαίρα. Συνέβαλε με το άρθρο "Η κόρη του εμπόρου και ο γιος του σουλτάνου" στην ανθολογία του 1984, Η Αδελφότητα είναι Παγκόσμια: Η Ανθολογία του Διεθνούς Κινήματος Γυναικών, υπό την επιμέλεια του Ρόμπιν Μόργκαν.

Ως κοινωνιολόγος η Μερνίσι είχε κάνει επιτόπια έρευνα κυρίως στο Μαρόκο. Σε αρκετές περιπτώσεις, στα τέλη της δεκαετίας του 1970 και στις αρχές της δεκαετίας του 1980 διηύθυνε συνεντεύξεις, προκειμένου να χαρτογραφήσει τις επικρατούσες συνήθειες στις γυναίκες και την εργασία. Έχει κάνει κοινωνιολογική έρευνα για την UNESCO και την ΔΟΕ, καθώς και για τις αρχές του Μαρόκου. Στα τέλη του 1970 και στη δεκαετία του 1980 η Μερνίσι αρθρογραφούσε σε περιοδικά και άλλες εκδόσεις για τις γυναίκες στο Μαρόκο και τις γυναίκες και το Ισλάμ από μια σύγχρονη όσο και από ιστορική σκοπιά.

Το 2003, η Μερνίσι τιμήθηκε με το Βραβείο Πριγκίπισσα των Αστουριών μαζί με τη Σούζαν Σόνταγκ.

Η Μερνίσι ήταν καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Μοχάμεντ Ε' του Ραμπάτ και ερευνήτρια στο Πανεπιστημιακό Ινστιτούτο Επιστημονικής Έρευνας, στην ίδια πόλη. Πέθανε στο Ραμπάτ στις 30 Νοεμβρίου 2015.

Βιβλία της στην Ελλάδα

Φατίμα Μερνίσι, Όνειρα φυγής: Ιστορίες από τη ζωή σ’ ένα χαρέμι, μετάφραση: Σάντυ Παρίση, Εκδόσεις Λιβάνης - Το Κλειδί, 1996, ISBN 978-960-237-120-6

Νίκη Καμπά

 

Η Νίκη Καμπά είναι Ελληνίδα τραγουδίστρια που μεσουράνησε κατά τη «χρυσή εποχή» του ελληνικού ελαφρού τραγουδιού, κυρίως τις δεκαετίες του 1960 και 1970.

Υπήρξε μια από τις αγαπημένες ερμηνεύτριες μεγάλων συνθετών. Ο Μάνος Χατζιδάκις την είχε χαρακτηρίσει ως «δραματική τραγουδίστρια» στα πρώτα της βήματα. Έχει ερμηνεύσει γνωστά τραγούδια όπως το «Αν θα φύγεις» (Μ. Χατζιδάκι), το «Εκείνο το αγόρι», το «Μείνε λίγο» και τη «Μαργαρίτα Μαγιοπούλα».Εκτός από τη δισκογραφία, συμμετείχε σε διεθνή φεστιβάλ τραγουδιού και εμφανίστηκε ως τραγουδίστρια σε κινηματογραφικές ταινίες της εποχής, όπως το «Αυτό το κάτι άλλο» (1963) και τα «Νυχτοπερπατήματα» (1964). 

Ειρήνη Βούη

 Πηγή:https://www.lifo.gr/now/greece/eirini-boyi-pethane-se-ilikia-108-eton-i-kyra-rinio-tis-kalymnoy

Η Ειρήνη Βούη, γνωστή και ως «κυρά Ρηνιώ», ήταν η γηραιότερη γυναίκα της Καλύμνου, η οποία έφυγε από τη ζωή πλήρης ημερών στις 17 Μαρτίου 2026 σε ηλικία 108 ετών.

Γεννήθηκε στην Κάλυμνο στις 27 Ιουλίου 1918. Για πολλές δεκαετίες ασχολήθηκε ενεργά με την κτηνοτροφία, αποτελώντας μια «σπαθάτη» και εργατική μορφή του νησιού.  Απέκτησε έξι παιδιά (τον Ηλία, τον Μιχάλη, τον Αντώνη, την Καλλιόπη, τη Νίκη και τον Γιάννη) και ευτύχησε να δει πολλά εγγόνια και δισέγγονα.  Θεωρούνταν εμβληματική φυσιογνωμία για την Κάλυμνο, καθώς έζησε όλη της τη ζωή στο νησί, παραμένοντας συνδεδεμένη με τις παραδόσεις και τις αξίες μιας παλαιότερης εποχής.