Ρήγιλλα

H Αππία Άννια Ρήγιλλα (λατ. Appia Annia Regilla Atilia Caucidia Tertulla, πλήρες όνομα στην αρχαία ελληνική Ἀππία Ἄννια Ἀτειλία Ῥήγιλλα Καυκιδία Τερτύλλα Ἀππίου Γάλλου θυγάτηρ, 125-160 μ.Χ.) ήταν πλούσια Ρωμαία της αριστοκρατικής τάξεως, με μεγάλη επιρροή. Η Ρήγιλλα ήταν μακρινή συγγενής αρκετών Ρωμαίων αυτοκρατόρων και συζύγων Αυτοκρατόρων, και σύζυγος του πάμπλουτου Αθηναίου Ηρώδη του Αττικού. Μετά τον πρόωρο θάνατό της ο Ηρώδης ανήγειρε προς τιμή της το Ωδείο Ηρώδου του Αττικού (γνωστό και απλώς ως «Ηρώδειο») στην Αθήνα, ενώ σήμερα το όνομά της φέρει κεντρικός δρόμος της Αθήνας («οδός Ρηγίλλης»), αλλά και της Ρώμης.

Γενεαλογία

Η Ρήγιλλα γεννήθηκε σε αριστοκρατική οικογένεια Ρωμαίων της τάξεως των υπάτων, που ανήκε στην Αννία γενεά, και ειδικότερα στον σεβαστό κλάδο της των Annii Galli και Annii Regilli. Το Regilli σημαίνει «μικροί βασιλιάδες» (πρβλ. την ελληνική λατινογενή λέξη και όνομα «ρήγας». Πατέρας της ήταν ο Άππιος Άννιος Τρεβόνιος Γάλλος, διακεκριμένος συγκλητικός και ένας από τους υπάτους του έτους 139. Μητέρα της ήταν η αριστοκράτισσα Ατειλία Καυκιδία Τερτύλλα. Ο αδελφός της Ρηγίλλης, ο Άππιος Άννιος Ατίλιος Μπράντουα, διετέλεσε ύπατος το 160 μ.Χ..

Από την πλευρά του πατέρα της, η Ρήγιλλα ήταν εγγονή του συγκλητικού Αππίου Αννίου Γάλλου, υπάτου το έτος 108, και της συζύγου του, ενώ από την πλευρά της μητέρας της ήταν εγγονή του συγκλητικού και κυβερνήτη Μάρκου Αππίου Μπράντουα, και της Καυκιδίας Τερτούλλας.

Μέσω του παππού της από την πλευρά του πατέρα της, η Ρήγιλλα ήταν συγγενής του συγκλητικού Μάρκου Αννίου Βέρου, πατέρα της Αυτοκράτειρας Φαυστίνας της Πρεσβύτερης, συζύγου του Αυτοκράτορα Αντωνίνου του Ευσεβούς και θείας του γνωστού Αυτοκράτορα Μάρκου Αυρηλίου.

Γάμος και πρώτα χρόνια με τον Ηρώδη τον Αττικό

Κατά τη διάρκεια της υπατείας του, ο πατέρας της Ρηγίλλης φρόντισε να την αρραβωνιάσει με τον εξέχοντα Έλληνα Ηρώδη τον Αττικό, αριστοκρατικό Αθηναίο με μόρφωση, επιρροή και τεράστια περιουσία, φίλο του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Αντωνίνου του Ευσεβούς και δάσκαλο του γιου του, του μετέπειτα Αυτοκράτορα Μάρκου Αυρηλίου.

Ο Ηρώδης και η Ρήγιλλα παντρεύτηκαν το 139 μ.Χ.. Τότε η Ρήγιλλα ήταν 14 ετών και ο Ηρώδης 40 ετών. Ο Άππιος Άννιος Τρεβόνιος Γάλλος έδωσε στην κόρη του μεγάλη προίκα, με την οποία η Ρήγιλλα και ο σύζυγός της αγόρασαν μια βίλα πάνω στο τρίτο μίλι της Αππίας οδού, νοτίως του κέντρου της Ρώμης, ενώ κατείχαν μια μεγάλη περιοχή, το λεγόμενο «Τριόπειο» (από τον βασιλιά της Θεσσαλίας Τρίοπα), γνωστό από τον Μεσαίωνα ως Κάπο ντι Μπόβε.

Το ζεύγος έζησε στην Ιταλία για λίγα χρόνια μετά τον γάμο και κατόπιν μετακόμισε στην Ελλάδα. Η Ρήγιλλα, αν και αποκομμένη από την οικογένεια και τους μεγάλης επιρροής Ρωμαίους συγγενείς της, έγινε μέλος των ανώτατων κύκλων της αθηναϊκής κοινωνίας.

Στην Ελλάδα και την Ολυμπία

Η Ρήγιλλα πέρασε τα υπόλοιπα χρόνια της ζώντας και ταξιδεύοντας στην Ελλάδα. Στην Αθήνα τιμήθηκε με τα θρησκευτικά αξιώματα της ιέρειας της θεάς Τύχης και της ιέρειας της Δήμητρας Χαμύνης στην Ολυμπία, το 153 μ.Χ.. Το δεύτερο αξίωμα ήταν πολύ ανώτερο και πανάρχαιο: Ως ιέρεια της Δήμητρας, η Ρήγιλλα ήταν η μόνη γυναίκα που παρίστατο επισήμως στους Ολυμπιακούς Αγώνες, καθισμένη πάνω ή κοντά στον βωμό της θεάς, στη βόρεια πλευρά του σταδίου της Ολυμπίας, απέναντι από τον θώκο των κριτών, κατά τη διάρκεια των αγωνισμάτων.

Ερείπια του Νυμφαίου της Ολυμπίας, έργου της Ρηγίλλης και του Ηρώδη του Αττικού

Χρησιμοποιώντας τη δική της σημαντική επιρροή και πλούτο, η Ρήγιλλα ανήγειρε μέγα Νυμφαίον (δηλαδή μια μνημειακή κρήνη) στην Ολυμπία, ενώ ο σύζυγός της κατασκεύασε ένα υδραγωγείο που τροφοδοτούσε με νερό το νυμφαίο αυτό. Η δομή αυτή κατέστησε διαθέσιμο δροσερό και φρέσκο νερό στους θεατές των αγώνων, αλλά και τους κατοίκους αυτής της θερμής περιοχής. Στο κέντρο του Νυμφαίου βρισκόταν ένα άγαλμα ταύρου σε φυσικό μέγεθος, πάνω στο οποίο υπήρχε μια επιγραφή αφιερωμένη στη Ρήγιλλα, που έγραφε: «Η Ρήγιλλα, ιέρεια της Δήμητρας, αφιέρωσε το ύδωρ τούτο και τα περί αυτού στον Δία.». Στην Ολυμπία θυσίαζαν ταύρους στον Ναό του Δία, ο οποίος ήταν η κυριότερη θεότητα της Ολυμπίας. Το Νυμφαίο της Ολυμπίας διακοσμούσαν αγάλματα του Δία, του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Αντωνίνου του Ευσεβούς με τους προγόνους και απογόνους του, και στο επάνω επίπεδο αγάλματα της Ρήγιλλας, του Ηρώδη του Αττικού και των γονέων τους, καθώς και τέσσερα αγάλματα των παιδιών τους, που ονομάζονταν Ελπινίκη, Αθηναΐς, Αττικός Μπράντουα και Ρήγιλλος. Το άγαλμα του ταύρου και αρκετά από τα παραπάνω αγάλματα σώθηκαν και εκτίθενται σήμερα στο Αρχαιολογικό Μουσείο Ολυμπίας.

Η Ρήγιλλα απεικονίζεται στο άγαλμά της με παραδοσιακά ρούχα και πόζα αρμόζουσα για γυναίκα της αριστοκρατίας της εποχής ή ακόμα και για Αυτοκράτειρα. Εξαιτίας του μεγάλου ύψους του Νυμφαίου και της λαμπρότητας του μαρμάρου του, το κτίσμα αυτό ξεχώριζε ανάμεσα στα γύρω του κτίσματα και δόξασε τη Ρήγιλλα και την οικογένειά της, ιδίως τονίζοντας τους δεσμούς και τη συγγένειά της με την αυτοκρατορική οικογένεια της Ρώμης. Δεν είναι ωστόσο γνωστό με βεβαιότητα το πώς έβλεπαν τη Ρήγιλλα οι άνθρωποι της εποχής της.

Θάνατος και μνήμη

Το έτος κατά το οποίο ο αδελφός της Ρήγιλλας, ο Άππιος Άννιος Ατείλιος Μπράντουα, ήταν ύπατος, η Ρήγιλλα, ενώ ήταν οκτώ μηνών έγκυος, δέχθηκε δυνατές κλοτσιές στην κοιλιά από έναν απελεύθερο του συζύγου της, τον Αλκιμέδοντα. Η επίθεση προκάλεσε την αποβολή του εμβρύου και τον θάνατό της, τον οποίο ακολούθησε μια περιώνυμη δίκη. Δεδομένου ότι οι απελεύθεροι γενικώς, δηλαδή οι δούλοι στους οποίους ο ιδιοκτήτης τους τους είχε χαρίσει την ελευθερία τους, ήταν συνήθως τυφλά αφοσιωμένοι ως ευγνώμονες στον πρώην αφέντη τους, που στην περίπτωση αυτή ήταν ο Ηρώδης, ήταν αναμενόμενο να υπάρξει ο ισχυρισμός ότι ο Αλκιμέδων είχε δράσει μετά από διαταγή του ίδιου του Ηρώδη. Ο ύπατος αδελφός της Ρήγιλλας κατέθεσε κατηγορία εναντίον του Ηρώδη στη Ρώμη, ισχυριζόμενος ότι ο γαμπρός του είχε διατάξει να κτυπήσουν την αδελφή του μέχρι θανάτου. Είχε μάλιστα προηγηθεί μια άλλη δίωξη, στην οποία ο Μάρκος Αυρήλιος είχε απαλλάξει από διαφορετική κατηγορία τον Ηρώδη τον Αττικό, ως πρώην δάσκαλό του.

Το Ωδείο Ηρώδου του Αττικού, που έκτισε ο Ηρώδης στη μνήμη της Ρηγίλλης στην Αθήνα, κάτω από την Ακρόπολη.

Ωστόσο σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις ο Ηρώδης πένθησε με ειλικρίνεια τη σύζυγό του και αφιέρωσε πολλά στη μνήμη της. Πρώτα από όλα προσέφερε τα κοσμήματά της στις θεές Δήμητρα και Περσεφόνη. Το κτίσμα που πιστεύεται ότι είναι ο τάφος της Ρηγίλλης ανεγέρθηκε σε έκταση που ανήκε στη ρωμαϊκή βίλλα του ζεύγους, στο σημερινό Πάρκο της Καφφαρέλλα, κοντά στην Αππία οδό, και αυτό το μαυσωλείο διατηρείται μέχρι σήμερα σε καλή κατάσταση.  Στο σύνορο της ιδιοκτησίας της βίλλας, έβαλε να υψώσουν δύο αναμνηστικές στήλες με την εξής επιγραφή στην ελληνική και τη λατινική γλώσσα:

«Στη μνήμη της Αννίας Ρηγίλλης, σύζυγο του Ηρώδη, το φως και την ψυχή της οικίας, στην οποία ανήκαν κάποτε αυτά τα εδάφη».

Σε ένα αγροτικό χωριό της Χερσονήσου Ντάττσα, στη σημερινή Τουρκία, ένας ναός αφιερώθηκε στη Φαυστίνα τη Νεότερη υπό τον τίτλο της «Νέας Δήμητρας» και ένα άλσος αφιερώθηκε στη μνήμη της Ρηγίλλης. Το 161 μ.Χ. ο Ηρώδης ανήγειρε ένα μνημειώδες συγκρότημα στην Αθήνα, που απεκάλεσε «Ωδείον» για να τιμήσει τη μνήμη της συζύγου του: είναι το σημερινό «Ηρώδειο».

Από τον 2ο αιώνα μέχρι σήμερα, η Ρήγιλλα και ο Ηρώδης ο Αττικός θεωρούνται μεγάλοι ευεργέτες στην Ελλάδα, και ιδιαιτέρως στην Αθήνα, όπου δύο κεντρικές οδοί φέρουν τα ονόματά τους — η Οδός Ηρώδου Αττικού και η οδός Ρηγίλλης, ενώ και η μικρή πλατεία στην αρχή της οδού Ρηγίλλης, επί της Λεωφόρου Βασ. Σοφίας, ονομάζεται Πλατεία Ρηγίλλης (αλλιώς Παύλου Μελά). Το ζεύγος έχει επίσης οδούς που φέρουν τα ονόματά τους στη σημερινή Ρώμη, στο Κουάρτο Μίλιο, κοντά στην περιοχή του Τριοπείου.

Τέκνα

Η Ρήγιλλα και ο Ηρώδης ο Αττικός απέκτησαν μαζί 6 παιδιά, από τα οποία μόνο τα τρία έζησαν μέχρι την ενηλικίωσή τους. Συνολικώς ήταν τα εξής:

• Γιος ονόματι Κλαύδιος, που γεννήθηκε και πέθανε το 141 μ.Χ..
• Κόρη με το όνομα Ελπινίκη – πλήρης ονομασία γεννήσεως: Αππία Αννία Κλαυδία Ατειλία Ρήγιλλα Ελπινίκη Αγριππίνα Ατρία Πόλλα, 142-165, παντρεύτηκε αγνώστου ονόματος Ρωμαίο αριστοκράτη.
• Κόρη με το όνομα Αθηναΐς – πλήρης ονομασία γεννήσεως: Μαρκία Αννία Κλαυδία Αλκία Αθηναΐς Γαβιδία Λατιαρία, 143-161.
• Γιος γνωστός ως Αττικός Μπράντουα – πλήρης ονομασία γεννήσεως: Τιβέριος Κλαύδιος Μάρκος Άππιος Ατείλιος Μπράντουα Ρήγιλλος Αττικός. Γεννήθηκε το 145, αναδείχθηκε σε ύπατο το 185.
• Γιος γνωστός απλώς ως Ρήγιλλος – πλήρης ονομασία γεννήσεως: Τιβέριος Κλαύδιος Ηρώδης Λεύκιος Βιμπούλλιος Ρήγιλλος, 150-155.
• Ανώνυμο τέκνο που πέθανε μαζί με τη μητέρα του ή ίσως τρεις μήνες αργότερα, το 160 μ.Χ..

Filiz Akin

Η Φιλίζ Ακίν (γεννημένη ως Σούνα Ακίν , 2 Ιανουαρίου 1943 - 21 Μαρτίου 2025) ήταν Τουρκάλα ηθοποιός, συγγραφέας και τηλεοπτική παρουσιάστρια. Γνωστή ως το «ευγενές, μοντέρνο, αστικό και κομψό πρόσωπο» του τουρκικού κινηματογράφου Γεσιλτσάμ , η Φιλίζ Ακίν είχε μεγάλη βάση θαυμαστών στην Τουρκία. Ήταν επίσημη πρέσβειρα, λόγω του τρίτου συζύγου της, Σονμέζ Κιοκσάλ, που ήταν πρέσβης της Τουρκίας στη Γαλλία. 

Ζωή και καριέρα

Πρώιμη ζωή και εκπαίδευση

Η Φιλίζ Ακίν γεννήθηκε στις 2 Ιανουαρίου 1943 στην Άγκυρα . Η μητέρα της, Χαμπίμπε Λεμάν Σασιρμάζ, ήταν ράφτρα από την Άγκυρα και ο πατέρας της, Μπεκίρ Σαμί Ακίν, ήταν δικαστής από το Αφιόν Καραχισάρ .  Η μητέρα της ήταν αλβανικής καταγωγής από την πατρική πλευρά, ενώ ο πατέρας της ήταν κιρκάσιας καταγωγής από τη μητρική πλευρά.  Είχε μια αδερφή, την Γκιουνσελί, από τον δεύτερο γάμο της μητέρας της. Η γιαγιά της, ο πατέρας της Χαλιμέ Χανίμ, ήταν γραμματέας του Ατατούρκ και ο πατριός της ήταν εκτελεστικός βοηθός του Ατατούρκ και ζητούσε τη βοήθεια της Χαλιμέ Χανίμ για την ενδυμασία του Ατατούρκ σε επίσημες περιστάσεις.  Η Φιλίζ Ακίν έζησε στο Μπέιπαζάρι , όπου εργαζόταν ο πατέρας της, μέχρι την ηλικία των τριών ετών. Στην ηλικία των πέντε ετών, άρχισε να πηγαίνει στο δημοτικό σχολείο.  Ολοκλήρωσε την πρωτοβάθμια εκπαίδευσή της στο Δημοτικό Σχολείο Sarar στο Κιζιλάι της Άγκυρας .  Οι γονείς της χώρισαν όταν ήταν επτά ετών. 

Η Filiz Akın συνέχισε την εκπαίδευσή της στα TED Ankara College Foundation Schools μέσω οικοτροφείου και υποτροφιών.  Έλαβε διάφορα βραβεία στο σχολείο για τις ζωγραφιές και τις συνθέσεις της. Πέρασε όλα τα μαθήματα με επιτυχία και επιλέχθηκε ως ιδανική μαθήτρια από τους καθηγητές της.  Το πιο γνωστό κρυφό της ταλέντο στο σχολείο ήταν η πολύ καλή της μίμηση. Τον Ιούνιο του 1960, αποφοίτησε από το κολέγιο.  Αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές της, άρχισε να εργάζεται στο υποκατάστημα της Άγκυρας της American Export-Isbrandtsen Lines . Αφού εργάστηκε στην εταιρεία για δύο χρόνια, έγινε επικεφαλής του ναυτιλιακού της κλάδου.  Έμαθε αγγλικά , γαλλικά και λίγα ιταλικά . Εν τω μεταξύ, φοίτησε στο Πανεπιστήμιο της Άγκυρας , στη Σχολή Γλώσσας, Ιστορίας και Γεωγραφίας για ένα εξάμηνο και σπούδασε αρχαιολογία . 

Άνοδος στη φήμη

Με την επιμονή της μητέρας της φίλης της, Oya San, η Akın συμμετείχε σε έναν διαγωνισμό που διοργάνωσε το περιοδικό Artist και αναδείχθηκε νικήτρια το 1962.  Αφού της είπαν ότι θα λάμβανε το βραβείο μόνο αν έπαιζε στην ταινία Akasyalar Açarken , αρνήθηκε να το δεχτεί. Δημοσιογράφοι και κινηματογραφιστές ήρθαν από την Κωνσταντινούπολη στην Άγκυρα για να την πείσουν, αλλά εκείνη αρνήθηκε να δεχτεί τη συμφωνία. Αλλά όταν ο Memduh Ün ήρθε στην Άγκυρα και επέμεινε, δέχτηκε να παίξει στην ταινία. Άφησε το πανεπιστήμιο και την εργασία και ήρθε στην Κωνσταντινούπολη με τη μητέρα της. Η εμπιστοσύνη στα στελέχη του περιοδικού και στον Memduh Ün, ο οποίος την έπεισε να αναλάβει τον ρόλο, βοήθησε την Akın να ξεκινήσει την κινηματογραφική της καριέρα. 

Υπέγραψε τη συμφωνία και αφού γύρισε την πρώτη της ταινία Akasyalar Açarken με την Göksel Arsoy το 1962, οι παραγωγοί ετοίμασαν ένα πρόγραμμα για εκείνη καθ' όλη τη διάρκεια του έτους. 

1962–1975

Οι Tatlı Dillim , Yumurcak , Umutsuzlar , Ankara Ekspresi , Utanç , Dağlar Kızı Reyhan και Yankesici Kız ήταν από τις πιο διάσημες ταινίες της.  Το 1971, για τον ρόλο της στην Ankara Ekspresi κέρδισε το βραβείο καλύτερης ηθοποιού στο 8ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αττάλειας .  Από τον Μάιο του 1962 έως τον Σεπτέμβριο του 1972, πρωταγωνίστησε σε περισσότερες από 105 ταινίες. Αφού  εμφανίστηκε σε 116 ταινίες  Η Akın τελείωσε την καριέρα της στον κινηματογράφο το 1975. Μαζί με τους ηθοποιούς Türkan Şoray , Hülya Koçyiğit και Fatma Girik , άφησε σημάδι στον τουρκικό κινηματογράφο  και έγινε αποδεκτή ως μία από τις τέσσερις ηθοποιούς της εποχής της με επιρροή. 

Το 1965 γεννήθηκε ο γιος της, Ιλκέρ, από τον πρώτο της γάμο με τον Τουρκέρ Ινάνογλου . Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου η οικογένεια διέμενε στο Σισλί . Το 1974, το ζευγάρι χώρισε μετά από 10 χρόνια γάμου. 

1975–1982

Αφού ολοκλήρωσε την κινηματογραφική της καριέρα, έπαιξε σε διαφημίσεις της Τράπεζας της Κωνσταντινούπολης και το 1977 παρουσίασε την μουσική εκπομπή Podyum Show στο TRT .  Το 1979, ανέλαβε ρόλο στην ταινία Haldun Dormen στο έργο Bir Ayrılık . 

Το 1979, εμφανίστηκε ως headliner στη Διεθνή Έκθεση της Σμύρνης . 

Τον Σεπτέμβριο του 1979  μαχαιρώθηκε στο πόδι από έναν δράστη ενώ έμπαινε στο ξενοδοχείο İzmir Efes. Ο δράστης, ο οποίος συνελήφθη αμέσως, είπε στον εισαγγελέα ότι ήταν ερωτευμένος με τη Filiz Akın, αλλά αφού εκείνη αρνήθηκε τις προτάσεις του, αποφάσισε να τη μαχαιρώσει. Αργότερα άλλαξε την ομολογία του και είπε ότι του ζητήθηκε από τον αρχηγό της μαφίας Mehmet Nabi İnciler να εκτελέσει αυτή την πράξη. Η Filiz Akın επέζησε της επίθεσης με ένα ελαφρύ τραύμα και το ίδιο βράδυ εμφανίστηκε στη σκηνή. 

1982–2002

Για 11 χρόνια, η Ακίν έζησε στο Νεϊγί και το Μπουγκιβάλ στο Παρίσι και στη συνέχεια μετακόμισε στην τουρκική πρεσβεία στο Παρίσι για τα επόμενα τέσσερα χρόνια, με αποτέλεσμα η παραμονή της στη Γαλλία να διαρκέσει 15 χρόνια. 

Το 1982, παντρεύτηκε τον Μπούμπι Ρουμπινστάιν. Χώρισαν το 1993 μετά από 11 χρόνια γάμου. 

Το 1989 έπαιξε στη σειρά "Geçmiş Bahar Mimozaları". 

Τον Μάιο του 1994, παντρεύτηκε τον αρχηγό του Εθνικού Οργανισμού Πληροφοριών, Σονμέζ Κιοκσάλ, στην Άγκυρα. Μετά τον γάμο, το ζευγάρι εγκαταστάθηκε στην Άγκυρα. Μάρτυρες του γάμου τους ήταν ο Πρόεδρος Σουλεϊμάν Ντεμιρέλ και ο Πρόεδρος της Μεγάλης Εθνοσυνέλευσης της Τουρκίας, Χουσαμετίν Τσιντορούκ . 

Ο σύζυγός της, Σονμέζ Κιοκσάλ, διορίστηκε πρέσβης στη Γαλλία τον Φεβρουάριο του 1998  και για τέσσερα χρόνια έζησαν στην τουρκική πρεσβεία στο Παρίσι.  Για να προωθήσει την Τουρκία και τον πολιτισμό της στο Παρίσι, οργάνωσε μια έκθεση τουρκο-οθωμανικών προϊόντων στη Λα Φαγιέτ , καθώς και το Πάρκο Λάλε και την Έκθεση Τούρκων Ζωγράφων στην Μπαγκατέλ . Αυτές οι ενέργειες κατέστησαν την Φιλίζ Ακίν πολιτιστική πρέσβειρα, η οποία με τις προσπάθειές της  επηρέασε τους Γάλλους από τον τουρκικό πολιτισμό.

Το 1991, ο πατέρας της, Sami Akın, πέθανε στη Σμύρνη . 

2002–2025

Το 2002, έμαθε ότι είχε καρκίνο της μύτης και του στόματος (ρινοφάρυγγα). Έλαβε θεραπεία στο Κέντρο Καρκίνου MD Anderson του Πανεπιστημίου του Τέξας και ο καρκίνος της θεραπεύτηκε. 

Από το 2004 έως το 2007, εργάστηκε ως αρθρογράφος στην εφημερίδα Sabah . 

Το 2005, προς όφελος του Ιδρύματος Στήθους Τουρκίας και για να υποστηρίξει τα «κίτρινα βραχιόλια κατά του καρκίνου», ξεκίνησε μια καμπάνια και πουλήθηκαν περισσότερα από 1 εκατομμύριο βραχιόλια. Το 2005, υποστήριξε την προώθηση της καμπάνιας «μπλε βραχιόλι» που διοργανώθηκε προς όφελος του έργου Hope House του Πανεπιστημίου Hacettepe , με σκοπό την ευαισθητοποίηση της κοινότητας για τον καρκίνο.  Από το 2007, υποστήριξε το «Türkiye'de İşitmeyen Kalmasın», ένα έργο που ξεκίνησε το Ίδρυμα Ακοής Starkey και το Ίδρυμα EMÖV της Τουρκίας. 

Ο τάφος της Filiz Akın στο νεκροταφείο Aşiyan Asri στην Κωνσταντινούπολη.

Το 2006, ο δρόμος όπου έζησε μέχρι τα 3 της χρόνια, ονομάστηκε "Filiz Akın Sokak" από το δημοτικό συμβούλιο στο Beypazarı. Το 2008, παρουσίασε το πρόγραμμα " Filiz Akın'la Sohbetler " στο Kanal 1.  Το 2009, παρουσίασε το " Filiz Akın'la Hafta Sonu Sohbetleri " στην τηλεόραση Habertürk . 

Τον Νοέμβριο του 2013, συνάντησε τους θαυμαστές της για το τρίτο της βιβλίο, το "Lezzete Merhaba's signature day" στην 32η Έκθεση Βιβλίου Tüyap Istanbul.  Η Filiz Akın ήταν μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Πανεπιστημίου TED. 

Η Ακίν πέθανε σε νοσοκομείο στην Κωνσταντινούπολη στις 21 Μαρτίου 2025, σε ηλικία 82 ετών. Τάφηκε στο νεκροταφείο Ασιγιάν Ασρί . 

Βραβεία

Αυτή η λίστα είναι ελλιπής . Μπορείτε να βοηθήσετε προσθέτοντας στοιχεία που λείπουν . ( Νοέμβριος 2018 )

• 1971 Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αττάλειας , Καλύτερη Ηθοποιός, Ankara Ekspresi
• 1972 Σχολή Δημοσιογράφων, Καλύτερη Γυναίκα Καλλιτέχνης στον Κινηματογράφο ^{[ 19 ]}
• 1974 Ένωση Τούρκων Δημοσιογράφων , Γυναίκα Καλλιτέχνης της Χρονιάς ^{[ 19 ]}
• 37ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Αττάλειας 2000, Τιμητικό Βραβείο Ζωής ^{[ 60 ]}
• 2001 Ίδρυμα Πολιτισμού και Τέχνης Golden Orange, Τιμητικό Βραβείο Ζωής ^{[ 61 ]}
• 2004 Ένωση Ηθοποιών Σύγχρονου Κινηματογράφου, Βραβείο Υποκριτικής του 2004 ^{[ 62 ]}
• 74η Διεθνής Έκθεση Σμύρνης 2005 , Τιμητικό Βραβείο Ζωής του Φεστιβάλ "Sinema Burada", ^{[ 63 ]}
• 2005 Ένωση Δημοσιογράφων Περιοδικών, 12α Βραβεία Golden Objective, Τιμητικό Βραβείο ^{[ 64 ]}
• 2006 Πανεπιστήμιο Isparta Süleyman Demirel , επίτιμος διδάκτορας ^{[ 19 ]}
• 45ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Golden Orange της Αττάλειας 2008 , "Festival Order" ^{[ 65 ]}
• 16ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Αδάνα 2009 , Τιμητικό Βραβείο Ζωής ^{[ 66 ]}
• Βραβεία Yeşilçam 2010 , Βραβείο Πολιτισμού και Τέχνης ^{[ 67 ]}
• 2010 21ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Άγκυρας , Εργατικό Βραβείο Aziz Nesin ^{[ 68 ]}
• 2010 Πανεπιστήμιο Μπεϊκεντ , Ημέρα Αγάπης Τουρκικού Κινηματογράφου, Τιμητικό Βραβείο ^{[ 69 ]}
• 6ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Dadaş 2011, Τιμητικό Βραβείο ^{[ 70 ]}
• 2012 Ένωση Δημοσιογράφων Περιοδικών, 18α Βραβεία Golden Objective, Τιμητικό Βραβείο ^{[ 71 ]}
• Φεστιβάλ Κινηματογράφου και Πολιτισμού Datça Golden Almond 2012, Τιμητικό Βραβείο ^{[ 72 ] [ 73 ]}
• 4ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Μαλάτια 2013, Τιμητικό Βραβείο ^{[ 74 ]}
• Βραβείο Τουρκικής και Ταϊλανδικής Φιλίας 2014 ^{[ 75 ]}
• Ένωση Δημοσιογράφων Περιοδικών 2014, 20ά Βραβεία Golden Objective, Τιμητικό Βραβείο για το Επαγγελματικό Προσόν της Ζωής ^{[ 76 ]}
• Φεστιβάλ Κινηματογράφου Red Tulip 2015, Βραβείο Συνολικού Επιτεύγματος ^{[ 77 ]}
• 15ο Φεστιβάλ Τουρκικού Κινηματογράφου Φρανκφούρτης 2015, Τιμητικό Βραβείο ^{[ 78 ]}
• 2015 1ο Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Τσανάκκαλε, Τιμητικό Βραβείο ^{[ 79 ]}

Βιβλία

• " Güzelliklere Merhaba ", Altın Kitaplar Yayınevi, 1992 ^{[ 80 ]}
• Akın, Filiz (2005). Hayata merhaba (στα τούρκικα). Εψιλο. ISBN 978-975-331-694-1.
• " Filiz Akın ile Güzellik, Zayıflama ve Genç Kalma Üzerine " (2006) ^{[ 81 ]}
• " Lezzete Merhaba " (2013) ^{[ 82 ]}

Βιβλία γι' αυτήν

• Silan, Bircan Usallı (2004). Dört yapraklı yonca: onların sihri neydi; (στα τούρκικα). Εψιλο. ISBN 978-975-331-640-8.
• Çekirge, Pınar (2007). Başrolde Filiz Akın: Türk sineması'nda ikonografik ve toplumbilimsel bir değer olarak Filiz Akın (στα τούρκικα). Εψιλο. ISBN 978-975-331-975-1.
• Τα πορτρέτα του Akın έχουν εμφανιστεί στο " Hayallerim, Aşkım ve Sinema " (1990) του Atıf Yılmaz , στο " Bay Sinema " του Türker İnanoğlu (2004) και στο " Türk Sineması'nın Kadınları " του Agâh Özgüç (200).