Florence Ebersole Smith Finch

 Η Φλόρενς Έμπερσολ Σμιθ Φιντς (11 Οκτωβρίου 1915 - 8 Δεκεμβρίου 2016) ήταν Φιλιππινοαμερικανίδα μέλος της αντίστασης κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο ενάντια στην ιαπωνική κατοχή των Φιλιππίνων.

Ζωή

Η Φιντς γεννήθηκε ως Λόρινγκ Μέι Έμπερσολ στις 11 Οκτωβρίου 1915 στο Σαντιάγο της Ισαμπέλα , στα νησιά των Φιλιππίνων , όταν η χώρα βρισκόταν υπό αμερικανική αποικιακή κυριαρχία. Ο πατέρας της ήταν Αμερικανός και η μητέρα της Φιλιππινέζα. Το πώς το πραγματικό όνομα της Έμπερσολ, συνήθως ανδρικό και επομένως ασυνήθιστο για τις γυναίκες εκείνη την εποχή, άλλαξε σε Φλόρενς παρέμεινε άγνωστο. 

Πριν από την ιαπωνική εισβολή στις Φιλιππίνες, η Φιντς εργαζόταν στο Αρχηγείο G-2 (Πληροφοριών) του Αμερικανικού Στρατού στη Μανίλα . Εκεί γνώρισε τον σύζυγό της, έναν Αμερικανό ναύτη ονόματι Τσαρλς Σμιθ, ο οποίος θα σκοτωνόταν σε μάχη στις Φιλιππίνες το 1942.

Στην αρχή της κατοχής, κατάφερε να καταστείλει την αμερικανική της καταγωγή και να εξασφαλίσει μια θέση εργασίας στην Ένωση Διανομής Υγρών Καυσίμων των Φιλιππίνων, η οποία ελεγχόταν από τις ιαπωνικές δυνάμεις κατοχής. Εκεί, μεταξύ Ιουνίου 1942 και Οκτωβρίου 1944, βοήθησε το κίνημα αντίστασης εκτρέποντας καύσιμα που προορίζονταν για ιαπωνική χρήση, πλαστογραφώντας έγγραφα για να προμηθευτούν τα μέλη της αντίστασης προμήθειες και χρησιμοποιώντας τη θέση της για να διευκολύνει πράξεις δολιοφθοράς. 

Το 1944, αποκαλύφθηκε ότι είχε εργαστεί στην αντίσταση και συνελήφθη, βασανίστηκε, δικάστηκε και καταδικάστηκε σε τρία χρόνια φυλάκισης. Παρέμεινε αιχμάλωτη μέχρι τις 10 Φεβρουαρίου 1945, όταν, ζυγίζοντας μόλις 34 κιλά, απελευθερώθηκε από τα αμερικανικά στρατεύματα που απελευθέρωναν τις Φιλιππίνες. 

Μετά τον πόλεμο, μετακόμισε στο Μπάφαλο της Νέας Υόρκης , όπου κατατάχθηκε στην Ακτοφυλακή των ΗΠΑ .

Πέθανε στις 8 Δεκεμβρίου 2016 στην Ιθάκη της Νέας Υόρκης . Η κηδεία της Φιντς έγινε με στρατιωτική τελετή με όλες τις τιμές τον Απρίλιο του 2017. 

Βραβεία και κληρονομιά

Η Φλόρενς Φιντς, η οποία θα είναι η αμερικανική ακτοφυλακή του USCGC στην Αστόρια του Όρεγκον το 2024.

Η Φιντς τιμήθηκε με το Αμερικανικό Μετάλλιο Ελευθερίας το 1947. Της απονεμήθηκε επίσης η Κορδέλα της Εκστρατείας Ασίας-Ειρηνικού , καθιστώντας την την πρώτη γυναίκα που παρασημοφορήθηκε με αυτόν τον τρόπο. 

Το 1995, η Ακτοφυλακή ονόμασε ένα κτίριο στο νησί Σαντ στη Χαβάη προς τιμήν της. 

Το 2019, η Ακτοφυλακή των ΗΠΑ ανακοίνωσε την πρόθεσή της να ονομάσει το Fast Response Cutter (WPC 1157) "Seaman First Class Florence Finch".  Το USCGC Florence Finch , με κυβερνήτη τον Υπολοχαγό Connor Ives, επιχειρεί στον Πιούτζετ Σάουντ, στο Στενό του Χουάν ντε Φούκα και στον ποταμό Κολούμπια.

Ελένη Σαββατιανού Γεωργαντά

 Η Ελένη Σαββατιανού-Γεωργαντά  έφυγε από τη ζωή την Παρασκευή 12 Σεπτέμβρη πλήρης ημερών σε ηλικία 102 ετών και εκφράζουμε τα συλλυπητήριά μας στα παιδιά και τα εγγόνια της.

Η συναγωνίστρια Ελένη συμμετείχε στην ΕΑΜική Εθνική Αντίσταση ως μαχήτρια του ΕΛΑΣ, ενώ για τη αντιστασιακή της δράση φυλακίστηκε και βασανίστηκε στο Χαϊδάρι και εξορίστηκε σε Τρίκερι και Μακρόνησο.

Ιδιαίτερα συγκινητική στιγμή ήταν όταν τιμήθηκε από την ΚΟΒ Κηφισιάς - Ν. Ερυθραίας στην παρουσίαση της έκδοσης της ΚΟΒ για τη Μάχη του Κεφαλαρίου, στην οποία πήρε μέρος ως μαχήτρια του ΕΛΑΣ.

Betty Robinson

 Η Ελίζαμπεθ Ρ. Σβαρτς (το γένος Ρόμπινσον , 23 Αυγούστου 1911 – 18 Μαΐου 1999) ήταν Αμερικανίδα αθλήτρια και νικήτρια των πρώτων Ολυμπιακών αγώνων 100 μέτρων γυναικών. Γεννήθηκε στο Ρίβερντεϊλ του Ιλινόις . Ήταν μαθήτρια στο Λύκειο Θόρντον Τάουνσιπ όταν έγινε εθνική αναγνώριση ως Ολυμπιονίκης.

Το ταλέντο της ανακαλύφθηκε από τον καθηγητή της στις θετικές επιστήμες, Τσαρλς Πράις, ο οποίος την είδε να τρέχει για να προλάβει το τρένο μετά το σχολείο. Ήταν πρώην αθλητής και προπονητής της σχολικής ομάδας. 

Αθλητισμός

Η Ρόμπινσον έτρεξε τον πρώτο της επίσημο αγώνα στις 30 Μαρτίου 1928, σε ηλικία 16 ετών, σε έναν αγώνα κλειστού στίβου όπου τερμάτισε δεύτερη πίσω από την Έλεν Φίλκι, κάτοχο του αμερικανικού ρεκόρ στα 100 μέτρα, στα 60 γιάρδες. Στον επόμενο αγώνα της στις 2 Ιουνίου, σε ανοιχτό στίβο στα 100 μέτρα, νίκησε τη Φίλκι και ισοφάρισε το παγκόσμιο ρεκόρ , αν και ο χρόνος της δεν αναγνωρίστηκε επειδή θεωρήθηκε ότι οφείλεται στον άνεμο. 

Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Άμστερνταμ το 1928 , τον τρίτο αγώνα της στα 100 μέτρα, η Ρόμπινσον ήταν η μόνη γυναίκα αθλήτρια των ΗΠΑ που προκρίθηκε στον τελικό των 100 μέτρων. Έφτασε στον τελικό και κέρδισε, ισοφαρίζοντας το παγκόσμιο ρεκόρ των 12,2 δευτερολέπτων. Ήταν η πρώτη Ολυμπιονίκης στο αγώνισμα, καθώς ο γυναικείος στίβος δεν είχε συμπεριληφθεί στο πρόγραμμα πριν, και η συμπερίληψή του στην πραγματικότητα εξακολουθούσε να αμφισβητείται έντονα μεταξύ των διαιτητών.  Παραμένει η νεότερη αθλήτρια που έχει κερδίσει χρυσό Ολυμπιακό μετάλλιο στα 100 μέτρα. Με την αμερικανική ομάδα σκυταλοδρομίας 4 x 100 μέτρων , η Ρόμπινσον πρόσθεσε ένα ασημένιο μετάλλιο στο ρεκόρ της. 

Έξι δεκαετίες αργότερα, η Ρόμπινσον έδωσε συνέντευξη για ένα βιβλίο με τίτλο « Ιστορίες Δόξας: Μια Προφορική Ιστορία των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων που Αφηγήθηκαν οι Νικητές των Χρυσών Μεταλλίων της Αμερικής» , από τους Λιούις Χ. Κάρλσον και Τζον Τζ. Φόγκαρτι. Να πώς θυμόταν τον αγώνα των 100 μέτρων:

Θυμάμαι ότι έσπασα την ταινία, αλλά δεν ήμουν σίγουρος ότι είχα κερδίσει. Ήταν τόσο κλειστό το παιχνίδι. Αλλά οι φίλοι μου στις κερκίδες πήδηξαν πάνω από το κιγκλίδωμα, κατέβηκαν και με αγκάλιασαν, και τότε ήξερα ότι είχα κερδίσει. Τότε, όταν σήκωσαν τη σημαία, έκλαψα.

Ο δημοσιογράφος της Chicago Tribune, William L Shirer, έγραψε ότι «μια αγνώριστη, όμορφη, γαλανομάτα ξανθιά νεαρή γυναίκα από το Σικάγο έγινε η αγαπημένη των θεατών όταν πέταξε στο λιθόστρωτο μονοπάτι, με τις χρυσές μπούκλες της να πετούν, για να κερδίσει». 

Εγγράφηκε στο Πανεπιστήμιο Northwestern, όπου αποφάσισε να σπουδάσει φυσική αγωγή, ελπίζοντας να γίνει προπονήτρια στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1936. Η Ρόμπινσον εντάχθηκε στην ομάδα τυφεκίου στο Northwestern, εκτός από το στίβο εκεί.  Ήταν επίσης μέλος του Kappa Kappa Gamma .

Στις 28 Ιουνίου 1931, η Ρόμπινσον ενεπλάκη σε αεροπορικό δυστύχημα και τραυματίστηκε σοβαρά. Οι αρχικές αναφορές έκαναν λόγο για ανακάλυψη αναίσθητης στα συντρίμμια και λανθασμένα θεώρησαν νεκρή ο διασώστης της. Στην πραγματικότητα, απλώς νόμιζε ότι ήταν αδύνατο να σωθεί. Την μετέφερε στο νοσοκομείο Όουκ Φόρεστ, γνωστό τοπικά ως «Φτωχό Αγρόκτημα», επειδή γνώριζε τον νεκροθάφτη.  Οι γιατροί διαπίστωσαν ότι είχε υποστεί σοβαρούς πολλαπλούς τραυματισμούς  και ότι δεν θα έτρεχε ποτέ ξανά σε αγώνες.  Χρειάστηκαν άλλοι έξι μήνες πριν μπορέσει να σηκωθεί από αναπηρικό καροτσάκι και δύο χρόνια πριν μπορέσει να περπατήσει ξανά κανονικά.  Εν τω μεταξύ, έχασε τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1932 στην πατρίδα της.

Ανίκανη ακόμα να γονατίσει για μια κανονική εκκίνηση στα 100 μέτρα λόγω των καταγμάτων και των χειρουργικών επεμβάσεων στο αριστερό της πόδι, ^[ 3 ] η Ρόμπινσον ήταν μέλος της ομάδας των ΗΠΑ στη σκυταλοδρομία 4 × 100 μέτρων στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1936. Η ομάδα των ΗΠΑ έτρεχε πίσω από τους Γερμανούς που ήταν ιδιαίτερα φαβορί, αλλά οι Γερμανοί έχασαν τη σκυτάλη τους. Η Ρόμπινσον πήρε το προβάδισμα και παρέδωσε τη σκυτάλη στην Έλεν Στίβενς, με αποτέλεσμα το δεύτερο χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο της. 

Αποσυρθείσα μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Βερολίνου , η Ρόμπινσον παρέμεινε αθλήτρια ως αξιωματούχος.  Εργάστηκε σε ένα κατάστημα υλικού για πολλά χρόνια.  Το 1977, εισήχθη στο Εθνικό Hall of Fame Στίβου των ΗΠΑ . Το 1996, έφερε την Ολυμπιακή Δάδα για τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ατλάντα . 

Προσωπική ζωή

Παντρεύτηκε και απέκτησε δύο παιδιά. Η οικογένεια διέμενε στο Γκλένκοου του Ιλινόις , ένα προάστιο στη βόρεια ακτή του Σικάγο .

Πέθανε σε ηλικία 87 ετών, υποφέροντας από καρκίνο και νόσο Αλτσχάιμερ .

Sister Emmanuelle (Madeleine Cinquin)

 Η Εμανουέλ Σινκέν (16 Νοεμβρίου 1908 - 20 Οκτωβρίου 2008), ευρέως γνωστή ως Sœur Emmanuelle («Αδελφή Εμμανουήλ»), ήταν καθολική αδελφή βελγικής και γαλλικής καταγωγής, γνωστή για τη συμμετοχή της στην εργασία για την αντιμετώπιση της δεινής κατάστασης των φτωχών στην Τουρκία και την Αίγυπτο. Τιμήθηκε με την αιγυπτιακή υπηκοότητα το 1991.

Γεννήθηκε στις Βρυξέλλες του Βελγίου, κόρη Γάλλου πατέρα, του Jules Cinquin, και Βελγίδας μητέρας, της Berthe Lenssens. Οι γονείς της ήταν πλούσιοι κατασκευαστές εσωρούχων. Η καταγωγή τους ήταν από το Saint-Omer . Η γιαγιά της από την πλευρά του πατέρα της, Laure Mélanie Dreyfus, ήταν κόρη ενός Εβραίου της Αλσατίας , του Emmanuel Moïse Augustin Dreyfus, και χριστιανής μητέρας. Γεννήθηκε στο Wissembourg , στο Bas-Rhin , και ξεκίνησε την οικογενειακή επιχείρηση εσωρούχων .  Σε ηλικία έξι ετών είδε τον πατέρα της να πνίγεται.

Η Madeleine Cinquin σπούδασε στη Σορβόννη , αποκτώντας πτυχίο φιλοσοφίας . Το 1929, έγινε θρησκευτική αδελφή στην Κοινότητα της Παναγίας της Σιών , όπου πήρε το θρησκευτικό όνομα Emanuelle . Τη δεκαετία του 1930, η Sr. Emmanuelle άρχισε να διδάσκει στο Λύκειο Notre-Dame de Sion στην Κωνσταντινούπολη , όπου έζησε μέχρι τη δεκαετία του 1960, με αναθέσεις διδασκαλίας από την κοινότητά της για αρκετά χρόνια στην Τύνιδα και την Αλεξάνδρεια ενδιάμεσα. 

Το 1971, η Αδελφή Εμμανουέλα είδε τις άθλιες συνθήκες των σκουπιδιάρηδων στο Κάιρο της Αιγύπτου και αποφάσισε να ζήσει ανάμεσά τους. Αναλογιζόμενος αυτή την πράξη, ο Πάπας Λέων ΙΔ΄ τη βλέπει ως παράδειγμα εκείνων που «ανακάλυψαν ότι οι φτωχότεροι δεν είναι μόνο αντικείμενα της συμπόνιας μας, αλλά και δάσκαλοι του Ευαγγελίου. Δεν πρόκειται να τους «φέρουμε» τον Θεό, αλλά να συναντήσουμε [τον Θεό] ανάμεσά τους». Παρέμεινε στην Αίγυπτο μέχρι το 1993, όταν επέστρεψε στη Γαλλία. Με την επιστροφή της απέκτησε την φήμη μιας δημοσιογραφικής αίγλης στη Γαλλία, καθώς έτυχε θερμής υποδοχής από το κοινό και τους παρουσιαστές τοκ-σόου. 

Εκτός από το φιλανθρωπικό της έργο, ήταν γνωστή για τις ανορθόδοξες θρησκευτικές της απόψεις, συμπεριλαμβανομένης της έγκρισης της χρήσης αντισύλληψης και της ιδέας να επιτρέπεται στους ιερείς να παντρεύονται.  Ψηφίστηκε ως ένα από τα πιο δημοφιλή πρόσωπα τόσο στη Γαλλία όσο και στο Βέλγιο, και συγκρίθηκε με τη Μητέρα Τερέζα , αν και η ίδια θεωρούσε τη σύγκριση «γελοία». Το 2003, ένας γαλλικός τηλεοπτικός σταθμός μετέδωσε το ντοκιμαντέρ Soeur Emmanuelle: An Exceptional Woman (Η Εξαιρετική Γυναίκα ). Το 2005, η Sr. Emmanuelle κατέκτησε την πέμπτη θέση στην βαλλονική έκδοση του Le plus grand Belge (Ο Μεγαλύτερος Βέλγος).

Η αδελφή Εμμανουέλ πέθανε στις 20 Οκτωβρίου 2008, στο Καλιάν, Βαρ , στη Γαλλία. Πέθανε στον ύπνο της από φυσικά αίτια, λιγότερο από τέσσερις εβδομάδες πριν από τον εορτασμό των 100ών γενεθλίων της. 

Τιμητικές διακρίσεις

Το Les Amis de Soeur Emmanuelle ("The Friends of Sister Emmanuelle") είναι μια φιλανθρωπική οργάνωση με έδρα τις Βρυξέλλες. 

Η Γαλλίδα τραγουδίστρια Calogero της αφιέρωσε ένα τραγούδι με τίτλο «Yalla», που σημαίνει «προχωρήστε, προχωρήστε» στα αραβικά , κάτι για το οποίο ήταν διάσημη. Το τραγούδι της τραγουδήθηκε για τα 98α γενέθλιά της.

Το 2018, για την 10η επέτειο από τον θάνατό της, η πόλη του Παρισιού αποφάσισε να ονομάσει έναν δρόμο προς τιμήν της. Η Allée Soeur-Emmanuelle βρίσκεται στη λεωφόρο Raspail , ανάμεσα στην allée Claude-Cahun-Marcel-Moore και τη λεωφόρο Montparnasse , όπου βρίσκεται η έδρα της Εκκλησίας της Παναγίας της Σιών . 

Κείμενα

Έργα γραμμένα από τον Sœur Emmanuelle

• Sœur Emmanuelle (pref. Jean-Marie Cavada ), Chiffonnière avec les chiffonniers , «Chiffonniere with ragpickers», Ivry-sur-Seine, Éditions de l'Atelier, 1989 και 2007 ( ISBN 978-2-7082-3900-5)
• Sœur Emmanuelle, Une vie avec les pauvres , «Μια ζωή με τους φτωχούς», Παρίσι, Éditions de l'Atelier, 1991 ( ISBN 978-2-7082-2897-9)
• Sœur Emmanuelle, Yalla, en avant les jeunes , Παρίσι, LGF - Livre de Poche, 1999 ( ISBN 978-2-253-14567-7)
• Sœur Emmanuelle, Les Mots du Rosaire , 'The words of the Rosary', Arles, Actes Sud, 2001 ( ISBN 978-2-7427-3442-9)
• Sœur Emmanuelle, Un pauvre a crié , le Seigneur l'écoute, «Ένας φτωχός φώναξε, ο Κύριος άκουσε», Paray-le-Monial, Emmanuel, 2005 ( ISBN 978-2-915313-50-5)
• Sœur Emmanuelle, Vivre, à quoi ça sert ? , «Living, ποιος είναι ο σκοπός;», Paris, J'ai lu, 2005, 149 p. ( ISBN 978-2-290343-66-1)
• Sœur Emmanuelle, Agenda 2009. Une année avec Sœur Emmanuelle , Presses de la Renaissance, 21 Αυγούστου 2008 ( ISBN 978-2-7509-0436-4)
• Sœur Emmanuelle, 365 Méditations de Sœur Emmanuelle , Παρίσι, Presses de la Renaissance, 9 Οκτωβρίου 2008 ( ISBN 978-2-7509-0435-7)
• Sœur Emmanuelle, Je Te Salue Marie , «Σε χαιρετίζω, Μαίρη», Μπορντό, Ελύτης, 15 Οκτωβρίου 2008 ( ISBN 978-2-35639-007-3)
• Sœur Emmanuelle, Les Confessions d'une religieuse , «Οι εξομολογήσεις μιας θρησκευόμενης γυναίκας», Flammarion, 23 Οκτωβρίου 2008 ( ISBN 978-2-08-212519-2)

Αδελφή Μαίρη Ειρήνη ΦιτζΓκίμπον

 Η Αδελφή Μαίρη Ειρήνη ΦιτζΓκίμπον (γεννημένη ως Κάθριν Ρόζαμουντ ΦιτζΓκίμπον , 12 Μαΐου 1823 - 14 Αυγούστου 1896), κοινώς γνωστή ως Αδελφή Ειρήνη , ήταν Αμερικανίδα μοναχή που ίδρυσε το Νοσοκομείο Βρεφών της Νέας Υόρκης το 1869, σε μια εποχή που τα εγκαταλελειμμένα βρέφη συνήθως στέλνονταν σε πτωχοκομεία με τους άρρωστους και τους ψυχικά άρρωστους. Το πρώτο καταφύγιο βρισκόταν σε ένα σπίτι από καφέ πέτρα στην Ανατολική 12η Οδό στο Μανχάταν , όπου τα μωρά μπορούσαν να αφεθούν ανώνυμα σε μια κούνια υποδοχής χωρίς ερωτήσεις. Η πρακτική ήταν μια ηχώ του μεσαιωνικού τροχού των βρεφών και ένα πρώιμο παράδειγμα σύγχρονων πρακτικών «ασφαλούς καταφυγίου» .

Καθώς ο αριθμός των βρεφών υπό φροντίδα αυξανόταν, το Νοσοκομείο Foundling άρχισε να καταλαμβάνει ένα ολόκληρο οικοδομικό τετράγωνο μεταξύ της 68ης και της 69ης οδού. Σε συνδυασμό με την εργασία της στο Νοσοκομείο Foundling, το 1880, η Αδελφή Ειρήνη ίδρυσε το Μαιευτήριο St. Ann's, στην οδό East 69th Street 13.

Η αδελφή Ειρήνη είναι από τις πρωτοπόρους της σύγχρονης υιοθεσίας , καθιερώνοντας ένα σύστημα για την προστασία των παιδιών από τα σπίτια τους αντί για την τοποθέτησή τους σε ιδρύματα.

Η Κάθριν Ρόζαμουντ ΦιτζΓκίμπον γεννήθηκε στις 12 Μαΐου 1823 στο Κένσινγκτον του Λονδίνου από Ιρλανδούς γονείς. Σε ηλικία εννέα ετών, η Κάθριν μετανάστευσε στο Μπρούκλιν με τους γονείς της, όπου φοίτησε στο σχολείο St. James, το οποίο λειτουργούσε από τις Αδελφές της Φιλανθρωπίας της Νέας Υόρκης . Έχοντας παραλίγο να πεθάνει στην επιδημία χολέρας του 1849 , το 1850 εντάχθηκε στις Αδελφές της Φιλανθρωπίας της Νέας Υόρκης, παίρνοντας το όνομα Αδελφή Μαίρη Ειρήνη. Για σχεδόν είκοσι χρόνια δίδαξε στο ενοριακό σχολείο του Αγίου Πέτρου στην οδό Μπάρκλεϊ, το πρώτο καθολικό σχολείο στην πολιτεία της Νέας Υόρκης. 

Η αδελφή Ειρήνη πέθανε από καρδιακή νόσο σε ηλικία 73 ετών. Χιλιάδες άνθρωποι παρευρέθηκαν στην κηδεία της. Η εφημερίδα New York Herald σχολίασε: «Ποτέ πριν στην ιστορία της Νέας Υόρκης δεν έχει αποδοθεί τέτοιος φόρος τιμής». Οι New York Times την χαιρέτησαν ως «αυτή τη μεγάλη ευεργέτιδα της ανθρωπότητας». Η αδελφή Ειρήνη είναι θαμμένη στο νεκροταφείο των αδελφών στο όρος Άγιος Βικέντιος. 

Νέα Υόρκη Foundling

Στα χρόνια που ακολούθησαν τον Εμφύλιο Πόλεμο , εκτιμάται ότι περίπου τριάντα χιλιάδες άστεγα παιδιά περιπλανιόντουσαν στους δρόμους της Νέας Υόρκης. Μερικά ήταν ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες, τα περισσότερα παιδιά γονέων που δεν μπορούσαν να τα φροντίσουν. Ιστορίες βρεφοκτονιών ήταν συχνές στις εφημερίδες.

Η Αδελφή Ειρήνη, σημειώνοντας μια συνεχή αύξηση στον αριθμό των άστεγων και εγκαταλελειμμένων παιδιών και βρεφών, υποστήριξε την ίδρυση ενός ασύλου για βρέφη . Εκείνη την εποχή δεν υπήρχε καμία δημόσια πρόβλεψη για τη φροντίδα των εγκαταλελειμμένων βρεφών. Όταν τα μάζευαν στους δρόμους, τα έστελναν στα δημοτικά φιλανθρωπικά ιδρύματα για να τα φροντίσουν οι κάτοικοι εκεί. Τα πτωχοκομεία δεν παρείχαν εκπαίδευση και γενικά αποτελούσαν ένα δυσμενές περιβάλλον για ένα παιδί που μεγάλωνε. Συχνά, οι συνθήκες ήταν βρώμικες και τα ορφανά ενώθηκαν στο καταφύγιο με εκείνα που θεωρούνταν εγκληματίες, άρρωστα ή τρελοί . Στα πτωχοκομεία στο νησί Blackwell στον ποταμό East, τα παιδιά συχνά πέθαιναν από έλλειψη φροντίδας. Πολλά αφήνονταν στις πόρτες των σχολείων και των σπιτιών των αδελφών, με την ελπίδα ότι θα μπορούσαν να λάβουν κάποια ιδιαίτερη προσοχή από αυτά. Ο Αρχιεπίσκοπος John McCloskey ενέκρινε το έργο και το 1869 η Αδελφή Ειρήνη ανέλαβε να το θέσει σε εφαρμογή. Αφού επισκέφθηκε τα δημόσια σπίτια για βρέφη σε διάφορες πόλεις, οργάνωσε μια γυναικεία ένωση για να συγκεντρώσει τα απαραίτητα κεφάλαια για το προτεινόμενο άσυλο. Με αυτά τα κεφάλαια νοικιάστηκε ένα κτίριο από καφέ πέτρα (17 East Twelfth Street στη Νέα Υόρκη) και στις 11 Οκτωβρίου 1869, η αδελφή Ειρήνη και η αδελφή Τερέζα Βίνσεντ ΜακΚρίσταλ άνοιξαν το άσυλο για βρέφη με μια κούνια τοποθετημένη στην πόρτα.

Το Νοσοκομείο Βρεφών της Νέας Υόρκης - Κούνια Υποδοχής - περίπου το 1899

Οι Αδελφές περίμεναν να διαδοθεί η είδηση, και το βράδυ της ίδιας ημέρας υποδέχτηκαν το πρώτο τους βρέφος, και ακολούθησαν σαράντα τέσσερα άλλα πριν από το τέλος του μήνα. Μέσα σε ένα χρόνο έπρεπε να αγοραστεί ένα μεγαλύτερο σπίτι (3 Washington Square North).  Η εφημερίδα New York World έγραψε: «Τα βρέφη δεν ήταν απλώς ένας άθλιος αριθμός για εκείνη, αλλά πολύτιμα άτομα που άξιζαν απόλυτη αξιοπρέπεια και στοργική φροντίδα». 

Αδελφή Ειρήνη στο Νοσοκομείο Foundling της Νέας Υόρκης

Το 1870, η πόλη εξουσιοδοτήθηκε από τη Νομοθετική Συνέλευση να παραχωρήσει στο άσυλο το οικοδομικό τετράγωνο που οριοθετείται από τις Τρίτες Λεωφόρους και Λέξινγκτον, την Εξηκοστή Όγδοη και την Εξηκοστή Ένατη Οδό  για την κατασκευή ενός νέου κτιρίου και 100.000 δολάρια για χρηματοδότηση, υπό την προϋπόθεση ότι ένα παρόμοιο ποσό θα συγκεντρωνόταν από ιδιωτικές δωρεές. Από το απαιτούμενο ποσό, 71.500 δολάρια προήλθαν από μια έκθεση που πραγματοποιήθηκε το 1871 και 27.500 δολάρια προήλθαν από τρεις ιδιωτικές δωρεές. Το νέο κτίριο εγκαινιάστηκε τον Οκτώβριο του 1873. Το όνομα «Άσυλο Βρεφονηπίων», με το οποίο ιδρύθηκε το 1869, άλλαξε με νομοθετική ρύθμιση το 1891 σε « Νοσοκομείο Βρεφονηπίων της Νέας Υόρκης » και αργότερα έγινε πανεπιστημιακό νοσοκομείο . Εδώ ο Δρ. Joseph O'Dwyer ανέπτυξε μια μέθοδο διασωλήνωσης που έσωζε ζωές για παιδιά που έπασχαν από διφθερίτιδα . 

Μέχρι το 1894, μια έκθεση που έδωσε ο κοινωνικός μεταρρυθμιστής Έλμπριτζ Τόμας Τζέρι ανέφερε ότι η δολοφονία παιδιών είχε «πρακτικά εξαλειφθεί» στη Νέα Υόρκη από την ίδρυση του νοσοκομείου. 

Αναγκασμένη να αναπτύξει τις δικές της μεθόδους αντιμετώπισης των νεογέννητων και των ανύπαντρων μητέρων, η Αδελφή Ειρήνη ξεκίνησε ένα πρόγραμμα τοποθέτησης παιδιών σε ανάδοχες οικογένειες όποτε ήταν δυνατόν, με πρόβλεψη για νόμιμη υιοθεσία όταν το επιθυμούσε. Στις ανύπαντρες μητέρες που είχαν ανάγκη δόθηκε στέγη και ενθαρρύνθηκαν να κρατούν και να φροντίζουν τα μωρά τους. Η πρακτική της φροντίδας των νεογέννητων μείωσε σημαντικά το ποσοστό θνησιμότητας των βρεφών που βρίσκονταν υπό φροντίδα.  Για να προωθήσει αυτά τα προγράμματα, η Αδελφή Ειρήνη ίδρυσε τρία συναφή ιδρύματα: το Μαιευτήριο Αγίας Άννας το 1880, το Νοσοκομείο Αγίου Ιωάννη για Παιδιά το 1881 και το Νοσοκομείο Ναζαρέτ για παιδιά που αναρρώνουν στο Σπούιτεν Ντάιβιλ το 1881.

Η αδελφή Ειρήνη ίδρυσε επίσης το Νοσοκομείο Σέτον για ασθενείς με φυματίωση το 1894, το κόστος του οποίου (350.000 δολάρια) συγκέντρωσε η ίδια.  Σε αυτήν αποδίδεται η ιδέα της χρήσης μιας ανοιχτής βεράντας και παραθύρων εκατέρωθεν για την υποστήριξη της κυκλοφορίας του αέρα στις νοσοκομειακές μονάδες. 

Μετά τον θάνατό της το 1896, το ιατρικό συμβούλιο του Νοσοκομείου Βρεφών απένειμε μια πλακέτα στη μνήμη της Αδελφής Ειρήνης, στην οποία αναγραφόταν: «Στην γλυκόψυχη γυναίκα, φίλη του βρέφους που βρέθηκε και πέθανε, στον καλύτερο φίλο που είχε ποτέ οποιοδήποτε ιατρικό συμβούλιο, απονέμεται αυτός ο φόρος τιμής». 

Κληροδότημα

Το New York Foundling είναι ένας από τους παλαιότερους και πιο επιτυχημένους οργανισμούς παιδικής μέριμνας της Νέας Υόρκης.

Στις 12 Φεβρουαρίου 1997, ο δήμαρχος της Νέας Υόρκης, Ρούντι Τζουλιάνι, υπέγραψε έναν τοπικό νόμο που όριζε τη νοτιοανατολική γωνία της διασταύρωσης της Λεωφόρου της Αμερικής και της Δυτικής 17ης Οδού στο Μανχάταν ως «Γωνία Αδελφής Μαίρης Ειρήνης Φιτζγκίμπον».