Αδαμαντία Σιαφλά

Η Αδαμαντία Σιαφλά ήταν Αστυνόμος Β' της Ελληνικής Αστυνομίας, η οποία έχασε τη ζωή της εν ώρα καθήκοντος στις 23 Απριλίου 2013. Η Αδαμαντία Σιαφλά, η οποία υπηρετούσε στο Τμήμα Τροχαίας Κηφισιάς, παρασύρθηκε από διερχόμενο αυτοκίνητο ενώ ρύθμιζε την κυκλοφορία στη συμβολή της Λεωφόρου Κηφισίας και της οδού Αγίου Δημητρίου στην Κηφισιά.
 Γεννήθηκε το 1972 στο Αίγιο και είχε ξεκινήσει την καριέρα της στην αστυνομία το 1992. Ήταν ιδιαίτερα γνωστή και αγαπητή στην περιοχή της Κηφισιάς, καθώς επί σειρά ετών αποτελούσε τη χαρακτηριστική φιγούρα της τροχονόμου στο συγκεκριμένο σημείο της λεωφόρου.
Η Ελληνική Αστυνομία την τιμά κάθε χρόνο ως πεσούσα στο καθήκον, αναγνωρίζοντας την προσφορά της. Για την απώλειά της έχει αναρτηθεί σχετικό αφιέρωμα στην επίσημη σελίδα της Ελληνικής Αστυνομίας.

Henriette Bloemist

 

Η Henriette ήταν ένα Εβραϊκό κορίτσι που γεννήθηκε στο Άμστερνταμ στις 4 Νοεμβρίου 1936. Η ιστορία της αποτελεί μέρος της μνήμης του Ολοκαυτώματος. Ήταν κόρη του Isaac Bloemist και της Roza Bloemist-Frank. Η ευρύτερη οικογένεια Bloemist στο Άμστερνταμ αριθμούσε 82 μέλη. Κατά τη διάρκεια της Ναζιστικής κατοχής, η Henriette και η μητέρα της εκτοπίστηκαν στο στρατόπεδο εξόντωσης Sobibór στην Πολωνία. Δολοφονήθηκαν κατά την άφιξή τους στις 2 Ιουλίου 1943. Η Henriette ήταν μόλις 6 ετών. Από τα 82 μέλη της οικογένειας, επέζησαν μόνο δύο.

Sister Margit Slachta

Η Μάργκιτ Σλάχτα , SSS (ή Σλάχτα , 18 Σεπτεμβρίου 1884 – 6 Ιανουαρίου 1974) ήταν Ουγγαρέζα Καθολική αδελφή, κοινωνική ακτιβίστρια, πολιτικός και μέλος του κοινοβουλίου του Βασιλείου της Ουγγαρίας . Το 1920 ήταν η πρώτη γυναίκα που εξελέγη στη Βουλή της Ουγγαρίας και το 1923 ίδρυσε τις Αδελφές Κοινωνικής Υπηρεσίας , ένα καθολικό θρησκευτικό ίδρυμα για γυναίκες.

Γεννημένη στην Κάσα , στην κομητεία Αμπαούι-Τόρνα της Ουγγαρίας, το 1884, σε νεαρή ηλικία η Μάργκιτ και οι γονείς της έφυγαν για να ζήσουν στις Ηνωμένες Πολιτείες για ένα σύντομο χρονικό διάστημα. Μετά την επιστροφή τους στην Ουγγαρία, η Μάργκιτ εκπαιδεύτηκε σε καθολικό σχολείο στη Βουδαπέστη ως καθηγήτρια γαλλικών και γερμανικών.

Υπέρμαχος των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ίδρυσε την Ένωση Καθολικών Γυναικών, μια οργάνωση για την προώθηση του δικαιώματος ψήφου των γυναικών στην Ουγγαρία,  και το 1920 έγινε η πρώτη γυναίκα που εκλέχθηκε στην ουγγρική βουλή .  Το 1908 η Σλάχτα εντάχθηκε σε μια θρησκευτική κοινότητα, την Εταιρεία Κοινωνικής Αποστολής. Το 1923 ίδρυσε τις Αδελφές Κοινωνικής Υπηρεσίας. Οι Κοινωνικές Αδελφές ήταν γνωστές σε όλη την Ουγγαρία για τις υπηρεσίες νοσηλευτικής, μαιευτικής και ορφανοτροφείου. Η κοινότητα άνοιξε επαγγελματικές σχολές κοινωνικής εργασίας στη Βουδαπέστη και το Κλουζ. Μερικοί μαθητές εντάχθηκαν στη θρησκευτική κοινότητα, άλλοι σε μια συνδεδεμένη λαϊκή ένωση.

Οι πρώτοι αντιεβραϊκοί νόμοι ψηφίστηκαν στην Ουγγαρία το 1938 και από τότε και μετά, η Σλάχτα δημοσίευε άρθρα που αντιτίθεντο στα αντιεβραϊκά μέτρα στην εφημερίδα της, Φωνή του Πνεύματος . Το 1943 η κυβέρνηση κατέστειλε την εφημερίδα της, αλλά η Σλάχτα συνέχισε να την εκδίδει «υπόγεια». 

Η Ουγγαρία εντάχθηκε στις Δυνάμεις του Άξονα το 1940. Το φθινόπωρο του 1940, εβραϊκές οικογένειες της Τσικσζερέντα απελάθηκαν, φτάνοντας τελικά στο Κερεσμεζό στην Καρπαθία-Ρουθηνία. Η Σλάχτα ανταποκρίθηκε αμέσως σε αναφορές του 1940 για πρώιμο εκτοπισμό Εβραίων. Έγραψε στον ιερέα της ενορίας στο Κερεσμεζό ζητώντας του να ρωτήσει για την ευημερία τους. Η διαδικασία απομάκρυνσης σταμάτησε το βράδυ της 9ης Δεκεμβρίου, όταν ένα τηλεγράφημα από το Υπουργείο Άμυνας διέταξε την απελευθέρωση των κρατουμένων. Ήταν η ίδια ημέρα με την ημερομηνία στην επιστολή της προς τον ιερέα. Η αναφορά αποκαλύπτει ότι ο υπεύθυνος λοχαγός είχε λάβει ένα τηλεγράφημα στις 7:00 μ.μ. που τον διέταζε να απελευθερώσει αμέσως τους Εβραίους που βρίσκονταν υπό την κράτησή του και να τους στείλει πίσω στην Τσικσζερέντα. 

Συνδύασε τον ζήλο για κοινωνική δικαιοσύνη με τις θρησκευτικές πεποιθήσεις στις προσπάθειες διάσωσης και ανακούφισης. Στα χρόνια αμέσως μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο , ευαισθητοποίησε το κοινό σχετικά με τη σημαντική συμβολή των Προτεσταντικών εκκλησιών στις προσπάθειες διάσωσης.

Στέκομαι ασυμβίβαστh, βασιζόμενh στις χριστιανικές αξίες· δηλαδή, ομολογώ ότι η αγάπη μας υποχρεώνει να αποδεχόμαστε τους φυσικούς νόμους για τους συνανθρώπους μας χωρίς εξαίρεση, τους οποίους έδωσε ο Θεός και οι οποίοι δεν μπορούν να αφαιρεθούν. 

Η Σλάχτα προσέφερε καταφύγιο στους διωκόμενους, διαμαρτυρήθηκε για την καταναγκαστική εργασία και τους αντισημιτικούς νόμους και πήγε στη Ρώμη το 1943 για να ενθαρρύνει την παπική δράση κατά των διωγμών των Εβραίων. 

Η Σλάχτα είπε στις αδερφές της ότι οι αρχές της πίστης τους απαιτούσαν να προστατεύουν τους Εβραίους, ακόμα κι αν αυτό οδηγούσε στον θάνατό τους. Όταν το 1941, 20.000 απελάθηκαν, η Σλάχτα διαμαρτυρήθηκε στη σύζυγο του Ναυάρχου Χόρθι. Οι Ναζί κατέλαβαν την Ουγγαρία το 1944 και ξεκίνησαν εκτεταμένες απελάσεις Εβραίων. Οι αδερφές της Σλάχτα κανόνισαν βαπτίσεις με την ελπίδα ότι αυτό θα γλίτωνε τους ανθρώπους από την απέλαση, έστειλαν τρόφιμα και προμήθειες στα εβραϊκά γκέτο και παρείχαν καταφύγιο σε ανθρώπους στα μοναστήρια τους. Μία από τις αδερφές της Σλάχτα, η Σάρα Σαλκαχάζι, εκτελέστηκε με το Σταυρό του Βέλους , και η ίδια η Σλάχτα ξυλοκοπήθηκε και γλίτωσε την εκτέλεση μόνο οριακά. Οι αδερφές πιθανότατα έσωσαν περισσότερους από 2000 Ούγγρους Εβραίους. Το 1985,  το Γιαντ Βασέμ αναγνώρισε τη Μάργκιτ Σλάχτα ως Δίκαιη Μεταξύ των Εθνών . 

Επέστρεψε στο Κοινοβούλιο μετά τις εκλογές του 1945 , στις οποίες εξελέγη με τον κατάλογο του Πολιτικού Δημοκρατικού Κόμματος . Ωστόσο, παραιτήθηκε από το κόμμα τον Ιανουάριο του 1946 για να συμμετάσχει ως ανεξάρτητη.  Στις 31 Ιανουαρίου 1946, ήταν το μόνο μέλος του Κοινοβουλίου που ψήφισε κατά της ανακήρυξης της δημοκρατίας και στην ομιλία της υπερασπίστηκε όχι μόνο την ιδέα της μοναρχίας, αλλά και τους Αψβούργους . Στη συνέχεια, η Χριστιανική Ένωση Γυναικών συμμετείχε ως ανεξάρτητο κόμμα στις εκλογές του 1947 , κερδίζοντας τέσσερις έδρες.  Πριν από τις εκλογές του 1949 , πολλά κόμματα αναγκάστηκαν να ενταχθούν στο Κομμουνιστικό Ανεξάρτητο Λαϊκό Μέτωπο της Ουγγαρίας, με το Μέτωπο να καταρτίζει έναν ενιαίο κατάλογο που επιλέχθηκε από το Ουγγρικό Εργατικό Λαϊκό Κόμμα . Η Σλάχτα υπέβαλε αίτηση για να συμμετάσχει στις εκλογές, αλλά απορρίφθηκε.

Весна Вуловић

 Η Βέσνα Βούλοβιτς (σερβικά κυριλλικά: Весна Вуловић, 3 Ιανουαρίου 1950 - 23 Δεκεμβρίου 2016) ήταν Σέρβα αεροσυνοδός, η οποία επέζησε από την υψηλότερη πτώση χωρίς αλεξίπτωτο: 10,16 χιλιόμετρα ή 33.338 πόδια. Ήταν η μοναδική επιζώσα μετά από μια έκρηξη που συνέβη στο τμήμα αποσκευών της Πτήσης 367 της JAT στις 26 Ιανουαρίου 1972, με αποτέλεσμα να συντριβεί κοντά στο Σρμπσκα Καμενίτσε της Τσεχοσλοβακίας (τώρα μέρος της Τσεχίας). Οι ερευνητές αεροπορικής ασφάλειας αποδίδουν την έκρηξη σε μια βαλίτσα βόμβα. Οι γιουγκοσλαβικές αρχές υποψιάστηκαν μετανάστες Κροάτες εθνικιστές για την ενέργεια, αλλά κανείς δεν συνελήφθη ποτέ.

Μετά το περιστατικό, η Βούλοβιτς πέρασε μέρες σε κώμα και νοσηλεύθηκε για αρκετούς μήνες. Υπέστη κάταγμα στο κρανίο, σε τρεις σπονδύλους, στα πόδια, στα πλευρά και στην πύελο. Αυτά τα τραύματα οδήγησαν σε προσωρινή παράλυση από την μέση προς τα κάτω. Η Βούλοβιτς ανέκάμψε σχεδόν πλήρως αλλά συνέχισε να περπατάει με χωλότητα. Είχε ελάχιστη ή καθόλου μνήμη του περιστατικού και δεν είχε κανένα φόβο για να ξαναπετάξει μετά το ατύχημα. Παρά την προθυμία της να ξαναδουλέψει ως αεροσυνοδός, η Jat Airways (JAT) της έδωσε δουλειά σε γραφείο, καθώς θεωρούσε ότι η παρουσία της στις πτήσεις θα προσέλκυε πολύ δημοσιότητα. Η Βούλοβιτς έγινε διάσημη στην Γιουγκοσλαβία και θεωρήθηκε εθνικός ήρωας.

Η Βούλοβιτς απολύθηκε από την JAT στις αρχές της δεκαετίας του 1990, μετά από τη συμμετοχή της σε αντικυβερνητικές διαδηλώσεις κατά τη διάρκεια της διάλυσης της Γιουγκοσλαβίας, αλλά απέφυγε την σύλληψη, καθώς η κυβέρνηση ανησυχούσε για την αρνητική δημοσιότητα που θα έφερνε η φυλάκισή της. Συνέχισε το έργο της ως ακτιβίστρια υπέρ της δημοκρατίας μέχρι ώσπου το Σοσιαλιστικό Κόμμα Σερβίας απομακρύνθηκε από την εξουσία κατά τη διάρκεια της Επανάστασης Μπούλντοζερ τον Οκτώβριο του 2000. Η Βούλοβιτς αργότερα έκανε εκστρατεία εξ ονόματος του Δημοκρατικού Κόμματος, υποστηρίζοντας την είσοδο της Σερβίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Πέρασε τα τελευταία της χρόνια σε απομόνωση και μαχόταν με το σύνδρομο του επιζήσαντα. Αφού χώρισε, η Βούλοβιτς έζησε μόνη στο διαμέρισμά της στο Βελιγράδι με μικρή σύνταξη μέχρι το θάνατό της το 2016.

Η Βέσνα Βούλοβιτς γεννήθηκε στο Βελιγράδι στις 3 Ιανουαρίου 1950. Ο πατέρας της ήταν επιχειρηματίας και η μητέρα της ήταν γυμνάστρια. Με την αγάπη της για τους The Beatles, η Βούλοβιτς ταξίδεψε στο Ηνωμένο Βασίλειο μετά την ολοκλήρωση του πρώτου έτους του πανεπιστημίου της, ελπίζοντας να βελτιώσει την ικανότητα της στην αγγλική γλώσσα. «Αρχικά έμεινα με τους φίλους των γονιών μου στο Νιούμπερι», θυμάται, «αλλά ήθελα να μετακομίσω στο Λονδίνο. Εκεί συνάντησα έναν φίλο που πρότεινε να πάμε στη Στοκχόλμη. Όταν είπα στους γονείς μου ότι ζούσα στην σουηδική πρωτεύουσα, σκέφτηκαν τα ναρκωτικά και το σεξ και μου είπαν να γυρίσω αμέσως σπίτι». Επιστρέφοντας στο Βελιγράδι, η Βούλοβιτς αποφάσισε να γίνει αεροσυνοδός αφού είδε μια από τις φίλες της με στολή αεροσυνοδού. «Είχε τόσο ωραία εμφάνιση και είχε μόλις πάει στο Λονδίνο για μια μέρα», θυμάται η Βούλοβιτς. «Σκέφτηκα, ''Γιατί δεν θα έπρεπε να είμαι εγώ αεροσυνοδός; Θα μπορούσα να πηγαίνω στο Λονδίνο μια φορά το μήνα''». Εντάχθηκε στην JAT, τον εθνικό αερομεταφορέα και κυρίαρχη αεροπορική εταιρεία της Γιουγκοσλαβίας, το 1971