Η Shankari Mataji υπήρξε μια σημαντική μορφή της ινδικής πνευματικής παράδοσης, γνωστή κυρίως ως μαθήτρια του μεγάλου γιόγκι Trailanga Swami. Αν και οι ιστορικές πληροφορίες για τη ζωή της είναι περιορισμένες και βασίζονται κυρίως σε προφορικές παραδόσεις, η μορφή της έχει εμπνεύσει πολλούς πνευματικούς αναζητητές.

Η Shankari Mataji γεννήθηκε στην Ινδία, πιθανότατα τον 19ο αιώνα. Από νεαρή ηλικία έδειξε έντονη κλίση προς την πνευματική ζωή και την αναζήτηση της αλήθειας. Σε μικρή ηλικία συνάντησε τον Trailanga Swami στην ιερή πόλη Βαρανάσι, όπου και έγινε μαθήτριά του. Υπό την καθοδήγησή του αφοσιώθηκε πλήρως στη γιόγκα, τον διαλογισμό και την ασκητική ζωή.

Σύμφωνα με την παράδοση, η Shankari Mataji πέρασε πολλά χρόνια σε βαθιά απομόνωση και διαλογισμό, ακόμη και σε υπόγειους χώρους, ακολουθώντας αυστηρές πνευματικές πρακτικές. Αυτή η περίοδος θεωρείται καθοριστική για την πνευματική της εξέλιξη, καθώς λέγεται ότι έφτασε σε υψηλά επίπεδα αυτογνωσίας και φώτισης.

Η ζωή της χαρακτηριζόταν από απλότητα, πειθαρχία και απόλυτη αφοσίωση στον δάσκαλό της και στη θεία αναζήτηση. Θεωρείται παράδειγμα γυναικείας πνευματικής δύναμης και αφοσίωσης στην ινδική παράδοση του σannyasa (αποταγής από τον κόσμο).

Παρόλο που δεν υπάρχουν εκτενή γραπτά έργα ή ιστορικά αρχεία για τη ζωή της, η φήμη της διατηρείται μέσα από τις διηγήσεις μαθητών και πνευματικών κύκλων που σχετίζονται με την παράδοση του Trailanga Swami. Η Shankari Mataji τιμάται ως μια φωτισμένη ασκήτρια και σύμβολο πνευματικής καθαρότητας.

Janet Fish

 Η Janet Isobel Fish (18 Μαΐου 1938 – 11 Δεκεμβρίου 2025) ήταν Αμερικανίδα σύγχρονη ρεαλίστρια καλλιτέχνιδα. Μέσω της ελαιογραφίας, της λιθογραφίας και της μεταξοτυπίας, εξερεύνησε την αλληλεπίδραση του φωτός με καθημερινά αντικείμενα στο είδος της νεκρής φύσης . Πολλοί από τους πίνακές της περιλαμβάνουν στοιχεία διαφάνειας (πλαστικό περιτύλιγμα, νερό), ανακλώμενο φως  και πολλαπλά επικαλυπτόμενα μοτίβα που απεικονίζονται με έντονη γραφή, υψηλές χρωματικές τιμές. 

 Γεννήθηκε στις 18 Μαΐου 1938 στη Βοστώνη της Μασαχουσέτης ,  μεγάλωσε στις Βερμούδες , όπου μετακόμισε η οικογένειά της όταν ήταν δέκα ετών. 

 Από νεαρή ηλικία, περιβαλλόταν από πολλές καλλιτεχνικές επιρροές. Ο πατέρας της ήταν καθηγητής ιστορίας της τέχνης Peter Stuyvesant Fish και η μητέρα της ήταν η γλύπτρια και αγγειοπλάστης Florence Whistler Voorhees.  Η αδερφή της, Alida, είναι φωτογράφος.  Ο παππούς της, του οποίου το στούντιο βρισκόταν στις Βερμούδες, ήταν ο Αμερικανός ιμπρεσιονιστής ζωγράφος Clark Voorhees .  Ο θείος της, επίσης ονομαζόμενος Clark Voorhees ,  ήταν ξυλογλύπτης  και η σύζυγός του, ζωγράφος.

Ήξερε από μικρή ηλικία ότι ήθελε να ασχοληθεί με τις εικαστικές τέχνες. Είπε: «Προέρχομαι από οικογένεια καλλιτεχνών, πάντα έκανα τέχνη και ήξερα ότι ήθελα να γίνω καλλιτέχνης». Είχε ταλέντο στην κεραμική και αρχικά σκόπευε να γίνει γλύπτρια. Ως έφηβη ήταν βοηθός στο στούντιο της γλύπτριας Μπάιλι Λανγκ . 

Φοίτησε στο Smith College , στο Νορθάμπτον της Μασαχουσέτης , με επίκεντρο τη γλυπτική και τη χαρακτική. Σπούδασε κοντά στους Τζορτζ Κον, Λέοναρντ Μπάσκιν και Μέρβιν Τζουλς . Πέρασε ένα από τα καλοκαίρια της σπουδάζοντας στο Art Students League της Νέας Υόρκης και παρακολούθησε ένα μάθημα ζωγραφικής με επικεφαλής τον Στίβεν Γκριν .  Η Φις έλαβε πτυχίο Bachelor of Arts από το Smith το 1960.  Ακολούθησε μια θερινή παραμονή στη Σχολή Τέχνης Skowhegan στο Skowhegan του Μέιν το 1961. 

Η Φις εγγράφηκε στη Σχολή Τέχνης και Αρχιτεκτονικής του Πανεπιστημίου Γέιλ στο Νιου Χέιβεν του Κονέκτικατ , όπου φοιτούσε από το 1960 έως το 1963. Εκεί άλλαξε το ενδιαφέρον της από τη γλυπτική στη ζωγραφική.  Ο καθηγητής της σε ένα εισαγωγικό μάθημα ζωγραφικής ήταν ο Άλεξ Κατζ , ο οποίος ενθάρρυνε τους φοιτητές να εξερευνήσουν τις εκθέσεις στις γκαλερί της Νέας Υόρκης, κάτι που διεύρυνε τις γνώσεις της Φις για τον κόσμο της τέχνης. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, οι σχολές τέχνης έτειναν να ευνοούν τη διδασκαλία του Αφηρημένου Εξπρεσιονισμού ,  επηρεάζοντας το ακμάζον καλλιτεχνικό στυλ της Φις. Σύντομα ανέπτυξε τη δική της κατεύθυνση, σημειώνοντας ότι «Ο Αφηρημένος Εξπρεσιονισμός δεν σήμαινε τίποτα για μένα. Ήταν ένα σύνολο κανόνων». 

Στους συμφοιτητές της στο Γέιλ συγκαταλέγονταν οι Τσακ Κλόουζ , Ρίτσαρντ Σέρα , Μπράις Μάρντεν , Νάνσι Γκρέιβς , Σίλβια  και Ρόμπερτ Μάνγκολντ , καθώς και ο Ράκστρο Ντάουνς . Το 1963, η Φις έγινε μια από τις πρώτες γυναίκες που απέκτησε μεταπτυχιακό δίπλωμα Καλών Τεχνών από τη Σχολή Καλών Τεχνών και Αρχιτεκτονικής του Γέιλ. 

Απέρριψε σε μεγάλο βαθμό τον Αφηρημένο Εξπρεσιονισμό που υποστήριζαν οι καθηγητές της στο Γέιλ, νιώθοντας «εντελώς αποκομμένη» από αυτόν και επιθυμώντας αντ' αυτού τη «φυσική παρουσία των αντικειμένων». Απτόητη από το δόγμα της καθαρής αφαίρεσης που βασίλευε στα χρόνια της διαμόρφωσής της, η Τζάνετ Φις συνδέθηκε με εικόνες στον πραγματικό κόσμο. Ριζωμένη στην μοντερνιστική τυπική παράδοση και την ολλανδική παράδοση της νεκρής φύσης, το έργο της προσκολλάται στον κόσμο της συγκεκριμένης σύγχρονης εμπειρίας. Τα απλά, οικεία θέματα της Φις αποδίδονται με τυπική πολυπλοκότητα, πλούτο λεπτομέρειας και τη ζωντανή, τροπική παλέτα της παιδικής της ηλικίας.

Ενδιαφερόταν για τη ζωγραφική του φωτός και για μια έννοια που κατά καιρούς ονόμαζε «συσκευασία», όπως βάζα, σελοφάν και περιτυλίγματα.

Μεταξύ των άλλων αγαπημένων της θεμάτων ήταν καθημερινά αντικείμενα, ειδικά διάφορα είδη διαφανών γυάλινων σκευών, είτε άδεια είτε μερικώς γεμάτα με υγρά όπως νερό, οινοπνευματώδες ποτό ή ξύδι. Παραδείγματα κυμαίνονται από ποτήρια, μπουκάλια, κύπελλα και βάζα μέχρι μια γυάλα γεμάτη με νερό και ένα χρυσόψαρο.  Άλλα θέματα περιλάμβαναν φλιτζάνια τσαγιού,  μπουκέτα λουλουδιών, υφάσματα με ενδιαφέροντα σχέδια,  χρυσόψαρα, λαχανικά,  και επιφάνειες με καθρέφτες. 

Αν και το έργο της Fish έχει χαρακτηριστεί ως Φωτορεαλιστικό ή Νέο Ρεαλισμό , η ίδια δεν θεωρούσε τον εαυτό της φωτορεαλίστρια. Στοιχεία, όπως η σύνθεσή της και η χρήση του χρώματος, καταδεικνύουν την άποψη ενός ζωγράφου και όχι ενός φωτογράφου. 

Καριέρα

Αφού αποφοίτησε από το Γέιλ, πέρασε ένα χρόνο στη Φιλαδέλφεια  και στη συνέχεια μετακόμισε στο Σόχο όπου έγινε φίλη με τη Λουίζ Νέβελσον . 

Ήταν καθηγήτρια τέχνης στη Σχολή Εικαστικών Τεχνών και στο Parsons The New School for Design (και τα δύο στη Νέα Υόρκη), στο Πανεπιστήμιο Syracuse ( Συρακούσες, Νέα Υόρκη ) και στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο . 

Είχε δύο βραχύβιους γάμους, οι οποίοι, όπως ισχυριζόταν, ήταν ανεπιτυχείς, τουλάχιστον εν μέρει λόγω των υψηλών φιλοδοξιών της και της απροθυμίας της να είναι μια «καλή συμβατική νοικοκυρά».  Στα τελευταία της χρόνια, διέμενε και ζωγράφιζε στο λοφτ της στο Σόχο της Νέας Υόρκης και στο αγρόκτημά της στο Βερμόντ  στο Μίντλταουν Σπρινγκς . 

Πέθανε στο Γουέλς του Βερμόντ στις 11 Δεκεμβρίου 2025, σε ηλικία 87 ετών. 

Εκθέσεις

Η πρώτη ατομική έκθεση της Fish πραγματοποιήθηκε στο Πανεπιστήμιο Fairleigh Dickinson του Rutherford του Νιου Τζέρσεϊ το 1967 και η πρώτη της έκθεση στη Νέα Υόρκη ακολούθησε δύο χρόνια αργότερα. Η Fish πραγματοποίησε πάνω από 75 εκθέσεις σε εθνικό και διεθνές επίπεδο. Παρακάτω παρουσιάζεται μια επιλογή από τις εκθέσεις του έργου της.

• Janet Fish, Ανεμόμυλοι και Παπαρούνες, Πίνακες ζωγραφικής 1980–2008, DC Moore Gallery, Νέα Υόρκη, 2017, ατομική έκθεση 
• Janet Fish, Γυαλί & Πλαστικό, Τα Πρώτα Χρόνια, 1968-1978, DC Moore Gallery, Νέα Υόρκη, 2016, ατομική έκθεση 
• Η Ετήσια Έκθεση 2015: Το Βάθος της Επιφάνειας, Εθνική Ακαδημία Σχεδιασμού , Νέα Υόρκη, 2015, ομαδική έκθεση
• This American Life, Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Kemper , Κάνσας Σίτι, Μιζούρι, 2014, ομαδική έκθεση ^[ 24 ]
• Φθινοπωρινή Φαντασία - Έργα Μικρής Κλίμακας, Marianne Friedland Gallery, Νάπολη, Φλόριντα, 2014, ομαδική έκθεση
• Janet Fish, Panoply, DC Moore Gallery, Νέα Υόρκη, 2014, ατομική έκθεση
• Compelling Images, Makeready Press Gallery, Montclair, Νιου Τζέρσεϊ, 2013, ομαδική έκθεση
• Janet Fish, Πρόσφατοι Πίνακες, DC Moore Gallery, Νέα Υόρκη, 2012, ατομική έκθεση 
• Janet Fish, Ινστιτούτο Αμερικανικής Τέχνης Butler , Γιάνγκσταουν, Οχάιο, 2006, ατομική έκθεση
• Η Τέχνη της Τζάνετ Φις, Μουσείο Αμερικανικής Τέχνης Ογκανκίτ, Ογκανκίτ, Μέιν, 2004, ατομική έκθεση
• Janet Fish, LewAllen Contemporary, Σάντα Φε, Νέο Μεξικό, 2004, ατομική έκθεση
• Τζάνετ Φις, Μουσείο Τέχνης Samuel P. Harn , Γκέινσβιλ, Φλόριντα, 2003, ατομική έκθεση 
• Τζάνετ Φις, Μουσείο Κολόμπους , Κολόμπους, Τζόρτζια, 2000, ατομική έκθεση
• Janet Fish, Ζωγραφική και Σχέδια από το 1975, Marsh Gallery, Πανεπιστήμιο του Ρίτσμοντ , 1987, ατομική έκθεση 
• 76 Τζέφερσον, Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης , 1975, ομαδική έκθεση 
• Έκθεση Νέας Υόρκης, 1969, ατομική έκθεση
• Πανεπιστήμιο Fairleigh Dickinson , 1967, ατομική έκθεση
  
  
  

Αναγνώριση

Ο κατάλογος της έκθεσης της Fish στο Πανεπιστήμιο του Ρίτσμοντ ανέφερε ότι ο κριτικός Gerrit Henry είχε περιγράψει τον Fish ως αναγνωρισμένο δεξιοτέχνη της σύγχρονης νεκρής φύσης.

Ένας αρθρογράφος των New York Times ανέφερε ότι η «φιλόδοξη ζωγραφική νεκρής φύσης της Fish βοήθησε στην αναβίωση του ρεαλισμού τη δεκαετία του 1970» και ότι εμπότισε καθημερινά αντικείμενα με μια «έντονη οπτική και ζωγραφική ενέργεια».  Ο κριτικός Vincent Katz συμφωνεί, δηλώνοντας ότι η καριέρα της Fish «μπορεί να συνοψιστεί ως η αναζωογόνηση του είδους της νεκρής φύσης, κάτι καθόλου μικρό αν σκεφτεί κανείς ότι η νεκρή φύση συχνά θεωρείται ο κατώτερος τύπος αντικειμενικής ζωγραφικής». 

Σε μια συνέντευξη, ο Αμερικανός ζωγράφος Έρικ Φισλ μίλησε για τον θαυμασμό του για την Τζάνετ Φις: «Είναι μια από τις πιο ενδιαφέρουσες ρεαλίστριες της γενιάς της. Το έργο της είναι σημείο αναφοράς και έχει τεράστια επιρροή. Όποιος ασχολείται με την οικιακή νεκρή φύση πρέπει να τη γνωρίσει, είναι πολύ σημαντική». 

Η Fish τιμήθηκε με διάφορα βραβεία και υποτροφίες, όπως:

• Υποτροφία MacDowell , 1968, 1969 και 1972 
• Βραβείο Χάρις, Μπιενάλε του Σικάγο, 1974
• Επιχορήγηση του Συμβουλίου Τεχνών της Αυστραλίας, 1975
• Εξελέγη στην Εθνική Ακαδημία Σχεδιασμού ως Αναπληρωτής Εθνικός Ακαδημαϊκός το 1990 και Εθνικός Ακαδημαϊκός το 1994 
• Βραβείο Μουσείου Χάμπαρντ, 1991
• Βραβείο Γυναίκας στις Τέχνες του Μουσείου Τέχνης Άσπεν , 1993
• Βραβείο Αμερικανικής Ακαδημίας Τεχνών και Γραμμάτων , 1994 
• Μετάλλιο Κολλεγίου Smith , 2012 

Το έργο της Fish περιλαμβάνεται στη μόνιμη συλλογή πολλών ιδρυμάτων και μουσείων.

Συλλογές μουσείων

• Μουσείο Τέχνης Άλμπρεχτ-Κέμπερ , Σεντ Τζόζεφ, Μιζούρι
• Αμερικανική Ακαδημία και Ινστιτούτο Τεχνών και Γραμμάτων
• Ινστιτούτο Τέχνης του Σικάγο 
• Εθνική Πινακοθήκη Βερμούδων
• Μουσείο Τέχνης Κάντον
• Μουσείο Τέχνης του Κλίβελαντ
• Μουσείο Τέχνης Κολούμπια
• Μουσείο Τέχνης Ντάλας 
• Ινστιτούτο Τέχνης Ντέιτον
• Μουσείο Τέχνης Φάρνσγουορθ
• Μουσείο Τέχνης Χαρν
• Μουσείο Τέχνης Χάντσβιλ 
• Ινστιτούτο Τεχνών Καλαμαζού 
• Μουσείο Τέχνης Maier στο Κολλέγιο Randolph 
• Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης
• Μουσείο Τέχνης Κολλεγίου Μάουντ Χόλιοκ
• Μουσείο Καλών Τεχνών, Βοστώνη
• Μουσείο Καλών Τεχνών, Χιούστον
• Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης, Νέα Υόρκη
• Μουσείο της Βικτώριας
• Εθνική Πινακοθήκη Τέχνης, Ουάσινγκτον, DC
• Μουσείο Τέχνης Βόρειας Καρολίνας
• Μουσείο Τέχνης του Ορλάντο
• Ακαδημία Καλών Τεχνών της Πενσυλβάνια
• Μουσείο Τέχνης Κολλεγίου Σμιθ
• Αμερικανικό Μουσείο Τέχνης Σμιθσόνιαν
• Μουσείο Αμερικανικής Τέχνης Γουέστμορλαντ
• Μουσείο Αμερικανικής Τέχνης Γουίτνεϊ
• Μουσείο Τέχνης Γουιτσίτα
• Πινακοθήκη Πανεπιστημίου Γέιλ
  
  

Marianne Cope

 Η Marianne Cope , OSF , επίσης γνωστή ως Marianne of Molokaʻi (γεννημένη ως Barbara Koob , 23 Ιανουαρίου 1838 - 9 Αυγούστου 1918), ήταν γερμανικής καταγωγής Αμερικανίδα, μέλος των Αδελφών του Αγίου Φραγκίσκου των Συρακουσών . Ήταν η ιδρύτρια διευθύντρια του Νοσοκομείου Αγίου Ιωσήφ στην πόλη, ένα από τα πρώτα γενικά νοσοκομεία της χώρας. Το 1883, ηγήθηκε μιας ομάδας έξι άλλων αδελφών στο Βασίλειο της Χαβάης για να φροντίσουν τους λεπρούς στο Molokaʻi και να βοηθήσουν στην ανάπτυξη της ιατρικής υποδομής του βασιλείου. Παρά την άμεση επαφή με ασθενείς για πολλά χρόνια, η Cope δεν προσβλήθηκε από την ασθένεια. Το 2005, αγιοποιήθηκε από τον Πάπα Βενέδικτο ΙΣΤ΄ .  Αγιοποιήθηκε το 2012. 

Ζωή

Γέννηση και επάγγελμα

Γεννήθηκε ως Μπάρμπαρα Κουμπ (αργότερα αγγλοποιήθηκε σε «Κόουπ») στις 23 Ιανουαρίου 1838, στο Χέπενχαϊμ στο Μεγάλο Δουκάτο της Έσσης , από τον Πίτερ Κουμπ (1787–1862) και τη σύζυγό του Μπάρμπαρα Βίτσενμπαχερ (1803–1872). Την επόμενη χρονιά η οικογένειά της μετανάστευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες, εγκαταστάθηκε στη βιομηχανική πόλη Γιούτικα της Νέας Υόρκης . Έγιναν μέλη της Ενορίας του Αγίου Ιωσήφ , όπου η Μπάρμπαρα φοίτησε σε ενοριακό σχολείο . Μέχρι την όγδοη τάξη, ο πατέρας της είχε αναπτύξει μια αναπηρία. Ως το μεγαλύτερο παιδί, η Μπάρμπαρα άφησε το σχολείο για να εργαστεί σε ένα εργοστάσιο υφασμάτων για να στηρίξει την οικογένειά της. Η οικογένεια πολιτογραφήθηκε Αμερικανίδα υπήκοος τη δεκαετία του 1850. 

Ιστορική Παλιά Εκκλησία του Αγίου Ιωάννη, Γιούτικα, Νέα Υόρκη

Η Κόουπ έλαβε την Πρώτη Θεία Κοινωνία και το Χρίσμα στην ιστορική Παλιά Εκκλησία του Αγίου Ιωάννη στην Ούτικα της Νέας Υόρκης . 

Όταν πέθανε ο πατέρας τους το 1862, τα μικρότερα παιδιά της οικογένειας ήταν σε ηλικία να συντηρήσουν τον εαυτό τους, οπότε η Μπάρμπαρα ακολούθησε το θρησκευτικό της κάλεσμα, το οποίο είχε από καιρό νιώσει . Εισήχθη στη δόκιμη τάξη των Αδελφών της Τρίτης Τακτικής Τάξης του Αγίου Φραγκίσκου στις Συρακούσες της Νέας Υόρκης . Μετά από ένα χρόνο εκπαίδευσης, η Κόουπ έλαβε το θρησκευτικό χιτώνα των Φραγκισκανών Αδελφών και το νέο όνομα Μαριάννα . Έγινε πρώτα δασκάλα και στη συνέχεια διευθύντρια σε νεοσύστατα σχολεία για τους γερμανόφωνους μετανάστες της περιοχής. Μετά τις επαναστάσεις του 1848, περισσότεροι Γερμανοί Καθολικοί μετανάστες εισήλθαν στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Μέχρι το 1870, η Κόουπ είχε γίνει μέλος του διοικητικού συμβουλίου της θρησκευτικής της κοινότητας . Βοήθησε στην ίδρυση των δύο πρώτων καθολικών νοσοκομείων στην κεντρική Νέα Υόρκη , με καταστατικά που όριζαν ότι η ιατρική περίθαλψη έπρεπε να παρέχεται σε όλους, ανεξαρτήτως φυλής ή θρησκεύματος. Διορίστηκε από τον Γενικό Ηγούμενο για να διοικήσει το Νοσοκομείο Αγίου Ιωσήφ, το πρώτο δημόσιο νοσοκομείο στις Συρακούσες, από το 1870 έως το 1877. 

Ως διοικητής νοσοκομείου, η Cope συμμετείχε στη μεταφορά του Ιατρικού Κολλεγίου της Γενεύης του Κολλεγίου Χόμπαρτ από τη Γενεύη της Νέας Υόρκης στις Συρακούσες, όπου έγινε το Κολλέγιο Ιατρικής στο Πανεπιστήμιο των Συρακουσών . Σύμβαση με το κολλέγιο υπέγραψε με το κολλέγιο για να δέχεται φοιτητές του για τη θεραπεία ασθενών στο νοσοκομείο της, με σκοπό την περαιτέρω ιατρική τους εκπαίδευση. Ο όρος της στο συμβόλαιο -και πάλι μοναδικός για την εποχή- ήταν το δικαίωμα των ασθενών να αρνηθούν τη φροντίδα των φοιτητών. Αυτές οι εμπειρίες τη βοήθησαν να προετοιμαστεί για την ειδική διακονία που ακολούθησε στη συνέχεια. 

Κλήση στη Χαβάη

Το 1883, η Μητέρα Marianne Cope, η οποία ήταν τότε Γενική Ηγουμένη της εκκλησίας, έλαβε μια έκκληση για βοήθεια από τον Βασιλιά Kalākaua της Χαβάης για τη φροντίδα ατόμων με λέπρα . Περισσότερες από 50 θρησκευτικές κοινότητες είχαν ήδη απορρίψει το αίτημά του προς τις Αδελφές να το κάνουν αυτό, επειδή η λέπρα θεωρούνταν εξαιρετικά μεταδοτική. Εκείνη απάντησε με ενθουσιασμό στην επιστολή:

Πεινάω για το έργο και εύχομαι με όλη μου την καρδιά να είμαι ένας από τους Εκλεκτούς, των οποίων θα είναι προνόμιο να θυσιαστούν για τη σωτηρία των ψυχών των φτωχών Νησιωτών... Δεν φοβάμαι καμία ασθένεια, γι' αυτό θα ήταν η μεγαλύτερη μου χαρά ακόμη και να διακονήσω τους εγκαταλελειμμένους «λεπρούς». 

Οι Αδελφές του Αγίου Φραγκίσκου, στο Παράρτημα Νοσοκομείου Κακαάκο

Ο Walter Murray Gibson με τις Αδελφές του Αγίου Φραγκίσκου και τις κόρες των ασθενών με νόσο του Hansen, στο Παράρτημα Νοσοκομείου Kakaʻako

Η Κόουπ αναχώρησε από τις Συρακούσες με έξι άλλες Αδελφές για να ταξιδέψει στη Χονολουλού για να ανταποκριθεί σε αυτό το κάλεσμα, φτάνοντας στις 8 Νοεμβρίου 1883. Ταξίδεψαν με το πλοίο SS Mariposa . Με την Μητέρα Μαριάννα ως επόπτρια, το έργο των Αδελφών ήταν να διαχειρίζονται το Παράρτημα του Νοσοκομείου Kakaʻako στην Οάχου , το οποίο χρησίμευε ως σταθμός υποδοχής για τους ασθενείς με τη νόσο του Χάνσεν που συγκεντρώνονταν από όλα τα νησιά. Οι πιο σοβαρές περιπτώσεις διεκπεραιώνονταν και μεταφέρονταν στο νησί Μολοκάι για περιορισμό στον οικισμό στο Καλαβάο και αργότερα στο Καλαουπάπα .

Την επόμενη χρονιά, κατόπιν αιτήματος της κυβέρνησης, η Κόουπ ίδρυσε το Νοσοκομείο Μαλουλάνι, το πρώτο γενικό νοσοκομείο στο νησί Μάουι . Σύντομα, κλήθηκε πίσω στο νοσοκομείο στην Οάχου . Έπρεπε να αντιμετωπίσει την κακομεταχείριση των ασθενών με λέπρα από έναν διορισμένο από την κυβέρνηση διευθυντή στο Παράρτημα Νοσοκομείου στο Κακάκο, μια περιοχή που συνορεύει με τη Χονολουλού. Είπε στην κυβέρνηση ότι είτε ο διευθυντής έπρεπε να απολυθεί είτε οι Αδελφές θα επέστρεφαν στις Συρακούσες. Της ανατέθηκε η ευθύνη του υπερπλήρους νοσοκομείου. Η επιστροφή της στις Συρακούσες για να αναλάβει ξανά τη διακυβέρνηση της εκκλησίας καθυστέρησε, καθώς τόσο η κυβέρνηση όσο και οι εκκλησιαστικές αρχές θεώρησαν ότι ήταν απαραίτητη για την επιτυχία της ιεραποστολής.

Δύο χρόνια αργότερα, ο βασιλιάς απένειμε στη Μητέρα Μαριάννα τον Σταυρό του Συνοδού του Βασιλικού Τάγματος των Καπιολάνι για τη φροντίδα της προς τον λαό του.  Το έργο συνέχισε να αυξάνεται. Τον Νοέμβριο του 1885, άνοιξε το Σπίτι Καπιολάνι με την υποστήριξη της κυβέρνησης για να παρέχει στέγη σε άστεγα κορίτσια ασθενών με λέπρα. Το σπίτι βρισκόταν στο χώρο ενός νοσοκομείου λέπρας, επειδή μόνο οι Αδελφές ήταν πρόθυμες να φροντίσουν παιδιά που είχαν τόσο στενή σχέση με άτομα που έπασχαν από λέπρα.

Το 1887, ανέλαβε τα καθήκοντά της μια νέα κυβέρνηση. Έβαλε τέλος στην αναγκαστική εξορία ασθενών με λέπρα στο Μολοκάι και έκλεισε το εξειδικευμένο νοσοκομείο στην Οάχου. Ένα χρόνο αργότερα, οι αρχές παρακάλεσαν τις Αδελφές να δημιουργήσουν ένα νέο σπίτι για γυναίκες και κορίτσια στη χερσόνησο Καλαουπάπα του Μολοκάι. Η Μαριάν δέχτηκε την πρόσκληση, γνωρίζοντας ότι αυτό μπορεί να σήμαινε ότι δεν θα επέστρεφε ποτέ στη Νέα Υόρκη. «Θα δεχτούμε με χαρά την εργασία...» ήταν η απάντησή της. 

Η μητέρα Μαριάν Κόουπ και η αδελφή Λεοπολντίνα Μπερνς δίπλα στο νεκρικό φέρετρο του πατέρα Ντάμιεν

Η μητέρα Marianne Cope (στο αναπηρικό καροτσάκι) λίγες μέρες πριν πεθάνει

Ζυγαριές που χρησιμοποιούσε η Μητέρα Μαριάν Κόουπ και οι Αδελφές για τη μέτρηση της ιατρικής, Καλαουπάπα, Χαβάη, στα τέλη της δεκαετίας του 1880.

Τον Νοέμβριο του 1888, η Μαριάν μετακόμισε στο «Οίκο Φροντίδας για Απροστάτευτα Λεπρά Κορίτσια και Γυναικεία Charles R Bishop» στην Καλαουπάπα. Φρόντιζε τον ετοιμοθάνατο Πατέρα Ντάμιεν , SS.CC. , ο οποίος ήταν ήδη γνωστός διεθνώς για το έργο του στην αποικία λεπρών και άρχισε να αναλαμβάνει τα βάρη του. Τον είχε γνωρίσει λίγο μετά την άφιξή της στη Χαβάη.

Το 1879, ο πατέρας Ντάμιεν είχε ιδρύσει ένα ίδρυμα στο Καλαουπάπα για αγόρια και ηλικιωμένους άνδρες. Το μεγαλύτερο μέρος της εργασίας του οίκου ανέλαβε ο Τζόζεφ Ντάτον . Όταν ο Ντάμιεν πέθανε στις 15 Απριλίου 1889, η κυβέρνηση ανέθεσε επίσημα στη Μητέρα Μαριάν την ευθύνη της φροντίδας των αγοριών, μαζί με τον τρέχοντα ρόλο της στη φροντίδα των γυναικών κατοίκων της αποικίας. Το Συμβούλιο Υγείας παρείχε ένα άλογο και μια άμαξα για τις αδελφές για να τα χρησιμοποιούν στις μετακινήσεις τους μεταξύ Καλαουπάπα και Καλαουάο. Οι αδελφές γενικά επέβλεπαν τις οικιακές εργασίες. Το 1892, ένας εξέχων τοπικός επιχειρηματίας, ο Χένρι Περίν Μπόλντουιν , δώρισε χρήματα για το νέο ίδρυμα, το οποίο πήρε το όνομά του. Μια κοινότητα Θρησκευτικών Αδελφών αναζητήθηκε για να έρθουν και να φροντίσουν τα αγόρια. Μετά την άφιξη τεσσάρων Αδελφών της Ιερής Καρδιάς το 1895,  η Μητέρα Μαριάννα απέσυρε τις Αδελφές στο Επισκοπικό Σπίτι για λεπρές γυναίκες και κορίτσια. Στον Τζόζεφ Ντάτον ανατέθηκε η ευθύνη του Οικισμού Μπόλντουιν από την κυβέρνηση. 

Θάνατος

Η Μαριάν Κόουπ πέθανε από φυσικά αίτια στις 9 Αυγούστου 1918. Τάφηκε στο έδαφος του Επισκοπικού Σπιτιού. Το 2005, τα λείψανά της μεταφέρθηκαν στις Συρακούσες για επανένταξη στο πατρικό της σπίτι .  Το 2014, τα λείψανά της, εκτός από ένα οστέινο λείψανο πρώτης κατηγορίας, επιστράφηκαν στη Χονολουλού και φυλάσσονται στη Βασιλική του Καθεδρικού Ναού της Παναγίας της Ειρήνης . 

Κληρονομιά και τιμές

• 1927 — Το Νοσοκομείο Saint Francis ιδρύθηκε στη Χονολουλού στη μνήμη της ως κοινοτικό νοσοκομείο και εκπαίδευσε νοσηλευτές για να εργάζονται με ασθενείς με τη νόσο του Hansen.
• 1957 — Ο Άγιος Φραγκίσκος άνοιξε το Κέντρο Ανάπτυξης Παιδιού στην Κοινοτική Εκκλησία της Χονολουλού.
• 1962 — Ιδρύθηκε η St. Francis Home Care Services, η πρώτη στη Χαβάη που ειδικεύτηκε στην κατ' οίκον φροντίδα υγείας για τους κατοίκους της Χαβάης.
• 2005, Ένταξη στο Εθνικό Hall of Fame των Γυναικών . 
• 2006 — Οι Αδελφές του Αγίου Φραγκίσκου επέλεξαν να επικεντρωθούν στη μακροχρόνια περίθαλψη, μεταφέροντας τις δύο εγκαταστάσεις του Νοσοκομείου Αγίου Φραγκίσκου σε ιδιωτικό συμβούλιο. Οι εγκαταστάσεις είναι πλέον γνωστές ως Ανατολικό Ιατρικό Κέντρο Χαβάης στη Λιλίχα και Δυτικό Ιατρικό Κέντρο Χαβάης στην Εύα.  Και τα δύο νοσοκομεία έκλεισαν στα τέλη του 2011.  Τον Αύγουστο του 2012, τα Συστήματα Υγείας της Βασίλισσας συμφώνησαν να αποκτήσουν το πρώην Δυτικό Ιατρικό Κέντρο Χαβάης και να ανοίξουν ξανά το νοσοκομείο το φθινόπωρο του 2013. 
• Το σχολείο Saint Francis ιδρύθηκε προς τιμήν του Cope το 1924, λειτουργώντας ως σχολείο μόνο για κορίτσια για τις τάξεις 6-9. 

Η κοινότητα που ίδρυσε ο Κόουπ στο Μολοκάι συνεχίζει να προσφέρει φροντίδα στους λίγους ασθενείς που πάσχουν από τη νόσο Χάνσεν. Οι Φραγκισκανές Αδελφές εργάζονται σε πολλά σχολεία και προσφέρουν υπηρεσίες σε ενορίτες σε όλα τα νησιά της Χαβάης.

Ευλόγηση

Το 1993, η Katherine Dehlia Mahoney φέρεται να θεραπεύτηκε από πολυοργανική ανεπάρκεια αφού προσευχήθηκε στη Marianne Cope για μεσιτεία. Στις 24 Οκτωβρίου 2003, η Συνέλευση για τις Υποθέσεις των Αγίων ανακήρυξε τη Marianne Cope ως «ηρωικά ενάρετη». Στις 19 Απριλίου 2004, ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Β' εξέδωσε διάταγμα με το οποίο την ανακήρυξε Σεβάσμια . Στις 20 Δεκεμβρίου 2004, αφού έλαβε την ομόφωνη επιβεβαίωση της Συνέλευσης για τις Υποθέσεις των Αγίων, ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Β' διέταξε την έκδοση διατάγματος που να επικυρώνει αυτή την ανάρρωση ως θαύμα που αποδίδεται στη μεσιτεία της Cope. Στις 14 Μαΐου 2005, η Marianne Cope αγιοποιήθηκε στην Πόλη του Βατικανού με απόφαση του Πάπα Βενέδικτου ΙΣΤ' .  Πάνω από 100 οπαδοί από τη Χαβάη παρακολούθησαν τη Λειτουργία αγιοποίησης, μαζί με 300 μέλη της θρησκευτικής συνάθροισης της Cope στις Συρακούσες. Στη Λειτουργία, υπό την προεδρία του Καρδινάλιου Χοσέ Σαράιβα Μάρτινς , τραγουδήθηκε το χαβανέζικο τραγούδι « Makalapua » (ένα από τα αγαπημένα του Κόουπ).  Η εορτή της καθιερώθηκε στις 23 Ιανουαρίου και γιορτάζεται από τη δική της θρησκευτική κοινότητα, την Επισκοπή της Χονολουλού και την Επισκοπή των Συρακουσών .

Μετά την ανακοίνωση της επικείμενης αγιοποίησής της από την Αγία Έδρα , τον Ιανουάριο του 2005, τα λείψανα της Μητέρας Μαριάννας μεταφέρθηκαν στο σπίτι της εκκλησίας στις Συρακούσες. Ιδρύθηκε ένα προσωρινό ιερό προς τιμήν της και μέχρι το 2009 ολοκληρώθηκε η ανέγερση μιας μαρμάρινης σαρκοφάγου στο παρεκκλήσι του σπιτιού. Τα λείψανά της ενταφιάστηκαν στο νέο ιερό την ημέρα της εορτής της, στις 23 Ιανουαρίου. 

Άγαλμα της Μητέρας Μαριάννα Κόουπ εγκαινιάστηκε στις 23 Ιανουαρίου 2010 στη Χονολουλού

Το 2007, ένα άγαλμά της ανεγέρθηκε στην εκκλησία του Αγίου Ιωσήφ στην πατρίδα της, την Γιούτικα, όπου είχε φοιτήσει στο ενοριακό σχολείο ως παιδί. 

Αγιοποίηση

Στις 6 Δεκεμβρίου 2011, η Σύνοδος για τις Υποθέσεις των Αγίων διαπίστωσε ότι ένα δεύτερο θαύμα θα μπορούσε επίσης να αποδοθεί στη μεσολάβηση του Κόουπ. Αυτό το εύρημα παρουσιάστηκε στον Πάπα Βενέδικτο ΙΣΤ΄ για την έγκρισή του από τον Καρδινάλιο Άντζελο Αμάτο .  Στις 19 Δεκεμβρίου 2011, ο Πάπας Βενέδικτος υπέγραψε και ενέκρινε την έκδοση του διατάγματος για την αγιοποίηση της Μαριάν Κόουπ , η οποία έλαβε χώρα στις 21 Οκτωβρίου 2012.  Ένα λείψανο μεταφέρθηκε στη Χονολουλού από την εκκλησία της μητέρας της. Ο Δρ. Βάλντερι Χίλγκεμαν ήταν ο Υπεύθυνος για την Υποβολή της Αγιοποίησης. 

Μετά τον Πατέρα Ντάμιεν , η Μητέρα Μαριάννα Κόουπ είναι το δεύτερο άτομο που αγιοποιείται και έχει υπηρετήσει στα Νησιά της Χαβάης. Ήταν η πρώτη Αγιοποίηση και η τελευταία Αγιοποίηση υπό τον Πάπα Βενέδικτο ΙΣΤ΄. Το 2014, η Εκκλησία ανακοίνωσε ότι τα λείψανα της Αγίας Μαριάννας θα ταφούν ξανά στον Καθεδρικό Ναό της Παναγίας της Ειρήνης στη Χονολουλού, μια πιο βολική τοποθεσία για τους πιστούς από το Εθνικό Ιστορικό Πάρκο Καλαουπάπα στο Μολοκάι, όπου η πρόσβαση γίνεται κυρίως με αεροπλάνο ή τρένο. Η Αγία Μαριάννα μερικές φορές παρακολουθούσε τη Λειτουργία στον καθεδρικό ναό και εκεί χειροτονήθηκε ο Πατέρας Ντάμιεν. Στη Νέα Υόρκη, το Φραγκισκανικό Μοναστήρι που φυλούσε τα λείψανά της, μεταφέρθηκε σε νέα τοποθεσία επειδή τα προηγούμενα κτίριά του χρειάζονταν εκτεταμένες επισκευές. 

Οικουμενική λατρεία

Η Κόουπ τιμάται από κοινού με τον Άγιο Δαμιανό του Μολοκάι στο λειτουργικό ημερολόγιο της Επισκοπικής Εκκλησίας (ΗΠΑ) από το 2022 (και ανεπίσημα ή ως δοκιμαστική εορτή από το 2010). Η κοινή τους εορτή γιορτάζεται στις 15 Απριλίου. Ορισμένες Αγγλοκαθολικές Επισκοπικές εκκλησίες στη Χαβάη την γιορτάζουν ξεχωριστά από τον Δαμιανό την ημέρα της Ρωμαιοκαθολικής εορτής. 

Στις τέχνες και τα μέσα ενημέρωσης

Ο Πολ Κοξ σκηνοθέτησε την ταινία Molokai: The Story of Father Damien (1999). Τη Μαριάν Κόουπ υποδύθηκε η Νοτιοαφρικανή ηθοποιός Άλις Κριτζ . Τον πατέρα Ντάμιεν υποδύθηκε ο Ντέιβιντ Γουέναμ .