Delia Derbyshire

Η Ντέλια Ντέρμπισαϊρ (5 Μαΐου 1937 – 3 Ιουλίου 2001) ήταν Αγγλίδα μουσικός και συνθέτρια ηλεκτρονικής μουσικής . Συνεργάστηκε με το BBC Radiophonic Workshop κατά τη δεκαετία του 1960, συμπεριλαμβανομένης μιας ηλεκτρονικής διασκευής της μουσικής θέματος για τη βρετανική τηλεοπτική σειρά επιστημονικής φαντασίας Doctor Who . Έχει αναφερθεί ως «η αφανής ηρωίδα της βρετανικής ηλεκτρονικής μουσικής», έχοντας επηρεάσει μουσικούς όπως οι Aphex Twin , οι Chemical Brothers και ο Paul Hartnoll των Orbital .

Η Ντέρμπισαϊρ γεννήθηκε στο Κόβεντρι , κόρη της Έμμα ( το γένος Ντόσον) και του Έντουαρντ Ντέρμπισαϊρ από την οδό Σίνταρς Άβενιου, Κάουντον, Κόβεντρι. Ο πατέρας της ήταν εργάτης λαμαρίνας. Είχε ένα αδελφό, μια αδελφή, που πέθανε νέα. Ο πατέρας της πέθανε το 1965 και η μητέρα της το 1994.

Κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου , αμέσως μετά την επίθεση στο Κόβεντρι το 1940, μεταφέρθηκε στο Πρέστον του Λάνκασαϊρ για λόγους ασφαλείας. Οι γονείς της ήταν από την πόλη και οι περισσότεροι από τους επιζώντες συγγενείς της εξακολουθούν να ζουν στην περιοχή. Ήταν πολύ έξυπνη και, στην ηλικία των τεσσάρων ετών, δίδασκε στους άλλους στην τάξη της ανάγνωση και γραφή στο δημοτικό σχολείο, αλλά έλεγε «Το ραδιόφωνο ήταν η εκπαίδευσή μου». Οι γονείς της τής αγόρασαν ένα πιάνο όταν ήταν οκτώ ετών. Σπούδασε στο Barr's Hill Grammar School από το 1948 έως το 1956, έγινε δεκτή τόσο στην Οξφόρδη όσο και στο Κέιμπριτζ , «κάτι που αξίζει για ένα κορίτσι της εργατικής τάξης τη δεκαετία του '50, όπου μόνο μία στις 10 [μαθήτριες] ήταν γυναίκες», κερδίζοντας μια υποτροφία για να σπουδάσει μαθηματικά στο Girton College του Κέιμπριτζ, αλλά, εκτός από κάποια επιτυχία στη μαθηματική θεωρία του ηλεκτρισμού, ισχυρίζεται ότι τα πήγε άσχημα. Μετά από ένα χρόνο στο Κέιμπριτζ, στράφηκε στη μουσική, αποφοιτώντας το 1959 με πτυχίο στα μαθηματικά και τη μουσική, έχοντας ειδικευτεί στη μεσαιωνική και σύγχρονη μουσική ιστορία. Το άλλο κύριο προσόν της ήταν το LRAM στο πιάνο.

Απευθύνθηκε στο γραφείο σταδιοδρομίας του πανεπιστημίου και τους είπε ότι ενδιαφερόταν για «τον ήχο, τη μουσική και την ακουστική, στους οποίους συνέστησαν μια καριέρα είτε σε κωφούς είτε σε ηχογράφηση βάθους ». Στη συνέχεια, υπέβαλε αίτηση για μια θέση στην Decca Records , μόνο και μόνο για να της πουν ότι η εταιρεία δεν απασχολούσε γυναίκες στα στούντιο ηχογράφησης. Αντ' αυτού, ανέλαβε θέσεις στα Ηνωμένα Έθνη στη Γενεύη, από τον Ιούνιο έως τον Σεπτέμβριο, διδάσκοντας πιάνο στα παιδιά του Βρετανού Γενικού Προξένου και μαθηματικά στα παιδιά Καναδών και Νοτιοαμερικανών διπλωματών. Στη συνέχεια, από τον Σεπτέμβριο έως τον Δεκέμβριο, εργάστηκε ως βοηθός του Gerald G. Gross, επικεφαλής των Πληρεξουσίων και Γενικών Διοικητικών Ραδιοφωνικών Συνεδρίων στη Διεθνή Ένωση Τηλεπικοινωνιών . Επέστρεψε στο Κόβεντρι και από τον Ιανουάριο έως τον Απρίλιο του 1960 δίδαξε γενικά μαθήματα σε ένα δημοτικό σχολείο εκεί. Στη συνέχεια πήγε στο Λονδίνο, όπου από τον Μάιο έως τον Οκτώβριο ήταν βοηθός στο τμήμα προώθησης των μουσικών εκδοτών Boosey & Hawkes .

Εργαστήριο Ραδιοφωνίας BBC

Τον Νοέμβριο του 1960, εντάχθηκε στο BBC ως ασκούμενη βοηθός διευθυντή στούντιο και εργάστηκε στο Record Review , ένα πρόγραμμα περιοδικού όπου οι κριτικοί έγραφαν κριτικές για ηχογραφήσεις κλασικής μουσικής. Είπε: «Κάποιοι νόμιζαν ότι είχα ένα είδος δεύτερης όρασης. Ένας από τους μουσικούς κριτικούς έλεγε: "Δεν ξέρω πού είναι, αλλά εκεί μπαίνουν τα τρομπόνια", και εγώ το κρατούσα ψηλά στο φως και έβλεπα τα τρομπόνια και έβαζα τη βελόνα ακριβώς εκεί που ήταν. Και νόμιζαν ότι ήταν μαγικό». Τότε άκουσε για το Ραδιοφωνικό Εργαστήριο και αποφάσισε ότι εκεί ήθελε να εργαστεί. Αυτή η είδηση ​​έγινε δεκτή με κάποια αμηχανία από τους επικεφαλής της Κεντρικής Λειτουργίας Προγράμματος, επειδή οι άνθρωποι συνήθως "ανατίθεντο" στο Ραδιοφωνικό Εργαστήριο. Αλλά τον Απρίλιο του 1962, τοποθετήθηκε εκεί στη Maida Vale , όπου για έντεκα χρόνια θα δημιουργούσε μουσική και ήχο για σχεδόν 200 ραδιοφωνικά και τηλεοπτικά προγράμματα.

Τον Αύγουστο του 1962, βοήθησε τον συνθέτη Λουτσιάνο Μπέριο σε ένα θερινό σχολείο δύο εβδομάδων στο Dartington Hall , για το οποίο δανείστηκε αρκετές δεκάδες είδη εξοπλισμού του BBC. Ένα από τα πρώτα της έργα, και το πιο ευρέως γνωστό, ήταν η ηλεκτρονική υλοποίηση μιας μουσικής επένδυσης του Ρον Γκρέινερ για το θέμα της σειράς Doctor Who το 1963 , ένα από τα πρώτα τηλεοπτικά θέματα που δημιουργήθηκαν και παράχθηκαν εξ ολοκλήρου με ηλεκτρονικά.

Όταν το άκουσε ο Γκρέινερ, εντυπωσιάστηκε τόσο πολύ από την ενορχήστρωση του θέματός του που ρώτησε: «Το έγραψα πραγματικά εγώ;», στο οποίο ο Ντέρμπισαϊρ απάντησε: «Το μεγαλύτερο μέρος». Ο Γκρέινερ προσπάθησε να την αναγνωρίσει ως συνθέτη, αλλά η γραφειοκρατία του BBC τον εμπόδισε επειδή προτιμούσε τα μέλη του εργαστηρίου να παραμείνουν ανώνυμα. Δεν αναφέρθηκε στην οθόνη για το έργο της μέχρι την ταινία Doctor Who.Το ειδικό επεισόδιο για την 50ή επέτειο, The Day of the Doctor . Η αρχική διασκευή του Derbyshire χρησίμευσε ως το κύριο θέμα του Doctor Who για την πρώτη δεκαεπτά σεζόν του, από το 1963 έως το 1980. Το θέμα αναδιαμορφώθηκε με την πάροδο των ετών, προς μεγάλη της απογοήτευση, επειδή η μόνη έκδοση που είχε την έγκρισή της ήταν η πρωτότυπη. Η Delia συνέθεσε επίσης μουσική για άλλα προγράμματα του BBC, όπως τα Blue Veils and Golden Sands και The Delian Mode . Η ιστορία του Doctor Who, Inferno, επαναχρησιμοποίησε μέρος της μουσικής του Derbyshire που είχε αρχικά συντεθεί για άλλες παραγωγές.

Το 1964-65, συνεργάστηκε με τον Βρετανό καλλιτέχνη και θεατρικό συγγραφέα Barry Bermange για το Τρίτο Πρόγραμμα του BBC για την παραγωγή τεσσάρων έργων με τίτλο «Εφευρέσεις για το Ραδιόφωνο» , μιας σειράς κολάζ ανθρώπων που περιγράφουν τις σκέψεις τους για τα όνειρα, την πίστη στον Θεό, την πιθανότητα ζωής μετά θάνατον και την εμπειρία των γηρατειών, εκφρασμένα μέσα από ένα ηλεκτρονικό ηχοτοπίο. Το 1966, σε συνεργασία με τον συνθέτη George Newson , συνεργάστηκε στο πειραματικό ραδιοφωνικό δράμα του BBC, « Ο Άνθρωπος που Συλλέχτηκε Ήχος», με τον παραγωγό Douglas Cleverdon .

Μονάδα Δέλτα Plus
Το 1966, ενώ εργάζονταν στο BBC, στο Ντέρμπισαϊρ, ο συνάδελφός του στο Radiophonic Workshop, Μπράιαν Χότζσον, και ο ιδρυτής του EMS, Πίτερ Ζινόβιεφ, ίδρυσαν την Unit Delta Plus, έναν οργανισμό που σκόπευαν να χρησιμοποιήσουν για τη δημιουργία και την προώθηση ηλεκτρονικής μουσικής. Με έδρα ένα στούντιο στην οικία του Ζινόβιεφ στο Πάτνεϊ , εξέθεσαν τη μουσική τους σε φεστιβάλ πειραματικής και ηλεκτρονικής μουσικής, συμπεριλαμβανομένου του The Million Volt Light and Sound Rave του 1966 , στο οποίο το " Carnival of Light " των Beatles είχε την μόνη δημόσια παράσταση.

Το 1966, ηχογράφησε ένα demo με τον Anthony Newley με τίτλο "Moogies Bloogies", αλλά ο Newley μετακόμισε στις Ηνωμένες Πολιτείες και το τραγούδι έμεινε ακυκλοφόρητο μέχρι το 2014. Μετά από μια προβληματική παράσταση στο Royal College of Art , το 1967, η ομάδα διαλύθηκε. Στα τέλη της δεκαετίας του 1960 συνεργάστηκε ξανά με τον Hodgson για να ιδρύσουν το στούντιο Kaleidophon στο Camden Town μαζί με τον συνάδελφό του ηλεκτρονικό μουσικό David Vorhaus . Το στούντιο παρήγαγε ηλεκτρονική μουσική για θεατρικές παραγωγές του Λονδίνου και το 1968 οι τρεις τους ηχογράφησαν το πρώτο τους άλμπουμ εκεί ως το συγκρότημα White Noise . Το ντεμπούτο τους, An Electric Storm , θεωρείται ένα άλμπουμ που άσκησε επιρροή στην ανάπτυξη της ηλεκτρονικής μουσικής. Οι Derbyshire και Hodgson στη συνέχεια έφυγαν από το συγκρότημα και τα μελλοντικά άλμπουμ των White Noise ήταν σόλο projects του Vorhaus.

Το τρίο, με ψευδώνυμα, συνέβαλε στη Standard Music Library. Πολλές από αυτές τις ηχογραφήσεις, συμπεριλαμβανομένων συνθέσεων του Derbyshire που χρησιμοποιούν το όνομα "Li De la Russe" (από έναν αναγραμματισμό των γραμμάτων στο "Delia" και μια αναφορά στα καστανόξανθα μαλλιά της) χρησιμοποιήθηκαν στους ανταγωνιστές επιστημονικής φαντασίας του ITV της δεκαετίας του 1970, Doctor Who : The Tomorrow People και Timeslip .

Το 1967, η Derbyshire παρείχε τον ηχητικό σχεδιασμό παράλληλα με τη μουσική του Guy Woolfenden για την παραγωγή του Macbeth από τον Peter Hall με τη Royal Shakespeare Company . Οι δύο συνθέτες συνέβαλαν επίσης στη μουσική για την ταινία του Hall Work Is a Four-Letter Word (1968). Άλλες δουλειές της κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου περιλάμβαναν τη συμμετοχή της σε μια παράσταση ηλεκτρονικής μουσικής στο The Roundhouse , η οποία περιελάμβανε επίσης έργα του Paul McCartney , τη μουσική για μια φοιτητική επίδειξη μόδας που χρηματοδοτήθηκε από το ICI και τους ήχους για την βραβευμένη ταινία του Anthony Roland με φωτογραφίες της Pamela Bone, με τίτλο Circle of Light . Συνέθεσε μουσική για την ταινία μικρού μήκους Wrapping Event της Yoko Ono , αλλά δεν είναι γνωστό ότι υπάρχει αντίγραφο της ταινίας με το soundtrack.

Το 1973, η Ντέρμπισαϊρ έφυγε από το BBC και εργάστηκε για λίγο στο στούντιο Electrophon του Χότζσον, όπου συνέβαλε στο soundtrack της ταινίας The Legend of Hell House .

Το 1975, σταμάτησε να παράγει μουσική. Τα τελευταία της έργα περιλάμβαναν δύο soundtrack για τους βιντεοκαλλιτέχνες Madelon Hooykaas και Elsa Stansfield για τις ταινίες μικρού μήκους Een van die dagen ("Μία από αυτές τις μέρες") το 1973 και Overbruggen ("Σχετικά με τις γέφυρες") το 1975.

Μετά την μουσική της καριέρα, η Ντέρμπισαϊρ εργάστηκε ως ραδιοφωνική χειρίστρια για ένα έργο τοποθέτησης αγωγών της British Gas , σε μια γκαλερί τέχνης και σε ένα βιβλιοπωλείο. Στα τέλη του 1974 παντρεύτηκε τον Ντέιβιντ Χάντερ. Επίσης, σύχναζε στο Μουσείο και Πινακοθήκη LYC που ίδρυσε ο Κινέζος καλλιτέχνης Λι Γιουάν-τσία στο πέτρινο αγρόκτημά του στην Κάμπρια και εργάστηκε εκεί ως βοηθός του. Το 1978, επέστρεψε στο Λονδίνο και γνώρισε τον Κλάιβ Μπλάκμπερν. Τον Ιανουάριο του 1980 αγόρασε ένα σπίτι στο Νορθάμπτον, όπου τέσσερις μήνες αργότερα ο Μπλάκμπερν την συνάντησε. Παρέμεινε σύντροφός της για το υπόλοιπο της ζωής της.

Το 2001, επέστρεψε στη μουσική, παρέχοντας ήχους που χρησιμοποίησε ως πηγή ο Peter Kember στο Sychrondipity Machine (Taken from an Unfinished Dream) , ένα κομμάτι 55 δευτερολέπτων για τη συλλογή Grain: A Compilation of 99 Short Tracks , που κυκλοφόρησε από την Dot Dot Dot Music το 2001. Στις σημειώσεις του κομματιού, της αποδίδονται οι «ήχοι υγρού χαρτιού που δημιουργήθηκαν χρησιμοποιώντας σύνθεση Fourier ήχου με βάση πληροφορίες φωτογραφίας/pixel (B2wav – πρόγραμμα bitmap to sound)». Το κομμάτι κυκλοφόρησε μετά θάνατον και αφιερώθηκε σε αυτήν.

Η μετέπειτα ζωή της Ντέρμπισαϊρ ήταν χαοτική λόγω του αλκοολισμού της . Πέθανε από νεφρική ανεπάρκεια που προκλήθηκε από καρκίνο, σε ηλικία 64 ετών, τον Ιούλιο του 2001.
Μετά τον θάνατο της Ντέρμπισαϊρ, 267 κασέτες τύπου reel-to-reel και ένα κουτί με χίλια χαρτιά βρέθηκαν στη σοφίτα της. Αυτές εμπιστεύτηκαν στον συνθέτη Μαρκ Άιρς , ο οποίος είχε διασώσει το αρχείο ταινιών του Ραδιοφωνικού Εργαστηρίου, και το 2007 δόθηκαν ως μόνιμο δάνειο στο Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ για συντήρηση. Οι κασέτες αποτελούνται κυρίως από υλικό από ανεξάρτητα έργα της Ντέρμπισαϊρ (π.χ. έργα για θεατρικές παραγωγές, ταινίες και φεστιβάλ), μέρος του έργου της στο BBC (η πλειονότητα του έργου της Ντέρμπισαϊρ στο BBC, συμπεριλαμβανομένης της αρχικής έκδοσης του θέματος του Doctor Who , στεγάζεται στο Κέντρο Αρχείων του BBC στο Περιβέιλ), ηχογραφήσεις συνεντεύξεων με την Ντέρμπισαϊρ εκτός ραδιοφώνου και ηχογραφήσεις μουσικής άλλων συνθετών και μουσικών, συμπεριλαμβανομένων των Καρλχάιντζ Στοκχάουζεν , Κριστόφ Πεντερέτσκι και Καν . Σχεδόν όλες οι κασέτες ψηφιοποιήθηκαν το 2007 από τους Louis Niebur και David Butler, αλλά μεγάλο μέρος της μουσικής δεν έχει δημοσιευτεί λόγω επιπλοκών σχετικά με τα πνευματικά δικαιώματα (οι τέσσερις Εφευρέσεις για το Ραδιόφωνο δημοσιεύθηκαν το 2023 με μεμονωμένη μουσική και υλικό μακιγιάζ από το αρχείο).

Το 2010, το πανεπιστήμιο απέκτησε την παιδική συλλογή εγγράφων και αντικειμένων του Derbyshire από την Andi Wolf. Οι μεταγενέστερες δωρεές στο αρχείο περιελάμβαναν αντικείμενα και ηχογραφήσεις από τους Brian Hodgson, Madelon Hooykaas, Jo Hutton, Elisabeth Kozmian και John Cavanagh. Αυτές οι συλλογές υλικού, συμπεριλαμβανομένων των εγγράφων εργασίας του Derbyshire και των ψηφιοποιημένων μεταφορών των ταινιών, είναι προσβάσιμες στη Βιβλιοθήκη John Rylands στο Μάντσεστερ. Υλικό από το αρχείο χρησιμοποιήθηκε στη μουσική επένδυση του Radiophonic Workshop για την ταινία Possum του 2018 και αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για την Cosey Fanni Tutti στο soundtrack της για την ταινία Delia Derbyshire: The Myths And The Legendary Tapes (2020).

Κατά τη διάρκεια της καριέρας της εργάστηκε ως ηχολήπτης σε ταινίες όπως το «Το Ποντίκι στο Φεγγάρι » (1963) και το «Ο Θρύλος του Σπιτιού της Κολάσεως» (1973).

Στο μυθιστόρημά της The Bloater του 1968 , η Rosemary Tonks περιγράφει ένα πειραματικό στούντιο ήχου του BBC βασισμένο στο Radiophonic Workshop. Η Tonks είχε συνεργαστεί προηγουμένως με την Derbyshire στο Workshop σε ένα ηχητικό ποίημα, το Sono Montage (1966). Η Min, η αφηγήτρια του μυθιστορήματος, μοιάζει με την ίδια την Tonks, ενώ η φίλη της Jenny βασιζόταν εν μέρει στο Derbyshire.

Το 2002, το BBC Radio 4 μετέδωσε ένα ραδιοφωνικό έργο με τίτλο Blue Veils and Golden Sands στο πλαίσιο της εκπομπής Afternoon Play , το οποίο αφηγείται την ιστορία της Ντέρμπισαϊρ και το αξιοσημείωτο μουσικό της έργο. Στο έργο πρωταγωνίστησε η Σόφι Τόμσον ως Ντέρμπισαϊρ και γράφτηκε από τον Μάρτιν Γουέιντ.

Τον Οκτώβριο του 2004, το Θέατρο Tron στη Γλασκώβη φιλοξένησε το Standing Wave , ένα θεατρικό έργο γραμμένο από τη Nicola McCartney που επικεντρώνεται στη ζωή στο Ντέρμπισαϊρ. Η παραγωγή έγινε από τους Reeling and Writhing, σε σκηνοθεσία Katherine Morley και μουσική από την Pippa Murphy.

Το 2009, η Καναδή σκηνοθέτης Κάρα Μπλέικ κυκλοφόρησε το The Delian Mode , ένα μικρού μήκους ντοκιμαντέρ για το Ντέρμπισαϊρ. Η ταινία κέρδισε το βραβείο Genie για το καλύτερο ντοκιμαντέρ μικρού μήκους το 2010.

Το 2013, το BBC πρόβαλε ένα τηλεοπτικό δράμα που απεικόνιζε τη δημιουργία και τις πρώτες μέρες του Doctor Who το 1963, με τίτλο «An Adventure in Space and Time» , στο πλαίσιο των εορτασμών για την 50ή επέτειο του προγράμματος. Η Ντέρμπισαϊρ εμφανίστηκε ως χαρακτήρας σε αυτό, την οποία υποδύθηκε η Σάρα Γουίντερ .

Το επεισόδιο 5 "Derbyshire" της παιδικής επιστημονικής τηλεοπτικής εκπομπής του BBC Absolute Genius with Dick & Dom είναι μια εξερεύνηση της δημιουργίας της Derbyshire για την ηχογράφηση του θέματος του Doctor Who χρησιμοποιώντας τις τεχνικές της σε εξοπλισμό που έχει αρχειοθετηθεί από το Radiophonic Workshop.

Η θεατρική ομάδα Noctium Theatre με έδρα το Κόβεντρι παρήγαγε ένα έργο με τίτλο Hymns for Robots για την επαγγελματική ζωή του Ντέρμπισαϊρ, το οποίο παίχτηκε στο φεστιβάλ Fringe του Εδιμβούργου το 2018.

Το 2017, μια ταινία μικρού μήκους της Caroline Catz , Delia Derbyshire: The Myths And The Legendary Tapes (2017), προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου BFI του Λονδίνου . Έχει επεκταθεί σε ταινία μεγάλου μήκους που έκανε πρεμιέρα τον Οκτώβριο του 2020. Το ντοκιμαντέρ του 2020, Sisters with Transistors, αγγίζει το έργο της Delia Derbyshire στην ηλεκτρονική μουσική και τη σύνθεση του soundtrack της ταινίας Doctor Who.

Το Derbyshire παρουσιάστηκε επίσης στο επεισόδιο 4 της σειράς ντοκιμαντέρ " Watch the Sound " του Mark Ronson για το 2021 στο Apple TV+ . Το επεισόδιο ασχολείται με τους συνθεσάιζερ και επαινεί τη συμβολή του Derbyshire. 

Πλακέτα προς τιμήν της Ντέρμπισαϊρ στο Κόβεντρι

Τιμητικές διακρίσεις

Η γενέτειρά της, το Κόβεντρι, ονόμασε έναν δρόμο προς τιμήν της τον Νοέμβριο του 2016, την «Derbyshire Way».

Μια μπλε πλάκα αποκαλύφθηκε στην πρώην κατοικία του Ντέρμπισαϊρ, στην οδό Cedars Avenue 104, στο Κόβεντρι, στις 15 Ιουνίου 2017, στο πλαίσιο μιας πρωτοβουλίας του BBC για τον εορτασμό σημαντικών μουσικών και χώρων. Η τελετή πραγματοποιήθηκε από τους πρώην ηθοποιούς του Doctor Who, Κόλιν Μπέικερ και Νίκολα Μπράιαντ, μαζί με τον παρουσιαστή του BBC Coventry & Warwickshire, Βικ Μινέτ. 

                                 Πλακέτα προς τιμήν του Ντέρμπισαϊρ στο Πανεπιστήμιο του Κόβεντρι

Στις 20 Νοεμβρίου 2017, η Ντέρμπισαϊρ τιμήθηκε με τιμητικό διδακτορικό μετά θάνατον για την αξιοσημείωτη συμβολή της στην ηλεκτρονική μουσική, από το Πανεπιστήμιο του Κόβεντρι, το οποίο επίσης ανήγειρε μια πλάκα προς τιμήν της Ντέρμπισαϊρ, στο κτίριο Έλεν Τέρι. Δίπλα της υπάρχει μια τοιχογραφία που απεικονίζει την Ντέρμπισαϊρ. Υπάρχει μια μόνιμη έκθεση αφιερωμένη στην Ντέλια στο Μουσείο Μουσικής του Κόβεντρι .

Το 2022, το Πανεπιστήμιο του Κόβεντρι ανακοίνωσε ότι θα ονόμαζε το νέο εμβληματικό κτίριο της Σχολής Τεχνών και Ανθρωπιστικών Επιστημών από το όνομα του Ντέρμπισαϊρ. Το κτίριο Ντέλια Ντέρμπισαϊρ εγκαινιάστηκε επίσημα τον Μάιο του 2024.

Οσία Μάρθα μητέρα του οσίου Συμεών

                                         

                                         Kαν ου μεριμνάς, ουδέ τυρβάζη, Mάρθα,

Έχεις τα λοιπά και τελευτήν της Mάρθας.

Η Οσία Μάρθα ήταν στολισμένη με πολλές χριστιανικές αρετές και γέννησε τον Άγιο Συμεών κατόπιν επαγγελίας του ιδίου του Θεού. Υπήρξε σε μεγάλο βαθμό φιλάνθρωπη και βοήθησε τον πλησίον απεριόριστα. Όταν απεβίωσε ειρηνικά, ενταφιάστηκε στη Δάφνη της Αντιοχείας. Αργότερα, λέγεται, ο γιος της μετέφερε το άγιο λείψανο της κοντά στον στύλο όπου ασκήτευε. Εκεί με τις προσευχές του Άγιου γιου της, ο τάφος της θαυματουργούσε. (Η μνήμη της φέρεται και κατά την 1η Σεπτεμβρίου).

Daphne Oram

 Η Δάφνη Μπλέικ Όραμ (31 Δεκεμβρίου 1925 – 5 Ιανουαρίου 2003) ήταν Βρετανίδα συνθέτρια και μουσικός ηλεκτρονικής μουσικής . Ήταν μια από τις πρώτες Βρετανίδες συνθέτριες που παρήγαγαν ηλεκτρονικό ήχο και μια από τις πρώτες που ασχολήθηκαν με τη συγκεκριμένη μουσική στο Ηνωμένο Βασίλειο. Ως συνιδρύτρια του BBC Radiophonic Workshop , έπαιξε κεντρικό ρόλο στην ανάπτυξη της βρετανικής ηλεκτρονικής μουσικής.  Το μη αναγνωρισμένο έργο της για τη μουσική επένδυση στην ταινία του 1961 The Innocents βοήθησε στην πρωτοπορία του ηλεκτρονικού soundtrack. 

Η Όραμ ήταν η δημιουργός της τεχνικής Oramics για γραφικό ήχο . Ήταν η πρώτη γυναίκα που διηύθυνε και ίδρυσε ανεξάρτητα ένα προσωπικό στούντιο ηλεκτρονικής μουσικής και η πρώτη γυναίκα που σχεδίασε και κατασκεύασε ένα ηλεκτρονικό μουσικό όργανο.  Στο βιβλίο της «Μια Ατομική Σημειωματάριο Μουσικής, Ήχου και Ηλεκτρονικών » (1971) διερεύνησε φιλοσοφικά θέματα που σχετίζονται με την ακουστική και την ηλεκτρονική σύνθεση.

Γεννήθηκε από τον Τζέιμς και την Άιντα Όραμ στις 31 Δεκεμβρίου 1925 στο Ντέβιζες του Γουίλτσιρ στην Αγγλία. Το σπίτι όπου μεγάλωσε βρισκόταν σε απόσταση 10 μιλίων από τους πέτρινους κύκλους του Άβεμπρι και 20 μιλίων από το Στόουνχεντζ . Ο πατέρας της ήταν Πρόεδρος της Αρχαιολογικής Εταιρείας του Γουίλτσιρ τη δεκαετία του 1950. Σπούδασε στο Σχολείο Θηλέων Σέρμπορν στο Ντόρσετ και από μικρή ηλικία δίδαξε πιάνο , όργανο και μουσική σύνθεση. 

Καριέρα

Εργασία στο BBC

Το 1942, στην Όραμ προσφέρθηκε μια θέση στο Βασιλικό Κολλέγιο Μουσικής , αλλά αντ' αυτού ανέλαβε θέση ως Junior Studio Engineer και « μουσική εξισορροπήτρια » στο BBC .  Μία από τις επαγγελματικές της αρμοδιότητες ήταν να «παρακολουθεί» ζωντανές συναυλίες με μια προηχογραφημένη έκδοση, ώστε η μετάδοση να συνεχιστεί σε περίπτωση που διακοπεί από «εχθρική ενέργεια».  Άλλα καθήκοντα της περιελάμβαναν τη δημιουργία ηχητικών εφέ για ραδιοφωνικές εκπομπές και τη μίξη των επιπέδων μετάδοσης.  Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, συνειδητοποίησε τις εξελίξεις στον ηλεκτρονικό ήχο και άρχισε να πειραματίζεται με μαγνητόφωνα, συχνά μένοντας μετά τις ώρες εργασίας μέχρι αργά το βράδυ. Ηχογράφησε ήχους σε κασέτα και στη συνέχεια έκοψε, συνδύασε και επανάλαβε, τους επιβράδυνε, επιτάχυνε και τους έπαιξε ανάποδα. 

Αφιέρωσε επίσης χρόνο στη δεκαετία του 1940 στη σύνθεση μουσικής, συμπεριλαμβανομένου ενός ηλεκτροακουστικού έργου με τίτλο Still Point . Αυτό ήταν ένα καινοτόμο κομμάτι για πικάπ, «διπλή ορχήστρα» και πέντε μικρόφωνα. Πολλοί θεωρούν το Still Point την πρώτη σύνθεση που συνδύαζε την ακουστική ενορχήστρωση με ζωντανή ηλεκτρονική χειραγώγηση. Απορρίφθηκε από το BBC και δεν παρουσιάστηκε ποτέ όσο ζούσε η Όραμ, το Still Point παρέμεινε άγνωστο για 70 χρόνια. Στις 24 Ιουνίου 2016, ο συνθέτης Shiva Feshareki και η Σύγχρονη Ορχήστρα του Λονδίνου το παρουσίασαν για πρώτη φορά.  Μετά την ανακάλυψη της τελικής παρτιτούρας, η πρεμιέρα της αναθεωρημένης έκδοσης του Still Point πραγματοποιήθηκε στα BBC Proms στο Λονδίνο στις 23 Ιουλίου 2018 από τους Feshareki και James Bulley με την LCO. 

Τη δεκαετία του 1950, η Όραμ προήχθη σε διευθύντρια μουσικού στούντιο στο BBC. Μετά από ένα ταξίδι στα στούντιο RTF στο Παρίσι, άρχισε να αγωνίζεται για να παρέχει το BBC εγκαταστάσεις ηλεκτρονικής μουσικής, χρησιμοποιώντας τεχνικές ηλεκτρονικής μουσικής και συγκεκριμένης μουσικής , για χρήση στα προγράμματά του.  Το 1957 της ανατέθηκε να συνθέσει μουσική για μια παραγωγή του θεατρικού έργου Amphitryon 38. Δημιούργησε αυτό το έργο χρησιμοποιώντας έναν ταλαντωτή ημιτονοειδούς κύματος , ένα μαγνητόφωνο και αυτοσχεδιασμένα φίλτρα , παράγοντας έτσι την πρώτη εξ ολοκλήρου ηλεκτρονική παρτιτούρα στην ιστορία του BBC. Μαζί με τον συνάδελφό της ηλεκτρονικό μουσικό και συνάδελφό της στο BBC, Ντέσμοντ Μπρίσκοου , άρχισε να λαμβάνει παραγγελίες για πολλά άλλα έργα, συμπεριλαμβανομένης μιας παραγωγής του έργου του Σάμιουελ Μπέκετ All That Fall (1957). Καθώς η ζήτηση για αυτούς τους ηλεκτρονικούς ήχους αυξανόταν, το BBC έδωσε στην Όραμ και την Μπρίσκοου έναν προϋπολογισμό για να ιδρύσουν το BBC Radiophonic Workshop στις αρχές του 1958, όπου ήταν η πρώτη διευθύντρια στούντιο.  Το εργαστήριο επικεντρώθηκε στη δημιουργία ηχητικών εφέ και μουσικής για όλη την παραγωγή του BBC, συμπεριλαμβανομένης της τηλεοπτικής σειράς επιστημονικής φαντασίας Quatermass and the Pit (1958–59) και των ήχων του "Major Bloodnok's Stomach" για τη ραδιοφωνική κωμική σειρά The Goon Show .

Τον Οκτώβριο του 1958, η Όραμ στάλθηκε από το BBC στο "Journées Internationales de Musique Expérimentale" στην Expo 58 στις Βρυξέλλες , όπου ο Έντγκαρντ Βαρέζ παρουσίασε το ηλεκτροακουστικό του έργο Poème électronique στο Philips Pavilion (παράλληλα με το έργο Concret PH του αρχιτέκτονα του Pavilion, Ιάννη Ξενάκη ).  Αφού άκουσε μερικά από τα έργα των συγχρόνων της και δυσαρεστημένη με τη συνεχιζόμενη άρνηση του BBC να φέρει την ηλεκτρονική σύνθεση στο προσκήνιο των δραστηριοτήτων του, αποφάσισε να παραιτηθεί από το Radiophonic Workshop λιγότερο από ένα χρόνο μετά το άνοιγμά του, ελπίζοντας να αναπτύξει περαιτέρω τις τεχνικές της μόνη της. 

Το 1965, η Όραμ δημιούργησε το έργο Pulse Persephone για την έκθεση «Θησαυροί της Κοινοπολιτείας» στη Βασιλική Ακαδημία Τεχνών . 

Ταινία

Η Όραμ παρείχε τους εξέχοντες ηλεκτρονικούς ήχους για το soundtrack της ταινίας Dr. No (1962) από το εξάλεπτο έργο της Atoms in Space , αλλά δεν αναφέρθηκε στην ταινία.  Αυτοί οι ήχοι χρησιμοποιήθηκαν επίσης στις επόμενες δύο ταινίες του Τζέιμς Μποντ . Η Όραμ χειραγωγούσε επίσης το soundtrack του Τζόνι Χόκσγουορθ για το Snow (1963), ένα σύντομο ντοκιμαντέρ του Τζέφρι Τζόουνς .  μετά την επιτυχία του Snow , συνεργάστηκε ξανά με τον Τζόουνς στο Rail (1967). 

Tower Folly στο Fairseat του Κεντ, όπου η Όραμ ίδρυσε τα Oramics Studios τη

«Θα εισέλθουμε σε έναν παράξενο κόσμο όπου οι συνθέτες θα ανακατεύονται με πυκνωτές, οι υπολογιστές θα ελέγχουν τα τέταρτα και, ίσως, η μνήμη, η μουσική και ο μαγνητισμός να μας οδηγήσουν προς τη μεταφυσική.» 

—  Δάφνη Όραμ, Μια ξεχωριστή νότα μουσικής, ήχου και ηλεκτρονικής (1971)

Αμέσως μετά την αποχώρησή του από το BBC το 1959, ο Όραμ ίδρυσε τα Oramics Studios for Electronic Composition στο Tower Folly, ένα ανακαινισμένο οίκημα στο Fairseat του Κεντ , κοντά στο Wrotham . 

Η Oramics, την οποία επινόησε ο Oram σε συνεργασία με τον μηχανικό Graham Wrench,  είναι μια γραφική τεχνική ήχου που περιλαμβάνει την απευθείας σχεδίαση σε φιλμ 35 mm . Σχήματα και σχέδια για διάφορες παραμέτρους ήχου που χαράσσονται στις ταινίες φιλμ διαβάζονται από φωτοηλεκτρικά κύτταρα και μετατρέπονται σε ήχους.  Σύμφωνα με τον Oram, «Κάθε απόχρωση, κάθε λεπτότητα φρασεολογίας, κάθε διαβάθμιση τόνου ή κλίση του ύψους πρέπει να είναι δυνατή μόνο με μια αλλαγή στη γραπτή μορφή». 

Οι οικονομικές πιέσεις καθιστούσαν απαραίτητη τη διατήρηση του έργου της ως εμπορικής συνθέτριας, και το έργο της κάλυπτε ένα ευρύτερο φάσμα από το Radiophonic Workshop. Παρήγαγε μουσική όχι μόνο για το ραδιόφωνο και την τηλεόραση, αλλά και για θέατρο, μικρού μήκους εμπορικές ταινίες, ηχητικές εγκαταστάσεις και εκθέσεις, συμπεριλαμβανομένων ηλεκτρονικών ήχων για την ταινία τρόμου του Jack Clayton The Innocents (1961), έργα για συναυλίες όπως το Four Aspects (1960) και συνεργασίες με τους συνθέτες Thea Musgrave και Ivor Walsworth . 

Μηχανή Oramics που εκτίθεται στο Μουσείο Επιστημών , Λονδίνο (2011)

Τον Φεβρουάριο του 1962, η Όραμ έλαβε επιχορήγηση ύψους 3.550 λιρών ( ισοδύναμη με 66.000 λίρες το 2025 )  από το Ίδρυμα Calouste Gulbenkian για την υποστήριξη της ανάπτυξης του συστήματος Oramics. Μια δεύτερη επιχορήγηση Gulbenkian ύψους 1.000 λιρών απονεμήθηκε το 1965. Η πρώτη σύνθεση της Όραμ χρησιμοποιώντας τη μηχανή Oramics, με τίτλο "Contrasts Essonic", ηχογραφήθηκε το 1963. Καθώς το έργο Oramics εξελισσόταν, η προσοχή της Όραμ στράφηκε στις λεπτές αποχρώσεις και τις αλληλεπιδράσεις μεταξύ των ηχητικών παραμέτρων και εφάρμοσε την έρευνά της στη μη γραμμική συμπεριφορά του ανθρώπινου αυτιού και στην αντίληψη του κόσμου από τον εγκέφαλο. Χρησιμοποίησε τη μηχανή Oramics για να μελετήσει τα δονητικά φαινόμενα, τα οποία χωρίστηκαν σε "εμπορικά Oramics" και " μυστικά Oramics", και η μηχανή Oramics άρχισε να χρησιμοποιείται περισσότερο για έρευνα παρά για σύνθεση. Στις σημειώσεις της, η Όραμ όρισε τη μηχανή Oramics ως "τη μελέτη του ήχου και της σχέσης του με τη ζωή". 

Στα μέσα της δεκαετίας του 1980, η Όραμ εργάστηκε σε μια έκδοση λογισμικού του Oramics για τον υπολογιστή Acorn Archimedes χρησιμοποιώντας επιχορήγηση που έλαβε από το Ralph Vaughan Williams Trust. Επιθυμούσε να συνεχίσει την έρευνά της για την «μυστικιστική Oramics», αλλά η έλλειψη χρηματοδότησης εμπόδισε την πλήρη υλοποίηση αυτού του έργου. 

Γραπτά έργα

Καθ' όλη τη διάρκεια της καριέρας της, η Όραμ έδινε διαλέξεις για την ηλεκτρονική μουσική και τις τεχνικές στούντιο. Το βιβλίο της "An Individual Note of Music, Sound and Electronics " (1971) διερευνά την ακουστική και την ιστορία και τις τεχνικές της ηλεκτρονικής μουσικής με φιλοσοφικό τρόπο. Μια νέα έκδοση του βιβλίου εκδόθηκε από τις εκδόσεις Anomie Publishing τον Δεκέμβριο του 2016. Στο βιβλίο, η Όραμ χαρακτήρισε μία από τις μουσικές της μηχανές ως σύστημα ελέγχου που υπολόγιζε την προκύπτουσα ανατροφοδότηση, αντανακλώντας την επιρροή της κυβερνητικής , αν και η δέσμευση της Όραμ στον συγγραφικό έλεγχο του συνθέτη την έφερε σε αντίθεση με τον κανόνα της αυτοδημιουργούμενης μουσικής από υπολογιστή. 

Στα τέλη της δεκαετίας του 1970, η Όραμ ξεκίνησε ένα δεύτερο βιβλίο, το οποίο σώζεται σε χειρόγραφο, με τίτλο « Ο Ήχος του Παρελθόντος – Μια Αντηχητική Εικασία ». Σε αυτό το χειρόγραφο, κάνει εικασίες για την αρχαιολογική ακουστική και παρουσιάζει μια θεωρία που υποδηλώνει ότι οι νεολιθικοί θαλαμωτοί σωροί και οι αρχαίες τοποθεσίες όπως το Στόουνχεντζ και η Μεγάλη Πυραμίδα της Γκίζας χρησιμοποιήθηκαν ως ακουστικοί αντηχεία . Είπε ότι η έρευνά της υποδηλώνει ότι οι άνθρωποι αυτών των εποχών μπορεί να κατείχαν βαθιά γνώση σχετικά με τις ιδιότητες του ήχου στην επικοινωνία σε μεγάλες αποστάσεις.

Θάνατος

Τη δεκαετία του 1990, η Όραμ υπέστη δύο εγκεφαλικά επεισόδια και αναγκάστηκε να σταματήσει να εργάζεται, μετακομίζοντας αργότερα σε γηροκομείο . Πέθανε στο Μέιντστόουν του Κεντ στις 5 Ιανουαρίου 2003, σε ηλικία 77 ετών. 

Αρχείο

Μετά τον θάνατο της Όραμ, ένα μεγάλο αρχείο που σχετιζόταν με το έργο της ζωής της πέρασε στον συνθέτη Χιου Ντέιβις . Όταν η Ντέιβις πέθανε δύο χρόνια αργότερα, αυτό το υλικό πέρασε στο Sonic Arts Network και το 2008 το αρχείο πήγε στο Goldsmiths, Πανεπιστήμιο του Λονδίνου . Τώρα φυλάσσεται στις Ειδικές Συλλογές και Αρχεία του Goldsmiths, όπου είναι ανοιχτό για δημόσια πρόσβαση και συνεχή έρευνα. Η έναρξη του αρχείου γιορτάστηκε με ένα συμπόσιο και μια σειρά από συναυλίες στο Southbank Centre . Αυτό περιελάμβανε μια συναυλία με πρόσφατα αναδιαμορφωμένες εκδοχές υλικού από τη συλλογή του People Like Us . 

Το 2007, κυκλοφόρησε μια συλλογή δύο CD με τη μουσική της, με τίτλο Oramics .

Το 2008, ένα ντοκιμαντέρ του BBC Radio 3 για τη ζωή του Όραμ μεταδόθηκε στο πλαίσιο του κυριακάτικου προγράμματος με τίτλο Wee Have Also Sound-Houses . 

Η δουλειά της Όραμ στο Ραδιοφωνικό Εργαστήριο βοήθησε επίσης να ανοίξει ο δρόμος για την Ντέλια Ντέρμπισαϊρ , η οποία έφτασε στο BBC το 1960 και δημιούργησε την αρχική μουσική επένδυση του θέματος για τον Doctor Who από μια μουσική επένδυση που συνέθεσε ο Ρον Γκρέινερ το 1963. 

Η Όραμ προώθησε τη μουσική φιλοσοφία στα γραπτά της και αφιέρωσε χρόνο στην εξέταση του ανθρώπινου στοιχείου σε σχέση με την ακουστική. Στο ημιτελές χειρόγραφό της, The Sound of the Past, a Resonating Speculation (Ο Ήχος του Παρελθόντος, μια Αντηχούσα Εικασία ), διατύπωσε την υπόθεση ότι οι αρχαίοι πολιτισμοί μπορεί να το έκαναν αυτό σε εξαιρετικά εξελιγμένο βαθμό. Σε μια επιστολή προς τον Σερ Τζορτζ Τρεβέλιαν , η Όραμ εξέφρασε την ελπίδα ότι το έργο της πάνω στα Όραμικα θα έσπερνε σπόρους που θα ωρίμαζαν στον 21ο αιώνα.

Το Κτίριο Δημιουργικών Τεχνών Daphne Oram στο Πανεπιστήμιο Canterbury Christ Church εγκαινιάστηκε το 2019. 

Στην πρώτη της εκπομπή του 2012, η ​​τηλεοπτική τεχνολογική εκπομπή του BBC, Click, παρουσίασε ένα άρθρο για τη Δάφνη Όραμ,  κυρίως αφορμή από την τριμερή Μηχανή Oramics που εκτίθεται στο Μουσείο Επιστημών του Λονδίνου κατά τη διάρκεια μιας ετήσιας έκθεσης για την ιστορία της ηλεκτρονικής μουσικής.  Το πρόγραμμα έδειξε την εγκατάσταση της μηχανής σε μια μεγάλη βιτρίνα και περιέγραψε πώς δεν ήταν πλέον δυνατό να παιχτεί λόγω της εύθραυστης κατάστασής της. Ωστόσο, έχει δημιουργηθεί μια διαδραστική, εικονική έκδοση της μηχανής, η οποία επιτρέπει στους επισκέπτες να δημιουργήσουν τις δικές τους συνθέσεις. Το πρόγραμμα παρουσίασε αρχειακό υλικό της Όραμ που περιγράφει τη διαδικασία αυτού που έγινε η Oramics, δείχνοντας επίσης να «σχεδιάζει» τη μουσική και στη συνέχεια να παίζει τη μηχανή της. Το άρθρο περιέγραφε την Όραμ ως μια «αφανή ηρωίδα» της ηλεκτρονικής μουσικής. 

Ο Θαυμαστός Κόσμος του Ήχου της Δάφνης Όραμ

Το έργο «Wonderful World of Sound» της Daphne Oram περιγράφει λεπτομερώς τη ζωή και την καριέρα της Oram. Παρουσιάστηκε από το Blood of the Young and Tron Theatre . Το έργο έκανε πρεμιέρα στη Γλασκώβη στις 9 Μαΐου 2017 και περιόδευσε σε όλη τη Σκωτία από τον Μάιο του 2017 έως τον Ιούνιο του 2017. Το έργο γράφτηκε από την Isobel McArthur και σκηνοθετήθηκε από τον Paul Brotherston. Η ζωντανή μουσική επένδυση έγινε από την Anneke Kampman, μια Σκωτσέζα καλλιτέχνη ηλεκτρονικού ήχου. 

Τα Βραβεία Όραμ

Τα ετήσια βραβεία Oram ξεκίνησαν από το Ίδρυμα PRS και το New BBC Radiophonic Workshop για να τιμήσουν «αναδυόμενους καλλιτέχνες στους τομείς της μουσικής, του ήχου και των συναφών τεχνολογιών προς τιμήν της Daphne Oram και άλλων πρωτοπόρων γυναικών στη μουσική και τον ήχο».  Τα εναρκτήρια βραβεία Oram πραγματοποιήθηκαν στις 3 Ιουλίου 2017 στο Turner Contemporary στο Margate , στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Πειραματικής Μουσικής και Ήχου Oscillate. Δύο γυναίκες καινοτόμες έλαβαν βραβείο 1.000 λιρών, ενώ έξι άλλες έλαβαν 500 λίρες. 

BBC masterbrand sonic

Το masterbrand sonic του BBC για το 2022 , που δημιουργήθηκε από την Zelig Sound, ήταν εσωτερικά γνωστό ως "Daphne" .

Δισκογραφία

• "Electronic Sound Patterns" (1962), single,  συμπεριλήφθηκε επίσης στο Listen, Move and Dance Volume 1 της ίδιας χρονιάς με έργα της Vera Gray 
• Oramics (2007), συλλογή σε Paradigm Discs 
• «Spaceship UK: Η ανείπωτη ιστορία του βρετανικού διαστημικού προγράμματος» (2010), διαφημιστικό split single 7 ιντσών με την Belbury Poly 
• Ιδιωτικά Όνειρα και Δημόσιοι Εφιάλτες (2011), remix άλμπουμ των Andrea Parker και Daz Quayle από την Aperture 
• Οι κασέτες Oram: Τόμος 1 (2011), συλλογή για τους Νέους Αμερικανούς
• Sound Houses (2014), remix άλμπουμ από τους Walls 
• Pop Tryouts (2015), μίνι άλμπουμ σε κασέτα και λήψη από το Was Ist Das? 

Δημοσίευση

• Όραμ, Δάφνη (1972). Μια ξεχωριστή νότα - μουσικής, ήχου και ηλεκτρονικής . Λονδίνο: Galliard. ISBN 0852491093.

Δεύτερη έκδοση, 2016, Anomie Publishing ISBN 978-1910221112

Τρίτη έκδοση, 2020, The Daphne Oram Trust και Anomie Publishing