Γεννημένη στην Κάσα , στην κομητεία Αμπαούι-Τόρνα της Ουγγαρίας, το 1884, σε νεαρή ηλικία η Μάργκιτ και οι γονείς της έφυγαν για να ζήσουν στις Ηνωμένες Πολιτείες για ένα σύντομο χρονικό διάστημα. Μετά την επιστροφή τους στην Ουγγαρία, η Μάργκιτ εκπαιδεύτηκε σε καθολικό σχολείο στη Βουδαπέστη ως καθηγήτρια γαλλικών και γερμανικών.
Υπέρμαχος των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ίδρυσε την Ένωση Καθολικών Γυναικών, μια οργάνωση για την προώθηση του δικαιώματος ψήφου των γυναικών στην Ουγγαρία, και το 1920 έγινε η πρώτη γυναίκα που εκλέχθηκε στην ουγγρική βουλή . Το 1908 η Σλάχτα εντάχθηκε σε μια θρησκευτική κοινότητα, την Εταιρεία Κοινωνικής Αποστολής. Το 1923 ίδρυσε τις Αδελφές Κοινωνικής Υπηρεσίας. Οι Κοινωνικές Αδελφές ήταν γνωστές σε όλη την Ουγγαρία για τις υπηρεσίες νοσηλευτικής, μαιευτικής και ορφανοτροφείου. Η κοινότητα άνοιξε επαγγελματικές σχολές κοινωνικής εργασίας στη Βουδαπέστη και το Κλουζ. Μερικοί μαθητές εντάχθηκαν στη θρησκευτική κοινότητα, άλλοι σε μια συνδεδεμένη λαϊκή ένωση.
Οι πρώτοι αντιεβραϊκοί νόμοι ψηφίστηκαν στην Ουγγαρία το 1938 και από τότε και μετά, η Σλάχτα δημοσίευε άρθρα που αντιτίθεντο στα αντιεβραϊκά μέτρα στην εφημερίδα της, Φωνή του Πνεύματος . Το 1943 η κυβέρνηση κατέστειλε την εφημερίδα της, αλλά η Σλάχτα συνέχισε να την εκδίδει «υπόγεια».
Η Ουγγαρία εντάχθηκε στις Δυνάμεις του Άξονα το 1940. Το φθινόπωρο του 1940, εβραϊκές οικογένειες της Τσικσζερέντα απελάθηκαν, φτάνοντας τελικά στο Κερεσμεζό στην Καρπαθία-Ρουθηνία. Η Σλάχτα ανταποκρίθηκε αμέσως σε αναφορές του 1940 για πρώιμο εκτοπισμό Εβραίων. Έγραψε στον ιερέα της ενορίας στο Κερεσμεζό ζητώντας του να ρωτήσει για την ευημερία τους. Η διαδικασία απομάκρυνσης σταμάτησε το βράδυ της 9ης Δεκεμβρίου, όταν ένα τηλεγράφημα από το Υπουργείο Άμυνας διέταξε την απελευθέρωση των κρατουμένων. Ήταν η ίδια ημέρα με την ημερομηνία στην επιστολή της προς τον ιερέα. Η αναφορά αποκαλύπτει ότι ο υπεύθυνος λοχαγός είχε λάβει ένα τηλεγράφημα στις 7:00 μ.μ. που τον διέταζε να απελευθερώσει αμέσως τους Εβραίους που βρίσκονταν υπό την κράτησή του και να τους στείλει πίσω στην Τσικσζερέντα.
Συνδύασε τον ζήλο για κοινωνική δικαιοσύνη με τις θρησκευτικές πεποιθήσεις στις προσπάθειες διάσωσης και ανακούφισης. Στα χρόνια αμέσως μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο , ευαισθητοποίησε το κοινό σχετικά με τη σημαντική συμβολή των Προτεσταντικών εκκλησιών στις προσπάθειες διάσωσης.
Η Σλάχτα προσέφερε καταφύγιο στους διωκόμενους, διαμαρτυρήθηκε για την καταναγκαστική εργασία και τους αντισημιτικούς νόμους και πήγε στη Ρώμη το 1943 για να ενθαρρύνει την παπική δράση κατά των διωγμών των Εβραίων.
Η Σλάχτα είπε στις αδερφές της ότι οι αρχές της πίστης τους απαιτούσαν να προστατεύουν τους Εβραίους, ακόμα κι αν αυτό οδηγούσε στον θάνατό τους. Όταν το 1941, 20.000 απελάθηκαν, η Σλάχτα διαμαρτυρήθηκε στη σύζυγο του Ναυάρχου Χόρθι. Οι Ναζί κατέλαβαν την Ουγγαρία το 1944 και ξεκίνησαν εκτεταμένες απελάσεις Εβραίων. Οι αδερφές της Σλάχτα κανόνισαν βαπτίσεις με την ελπίδα ότι αυτό θα γλίτωνε τους ανθρώπους από την απέλαση, έστειλαν τρόφιμα και προμήθειες στα εβραϊκά γκέτο και παρείχαν καταφύγιο σε ανθρώπους στα μοναστήρια τους. Μία από τις αδερφές της Σλάχτα, η Σάρα Σαλκαχάζι, εκτελέστηκε με το Σταυρό του Βέλους , και η ίδια η Σλάχτα ξυλοκοπήθηκε και γλίτωσε την εκτέλεση μόνο οριακά. Οι αδερφές πιθανότατα έσωσαν περισσότερους από 2000 Ούγγρους Εβραίους. Το 1985, το Γιαντ Βασέμ αναγνώρισε τη Μάργκιτ Σλάχτα ως Δίκαιη Μεταξύ των Εθνών .
Επέστρεψε στο Κοινοβούλιο μετά τις εκλογές του 1945 , στις οποίες εξελέγη με τον κατάλογο του Πολιτικού Δημοκρατικού Κόμματος . Ωστόσο, παραιτήθηκε από το κόμμα τον Ιανουάριο του 1946 για να συμμετάσχει ως ανεξάρτητη. Στις 31 Ιανουαρίου 1946, ήταν το μόνο μέλος του Κοινοβουλίου που ψήφισε κατά της ανακήρυξης της δημοκρατίας και στην ομιλία της υπερασπίστηκε όχι μόνο την ιδέα της μοναρχίας, αλλά και τους Αψβούργους . Στη συνέχεια, η Χριστιανική Ένωση Γυναικών συμμετείχε ως ανεξάρτητο κόμμα στις εκλογές του 1947 , κερδίζοντας τέσσερις έδρες. Πριν από τις εκλογές του 1949 , πολλά κόμματα αναγκάστηκαν να ενταχθούν στο Κομμουνιστικό Ανεξάρτητο Λαϊκό Μέτωπο της Ουγγαρίας, με το Μέτωπο να καταρτίζει έναν ενιαίο κατάλογο που επιλέχθηκε από το Ουγγρικό Εργατικό Λαϊκό Κόμμα . Η Σλάχτα υπέβαλε αίτηση για να συμμετάσχει στις εκλογές, αλλά απορρίφθηκε.
Μετά το περιστατικό, η Βούλοβιτς πέρασε μέρες σε κώμα και νοσηλεύθηκε για αρκετούς μήνες. Υπέστη κάταγμα στο κρανίο, σε τρεις σπονδύλους, στα πόδια, στα πλευρά και στην πύελο. Αυτά τα τραύματα οδήγησαν σε προσωρινή παράλυση από την μέση προς τα κάτω. Η Βούλοβιτς ανέκάμψε σχεδόν πλήρως αλλά συνέχισε να περπατάει με χωλότητα. Είχε ελάχιστη ή καθόλου μνήμη του περιστατικού και δεν είχε κανένα φόβο για να ξαναπετάξει μετά το ατύχημα. Παρά την προθυμία της να ξαναδουλέψει ως αεροσυνοδός, η Jat Airways (JAT) της έδωσε δουλειά σε γραφείο, καθώς θεωρούσε ότι η παρουσία της στις πτήσεις θα προσέλκυε πολύ δημοσιότητα. Η Βούλοβιτς έγινε διάσημη στην Γιουγκοσλαβία και θεωρήθηκε εθνικός ήρωας.
Η Βούλοβιτς απολύθηκε από την JAT στις αρχές της δεκαετίας του 1990, μετά από τη συμμετοχή της σε αντικυβερνητικές διαδηλώσεις κατά τη διάρκεια της διάλυσης της Γιουγκοσλαβίας, αλλά απέφυγε την σύλληψη, καθώς η κυβέρνηση ανησυχούσε για την αρνητική δημοσιότητα που θα έφερνε η φυλάκισή της. Συνέχισε το έργο της ως ακτιβίστρια υπέρ της δημοκρατίας μέχρι ώσπου το Σοσιαλιστικό Κόμμα Σερβίας απομακρύνθηκε από την εξουσία κατά τη διάρκεια της Επανάστασης Μπούλντοζερ τον Οκτώβριο του 2000. Η Βούλοβιτς αργότερα έκανε εκστρατεία εξ ονόματος του Δημοκρατικού Κόμματος, υποστηρίζοντας την είσοδο της Σερβίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Πέρασε τα τελευταία της χρόνια σε απομόνωση και μαχόταν με το σύνδρομο του επιζήσαντα. Αφού χώρισε, η Βούλοβιτς έζησε μόνη στο διαμέρισμά της στο Βελιγράδι με μικρή σύνταξη μέχρι το θάνατό της το 2016.
Η Πέμπερ γεννήθηκε στις 18 Αυγούστου 1823 και μεγάλωσε στο Τσάρλεστον της Νότιας Καρολίνας . Ως τέταρτο από επτά παιδιά, μεγάλωσε σε μια πλούσια και κοινωνικά εξέχουσα εβραϊκή οικογένεια. Ο πατέρας της, Τζέικομπ Κλάβιους Λέβι (γιος του Μωυσή Λέβι από το Τσάρλεστον), ήταν επιτυχημένος έμπορος, ενώ η μητέρα της, Φάνι Γέιτς, ήταν η έβδομη και νεότερη κόρη του Σάμιουελ Γέιτς και της Μάρθα Άμπραχαμς. Μία από τις αδερφές της Πέμπερ, η Ευγενία Λέβι, παντρεύτηκε τον δικηγόρο και βουλευτή Φίλιπ Φίλιπς και αργότερα φυλακίστηκε δύο φορές για την υποστήριξή της στον αγώνα των Συνομόσπονδων Πολιτειών. Δείχνοντας τον τρόπο με τον οποίο ο πλούτος επέτρεψε σε ορισμένες προπολεμικές εβραϊκές οικογένειες να κερδίσουν πλήρη αποδοχή από την κοινότητα, η οικογένεια Λέβι μετακινήθηκε ανάμεσα στην ελίτ του Τσάρλεστον μέχρι που μια σειρά οικονομικών δυσκολιών την έστειλε στη Σαβάνα της Τζόρτζια στα τέλη της δεκαετίας του 1840.
Η Πέμπερ προφανώς έλαβε κάποια επίσημη εκπαίδευση πριν από τον γάμο της το 1856 με τον Βοστωνέζο Τόμας Πέμπερ, ο οποίος δεν ήταν Εβραίος. Πέθανε λίγο μετά τον γάμο τους και στα τέλη του 1861 ήταν άτεκνη χήρα, ζώντας με τους γονείς της στη Μαριέτα της Τζόρτζια , όπου είχαν καταφύγει για να ξεφύγουν από τις καταστροφές του πολέμου. Δυσαρεστημένη στο σπίτι, η Πέμπερ δέχτηκε μια πρόσκληση να υπηρετήσει στο Νοσοκομείο Τσιμποράζο του Ρίτσμοντ . Παρουσιάστηκε για υπηρεσία τον Δεκέμβριο του 1862.
Ένα εκτεταμένο ίδρυμα στα περίχωρα της πόλης, το Chimborazo φέρεται να ήταν το μεγαλύτερο στρατιωτικό νοσοκομείο στον κόσμο τη δεκαετία του 1860. Μέχρι το τέλος του Εμφυλίου Πολέμου, το νοσοκομείο είχε φροντίσει περίπου 76.000 ασθενείς. Η Pember υπηρέτησε ως Αρχι-Επιμελήτρια ενός από τα πέντε τμήματα της εγκατάστασης. Ήταν μια ασυνήθιστη δουλειά για μια γυναίκα, σε μια εποχή που σχεδόν όλη η νοσηλευτική εργασία γινόταν από άνδρες. Τα ποικίλα καθήκοντα της Pember σίγουρα απαιτούσαν αυτό που ένας από τους συγχρόνους της περιέγραψε ως «θέληση από ατσάλι υπό μια ευγενική φινέτσα». Αν και η Pember έπρεπε να ματαιώσει τις προσπάθειες του προσωπικού της να κλέψουν προμήθειες, κάποτε φέρεται να απείλησε έναν επίδοξο κλέφτη με όπλο, φαίνεται επίσης ότι ήταν αποδεκτή και εκτιμημένη από τους ασθενείς. Ελλείψει επαρκούς τροφής, φαρμάκων και άλλων προμηθειών, συχνά αυτή η θερμή παρουσία ήταν το καλύτερο που μπορούσαν να προσφέρουν η Pember και το προσωπικό της. Αν και αφοσιώθηκε στην ανακούφιση των δεινών των στρατιωτών, ήταν συχνά απλώς η τελευταία σύντροφος για τους ετοιμοθάνατους.
Παρά τις διακρίσεις, έγινε υπεύθυνη για τη διανομή του ουίσκι με δελτίο —που θεωρούνταν ζωτικό φάρμακο— μεταξύ των πολλών άλλων καθηκόντων της. Κρατούσε ένα πιστόλι πρόχειρο για να αντιμετωπίζει τους αγανακτισμένους άντρες που προσπαθούσαν να της κλέψουν το ουίσκι. Πριν το μερίδιο γίνει δικό της, έγραψε στα απομνημονεύματά της: «η καθημερινή επιθεώρηση... με έπεισε ότι μεγάλα κακά εξακολουθούσαν να υπάρχουν υπό την κυριαρχία μου, παρά την ένθερμη φροντίδα μου για τους ασθενείς μου. Για παράδειγμα, το μηνιαίο βαρέλι ουίσκι που δικαιούμουν να αντλώ παρέμενε στο φαρμακείο υπό την κηδεμονία του φαρμακοποιού και των υπαλλήλων του, και τα λίτρα και οι πίντες εκδίδονταν μέσω οποιασδήποτε εντολής που προερχόταν από χειρουργούς υπό τους αναπληρωτές τους, έτσι ώστε το περιεχόμενο να ήταν πιθανό να εξαντληθεί πολύ πριν δικαιούμαι να αντλώ περισσότερο, και οι άρρωστοι μου να υποφέρουν από έλλειψη διεγερτικού». Οι νέοι χειρουργοί συνέχισαν να προσπαθούν να αφαιρέσουν το βαρέλι από τα καταλύματά της, αλλά είχε την υποστήριξη των υπαξιωματικών της και του νόμου του Κογκρέσου με το μέρος της. «Το μηνιαίο βαρέλι ήταν ένας θεσμός και πολύ σημαντικός», έγραψε η Πέμπερ. «Πράγματι, αν είναι απαραίτητο να υπάρχει ένας ήρωας για αυτή την αφήγηση που βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα, το βαρέλι με το ουίσκι θα πρέπει να κάνει ένα βήμα μπροστά και να κάνει την υπόκλισή του». Το ουίσκι βοήθησε να κρατηθούν ζωντανοί οι άνδρες και η Πέμπερ έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι της για να βεβαιωθεί ότι οι «πειραγμένοι» χειρουργοί δεν θα το έβαζαν ποτέ στα χέρια τους.
Η Πέμπερ παρέμεινε στο Τσιμποράσο μέχρι την παράδοση των Συνομόσπονδων Πολιτειών τον Απρίλιο του 1865. Δημοσίευσε τα απομνημονεύματά της λίγο μετά τον πόλεμο, τον Μάρτιο του 1866, τα οποία δημοσιεύτηκαν σε ένα περιοδικό της Βαλτιμόρης με τίτλο The Cosmopolite με τίτλο «Αναμνήσεις ενός Νοτίου Νοσοκομείου. Από την Υπεύθυνη του». Τα απομνημονεύματα αργότερα θα δημοσιευτούν σε μορφή βιβλίου με τίτλο « Η Ιστορία μιας Νότιας Γυναίκας: Η Ζωή στο Συνομόσπονδο Ρίτσμοντ», το 1879.
Υπάρχουν διαφορές μεταξύ της έκδοσης του βιβλίου και της έκδοσης του περιοδικού: Η Pember διαγράφει πολλά τοπωνύμια στο βιβλίο· η Pember χρησιμοποίησε πολύ πιο επικριτική γλώσσα όταν περιέγραφε εξέχουσες προσωπικότητες στο περιοδικό· η έκδοση του περιοδικού είναι επίσης εμφανώς απαλλαγμένη από σημαντική προσπάθεια επιμέλειας. Τα απομνημονεύματα, τα οποία περιγράφουν λεπτομερώς την καθημερινή της ζωή μέσα από ανέκδοτα των χρόνων του πολέμου, παραμένουν μια από τις καλύτερες πηγές για την κατανόηση των εμπειριών και των ιδεών των γυναικών της ανώτερης τάξης του Νότου πριν και κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου. Στα απομνημονεύματα, η Pember αφηγείται την εχθρότητα απέναντί της από άνδρες γιατρούς στο Νοσοκομείο Chimborazo.
Μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο , η Πέμπερ διατήρησε την κοινωνική της θέση στην ελίτ και ταξίδεψε εκτενώς στις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρώπη . Τα τελευταία χρόνια της ζωής της έζησε με την ανιψιά της, Φάνι Φίλιπς Χιλ, στο Πίτσμπουργκ της Πενσυλβάνια , και πέθανε στις 4 Μαρτίου 1913 από καρκίνο του μαστού σε ηλικία 89 ετών. Είναι θαμμένη στο νεκροταφείο Λόρελ Γκρόουβ στη Σαβάνα της Τζόρτζια .
Το σπίτι όπου πέρασε τα παιδικά της χρόνια η Πέμπερ στο Τσάρλεστον ήταν ένα πανδοχείο με πρωινό (τώρα κλειστό) που βρισκόταν στην οδό Σόσιεϊ 26. Το πορτρέτο που χρησιμοποιείται στη βιβλιογραφία είναι ένα πορτρέτο της μητέρας της, Φοίβη Γέιτς Λέβι, του Σάλι.
Στην αρχή του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, νοσοκόμες του Αμερικανικού Στρατού και του Πολεμικού Ναυτικού ήταν τοποθετημένες στο Γενικό Νοσοκομείο Sternberg στη Μανίλα και σε άλλα στρατιωτικά νοσοκομεία γύρω από τη Μανίλα. Κατά τη διάρκεια της Μάχης των Φιλιππίνων (1941–1942) , 88 νοσοκόμες του Αμερικανικού Στρατού διέφυγαν, την τελευταία εβδομάδα του Δεκεμβρίου 1941, στο Corregidor και το Bataan. [ 6 ]
Δύο νοσοκόμες του στρατού, η υπολοχαγός Φλόραμουντ Α. Φέλμεθ και η υπολοχαγός Φλόρενς ΜακΝτόναλντ, συνόδευσαν σοβαρά τραυματισμένους ασθενείς από το Στέρνμπεργκ στο αυτοσχέδιο νοσοκομειακό πλοίο Μακτάν που αναχώρησε από τη Μανίλα λίγο μετά τα μεσάνυχτα της Πρωτοχρονιάς του 1942 για την Αυστραλία. [ 7 ]
Οι νοσοκόμες του ναυτικού, υπό την διοίκηση της υπολοχαγού Λόρα Μ. Κομπ , παρέμειναν στη Μανίλα κατά την αρχική εισβολή για να υποστηρίξουν τους ασθενείς εκεί. Μία από αυτές, η Αν Α. Μπερνατίτους , δραπέτευσε από τη Μανίλα στο Μπαταάν λίγο πριν την πτώση της Μανίλα. [ 8 ] [ 9 ] Οι υπόλοιπες 11 νοσοκόμες του ναυτικού αιχμαλωτίστηκαν κατά την πτώση της Μανίλα και φυλακίστηκαν από τους Ιάπωνες στο Σάντο Τόμας. [ 10 ] [ 11 ]
Οι νοσοκόμες του στρατού, υπό τις διαταγές της λοχαγού Μοντ Ντέιβισον και της 2ας υπολοχαγού Τζοζεφίν Νέσμπιτ , μαζί με τη νοσοκόμα του ναυτικού Μπερνατίτους, δραπέτευσαν από τη Μανίλα και συνέχισαν να υπηρετούν στη Μάχη του Μπαταάν και στη Μάχη του Κορεγκιδόρ . [ 12 ] [ 13 ]
Στα τέλη Δεκεμβρίου του 1941, πολλές από τις νοσοκόμες τοποθετήθηκαν σε δύο νοσοκομεία μάχης στο Μπατάαν, το Νοσοκομείο #1 και το Νοσοκομείο #2. [ 14 ] [ 15 ] Αυτά τα νοσοκομεία περιλάμβαναν τους πρώτους υπαίθριους θαλάμους στην ιστορία των ΗΠΑ από τον Εμφύλιο Πόλεμο. [ 16 ] Οι τροπικές ασθένειες, συμπεριλαμβανομένης της ελονοσίας και της δυσεντερίας, ήταν ευρέως διαδεδομένες τόσο στους ασθενείς όσο και στο προσωπικό των νοσοκομείων. [ 17 ] [ 18 ]
Λίγο πριν από την πτώση του Μπαταάν στις 9 Απριλίου 1942, οι νοσοκόμες που υπηρετούσαν εκεί διατάχθηκαν να μεταφερθούν στο νησιωτικό φρούριο Κορεγκιδόρ από τον στρατηγό Γουέινραϊτ (διοικητή των δυνάμεων στις Φιλιππίνες μετά την αποστολή του ΜακΆρθουρ στην Αυστραλία). [ 19 ] [ 20 ] [ 21 ]
Κατά τη διάρκεια της Μάχης του Κορεγκιδόρ, οι νοσοκόμες τοποθετήθηκαν στο νοσοκομείο και στους θαλάμους στον λαβύρινθο των σηράγγων που συνδέονταν με τη σήραγγα Μαλίντα . [ 22 ] [ 23 ]
Στις 29 Απριλίου, μια μικρή ομάδα νοσοκόμων του στρατού εκκενώθηκε, μαζί με άλλους επιβάτες, με πλοίο του ναυτικού PBY Catalina . Ωστόσο, έμειναν αποκλεισμένοι στο Μιντανάο και φυλακίστηκαν. Μεταφέρθηκαν στη Μανίλα και φυλακίστηκαν στο Πανεπιστήμιο του Σάντο Τόμας . Στις 3 Μαΐου, η μοναδική νοσοκόμα του ναυτικού, η Αν Μπερνατίτους , μερικές ακόμη νοσοκόμες του στρατού και μια μικρή ομάδα πολιτών εκκενώθηκαν με το υποβρύχιο Spearfish .
Όταν η Κορεγιδόρ έπεσε στα χέρια των ιαπωνικών δυνάμεων υπό τη διοίκηση του στρατηγού Μασαχάρου Χόμα στις 6 Μαΐου, οι υπόλοιπες νοσοκόμες αιχμαλωτίστηκαν και στις 2 Ιουλίου μεταφέρθηκαν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Σάντο Τόμας .
Η πανεπιστημιούπολη του Πανεπιστημίου του Σάντο Τόμας μετατράπηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Σάντο Τόμας από τους Ιάπωνες κατά τη διάρκεια της κατοχής των Φιλιππίνων. Το στρατόπεδο περιγράφεται λεπτομερώς στο βιβλίο του Κεν Μπερνς "Ο Πόλεμος ". Εκτός από τον άμαχο πληθυσμό του, το Σάντο Τόμας έγινε το αρχικό στρατόπεδο συγκέντρωσης για τις νοσοκόμες του στρατού και του ναυτικού, με τις νοσοκόμες του στρατού να παραμένουν εκεί μέχρι την απελευθέρωσή τους.
Η λοχαγός Maude C. Davison, 57 ετών και με 20 χρόνια στρατιωτικής εμπειρίας, ανέλαβε τη διοίκηση των νοσοκόμων, διατήρησε ένα τακτικό πρόγραμμα νοσηλευτικής υπηρεσίας και επέμεινε όλες οι νοσοκόμες να φορούν τις χακί μπλούζες και τις φούστες τους κατά τη διάρκεια της υπηρεσίας. Συνεργάστηκε με την Josephine Nesbit .
Τον Μάιο του 1943, οι νοσοκόμες του ναυτικού, υπό την διοίκηση του υπολοχαγού Κομπ , μεταφέρθηκαν σε ένα νέο στρατόπεδο συγκέντρωσης στο Λος Μπάνιος, όπου ίδρυσαν ένα νέο νοσοκομείο και συνέχισαν να εργάζονται ως μονάδα νοσηλευτικής. Στο Λος Μπάνιος έγιναν γνωστές ως «οι ιεροί έντεκα».
Ενώ η σύλληψη των νοσοκόμων έλαβε ευρεία δημοσιότητα στις ΗΠΑ, λίγες συγκεκριμένες πληροφορίες ήταν γνωστές για την τύχη τους μέχρι την απελευθέρωσή τους.
Η υπολοχαγός Χουανίτα Ρέντμοντ , μία από τις λίγες νοσοκόμες που δραπέτευσαν, δημοσίευσε ένα βιβλίο με τα απομνημονεύματα των εμπειριών της στο Μπαταάν το 1943, το οποίο κατέληγε σε μια δραματική υπενθύμιση ότι οι συνάδελφοί της ήταν ακόμα κρατούμενοι. Η ιστορία των νοσοκόμων δραματοποιήθηκε σε αρκετές ταινίες του πολέμου, συμπεριλαμβανομένων:
Όταν η ταινία «So Proudly We Hail» προβλήθηκε στους κινηματογράφους, στο λόμπι στήθηκε ένα περίπτερο προσλήψεων με προσωπικό εθελοντών του Ερυθρού Σταυρού.
Τον Ιανουάριο του 1944, ο έλεγχος του στρατοπέδου συγκέντρωσης Σάντο Τόμας πέρασε από τις ιαπωνικές πολιτικές αρχές στον Αυτοκρατορικό Ιαπωνικό Στρατό , στον οποίο παρέμεινε μέχρι την απελευθέρωση του στρατοπέδου. Η πρόσβαση σε εξωτερικές πηγές τροφίμων περιορίστηκε, η διατροφή των κρατουμένων μειώθηκε σε 960 θερμίδες ανά άτομο την ημέρα μέχρι τον Νοέμβριο του 1944 και περαιτέρω σε 700 θερμίδες ανά άτομο την ημέρα μέχρι τον Ιανουάριο του 1945. [ 47 ]
Μια μελέτη του Υπουργείου Υποθέσεων Βετεράνων που δημοσιεύθηκε τον Απρίλιο του 2002 διαπίστωσε ότι οι νοσοκόμες έχασαν, κατά μέσο όρο, το 30% του σωματικού τους βάρους κατά τη διάρκεια της κράτησης και στη συνέχεια βίωσαν ένα βαθμό αναπηρίας που σχετίζεται με την υπηρεσία «σχεδόν το ίδιο με τους άνδρες πρώην αιχμαλώτους πολέμου του Θεάτρου του Ειρηνικού». Το σωματικό βάρος της Maude C. Davison μειώθηκε από 71 έως 36 κιλά (156 σε 80 λίβρες).
Ενθαρρυμένος από την επιτυχία της Επιδρομής στο Καμπανατουάν , ο Στρατηγός Ντάγκλας ΜακΆρθουρ διέταξε τον Υποστράτηγο Βέρνον Ντ. Ματζ να πραγματοποιήσει μια επιθετική επιδρομή στο Σάντο Τόμας στη Μάχη της Μανίλα . Οι κρατούμενοι στο Σάντο Τόμας, συμπεριλαμβανομένων των νοσοκόμων, απελευθερώθηκαν στις 3 Φεβρουαρίου 1945, από μια «ιπτάμενη φάλαγγα» του 1ου Συντάγματος Ιππικού . 
Νοσοκόμες του στρατού ανεβαίνουν σε φορτηγά που φεύγουν από το Σάντο Τόμας, 12 Φεβρουαρίου 1945 
Νοσοκόμες του στρατού φεύγουν από το Σάντο Τόμας 
Νοσοκόμες του Πολεμικού Ναυτικού που διασώθηκαν από το Los Baños, 23 Φεβρουαρίου 1945 
Νοσοκόμες του Πολεμικού Ναυτικού διασώθηκαν από το Los Baños
Οι νοσοκόμες του ναυτικού απελευθερώθηκαν στη συνέχεια στην Επιδρομή στο Λος Μπάνιος .
Μετά την επιστροφή τους στις ΗΠΑ, ο Στρατός των ΗΠΑ απένειμε στις νοσοκόμες τους, μεταξύ άλλων παρασημοφοριών, το Χάλκινο Αστέρι για ανδρεία και μια Προεδρική Εφημέριο Μονάδας για εξαιρετικό ηρωισμό στη δράση. Οι νοσοκόμες του ναυτικού έλαβαν επίσης Χάλκινα Αστέρια κατά την επιστροφή τους. 
Νοσοκόμες του στρατού βραβεύτηκαν με Χάλκινα Αστέρια από τον Στρατηγό Ντενίτ στο νησί Λέιτ. 
Νοσοκόμες αναχωρούν για τις ΗΠΑ μετά την απονομή των Χάλκινων Αστέρων, 20 Φεβρουαρίου 1945
Η Υπολοχαγός Ρόζμαρι Χόγκαν λαμβάνει νέες μπάρες από την Ταγματάρχη Χουανίτα Ρέντμοντ. 
Στις 9 Απριλίου 1980, μια χάλκινη πλάκα αφιερώθηκε στο ιερό του Όρους Σαμάτ από άνδρες που επέζησαν από το Μπατάαν και το Κορεγκιδόρ. Αναγράφει:
Η Ταγματάρχης Maude C. Davison, στην οποία πολλοί αποδίδουν την επιμονή της να διατηρήσουν οι νοσοκόμες την ταυτότητά τους ως νοσοκόμες καθ' όλη τη διάρκεια της φυλάκισής τους, τιμήθηκε μετά θάνατον με το Μετάλλιο Διακεκριμένης Υπηρεσίας στις 20 Αυγούστου 2001. Παρόμοια προσπάθεια δεν έχει ακόμη αναληφθεί για την Αρχινοσηλεύτρια Laura M. Cobb .
Η Νάνσι Μπελ Νόρτον , μια γιαγιά που είχε το παρατσούκλι «ο Άγγελος του Μπατάαν», τιμήθηκε με το Μετάλλιο της Ελευθερίας το 1945.
