Η Catherine Joséphine "Katia" Krafft (το γένος Conrad , 17 Απριλίου 1942 - 3 Ιουνίου 1991) και ο σύζυγός της, Maurice Paul Krafft (25 Μαρτίου 1946 - 3 Ιουνίου 1991) ήταν Γάλλοι ηφαιστειολόγοι και κινηματογραφιστές που πέθαναν σε μια πυροκλαστική ροή στο όρος Unzen, στο Ναγκασάκι της Ιαπωνίας, στις 3 Ιουνίου 1991. Οι Krafft έγιναν γνωστοί ως πρωτοπόροι στη κινηματογράφηση, τη φωτογράφηση και την καταγραφή ηφαιστείων, που συχνά έρχονταν σε απόσταση λίγων μέτρων από τις ροές λάβας . Η νεκρολογία τους δημοσιεύτηκε στο Bulletin of Volcanology . Από τον θάνατό τους, το έργο τους έχει παρουσιαστεί σε δύο ντοκιμαντέρ του Werner Herzog , Into the Inferno (2016) και The Fire Within: A Requiem for Katia and Maurice Krafft (2022), και σε μια ακόμη ταινία, Fire of Love (2022), απεικόνισε τη ζωή, τη σχέση και την καριέρα τους χρησιμοποιώντας το αρχειακό τους υλικό.
Η Κάτια Κόνραντ γεννήθηκε στις 17 Απριλίου 1942 στο Γκεμπβίλερ της Γαλλίας , από τον Τσαρλς και τη Μαντλέν Κόνραντ. Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Στρασβούργου με πτυχία φυσικής και χημείας.
Ο Μορίς Κραφτ γεννήθηκε στις 25 Μαρτίου 1946 στη Μυλούζ της Γαλλίας.Αρχικά ενδιαφέρθηκε για τα ηφαίστεια κατά τη διάρκεια οικογενειακών διακοπών στη Νάπολη και το Στρόμπολι, όταν ήταν επτά ετών. Εντάχθηκε στη Γεωλογική Εταιρεία της Γαλλίας σε ηλικία 15 ετών και συνέχισε τις σπουδές του στη γεωλογία, αρχικά στο Πανεπιστήμιο της Μπεζανσόν και αργότερα στο Πανεπιστήμιο του Στρασβούργου.
Οι δυο τους γνωρίστηκαν ενώ ήταν φοιτητές στο Πανεπιστήμιο του Στρασβούργου και παντρεύτηκαν το 1970. Το ζευγάρι πέρασε το μήνα του μέλιτος στο Στρόμπολι , όπου φωτογράφισαν την σχεδόν συνεχή έκρηξή του. Αναγνωρίζοντας το δημόσιο ενδιαφέρον για την καταγραφή των ηφαιστειακών εκρήξεων, άρχισαν να κάνουν καριέρα κινηματογραφώντας τες.
Οι Krafft ήταν συχνά οι πρώτοι που έφταναν στον τόπο ενός ενεργού ηφαιστείου και έγιναν γνωστοί στην ηφαιστειολογική κοινότητα. Τα πλάνα τους από τις επιπτώσεις των ηφαιστειακών εκρήξεων στις γύρω περιοχές έπαιξαν συχνά σημαντικό ρόλο στην απόκτηση της συνεργασίας των τοπικών αρχών που αντιμετώπιζαν ηφαιστειακές απειλές. Μετά την έναρξη της δραστηριότητας στο όρος Πινατούμπο στις Φιλιππίνες το 1991, τα πλάνα των Krafft από τις επιπτώσεις του λαχάρ Νεβάδο ντελ Ρουίζ στην Κολομβία το 1985 , που είχε προκαλέσει την τραγωδία του Αρμέρο , προβλήθηκαν σε μεγάλο αριθμό ανθρώπων, συμπεριλαμβανομένης της τότε προέδρου των Φιλιππίνων, Κορασόν Ακίνο , και αποδόθηκε στο ότι έπεισαν ορισμένους σκεπτικιστές ότι η εκκένωση της περιοχής ήταν απαραίτητη.
Η Κάτια ξεκίνησε την καριέρα της λαμβάνοντας δείγματα αερίων από ηφαίστεια και καταγράφοντας εκρήξεις παρατηρώντας τες αυτοπροσώπως, γράφοντας βιβλία για τα ευρήματά της για να χρηματοδοτήσει τα ταξίδια της. Τα βιβλία της άνοιξαν νέους δρόμους στην ηφαιστειακή κάλυψη. Τα κοντινά πλάνα των ηφαιστειακών εκρήξεων των Κραφτ έχουν αποδοθεί στην ενίσχυση της κατανόησης και της γνώσης των γεωλόγων για το θέμα, ενώ η Κάτια έχει αναφερθεί ως πρωτοπόρος στον τομέα των γυναικών ηφαιστειολόγων. Εκτός από τις παρατηρήσεις τους, οι Κραφτ έλαβαν επίσης μετρήσεις, μετρήσεις αερίων και δείγματα, συχνά σε απόσταση λίγων μέτρων από πυροκλαστικές ροές και ροές λάβας, και κατέγραψαν πώς οι εκρήξεις επηρέασαν το τοπικό οικοσύστημα. Οι Κραφτ κατέγραψαν τον σχηματισμό νέων ηφαιστείων, εκτός από τις επιπτώσεις της όξινης βροχής και των νεφών τέφρας .
Καθ' όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970 και του 1980, οι Κραφτ κατέγραφαν διάφορα ηφαίστεια και ηφαιστειακές εκρήξεις. Ο Μορίς συχνά τα κινηματογραφούσε ενώ η Κάτια τραβούσε φωτογραφίες.Το 1987, οι Κραφτ συμμετείχαν στο "The Volcano Watchers", ένα επεισόδιο στην έκτη σεζόν της σειράς Nature του PBS .
Ένα από τα τελικά έργα των Krafft ήταν το "Κατανόηση των ηφαιστειακών κινδύνων και μείωση των ηφαιστειακών κινδύνων", στο οποίο παρήγαγαν ενημερωτικές ταινίες και εκπαιδευτικό υλικό σχετικά με την επιστήμη των ηφαιστειακών εκρήξεων και την ανάγκη εκκένωσης.
Στις 3 Ιουνίου 1991, στις 4 μ.μ. τοπική ώρα, το Όρος Unzen εξερράγη, σχηματίζοντας πυροκλαστικές ροές που όρμησαν στις πλαγιές του, σκοτώνοντας 43 άτομα, συμπεριλαμβανομένων των Krafft, καθώς και του συναδέλφου τους ηφαιστειολόγου Harry Glicken , ο οποίος τους είχε συνοδεύσει για να παρατηρήσει την έκρηξη. Στις 5 Ιουνίου 1991, ανακτήθηκαν τα σώματα των Krafft και Glicken. Η Katia και ο Maurice βρέθηκαν κοντά στο ενοικιαζόμενο αυτοκίνητό τους, ξαπλωμένοι δίπλα-δίπλα κάτω από ένα στρώμα πυροκλαστικής τέφρας. Το σώμα του Glicken βρέθηκε κοντά. Τα σώματα κάηκαν σε σημείο που να μην αναγνωρίζονται και αναγνωρίστηκαν χρησιμοποιώντας προσωπικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένου του ρολογιού και της φωτογραφικής μηχανής του Maurice. Η θέση των σωμάτων υποδήλωνε ότι ο Glicken είχε προσπαθήσει να φύγει από τη ροή, ενώ οι Krafft είχαν παραμείνει εκεί που βρίσκονταν. Το υλικό που βιντεοσκόπησαν από την πλησιάζουσα ροή καταστράφηκε από την ηφαιστειακή θερμότητα.
Τα λείψανα των Κραφτ αποτεφρώθηκαν κατά τη διάρκεια μιας καθολικής νεκρώσιμης τελετής και τοποθετήθηκαν στο Ιερό Άνιο-τζι στη Σιμαμπάρα , το οποίο ήταν αφιερωμένο στα θύματα του σεισμού και του τσουνάμι του Ούνζεν το 1792. Oι στάχτες τους στη συνέχεια θάφτηκαν στο οικογενειακό οικόπεδο της Κάτια στη Γαλλία.
Μετά τον θάνατό του, το Associated Press ανέφερε ότι ο Μορίς δήλωσε ότι ήθελε να πεθάνει επιδιώκοντας το έργο του «στην άκρη ενός ηφαιστείου».
Κληροδότημα
Ένας ηφαιστειακός κρατήρας, ο κρατήρας M. και K. Krafft , στο ηφαίστειο Piton de la Fournaise στη Ρεϋνιόν της Γαλλίας, πήρε το όνομά του από το ζευγάρι. Ο κρατήρας βρίσκεται στις 21°13′23″Ν 55°43′2″Α . Λάβα εξερράγη από αυτόν τον κρατήρα τον Μάρτιο του 1998. Το Μετάλλιο Krafft τιμά τη μνήμη των Krafft και απονέμεται κάθε τέσσερα χρόνια από τη Διεθνή Ένωση Ηφαιστειολογίας και Χημείας του Εσωτερικού της Γης σε κάποιον που έχει κάνει σημαντική συμβολή στην ηφαιστειολογία μέσω της προσφοράς του σε κοινότητες που έχουν πληγεί από ηφαιστειακή δραστηριότητα.
Το Κέντρο Μελέτης Ενεργών Ηφαιστείων στο Πανεπιστήμιο της Χαβάης στο Χίλο δημιούργησε ένα ταμείο στη μνήμη των Kraffts, το Ταμείο Μνήμης Maurice και Katia Krafft. Οι δωρεές κατευθύνονται στην εκπαίδευση των ανθρώπων σε χώρες υψηλού ηφαιστειακού κινδύνου σχετικά με τους κινδύνους που θέτουν τα ενεργά ηφαίστεια. Ο σκηνοθέτης Βέρνερ Χέρτζογκ γύρισε το ντοκιμαντέρ The Fire Within: A Requiem for Katia and Maurice Krafft το 2022.
Βιβλία
des volcans d'Europe : généralités, France, Islande, Italie, Grèce, Allemagne... , Neuchâtel : Delachaux et Niestlé, 1974, 412 σελίδες.
Questions à un volcanologue : Maurice Krafft répond , Παρίσι: Hachette-Jeunesse, 1981, 231 σελίδες.
Les Volcans et leurs Secrets , Παρίσι: Nathan, 1984, 63 σελίδες.
Le Monde merveilleux des volcans , Παρίσι: Hachette-Jeunesse, 1981, 58 σελίδες.
Les Feux de la Terre : Histoire de volcans , συλλογή « Découvertes Gallimard » (nº 113), σειρά Sciences etchnical. Paris: Gallimard, 1991 (νέα έκδοση το 2003 [ 23 ] ), 208 σελίδες.Ηφαίστεια: Φωτιά από τη Γη , σειρά " Abrams Discoveries ", Νέα Υόρκη: Harry N. Abrams, 1993.
Ηφαίστεια: Φωτιά από τη Γη , σειρά « Νέοι Ορίζοντες », Λονδίνο: Thames & Hudson, 1993.
À l'assaut des volcans, Islande, Indonésie , Παρίσι: Presses de la Cité, 1975, 112 σελίδες.
Πρόλογος Eugène Ionesco , Les Volcans , Παρίσι: Draeger-Vilo, 1975, 174 σελίδες.
La Fournaise, volcan actif de l'île de la Réunion , Saint-Denis: Éditions Roland Benard, 1977, 121 σελίδες.
Volcans, le réveil de la Terre , Παρίσι: Hachette-Réalités, 1979, 158 σελίδες.
Dans l'antre du Diable : volcans d'Afrique, Canaries et Réunion , Παρίσι: Presses de la Cité, 1981, 124 σελίδες.
Volcans et tremblements de terre , Παρίσι: Les Deux Coqs d'Or, 1982, 78 σελίδες.
Volcans et dérives des continents , Παρίσι: Hachette, 1984, 157 σελίδες.
Les plus beaux volcans, d'Alaska en Antarctique et Hawaï , Παρίσι: Solar, 1985, 88 σελίδες.
Volcans et éruptions , Παρίσι: Hachette-Jeunesse, 1985, 90 pp.
Les Volcans du monde , Vevey -Lausanne: Éditions Mondo, 1986, 152 σελίδες.
Objectif volcans , Παρίσι: Nathan Image, 1986, 154 pp.
Führer zu den Virunga Vulkanen , Στουτγάρδη : F. Enke, 1990, 187 σελίδες.
Au cœur de la Fournaise, Orléans : Éditions Nourault-Bénard, 1986, 220 σελίδες.
Maurice Krafft, Katia Krafft και François-Dominique de LarouzièreGuide des volcans d'Europe et des Canaries , Neuchâtel: Delachaux et Niestlé, 1991, 455 σελίδες.
.jpg)