Δέσποινα Τομαζάνη

 

ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΤΟΜΑΖΑΝΗ (1945-2026)

Έφυγε από τη ζωή το πρωί του Σαββάτου (26/9) η ηθοποιός και συγγραφέας Δέσποινα Τομαζάνη, μία από τις χαρακτηριστικές παρουσίες της εμβληματικής ταινίας του Νίκου Νικολαΐδη «Γλυκιά Συμμορία». Η Δέσποινα Τομαζάνη πέθανε έπειτα από διήμερη νοσηλεία σε νοσοκομείο της Αθήνας, συνεπεία πνευμονικού οιδήματος.

Γεννημένη στη Χίο την 1η Ιουνίου 1945, με καταγωγή από το Αϊβαλί της Μικράς Ασίας και τα Κοτύωρα, ακολούθησε μια πολυσχιδή πορεία στις τέχνες, αφήνοντας το αποτύπωμά της στο θέατρο, τον κινηματογράφο, την τηλεόραση και τη λογοτεχνία.

Η Δέσποινα Τομαζάνη σπούδασε θέατρο στην Αθήνα και στη συνέχεια κινηματογράφο και θέατρο στο Πανεπιστήμιο της Στοκχόλμης, καθώς και χορό και παντομίμα στην Ακαδημία Μπαλέτου της σουηδικής πρωτεύουσας. Ανέβηκε για πρώτη φορά στη σκηνή σε ηλικία μόλις 18 ετών και στη μακρά καλλιτεχνική διαδρομή της συνεργάστηκε με θεατρικές και κινηματογραφικές παραγωγές στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

Στον κινηματογράφο συμμετείχε, μεταξύ άλλων, στις ταινίες «Περιπλάνηση» του Χριστόφορου Χριστοφή, «Γλυκιά Συμμορία» του Νίκου Νικολαΐδη, «Φωτογραφία» του Νίκου Παπατάκη και «Τέλος Εποχής» του Αντώνη Κόκκινου. Είχε επίσης συμμετάσχει στον «Ντον Ζουάν» του Ροζέ Βαντίμ, καθώς και σε σουηδικές κινηματογραφικές παραγωγές.

Για την ερμηνεία της στην ταινία «L’ombre de la terre» του Ταΐμπ Λουχίτσι τιμήθηκε με το βραβείο Α’ γυναικείου ρόλου στο 1ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Μεσογειακών Χωρών.

Ξεχωριστή θέση στη φιλμογραφία της κατέχει η «Γλυκιά Συμμορία» του Νίκου Νικολαΐδη, μία από τις πλέον αναγνωρίσιμες ταινίες του Νέου Ελληνικού Κινηματογράφου. Η παρουσία της στον κινηματογράφο, ωστόσο, δεν περιορίστηκε στην υποκριτική. Έγραψε διαλόγους, έπαιξε και συνεργάστηκε στο σενάριο της σουηδικής ταινίας «Με λένε Στέλιο», η οποία απέσπασε βραβείο κριτικών στο Φεστιβάλ Βενετίας το 1973.

Συνεργάστηκε ακόμη με τον Αλέξη Δαμιανό στον «Ηνίοχο», υπήρξε συνσεναριογράφος στην «Ελεύθερη Κατάδυση» του Γιώργου Πανουσόπουλου και υπέγραψε το σενάριο της ταινίας «Το φως που σβήνει» του Βασίλη Ντούρου. Για την τηλεόραση έγραψε, μεταξύ άλλων, τα σενάρια «Μέντιουμ» και «Το Φύλλο, το Πηγάδι και τ’ Αγγέλιασμα», βασισμένο στο ομώνυμο έργο του Βασίλη Βασιλικού, ενώ ως ηθοποιός εμφανίστηκε σε παραγωγές όπως «Φάκελος Αμαζών», «Γκάστερμπάιντερ», «Ομίχλη» και «Μέντιουμ».

Σημαντική ήταν και η παρουσία της στο θέατρο. Ερμήνευσε την «Ηλέκτρα» στο Ηρώδειο, στο Town Hall της Νέας Υόρκης και στο Τόκιο, ενώ συνεργάστηκε και με το γαλλικό θέατρο. Παράλληλα πέρασε στη σκηνοθεσία, ανεβάζοντας έργα όπως «Ο Μπαμπάς ο Πόλεμος» του Ιάκωβου Καμπανέλλη, «Χιώτικο Παραμύθι», «Χιροσίμα Αγάπη μου» της Μαργκερίτ Ντυράς και «Ίντα».

Εξίσου παραγωγική υπήρξε η συγγραφική της διαδρομή. Μεταξύ των βιβλίων της περιλαμβάνονται «Το Αμίλητο Νερό», «Το Καφενείο των Ψεμάτων», «Φωτιά μέσα στο Νερό», «Ίντα», «Εξ αιτίας του αινίγματος», «Θηλυκό Νόμισμα» και «Εκτός Δικτύου». Τελευταίο της βιβλίο ήταν το «Το βιβλίο που δεν γράφτηκε», που κυκλοφόρησε το 2026 και αποτελεί ιστορικό αφήγημα με φόντο τη γενέτειρά της, τη Χίο, και τον Χιώτη αγωνιστή της Επανάστασης Αντώνη Μπουρνιά. Έργα της Δέσποινας Τομαζάνη έχουν μεταφραστεί, μεταξύ άλλων, στα γαλλικά, γερμανικά, τουρκικά, αγγλικά και ιταλικά.

Φιλμογραφία

Με λένε Στέλιο (1972) 

Η δίκη των δικαστών (1974)

Αλδεβαράν (1975)

Περιπλάνηση (1979)

Τρεις και ο κούκος / Σουβλίστε τους (1981)

Γλυκιά συμμορία (1983)

Το κορίτσι της Μάνης (1986) [Φωτεινή]

Η φωτογραφία (1986)

Το καλοκαίρι της Μήδειας (1987)

Ταξίδι στην Αυστραλία  (1990)

Ηνίοχος    (1994)

Τέλος εποχής (1994) [Μαρία Δρόσου]

Ελεύθερη κατάδυση (1995)

Το φως που σβήνει (2000)

Αλέξανδρος και Αϊσέ (2001)

Η διαθήκη του ιερέα Ιωάννη Μελιέ (2009)

Amalie Petranker Salsitz

 Πηγή:https://encyclopedia.ushmm.org/content/en/id-card/amalie-petranker

                                                                                         

Η Αμαλί ήταν μία από τις τρεις κόρες που γεννήθηκαν από Εβραίους γονείς. Η οικογένεια ζούσε στο Στάνισλαβοβ της Πολωνίας. Ο πατέρας της ήταν ένθερμος υποστηρικτής της επανεγκατάστασης στην Παλαιστίνη και ονειρευόταν να μεταφέρει την οικογένειά του εκεί για να βοηθήσει στην οικοδόμηση της εβραϊκής πατρίδας. Η Αμαλί και οι αδερφές της φοιτούσαν σε ιδιωτικά εβραϊκά δημοτικά και γυμνάσια για να τις βοηθήσουν να προετοιμαστούν για την ενδεχόμενη μετανάστευσή τους στην Παλαιστίνη.

1933-39: Τον Σεπτέμβριο του 1939, ο Στάνισλαβοφ καταλήφθηκε από τον σοβιετικό στρατό. Ο πατέρας της Αμαλί έχασε τη δουλειά του στο δασικό τμήμα και έγινε εργάτης. Η Αμαλί υπέβαλε αίτηση στην ιατρική σχολή, αλλά αντ' αυτού έγινε δεκτή σε ένα ίδρυμα για να γίνει καθηγήτρια μαθηματικών και φυσικών επιστημών. Αργότερα, το επίδομά της ακυρώθηκε επειδή προερχόταν από «αστική» οικογένεια. Τα δίδακτρα των 600 ρούβλια το μήνα ήταν τριπλάσια από τον μηνιαίο μισθό του πατέρα της. Αναγκάστηκε να διακόψει την εκπαίδευσή της.

1940-45: Η Αμαλί δραπέτευσε στην Κρακοβία το 1942 ως Φελίτσια Μιλασέφσκα, καθολική Πολωνέζα. Τον Οκτώβριο του 1944, βρήκε δουλειά σε μια αυστριακή εταιρεία που είχε προσληφθεί από τον γερμανικό στρατό για να καλωδιώσει την Κρακοβία με εκρηκτικά. Οι Γερμανοί σχεδίαζαν να καταστρέψουν την Κρακοβία μετά την υποχώρησή τους. Καθώς οι Σοβιετικοί προέλαυναν τον Δεκέμβριο, η εταιρεία εκκενώθηκε στην Αυστρία. Της αφέθηκε να «διαχειρίζεται» την εταιρεία. Όταν ήρθε η τηλεφωνική εντολή για την πυροδότηση των εκρηκτικών, η Αμαλί αναγνώρισε την εντολή, αλλά δεν υπάκουσε. Όταν έφτασαν οι Σοβιετικοί, παρείχε σχέδια που έδειχναν τη θέση των εκρηκτικών.

Η Κρακοβία απελευθερώθηκε από τον σοβιετικό στρατό στις 19 Ιανουαρίου 1945. Η Αμαλί έμεινε στην Κρακοβία για επτά μήνες για να βοηθήσει τους Εβραίους επιζώντες που επέστρεψαν. Μετανάστευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1947.

Γέννηση

21 Οκτ 1922

Μόναχο, Stadtkreis München, Βαυαρία, Γερμανία

Θάνατος

13 Αυγούστου 2003 (ηλικία 80 ετών)

Κομητεία Μίντλσεξ, Νιου Τζέρσεϊ, ΗΠΑ

ΤαφΗ

Νεκροταφείο και Μαυσωλείο Μπεθ Ισραέλ

Γούντμπριτζ , Κομητεία Μίντλσεξ , Νιου Τζέρσεϊ , ΗΠΑ

Marina Vlady

 

Η Μαρινά Βλαντί (γαλλ. Marina Vlady, 10 Μαΐου 1938 - 24 Σεπτεμβρίου 2026) ήταν Γαλλίδα ηθοποιός.

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο Κλισί του Ο-ντε-Σεν από Λευκορώσους μετανάστες γονείς. Ο πατέρας της ήταν τραγουδιστής της όπερας και η μητέρα της χορεύτρια. Οι αδελφές της, όλες πλέον πεθαμένες, ήταν οι ηθοποιοί Οντίλ Βερσουά, Ελέν Βαλιέ και Όλγκα Μπαϊντάρ-Πολιακόφ. Οι αδελφές άρχισαν την ηθοποιία ως παιδιά και, για μικρό διάστημα, ακολούθησαν καριέρα μπαλέτου.

Από το 1955 έως το 1959, η Βλαντί ήταν παντρεμένη με τον ηθοποιό/σκηνοθέτη Ρομπέρ Οσέν. Από το 1963 έως το 1966, ήταν παντρεμένη με τον Ζαν-Κλοντ Μπρουιγιέ, Γάλλο επιχειρηματία, ιδιοκτήτη δύο αεροπορικών εταιρειών και πρώην μέλος της Γαλλικής Αντίστασης. Η Βλαντί ήταν επίσης παντρεμένη με τον Σοβιετικό ποιητή/τραγουδοποιό Βλαντίμιρ Βισότσκι από το 1969 μέχρι τον θάνατό του το 1980. Έζησε με τον Γάλλο ογκολόγο Λεόν Σβαρτσενμπέργκ από τη δεκαετία του 1980 μέχρι τον θάνατό του το 2003.

Η Βλαντί κέρδισε Βραβείο Γυναικείου ρόλου Φεστιβάλ Καννών το 1963 για την ταινία του Μάρκο Φερέρι Το συζυγικό κρεβάτι, όπου συμπρωταγωνιστούσε με τον Ούγκο Τονιάτσι. Το 1965, ήταν μέλος της κριτικής επιτροπής στο 4ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Μόσχας.

Η Μαρινά Βλαντί το 1996

Η Βλαντί πρωταγωνίστησε στο 2 ή 3 πράγματα που ξέρω γι’ αυτήν (1967) του Ζαν-Λικ Γκοντάρ και αργότερα έπαιξε τη διορατική και προστατευτική θετή μητέρα στην ιταλική ταινία Il sapore del grano (1986). Ένας σπάνιος αγγλόφωνος ρόλος της ήταν αυτός της Κέιτ Πέρσι στις Καμπάνες του μεσονυχτίου του Όρσον Γουέλς (1966), δίπλα στον ίδιο, τη Ζαν Μορό και τη Μάργκαρετ Ράδερφορντ. Οι τηλεοπτικές της εμφανίσεις περιλαμβάνουν τη μίνι σειρά του 1983 La Chambre des Dames και το σίριαλ Ακυβέρνητες πολιτείες (1985) σε σενάριο και σκηνοθεσία του Ροβήρου Μανθούλη που βασίστηκε στην ομώνυμη μυθιστορηματική τριλογία του Στρατή Τσίρκα.

Έγραψε το Vladimir, or the Aborted Flight, τα απομνημονεύματα της σχέσης της με τον Βλαντίμιρ Βισότσκι.

Για μια δεκαετία, το ζευγάρι διατηρούσε σχέση εξ αποστάσεως, καθώς η Βλαντί έβαλε στην άκρη την καριέρα της στη Γαλλία για να περάσει περισσότερο χρόνο στη Μόσχα και οι φίλοι του προσπαθούσαν να βρεθεί τρόπος για να ταξιδέψει ο Βισότσκι στο εξωτερικό. Τελικά, η Βλαντί εντάχθηκε στο Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα, το οποίο ουσιαστικά της έδωσε βίζα απεριόριστων εισόδων στη Σοβιετική Ένωση και παρείχε στον Βισότσκι κάποια ασυλία. Τα προβλήματα της εξ αποστάσεως σχέσης τους ενέπνευσαν αρκετά τραγούδια του Βισότσκι.

Πολιτική

Το 1971, η Βλαντί υπέγραψε το Μανιφέστο των 343, το οποίο δήλωνε δημόσια ότι έκανε έκτρωση, με σκοπό να υπερασπιστεί τα αναπαραγωγικά δικαιώματα, παρόλο που η διαδικασία ήταν παράνομη στη Γαλλία εκείνη την εποχή.

Η Βλαντί και ο σύντροφός της, Λεόν Σβαρτσενμπέργκ, συμμετείχαν στις διαδηλώσεις κατά των απελάσεων Αράβων εργατών από τη Γαλλία.  Δέχτηκε έναν ρόλο σε μια ταινία με θέμα ένα γκέι ζευγάρι από το Ιράν.

Συνέχισε την καριέρα της, τόσο ως συγγραφέας όσο και ως ηθοποιός. Μεταξύ άλλων, εξέδωσε ένα βιβλίο για τη σοβιετική εισβολή στο Αφγανιστάν, ένα θέμα που ενδιέφερε ιδιαίτερα τον Βισότσκι. Η Βλαντί έπαιζε στο θέατρο μέχρι το θάνατό της.

Μαρλέν Καρρέρ

 

Η Μαρλέν Καρρέρ (1934 – 30 Μαΐου 2015) υπήρξε μία από τις πιο εμβληματικές προσωπικότητες της κοσμικής και καλλιτεχνικής Αθήνας και της Ζακύνθου. Γόνος μιας από τις πιο ιστορικές, αριστοκρατικές και πλούσιες οικογένειες των Επτανήσων, έζησε μια πολυτάραχη και γεμάτη λάμψη ζωή που ταυτίστηκε με μια ολόκληρη εποχή. 

Ήταν κόρη του Διονύση Καρρέρ και της Αλίκης Κουταρέλη. Η οικογένεια Καρρέρ είναι ιστορική οικογένεια της Ζακύνθου, με μέλη που διετέλεσαν βουλευτές, υπουργοί και ευγενείς. Σπούδασε νομικά στην Ελβετία.

Συνδέθηκε στενά με τους μεγαλύτερους σταρ του ελληνικού κινηματογράφου και της τέχνης, όπως την Αλίκη Βουγιουκλάκη, τη Μελίνα Μερκούρη, τον Δημήτρη Χορν, τη Νόνικα Γαληνέα, αλλά και με διεθνείς προσωπικότητες όπως τον Μάρλον Μπράντο και τον Αλέν Ντελόν. Εργάστηκε στην κρατική τηλεόραση, σε τράπεζα, στον τηλεοπτικό σταθμό Seven X, καθώς και στο πλευρό της Μελίνας Μερκούρη στο Υπουργείο Πολιτισμού. Είχε επίσης μια σύντομη εμφάνιση ως ηθοποιός στη γνωστή ταινία «Όταν τα ψάρια βγήκαν στη στεριά» (The Day the Fish Came Out, 1967). Το 1970 άνοιξε το «Ακρωτήρι Club» στη Ζάκυνθο, το οποίο ήταν το πρώτο κλαμπ με DJ στο νησί και μόλις το τρίτο σε ολόκληρη την Ελλάδα.
Τα τελευταία 15 χρόνια της ζωής της επέστρεψε και έζησε μόνιμα στην αγαπημένη της Ζάκυνθο, όπου ασχολήθηκε ενεργά με τα κοινά και τον πολιτισμό. Έφυγε από τη ζωή το 2015 σε ηλικία 81 ετών.
Η ζωή της έχει αποτυπωθεί στο αυτοβιογραφικό βιβλίο «Η ζωή ένα πάρτι» (σε καταγραφή της Αλεξάνδρας Τσόλκα), ενώ προς τιμήν της, ο γιος της Διονύσης Κιτσίκης και η οικογένειά του δημιούργησαν το ομώνυμο Marlen Carrer Social Club στη Ζάκυνθο.

Γερόντισσα Αμβροσία Βλάχου

Η Γερόντισσα Αμβροσία (Αναστασία) Βλάχου (1910 – 22 Σεπτεμβρίου 1979) 

υπήρξε μία από τις πιο εμβληματικές, ασκητικές και επιφανείς μορφές του Κερκυραϊκού μοναχισμού. 

Έμεινε γνωστή ως η «Ξυπόλητη Ασκήτρια» και αφιέρωσε τη ζωή της στην αναστήλωση της Ιεράς Μονής Υπεραγίας Θεοτόκου «Κυράς των Αγγέλων» στη Λευκίμμη της Κέρκυρας. 

Βιογραφία και Ασκητικός Βίος

Το Κάλεσμα: 

Σε ηλικία μόλις 10 ετών (το 1920), περνώντας από τον τότε κατεστραμμένο και ερημωμένο ναό της Κυράς των Αγγέλων, άκουσε μια γλυκιά γυναικεία φωνή από το κωδωνοστάσιο να της λέει: 

«Είναι κρίμα ο οίκος μου να είναι έρημος… Εσύ εκλήθης διά να φτιάξης την Εκκλησίαν».

Η Μοναχική Πορεία: 

Στα 14 της χρόνια ενδύθηκε το μοναχικό ράσο. 

Το μοναχικό της όνομα είναι Αμβροσία.

Το 1933 εγκαταστάθηκε μόνιμα στην ερειπωμένη «Κυρά». 

Αρχικά κοιμόταν στο ύπαιθρο και αργότερα σε ένα υποτυπώδες κελί, αντιμετωπίζοντας ακραίες στερήσεις και κακουχίες.

Διώξεις και Δοκιμασίες: 

Το έργο της για την ανοικοδόμηση και τη συγκρότηση της μονής προκάλεσε τον φθόνο τοπικών και εκκλησιαστικών παραγόντων της εποχής. 

Υπέστη σκληρούς διωγμούς, κακομεταχείριση, συκοφαντίες μέχρι και δικαστικές συρράξεις, τις οποίες υπέμεινε με βαθιά πίστη και πραότητα.

Η Προσφορά της: 

Αναγνωρίστηκε ως μια «ελεήμων μήτηρ». 

Βοηθούσε αδιακρίτως όσους είχαν ανάγκη, ενώ πολλοί πιστοί κατέφευγαν σε εκείνη για να λάβουν την πνευματική της καθοδήγηση. 

Διακόνησε συνολικά ως μοναχή για 56 έτη (εκ των οποίων τα 43 ως ηγουμένη).

Η Κοίμηση και Ανακομιδή Λειψάνων:

Η Γερόντισσα Αμβροσία κοιμήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 1979. 

Στις 5 Οκτωβρίου 2019 πραγματοποιήθηκε η ανακομιδή των λειψάνων της από τον Μητροπολίτη Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων, κ.κ. Νεκτάριο, μέσα σε κλίμα βαθιάς συγκίνησης και παρουσία πλήθους πιστών που τη θεωρούν εν τη συνειδήσει τους Αγία.

Αγία τού Θεού πρέσβευε 

υπέρ ημών

Οι πληροφορίες ελήφθησαν, από :

Παναγία η Παραμυθία

Ιεράς Μονής Βατοπαιδίου

Jella Lepman