Irma Pedrielli

Irma Pedrielli (27 Μαρτίου 1924 – 19 Σεπτεμβρίου 1944), γνωστή και με το πολεμικό όνομα «Vilma», ήταν Ιταλίδα αντιφασίστρια και παρτιζάνα κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. 

Γεννήθηκε στο Calderara di Reno της Μπολόνια. Εργαζόταν ως εργάτρια (συγκεκριμένα ως ορλατρίτσια / εργάτρια ρολογιών). Εντάχθηκε στην ιταλική αντίσταση κατά του φασισμού, προσφέροντας τις υπηρεσίες της ως σύνδεσμος και αγωνίστρια. Συνελήφθη από τις φασιστικές δυνάμεις και εκτελέστηκε διά τουφεκισμού στις 19 Σεπτεμβρίου 1944, σε ηλικία μόλις 20 ετών. 
Το όνομά της παραμένει διαχρονικό σύμβολο του γυναικείου αγώνα ενάντια στον φασισμό. 

Στην Μπολόνια, η μνήμη της τιμάται με διάφορους τρόπους: 

• Το όνομά της περιλαμβάνεται στο Μνημείο των 128 Παρτιζάνων της πόλης.
• Ένα δημόσιο νηπιαγωγείο στην Μπολόνια έχει ονομαστεί Scuola Infanzia Irma Pedrielli προς τιμήν της. 

Μαργαρίτα Τσαντ-Παπανδρέου

 Η Μαργαρίτα Παπανδρέου (αγγλικά: Margaret Papandreou‎‎, γεννημένη ως Μάργκαρετ Έσθερ Τσαντ, αγγλικά: Margaret Esther Chant‎‎, Όουκ Παρκ, 30 Σεπτεμβρίου 1923 – Παλαιό Φάληρο, 18 Σεπτεμβρίου 2026) ήταν Αμερικανίδα και Ελληνίδα ακτιβίστρια και συγγραφέας.

Ήταν η δεύτερη σύζυγος του τέως πρωθυπουργού της Ελλάδας Ανδρέα Παπανδρέου από το 1951 έως το 1989. Ανάμεσα στα παιδιά της είναι ο τέως πρωθυπουργός της Ελλάδας Γιώργος Α. Παπανδρέου και ο ευρωβουλευτής Νίκος Παπανδρέου.

Έχει να επιδείξει σημαντικό έργο σε ό,τι αφορά στον αγώνα για τα δικαιώματα των γυναικών, καθώς πρωταγωνίστησε στην προώθηση, επεξεργασία και ψήφιση νόμων που βελτίωσαν πολύ τη νομική και κοινωνική θέση των Ελληνίδων, όπως η κατάργηση του θεσμού της προίκας (1982), η νομιμοποίηση των εκτρώσεων (1986), η θέσπιση του πολιτικού γάμου (1982), η νομιμοποίηση διαζυγίων με αμοιβαία συναίνεση, η δυνατότητα διατήρησης του επωνύμου των γυναικών μετά από τον γάμο τους και η απόκτηση ίσων δικαιωμάτων με το σύζυγο στην κηδεμονία των παιδιών τους.

Γεννήθηκε στο Όουκ Παρκ του Ιλινόι των ΗΠΑ, στις 30 Σεπτεμβρίου 1923, η μεγαλύτερη από πέντε αδελφές. Αρχικά σπούδασε δημοσιογραφία και κατόπιν έκανε το μεταπτυχιακό της στη Δημόσια Υγεία στο Πανεπιστήμιο της Μινεσότα, όπου και γνώρισε τον μετέπειτα σύζυγό της, Ανδρέα Παπανδρέου, το 1947. Έζησαν αρχικά στη Μινεσότα και αργότερα στην Καλιφόρνια, όπου ο Ανδρέας Παπανδρέου ήταν Πρόεδρος του Τμήματος Οικονομικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο Μπέρκλεϊ και στενός φίλος του μετέπειτα κυβερνήτη της Καλιφόρνιας Πατ Μπράουν. Παντρεύτηκαν με πολιτικό γάμο στις 30 Αυγούστου 1951 στο Ρίνο. Το 1959-1960 η Μαργαρίτα Παπανδρέου συνόδευσε τον άντρα της στην επίσκεψή του στη Γιουγκοσλαβία. Ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε πάρει χορηγίες από τα αμερικανικά ιδρύματα Γκούγκενχαϊμ και Φουλμπράιτ για να μελετήσει το οικονομικό σύστημα της χώρας. Στη Γιουγκοσλαβία το ζεύγος φιλοξενήθηκε από τον ηγέτη της χώρας στρατάρχη Γιόσιπ Μπροζ Τίτο, με τον οποίο συνδέθηκαν φιλικά.

Με τον Ανδρέα Παπανδρέου απέκτησαν τέσσερα παιδιά, τον Γιώργο, τη Σοφία, τον Νίκο και τον Αντρίκο Παπανδρέου.

Μετά τη μόνιμη εγκατάστασή τους στην Ελλάδα το 1961, η σχέση τους πέρασε κρίση καθώς ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε ερωτική σχέση με την Έπη Σκιαδαρέση, τη νεαρή σύζυγο του γνωστού μηχανικού και εργολάβου Γιώργου Σκιαδαρέση, που ήταν παλιός συμμαθητής του στο Κολλέγιο Αθηνών. Το θέμα πήρε και μεγάλες πολιτικές διαστάσεις όταν το 1964 η κυβέρνηση της Ένωσης Κέντρου ανέθεσε το καινούριο σχέδιο πόλεως της Πάτρας στον Γιώργο Σκιαδαρέση. Παρ' όλα αυτά, μετά την επιβολή της χούντας των συνταγματαρχών η Μαργαρίτα Παπανδρέου κινητοποιήθηκε αποτελεσματικά για να μπορέσει να εξασφαλίσει την απελευθέρωση του συζύγου της τον Δεκέμβριο του 1967, με τον οποίο στη συνέχεια εγκαταστάθηκαν αρχικά στη Στοκχόλμη της Σουηδίας και μετέπειτα στο Τορόντο του Καναδά.

Στη Στοκχόλμη ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε ερωτική σχέση με τη Σουηδέζα ηθοποιό και τηλεπαρουσιάστρια Ράνια Νάιμπλομ, με την οποία μάλιστα απέκτησε και μία κόρη εκτός γάμου, αλλά συνέχισε να είναι επίσημα παντρεμένος με τη Μαργαρίτα.

Μεταπολιτευτικά, η σχέση του ζεύγους συνέχισε να αντιμετωπίζει προβλήματα καθώς ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε αρχικά ερωμένη την ανιψιά του Αριστοτέλη Ωνάση Μαριλένα Πατρονικόλα και στη συνέχεια την αεροσυνοδό του πρωθυπουργικού αεροσκάφους Δήμητρα Λιάνη.

Τελικά η Μαργαρίτα Παπανδρέου συμφώνησε να δώσει διαζύγιο ώστε να παντρευτεί ο Ανδρέας Παπανδρέου τη Δήμητρα Λιάνη.

Ίδρυσε και διετέλεσε για οχτώ χρόνια πρόεδρος της Ένωση Γυναικών Ελλάδος (Ε.Γ.Ε.). Έλαβε ενεργό μέρος σε γυναικεία θέματα και θέματα ειρήνης. Είναι επίσης συγγραφέας πολλών άρθρων και βιβλίων.

Με την υγεία της να είναι επιβαρυμένη τα τελευταία χρόνια, απεβίωσε στο σπίτι όπου διέμενε στο Παλαιό Φάληρο, στις 18 Σεπτεμβρίου 2026, σε ηλικία 102 ετών.

Λίστα Λαγκάρντ

Το Δεκέμβριο του 2012 οι εφημερίδες Το Βήμα και Πρώτο Θέμα ισχυρίστηκαν σε δημοσιεύματά τους ότι στη Μαργαρίτα Παπανδρέου ανήκε ένας από τους λογαριασμούς της λίστας Λαγκάρντ.

Στις 14 Οκτωβρίου 2014, το ΣΔΟΕ απάντησε επίσημα με έγγραφό του στη Μαργαρίτα Παπανδρέου ότι, ύστερα από έρευνα που πραγματοποιήθηκε, στα πλαίσια αγωγής που είχε καταθέσει η Μ. Παπανδρέου, το όνομά της δεν περιλαμβάνεται στη λίστα Λαγκάρντ. Το έγγραφο υπογράφει ο ειδικός γραμματέας του ΣΔΟΕ Στυλιανός Στασινόπουλος.

Henriette Sophia Bloemist, 17 Σεπτεμβρίου 2026

 Η Henriette ήταν Εβραία που γεννήθηκε στο Άμστερνταμ στις 4 Νοεμβρίου 1936. Η ιστορία της αποτελεί μέρος της μνήμης του Ολοκαυτώματος στην πόλη.

Ήταν κόρη του Isaac Bloemist και της Roza Bloemist-Frank. Η ευρύτερη οικογένεια Bloemist στο Άμστερνταμ αριθμούσε 82 μέλη.

 Κατά τη διάρκεια της Ναζιστικής κατοχής, η Henriette και η μητέρα της εκτοπίστηκαν στο στρατόπεδο εξόντωσης Sobibór στην Πολωνία.

 Δολοφονήθηκαν κατά την άφιξή τους στις 2 Ιουλίου 1943. Η Henriette ήταν μόλις 6 ετών. Από τα 82 μέλη της οικογένειας, επέζησαν μόνο δύο. 

Henriëtte Henriquez Pimentel

 Η Henriëtte Henriquez Pimentel (17 Απριλίου 1876 – 17 Σεπτεμβρίου 1943) ήταν Ολλανδέζα δασκάλα και εκπαιδευμένη νοσοκόμα, η οποία κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου διηύθυνε έναν παιδικό σταθμό στο Άμστερνταμ , ο οποίος φρόντιζε μικρά παιδιά, ενώ οι γονείς τους κρατούνταν βίαια από τους Ναζί. Μαζί με τον Walter Süskind και τον Johan van Hulst , από τον Οκτώβριο του 1942 περίπου, βοήθησε να σωθούν οι ζωές εκατοντάδων Εβραίων βρεφών, μεταφέροντάς τα λαθραία σε σπίτια φιλικών οικογενειών που την φιλοξενούσαν. Αφού συνελήφθη από τους Ναζί τον Απρίλιο του 1943, δολοφονήθηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Άουσβιτς τον επόμενο Σεπτέμβριο. 

Βιογραφία

Γεννημένη στο Άμστερνταμ στις 17 Απριλίου 1876, η Henriëtte Henriquez Pimentel ήταν η μικρότερη κόρη του διαμαντουργού Nathan Henriquez Pimentel (1837–1893) και της Rachel Oppenheimer (1841–1929). Ήταν πορτογαλοεβραϊκής καταγωγής. Μαζί με τα επτά αδέλφια της, μεγάλωσε σε μια εύπορη οικογένεια. Αφού παρακολούθησε ένα εκπαιδευτικό πρόγραμμα για δασκάλους, τη δεκαετία του 1920 εργάστηκε ως γκουβερνάντα και νηπιαγωγός στο Bussum . Καθώς είχε επίσης εκπαιδευτεί ως νοσοκόμα, το 1926 διορίστηκε διευθύντρια του Vereeniging Zuigelingen-Inrichting en Kindertehuis (Ινστιτούτο Παιδικού Σταθμού και Νηπιαγωγείου) στο Άμστερνταμ. Ιδρύθηκε με την υποστήριξη μιας εβραϊκής κληρονομιάς, ήταν ένα μεγάλο, άρτια εξοπλισμένο σύγχρονο ίδρυμα στην Plantage Middenlaan που φιλοξενούσε έως και εκατό βρέφη και νήπια, τα οποία φρόντιζε μια ομάδα κυρίως εβραϊκού προσωπικού. 

Το 1941, ως αποτέλεσμα της γερμανικής κατοχής , η Πιμεντέλ αναγκάστηκε να απολύσει τους μη Εβραίους συναδέλφους της. Μέχρι το φθινόπωρο του 1942, ο παιδικός σταθμός είχε μετατραπεί σε ξενώνα που φιλοξενούσε Εβραία παιδιά, των οποίων οι γονείς μεταφέρονταν στο Hollandsche Schouwburg στην άλλη πλευρά του δρόμου. Κάποτε ήταν θέατρο, αλλά είχε μετατραπεί σε κέντρο για Εβραίους που είχαν προγραμματιστεί για απέλαση στο στρατόπεδο μεταγωγών του Βέστερμπορκ . 

Τα παιδιά στον παιδικό σταθμό επρόκειτο επίσης να σταλούν στο Βέστερμπορκ. Σε συνεργασία με τον Βάλτερ Ζίσκιντ στο Εβραϊκό Συμβούλιο και τον Γιόχαν βαν Χουλστ, ο οποίος διηύθυνε τη γειτονική σχολή εκπαίδευσης δασκάλων, ο Πιμεντέλ έκανε διευθετήσεις ώστε όσο το δυνατόν περισσότερα παιδιά να μεταφερθούν λαθραία σε οικογένειες που ήταν πρόθυμες να τα φροντίσουν, μερικά μάλιστα μέχρι και τη Φρίσλαντ ή το Λίμπουργκ . Για αρκετούς μήνες, το σχέδιο πέρασε απαρατήρητο, καθώς τα ονόματα των παιδιών αφαιρέθηκαν από τα προγράμματα μεταφοράς. Μερικά από αυτά στεγάστηκαν προσωρινά στη σχολή εκπαίδευσης δασκάλων, ενώ άλλα τα φρόντιζαν φοιτητικές ομάδες ή άλλοι πυρήνες αντίστασης. Ορισμένες πηγές εκτιμούν ότι με αυτόν τον τρόπο σώθηκαν έως και χίλια, άλλες περίπου 500, αλλά η μεγάλη πλειοψηφία συνέχισε να απελαύνεται.  Η επιχείρηση είχε την κωδική ονομασία «NV», συντομογραφία του Naamloze Vennootschap που σημαίνει «εταιρεία περιορισμένης ευθύνης». 

Οι Ναζί έφτασαν στον παιδικό σταθμό στις 23 Ιουλίου 1943, απομακρύνοντας όλα τα υπόλοιπα παιδιά και όλο το προσωπικό. Η Πιμεντέλ στάλθηκε πρώτα στο Βέστερμπορκ και στη συνέχεια στο Άουσβιτς, όπου δολοφονήθηκε γύρω στις 17 Σεπτεμβρίου 1943.

Henriëtte Ronner-Knip

 Η Ενριέτ Ρόνερ-Κνιπ (  31 Μαΐου 1821 - 28 Φεβρουαρίου 1909) ήταν Ολλανδοβελγίδα καλλιτέχνιδα, κυρίως ρομαντικού ρυθμού, η οποία είναι περισσότερο γνωστή για τους πίνακές της με νεκρές φύσεις ζώων, ιδίως γάτες .

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο Άμστερνταμ σε οικογένεια καλλιτεχνών και έλαβε τα πρώτα της μαθήματα από τον πατέρα της, Γιόζεφ Άουγκουστ Κνιπ , ο οποίος παρέδωσε μαθήματα και στη θεία της (τη μικρότερη αδερφή του), Ενριέτ Γκέερτρουίντα Κνιπ . Ο πατέρας του, Νικόλαος (1741–1808), ήταν επίσης καλλιτέχνης. Ορισμένες πηγές αναφέρουν ότι η μητέρα της ήταν η Πολίν Ριφέρ ντε Κουρσέλ , ζωγράφος πουλιών, η οποία ήταν η πρώτη σύζυγος του πατέρα της, αλλά, κατά τη γέννησή της, προφανώς ήταν χωρισμένοι και αυτός ζούσε με την ερωμένη του, Κορνήλια φαν Λέουβεν (1790–1848), η οποία πιστώνεται επίσης ως η μητέρα της Ενριέτ. 

Η οικογένεια μετακόμιζε συχνά, καθώς ο πατέρας της έβρισκε δουλειά ως μαθητής. Αλλά, μέχρι το 1823, ο πατέρας της ήταν ήδη τυφλός από το ένα μάτι. Την επόμενη χρονιά, αυτός και ο Ριφέρ ντε Κουρσέλ χώρισαν τελικά και παντρεύτηκε τη Λέουβεν. Αφού τυφλώθηκε εντελώς το 1832, η οικογένεια συνέχισε να μετακομίζει, μένοντας για ένα μικρό χρονικό διάστημα στη Χάγη , στη συνέχεια στο Μπικ και στο Χέρτοχενμπος, πριν εγκατασταθεί στο Μπέρλικουμ το 1840. Μέχρι τότε, ήταν ουσιαστικά υπεύθυνη για τα οικονομικά και τις νομικές υποχρεώσεις της οικογένειας και είχε αρχίσει να ζωγραφίζει σοβαρά μέχρι το 1835. Συμμετείχε στην Έκθεση Ζωντανών Δασκάλων το 1838. 

Μετά τον θάνατο της Λέουβεν, μετακόμισε στο Άμστερνταμ όπου ζωγράφισε αγροκτήματα, ζώα και δάση από τη φύση. Αρχικά με ακουαρέλα και στη συνέχεια με λάδι. Την ίδια χρονιά, έγινε η πρώτη γυναίκα που έγινε δεκτή ως «ενεργό μέλος» του Arti et Amicitiae .  Το 1850, παντρεύτηκε τον Φέικο Ρόνερ (1819–1883) και μετακόμισαν στις Βρυξέλλες. Αυτός αρρώσταινε συχνά και δεν μπορούσε να έχει τακτική εργασία, οπότε έγινε ο μάνατζέρ της.  Εκείνη την εποχή, περιόρισε το θέμα της, εστιάζοντας σχεδόν εξ ολοκλήρου σε σκύλους και γάτες. Μετά το 1870, ζωγράφισε τα πιο διάσημα έργα της, που απεικονίζουν μακρυμάλλη, συχνά παιχνιδιάρικες γάτες σε αστικά περιβάλλοντα. Συνέχισε να ζωγραφίζει και σκύλους. Συγκεκριμένα, σκυλάκια που ανήκαν στη Μαρία Ερριέτ της Αυστρίας και στην Πριγκίπισσα Μαρία του Χοεντσόλερν-Ζίγκμαρίνγκεν . Η Ρόνερ-Κνιπ εξέθεσε το έργο της στο Παλάτι των Καλών Τεχνών στην Παγκόσμια Κολομβιανή Έκθεση του 1893 στο Σικάγο του Ιλινόις. 

Στα τελευταία της χρόνια, είχε ένα σπίτι με μεγάλο κήπο, όπου διατηρούσε κυνηγετικά σκυλιά, γάτες και έναν παπαγάλο που χρησιμοποιούσε ως μοντέλα. Αφού τα παρατηρούσε στο στούντιό της, έφτιαχνε χάρτινα γλυπτά στις επιθυμητές στάσεις και τα συνδύαζε με στηρίγματα, όπως έπιπλα και υφάσματα. Συνεργαζόταν περιστασιακά με τον καλλιτέχνη του είδους , David Col.

Το 1887, της απονεμήθηκε το Τάγμα του Λεοπόλδου και, το 1901, έγινε μέλος του Τάγματος της Οράγγης-Νασάου . Ο γιος της Άλφρεντ και οι κόρες της Άλις και Έμμα  έγιναν επίσης καλλιτέχνες. Συχνά εκθέτει μαζί τους. 

Πέθανε στις 28 Φεβρουαρίου 1909 στο Ιξέλ .

΄Εργα

• 
  Το παιχνίδι της γατούλας
• 
  Ικανοποίηση
• 
  Γατάκια εν ώρα παιχνιδιού
• 
  Γάτα που ξεκουράζεται
• 
  Σκύλος σε κατάσταση ηρεμίας με καρότσι