25 Ιουλίου 2023Woman! Carpe Diem! Happy 10 years blog anniversary!
25 Ιουλίου 2022 Iδού, αυτές οι γυναίκες φέρνονται θαυμαστά· αυτές είναι μεγαλόψυχες, και λένε ότι μαθαίνουν από μας· δε δειλιάζουν, μολονότι τους επάρθηκε η ελπίδα που είχαν να γεννήσουν τέκνα για τη δόξα και για την ευτυχία. Eμείς λοιπόν μπορούμε να μάθουμε απ’ αυτές και να τες λατρεύουμε έως την ύστερην ώρα.....(ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΠΟΛΙΟΡΚΗΜΕΝΟΙ Διονύσιος Σολωμός)
25 Ιουλίου 2021Γυναίκα είσαι ζωή,απ’ τη φωτιά των άστρων, απ’ του Ήλιου το φιλί, πνοή του ανέμου, ανάσα μου, τραγούδι σε γιορτή.......Σωκράτης Μάλαμας
25 Ιουλίου 2020Κάθε γυναίκα και μια πορεία προς την αιωνιότητα.
25 Ιουλίου 2019Η χρονιά αφιερωμένη στην κακοποιημένη γυναίκα, τη γυναίκα που χάθηκε άδικα.. «Ο στίχος ως κραυγή (“El verso como grito” – Μάυτε Τουδέα Μπούστο): Τι κι αν είναι η φωνή μου βραχνιασμένη, με δύναμη και τόλμη θα παλεύω. Καμιά ελπίδα, ούτε όνειρο να κλέβω, μα τη ζωή να εξυμνώ, ταγμένη. Κοιτάζω με τα ματιά πολεμίστριας. Το χέρι μου κρατάει ρυτιδωμένο χαρτί, όπου διαβάζω κι ανασαίνω τους στίχους μου, γυναίκας και ποιήτριας. Το ποίημα αυτό, κραυγή, διαμαρτυρία, και πόνος, πίκρα, οργή, θυμός συνάμα. Σαν όπλο το βαστώ, μαζί και τάμα, τα δίκια να φρουρώ χωρίς αργία. Αφού η γυναίκα ανθρώπινο ον, συμβία, γιατί να υπομένει τόση βία;»
25 Ιουλίου 2018"Αφιερωμένο στις γυναίκες στο Μάτι" «Πικρία πληρώνει το σώμα μου, με δοκίμασαν οι δεινές περιστάσεις. Φόβος, όχι γι΄ αυτό που με περιμένει, πιο πολύ για ότι αισθάνομαι. Έχασα τα φτερά της αγάπης. Είχα δυο μεγάλες άσπρες φτερούγες. Τώρα πού βρίσκομαι;…… Ω άμοιροι άνθρωποι! Αλίμονο, το κενό της ψυχής είναι η πιο βαριά συμφορά. Λόγια μιλάτε πολύτροπα, για να την καταλάβετε, πως καμιά παρηγοριά δεν μας φτάνει. Φαντάσματα γίνονται τα αισθήματα κι ο θάνατος αδιέξοδη φρίκη, όταν απίστευτη γίνεται η αγάπη. Αντιγόνη , Ζωή Καρέλλη"
25 Ιουλίου 2017 " Γυναίκα...ακοίμητη άσβεστη φλόγα,...νερό στων αιώνων τη στέρνα" Άννα Μπιθικώτση
25 Ιουλίου 2016"Ήταν γυναίκα ήταν όνειρο ήτανε και τα δυο....." Γιώργος Σαραντάρος
25 Ιουλίου 2015Οι μέρες περνούν και μαζί τους περνούν γυναίκες λιγότερο ή περισσότερο γνωστές που ταξιδεύουν αθόρυβα στο χρόνο μέσα από αυτό τo blog, που είναι αφιερωμένο σε αυτές!
25 Ιουλίου 2014Συμπληρώθηκε μια χρονιά! Κάθε μέρα και γυναίκα! Και συνεχίζω........
25 Ιουλίου 2013 Παραμονή της γιορτής της Αγίας Παρασκευής μιας σπουδαίας Αγίας της Ορθοδοξίας, ξεκινώ να φτιάχνω αυτή την ιστοσελίδα, με μόνο μου στόχο να συγκεντρώσω πληροφορίες και υλικό για τις γυναίκες που έκαναν τον κόσμο καλύτερο μέσα από την έρευνα, την πίστη, τη γνώση, το έργο και το παράδειγμά τους. Αφορμή για τη δημιουργία της ιστοσελίδας αυτή είναι η Ρόζαλιντ ΄Ελσι Φράνκλιν (Rosalind Elsie Franklin) (25 Ιουλίου 1920 - 16 Απριλίου 1958) η Βρετανή βιοφυσικός που συνέβαλε στην αποκάλυψη της δομής του DNA. Σε όλη αυτή την προσπάθεια θέλω να πω ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ στην Wikipedia, the free encyclopedia που είναι η κύρια πηγή των πληροφοριών μου. Ένα πολύ μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ και στον ιστότοπο YouTube , ο οποίος επιτρέπει κοινοποίηση, αποθήκευση, αναζήτηση και αναπαραγωγή ψηφιακών βίντεο και ψηφιακών ταινιών Οι υπόλοιπες πηγές αναφέρονται στις αναρτήσεις μου.
Η Louise Weiss ήταν Γαλλο-Εβραία, με καταγωγή από την περιοχή της Αλσατίας. Δημοσιογράφος, υπέρμαχος των δικαιωμάτων των γυναικών, επιφανής προσωπικότητα των διεθνών σχέσεων, πολιτικός και θερμή υποστηρίκτρια της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Γεννήθηκε το 1893. Σπούδασε στο Παρίσι και την Οξφόρδη και αποφοίτησε το 1914, πετυχαίνοντας έτσι να ενταχθεί στο ποσοστό εκείνο των Γαλλίδων που κατείχαν πτυχίο ανώτατου εκπαιδευτικού ιδρύματος, δηλαδή στο 10% των γυναικών της χώρας.
Το ξέσπασμα του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου επηρέασε καθοριστικά την πορεία της. Κατά τη διάρκειά του ανέλαβε ανθρωπιστική δράση, κατορθώνοντας να εγκαταστήσει ένα μικρό, “αυτοσχέδιο” νοσοκομείο για να παρέχει τις πρώτες βοήθειες στους επιζώντες. Η σκληρότητα και οι καταστροφές που άφησε πίσω του ο πόλεμος φούντωσαν μέσα της τον πόθο της ενασχόλησης με τις διεθνείς σχέσεις, με απώτερο σκοπό την επίτευξη της παγκόσμιας ειρήνης.
Στράφηκε προς τη δημοσιογραφία θεωρώντας την το πιο ισχυρό όπλο για να “ανοίξει πόλεμο κατά του πολέμου”. Το πρώτο της δημοσιογραφικό κατόρθωμα υπήρξε η ίδρυση, από κοινού με την Hyacinthe Philouze, της εβδομαδιαίας εφημερίδας , L’Europe Nouvelle. Υπήρξε εκδότριά της από την ίδρυση της εφημερίδα το 1918, μέχρι και το 1934. Υπό τη διεύθυνσή της, το έντυπο γρήγορα έγινε το κυρίαρχο και το πιο έγκυρο στον τομέα των διεθνών σχέσεων.
Η Weiss πίστευε στην “επιστήμη της ειρήνης” και για να προωθήσει ακόμη περισσότερο αυτήν την πεποίθηση και τις ιδέες της, ίδρυσε το ινστιτούτο Nouvelle Ecole de la Paix, το 1930. Το ινστιτούτο απευθυνόταν σε ενήλικες και παρέδιδε σεμινάρια και διαλέξεις με συμμετέχοντες μερικά από τα πιο επιφανή πρόσωπα του χώρου των διεθνών σχέσεων. Βλέποντας τις δυνάμεις των Ναζί να κατακτούν όλο και περισσότερο έδαφος, η πίστη της στις δυνατότητες της Κοινωνίας των Εθνών άρχισε να ταλαντεύεται.
Υπήρξε μεταξύ των πρώτων δημοσιογράφων που έλαβαν ξεκάθαρη θέση και εναντιώθηκαν απέναντι στην προσπάθεια της διεθνούς κοινότητας να ηρεμήσει τα πλήθη σχετικά με την εξάπλωση των Ναζί, τονίζοντας επανειλημμένα τις προσπάθειες τους να φιμώσουν τις αντίπαλες φωνές και εφιστώντας την προσοχή στον πόλεμο που είχαν ανοίξει κατά των Εβραίων. Διαισθανόμενη ότι οι προσπάθειές της να διαδώσει τις πεποιθήσεις της περί ειρήνης δεν ευοδώθηκαν, παρά την επιτυχία της εφημερίδας της, L’Europe Nouvelle, στράφηκε στην εκκίνηση μιας νέας εκστρατείας. Ξεκίνησε να αγωνίζεται για τα δικαιώματα των γυναικών, και ιδιαίτερα για το δικαίωμα των γυναικών στην ψήφο.
Η νέα της προσπάθεια δεν ήταν άσχετη με τον αρχικό της στόχο, δηλαδή την διατήρηση της ειρήνης: στο δικό της μυαλό η εξασφάλιση δικαιώματος ψήφου στις γυναίκες και η ανάμειξή τους στα πολιτικά πράγματα, θα μπορούσε ίσως να αποτρέψει το ξέσπασμα ενός δεύτερου παγκοσμίου πολέμου. Σύντομα ίδρυσε μια καινούρια οργάνωση, την La Femme Nouvelle, η οποία δεν άργησε να αναδυθεί και να αποκτήσει σημαίνοντα ρόλο ως μια από τις πιο ενεργές φεμινιστικές οργανώσεις. Η οργάνωση αφοσιώθηκε απόλυτα στην προσπάθεια εξασφάλισης του δικαιώματος ψήφου. Οι Γαλλίδες θα αποκτούσαν τελικά δικαίωμα ψήφου μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, το 1944.
Στα τέλη της δεκαετίας του ’30 έστρεψε και πάλι το ενδιαφέρον της προς τις διεθνείς σχέσεις. Καθότι Εβραία και η ίδια, ήταν ιδιαίτερα ευαισθητοποιημένη απέναντι στους βάρβαρους διωγμούς των Εβραίων από τους Ναζί, και έτσι αγωνίστηκε και κατάφερε να εξασφαλίσει σε χιλιάδες Εβραίους πρόσφυγες από τη Γερμανία και την Αυστρία, βίζα, που τους επέτρεψε την είσοδο στη Γαλλία.
Μετά την ήττα της Γαλλίας, συμμετείχε σε ανθρωπιστικές εκστρατείες που πραγματοποιήθηκαν σε συνεργασία με τις Ηνωμένες Πολιτείες, προκειμένου να εξασφαλιστούν φάρμακα και ιατρικές προμήθειες για τους επιζώντες, οι οποίες δεν ευοδώθηκαν. Αναγκάστηκε, ύστερα από ένα σημείο, να κρύβεται και η ίδια, αλλά ακόμη και έτσι συμμετείχε στην Αντίσταση, εκδίδοντας το έντυπο La Nouvelle Republique.
Μετά τον πόλεμο της ζητήθηκε να αναλάβει και πάλι τη διεύθυνση της εφημερίδας L’Europe Nouvelle, εκείνη όμως απογοητευμένη, αρνήθηκε. Η πορεία και οι εμπειρίες της ζωής της την ώθησαν να βλέπει πλέον τον κόσμο με άλλο μάτι και να αποκτήσει την πεποίθηση ότι η ειρήνη και οι αξίες της Δύσης θα μπορούσαν να συντηρηθούν μόνο με την ύπαρξη και την υποστήριξη στρατιωτικών δυνάμεων. Μετά την παραχώρηση δικαιώματος ψήφου στις γυναίκες, ο δρόμος για την πολιτική ήταν πλέον ανοιχτός και η Weiss τον ακολούθησε χωρίς δισταγμό.
Από το 1964 έως το 1970 διετέλεσε γενική διευθύντρια του Ινστιτούτου Επιστημών Ειρήνης ( L’Institut de Polémologie). Ταξίδεψε πολύ και ασχολήθηκε ακόμη και με την φιλμογραφία, γυρίζοντας περίπου 37 ντοκιμαντέρ, και την λογοτεχνία, αφήνοντας πίσω της σεβαστό συγγραφικό έργο.
Στα 68 της εξελέγη μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Θεωρούσε τον εαυτό της ως μια γνήσια Ευρωπαία.Στην εναρκτήρια ομιλία της προς το Κοινοβούλιο κάλεσε όλους τους Ευρωπαίους να ενώσουν τις δυνάμεις τους με βάση τον κοινό πολιτισμό και όχι απλώς τα κοινά οικονομικά συμφέροντα. Έχει μείνει στην ιστορία ως η “Γιαγιά της Ευρώπης”.
Η πραγματικότητα και τα βιώματά της, την μετέτρεψαν σε μια πιο κυνική και άκαμπτη προσωπικότητα και απομακρύνθηκε αναπόφευκτα από τον ιδεαλισμό της νεότητάς της, ο σκοπός της όμως ήταν πάντοτε ένας, ο αγώνας για τη διατήρηση της ειρήνης. Σε όλη τη διάρκεια της ζωής της δεν σταμάτησε να πολεμά για τον στόχο της, με κάθε μέσο. Κατά τη γνώμη της, ήταν χρέος της Δύσης και της Ευρώπης, “όχι μόνο να διατηρήσουν αλλά και να επιβάλουν σε ολόκληρο τον κόσμο εκείνες τις ηθικές αξίες που έχουν διατηρήσει το μεγαλείο της ανθρωπότητας μέχρι σήμερα.”
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου