Μαρτίνα

Η Μαρτίνα (περ. 595 - 641) ήταν η δεύτερη σύζυγος του Βυζαντινού αυτοκράτορα Ηράκλειου.

Βίος

Η Μαρτίνα ήταν θυγατέρα της Μαρίας, αδερφής του Ηράκλειου,με κάποιον Μαρτίνο. Μετά τον θάνατο της πρώτης συζύγου του, Φαβίας, ο Ηράκλειος παντρεύτηκε την Μαρτίνα το 613, και την ονόμασε αυτοκράτειρα. Η εκκλησία διά του Πατριάρχη Σέργιου Α΄ αντιτάχθηκε στον γάμο αυτό λόγω το ότι η Μαρτίνα ήταν ανεψιά του Ηράκλειου. Τελικά όμως πραγματοποίησε ο ίδιος την τελετή και ανακηρύχθηκε Αυγούστα. Ο γάμος τοποθετείται το 613 ή 614 από τον Θεοφάνη. Με τον γάμο αυτόν ήταν αντίθετος και ο αδελφός του Ηράκλειου Θεόδωρος, ενώ αποδοκιμάστηκε κι από τους Πράσινους , τον δήμο που ο ίδιος ο αυτοκράτορας ευνοούσε. Ο γάμος όμως πραγματοποιήθηκε και η Μαρτίνα απόκτησε εννέα παιδιά από τον Ηράκλειο. Όμως το γεγονός πως δυο τουλάχιστον από αυτά ήταν ανάπηρα, ο Φάβιος,ο μεγαλύτερος, ανάπηρος από τον λαιμό,κι ο Θεοδόσιος κωφάλαλος, εκλήφθηκε ως τιμωρία για τον παράνομο δεσμό τους. Η Μαρτίνα συνόδευε τον σύζυγό της σε κάθε εκστρατεία του, ακόμα κι όταν ήταν έγκυος: ο Ηρακλωνάς γεννήθηκε στη Λαζική ενώ εκστραύτευε κατά των Περσών ο πατέρας του.

Η σύγκρουση για την διαδοχή

Η Μαρτίνα επιθυμώντας να εξασφαλίσει τη διαδοχή ή μέρος της,για τους γιους της, αν και ο πρόγονός της Ηράκλειος-Κωνσταντίνος Γ' ήταν συναυτοκράτορας από το 613, την έφερνε σε σύγκρουση με το λαϊκό αίσθημα.Χαρακτηριστικό της αποξένωσής της από το λαό ήταν ότι σταμάτησε να απεικονίζεται στα νομίσματα το 629. Η σύγκρουση ανάμεσα στην Μαρτίνα και τον Ηράκλειο Κωνσταντίνο εντάθηκε στην περίοδο μετά το 630: ο Ηράκλειος για να ρυθμίσει το ζήτημα συνέταξε μια διαθήκη κατά την οποία η Μαρτίνα θα τιμούνταν ως μητέρα και αυτοκράτειρα από τους γιους του Κωνσταντίνο και Ηρακλωνά οι οποίοι θα ήταν αυτοκράτορες του ίδιου βαθμού.Το ό,τι άφησε την αυτοκρατορία και στους δυο γιους οφειλόταν στο ό,τι ο ένας εκ των δύο, ο Κωνσταντίνος ήταν φιλάσθενος και πράγματι μετά τρεις μήνες πέθανε. Η Μαρτίνα ως αντιβασίλισσα θα επόπτευε τον ανήλικο γιο της.Πράγματι όταν πέθανε ο Ηράκλειος ζήτησε να αναλάβει η ίδια την εξουσία όμως ο λαός στον Ιππόδρομο δεν επιδοκίμασε. Ένα ζήτημα για το οποίο τα δυο αυτά πρόσωπα συγκρούστηκαν ήταν τα χρήματα που προόριζε ο Ηράκλειος για την σύζυγό του Μαρτίνα, και που τα είχε δώσει ον πατριάρχη Πύρρο για να τα φυλάξει στην περίπτωση που ο Κωνσταντίνος την έδιωχνε από το παλάτι. Η Μαρτίνα θεώρησε ως προσωπική επίθεση την ενέργεια αυτή: ο Κωνσταντίνος έστειλε ένα μεγάλο χρηματικό ποσό στον στρατό με σκοπό να εναντιωθεί στην Μαρτίνα και τα παιδιά της και να εξασφαλίσει τους δικούς του γιους. Πάντως μετά τον θάνατο του Κνσταντίνου ο γιος του Κ,ώνστας Β΄ κ, τηγόρησε την Μαρτίνα πως τον δηλητηρίασε, ενώ ο χρονογράφος Θεοφάνης μιλά για συνέργεια στον φόνο της Μαρτίνας και του πατριάρχη Πύρρου. Μετά τον θάνατο του τον διαδέχθηκε αυτόματα ο Ηρακλώνας και τη διοίκηση την μοιραζόταν με τη Μαρτίνα.

Η υπονόμευση και οι αντιδράσεις

Η Μαρτίνα συγκέντρωνε την αντιπάθεια του κλήρου, των δήμων, της συγκλήτου, του στρατού και του λαού: ο πρώτος αντιτίθετο στην άνομη σχέση που είχε συνάψει, αλλά και στην φιλομονοθελητιστική πολιτική της: είχε επαναφέρει από την εξορία τον Κύρο Αλεξανδρείας μονοθελητιστή επίσκοπο Αλεξανδρείας. Τα χρήματα που είχαν σταλεί από τον Κωνσταντίνο Γ΄ στο στρατό για να κινητοποιηθεί εναντίον της Μαρτίνας διανεμήθηκαν σε όλες τις επαρχίες. Ο Βαλεντίνος (Αρσακίδης) αφού συγκέντρωσε μεγάλη δύναμη, πορεύθηκε μέχρι τη Χαλκηδόνα, αλλά η Μαρτίνα κάλεσε το στρατό της Θράκης για να αμυνθεί στην πρωτεύουσα. Τον Νοέμβριο του 641 ξέσπασε επανάσταση εναντίον του ζεύγους: ο Θεοφάνης αναφέρει πως η Σύγκλητος απέρριψε και τους δύο, διατάσσοντας να σχιστεί η γλώσσα της Μαρτίνας και να εξοριστεί με τον σύζυγό της. Ο ακρωτηριασμός της ίσως ήταν υπαινιγμός «[...] για την προφορική φύση της της ανάμειξής της στα δημόσια πράγματα».