Καλώς ήλθατε!

25 Ιουλίου 2024 Woman! Design the life you want!"Όταν μια γυναίκα θέλει όλα τα μπορεί! Δηλητήριο και μέλι κάθε της φιλί! Όταν μια γυναίκα θέλει όλα τα μπορεί! Κάνει κάποιονα κουρέλι Βασιλιά στη γη!" ΜΑΝΩΛΗΣ ΡΑΣΟΥΛΗΣ ΝΙΚΟΣ ΞΥΔΆΚΗΣ (1987)

25 Ιουλίου 2023 Woman! Carpe Diem! Happy 10 years blog anniversary!

25 Ιουλίου 2022 Iδού, αυτές οι γυναίκες φέρνονται θαυμαστά· αυτές είναι μεγαλόψυχες, και λένε ότι μαθαίνουν από μας· δε δειλιάζουν, μολονότι τους επάρθηκε η ελπίδα που είχαν να γεννήσουν τέκνα για τη δόξα και για την ευτυχία. Eμείς λοιπόν μπορούμε να μάθουμε απ’ αυτές και να τες λατρεύουμε έως την ύστερην ώρα.....(ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΠΟΛΙΟΡΚΗΜΕΝΟΙ Διονύσιος Σολωμός)

25 Ιουλίου 2021 Γυναίκα είσαι ζωή,απ’ τη φωτιά των άστρων, απ’ του Ήλιου το φιλί, πνοή του ανέμου, ανάσα μου, τραγούδι σε γιορτή.......Σωκράτης Μάλαμας

25 Ιουλίου 2020 Κάθε γυναίκα και μια πορεία προς την αιωνιότητα.

25 Ιουλίου 2019 Η χρονιά αφιερωμένη στην κακοποιημένη γυναίκα, τη γυναίκα που χάθηκε άδικα.. «Ο στίχος ως κραυγή (“El verso como grito” – Μάυτε Τουδέα Μπούστο): Τι κι αν είναι η φωνή μου βραχνιασμένη, με δύναμη και τόλμη θα παλεύω. Καμιά ελπίδα, ούτε όνειρο να κλέβω, μα τη ζωή να εξυμνώ, ταγμένη. Κοιτάζω με τα ματιά πολεμίστριας. Το χέρι μου κρατάει ρυτιδωμένο χαρτί, όπου διαβάζω κι ανασαίνω τους στίχους μου, γυναίκας και ποιήτριας. Το ποίημα αυτό, κραυγή, διαμαρτυρία, και πόνος, πίκρα, οργή, θυμός συνάμα. Σαν όπλο το βαστώ, μαζί και τάμα, τα δίκια να φρουρώ χωρίς αργία. Αφού η γυναίκα ανθρώπινο ον, συμβία, γιατί να υπομένει τόση βία;»

25 Ιουλίου 2018 "Αφιερωμένο στις γυναίκες στο Μάτι" «Πικρία πληρώνει το σώμα μου, με δοκίμασαν οι δεινές περιστάσεις. Φόβος, όχι γι΄ αυτό που με περιμένει, πιο πολύ για ότι αισθάνομαι. Έχασα τα φτερά της αγάπης. Είχα δυο μεγάλες άσπρες φτερούγες. Τώρα πού βρίσκομαι;…… Ω άμοιροι άνθρωποι! Αλίμονο, το κενό της ψυχής είναι η πιο βαριά συμφορά. Λόγια μιλάτε πολύτροπα, για να την καταλάβετε, πως καμιά παρηγοριά δεν μας φτάνει. Φαντάσματα γίνονται τα αισθήματα κι ο θάνατος αδιέξοδη φρίκη, όταν απίστευτη γίνεται η αγάπη. Αντιγόνη , Ζωή Καρέλλη"

25 Ιουλίου 2017 " Γυναίκα...ακοίμητη άσβεστη φλόγα,...νερό στων αιώνων τη στέρνα" Άννα Μπιθικώτση

25 Ιουλίου 2016 "Ήταν γυναίκα ήταν όνειρο ήτανε και τα δυο....." Γιώργος Σαραντάρος

25 Ιουλίου 2015 Οι μέρες περνούν και μαζί τους περνούν γυναίκες λιγότερο ή περισσότερο γνωστές που ταξιδεύουν αθόρυβα στο χρόνο μέσα από αυτό τo blog, που είναι αφιερωμένο σε αυτές!

25 Ιουλίου 2014 Συμπληρώθηκε μια χρονιά! Κάθε μέρα και γυναίκα! Και συνεχίζω........

25 Ιουλίου 2013 Παραμονή της γιορτής της Αγίας Παρασκευής μιας σπουδαίας Αγίας της Ορθοδοξίας, ξεκινώ να φτιάχνω αυτή την ιστοσελίδα, με μόνο μου στόχο να συγκεντρώσω πληροφορίες και υλικό για τις γυναίκες που έκαναν τον κόσμο καλύτερο μέσα από την έρευνα, την πίστη, τη γνώση, το έργο και το παράδειγμά τους. Αφορμή για τη δημιουργία της ιστοσελίδας αυτή είναι η Ρόζαλιντ ΄Ελσι Φράνκλιν (Rosalind Elsie Franklin) (25 Ιουλίου 1920 - 16 Απριλίου 1958) η Βρετανή βιοφυσικός που συνέβαλε στην αποκάλυψη της δομής του DNA. Σε όλη αυτή την προσπάθεια θέλω να πω ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ στην Wikipedia, the free encyclopedia που είναι η κύρια πηγή των πληροφοριών μου. Ένα πολύ μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ και στον ιστότοπο YouTube , ο οποίος επιτρέπει κοινοποίηση, αποθήκευση, αναζήτηση και αναπαραγωγή ψηφιακών βίντεο και ψηφιακών ταινιών Οι υπόλοιπες πηγές αναφέρονται στις αναρτήσεις μου.


Τετάρτη 13 Ιουλίου 2022

Λύντια – Ελευθερία Ιωαννίδου Dubouis

 Πηγή:https://www.patris.gr/2018/06/30/gia-ti-lyntia-eleytheria-ioannidoy-dubouis/


Ιούνιο του 2018 , έφυγε  η Λύντια, 84 ετών, στη Γαλλία, στο Aix-en-Provence,  την πόλη που ζούσε τα τελευταία πολλά χρόνια με το σύζυγό της Louis Dubouis.

Η Λύντια είχε και δεύτερο όνομα, Ελευθερία, γιατί είχε βαφτιστεί όταν ο πατέρας της Γιάννης Ιωαννίδης, δικηγόρος από τη Σητεία, ήταν έγκλειστος στις φυλακές λόγω της συμμετοχής του στο βενιζελικό Κίνημα του 1935. Μαζί με τη μητέρα της Αριστέα, το γένος Περάκη, ήταν ένα ζευγάρι γονιών ιδιαίτερα δραστήριων και προοδευτικών.

Ο Γιάννης Ιωαννίδης μάλιστα έλεγε, εξηγώντας την απόφαση να μαθαίνουν τα παιδιά του ξένες γλώσσες από πολύ μικρή ηλικία, ότι «εμένα η κόρη μου θα γυρνάει την Ευρώπη μόνη της από 16 χρονών».

Η πραγματοποίηση αυτής του της προσδοκίας καθυστέρησε λίγο, γιατί μεσολάβησε η Κατοχή, η συμμετοχή του στην Αντίσταση και, το 1944, τον σκότωσαν οι Γερμανοί. Η Λύντια, παιδί δέκα χρονών, έζησε το τραγικό αυτό γεγονός, εξαιτίας του οποίου για κάποια χρόνια μετά υπήρξε και λίγο μητέρα για τα μικρότερα τρία αδέρφια της. Η οικογένεια μετακόμισε στο Ηράκλειο, όπου η Λύντια τελείωσε το Λύκειο Κοραής, έδωσε εξετάσεις και πέρασε στην Πάντειο.

Σπούδασε δουλεύοντας, πήρε χωρίς καθυστέρηση το πτυχίο της και έφυγε για Μεταπτυχιακά στο Παρίσι, όπου διέμενε σε μια οικογένεια και πρόσεχε το παιδί τους, προκειμένου να ανταποκριθεί στις δαπάνες διαβίωσής της. Στο πλαίσιο του μεταπτυχιακού της παρακολούθησε ένα σεμινάριο στη Χάγη.

Εκεί, μπροστά στα σκαλιά της πανεπιστημιακής βιβλιοθήκης, που για κάποιο λόγο ήταν μια μέρα κλειστή, μια μέρα όμως που η τύχη χαμογελούσε και η μοίρα έπαιζε όμορφα παιχνίδια, γνώρισε το σύντροφο της ζωής της, τον μετέπειτα καθηγητή Δημοσίου και Ευρωπαϊκού Δικαίου Louis Dubouis. Ο οποίος ερωτεύτηκε κεραυνοβόλα εκτός από τη Λύντια και την Κρήτη, από την πρώτη του επίσκεψη.

Αγαπήθηκαν για 57 χρόνια. Γεμάτα χρόνια, στα οποία εκείνη αφοσιώθηκε στο σύζυγό της, έκανε δύο καλά παιδιά, συμπαραστάθηκε στα τρία αδέρφια της, το Φοίβο και την Κάτια, που φυλακίστηκαν από τη Δικτατορία και το Μάριο που διωκόταν και διέφευγε στο εξωτερικό και βέβαια στη μητέρα της που δεχόταν ένα ακόμα πλήγμα. Έφτιαξε το πιο φιλόξενο σπιτικό που μπορεί να φαντασθεί άνθρωπος.

Όσοι Έλληνες έκαναν σπουδές στη Grenoble και το Aix-en-Pro-vence, πολλοί μάλιστα γνωστοί καθηγητές Νομικής σήμερα, ένιωσαν τη φροντίδα της για όλα τους τα προβλήματα, τη ζεστασιά της όταν κάθε χρόνο τους μάζευε για λουκούλλεια γεύματα σπίτι της, «κάτω απ’ τη φτερούγα της», όπως χαρακτηριστικά μου έλεγε κάποιος.

Ερχόταν κάθε καλοκαίρι με όλη την οικογένεια στο Ηράκλειο και στη Σητεία, όπου μάλιστα αγόρασαν με το Λουί για να το σώσουν από την καταστροφή το παλαιότερο και πιο όμορφο σπίτι της.

Ένα διατηρητέο που υπάρχει σε βενετσιάνικες γκραβούρες, με τούρκικο χαγιάτι, κατά την επισκευή του οποίου ανακαλύφτηκε μια στρατιωτική επιγραφή στα γαλλικά, μαρτυρία από την εποχή λίγο πριν την ένωση της Κρήτης. Η Λύντια ήταν ένας γενναίος, έντιμος και δοτικός άνθρωπος.

Ήταν και φιλοσοφημένη και προοδευτική με τον τρόπο της. Αν και δεν διακρινόταν για το χιούμορ της, τη φορά που θυμάμαι να γελάμε μέχρι δακρύων ως οικογένεια ήταν με την αντίδρασή της όταν το 2015, σε μια σπάνια συνεύρεση, μετά από δεκαετίες, και των τεσσάρων αδερφιών στο πατρικό σπίτι στη Σητεία, ήρθε η κουβέντα στο θέμα της μετά θάνατον κατοικίας. Δεν ήθελε να επιβαρύνει κανέναν ούτε κατά τη διάρκεια της ζωής της ούτε μετά θάνατον.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου