Δέσποινα Γερουλάνου

 Πηγές:

https://www.ethnos.gr/culture/article/256446/despoinageroylanoypethanehmegalhkyriatoymoyseioympenakhsehlikia65eton

https://www.protothema.gr/culture/article/1361827/despoina-geroulanou-oi-foteinoi-stathmoi-kai-oi-duskoles-stigmes-tis-zois-tis-diseggonis-tou-benaki/

Η Δέσποινα Γερουλάνου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1958 και μεγάλωσε με τις δυο γιαγιάδες. Τη γιαγιά Καλλιγά και τη γιαγιά Γερουλάνου. 

Ήταν το ένα από τα τρία παιδιά του Μαρίνου Γερουλάνου και της αρχαιολόγου – βυζαντινολόγου Αιμιλίας Γερουλάνου-Καλλιγά, εγγονής του Αντώνη Μπενάκη, ο οποίος υπήρξε υφυπουργός Οικονομικών του Ελευθερίου Βενιζέλου και ιδρυτής του Μουσείου Μπενάκη. Μέσα σε αυτό το ιστορικό και καλλιτεχνικό περιβάλλον και στους κόλπους μιας ιδιαίτερα δεμένης, εξωστρεφούς οικογένειας , που είχε έντονη κοινωνική ζωή και αγαπούσε τα ταξίδια, μεγάλωσε η Δέσποινα Γερουλάνου μαζί με τα αδέλφια της, την Ειρήνη, τον Παύλο – πολιτικό και πρώην υποψήφιο Δήμαρχο Αθηναίων - και την Μαρίνα.

Σπούδασε στη Φιλοσοφική σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και στη Δραματική Σχολή του Ελληνικού Θεάτρου Τέχνης (Θέατρο Τέχνης) Κάρολος Κουν. Εργάστηκε, μάλιστα, έως το 1990 στο θέατρο και τον κινηματογράφο. Παρακολούθησε, παράλληλα, μαθήματα ζωγραφικής, γλυπτικής και κοσμημάτων στο Παρίσι. Από το 1994 είναι διευθύντρια των Γκαλερί του Μουσείου Μπενάκη. Απόγονος των Μπενάκηδων, η Δέσποινα Γερουλάνου, κόρη του Μαρίνου Γερουλάνου και της Αιμιλίας Γερουλάνου-Καλλιγά, εγγονής του Αντώνη Μπενάκη, μεγάλωσε μέσα στο Μουσείο.

Παρακολούθησε επίσης μαθήματα ζωγραφικής, γλυπτικής και κοσμημάτων στο Παρίσι και το 1992 οργάνωσε την πρώτη της ατομική έκθεση κοσμημάτων στην Αθήνα. Ακολούθησαν περισσότερες ατομικές και ομαδικές εκθέσεις. Έζησε στην Πόλη του Φωτός για κάποιους μήνες, έκανε μαθήματα και επιστρέφοντας στην Αθήνα άρχισε τα δημιουργεί γλυπτά και κοσμήματα με την υπογραφή της.

Τότε ήταν που γνώρισε, ερωτεύθηκε και παντρεύτηκε τον πολυαγαπημένο της Ανδρέα με τον οποίο συμπορεύτηκε για την υπόλοιπη ζωή της, χέρι – χέρι, στα εύκολα αλλά και στα δύσκολα που δεν ήταν λίγα. Το πρώτο χτύπημα για το ζευγάρι ήταν η απώλεια του πρώτου τους παιδιού η οποία τούς κόστισε πολύ. Παρόλα αυτά δεν το βάζουν κάτω και παίρνουν την απόφαση να στραφούν στην ιερή πράξη της υιοθεσίας. Μετά από αρκετό καιρό, έναν γραφειοκρατικό Γολγοθά και έντονη ψυχολογική πίεση κατάφεραν τελικά να κρατήσουν στην αγκαλιά τους, όχι ένα αλλά δύο παιδάκια, ένα αγόρι και ένα κορίτσι, τον Σωτήρη και την Αιμιλία.

Η ευτυχία τους όμως θα σκιαστεί από ένα ακόμη απροσδόκητο γεγονός, την διάγνωση της Αιμιλίας με αυτισμό. Δεδομένου ότι την εποχή εκείνη ο αυτισμός αποτελεί ένα πεδίο σχεδόν άγνωστα για τα ελληνικά ιατρικά δεδομένα η οικογένεια φεύγει στην Αμερική. Τα δυο επόμενα χρόνια θα είναι εξαιρετικά δύσκολα. Προτεραιότητά και βασικός στόχος τους ήταν να βοηθήσουν το παιδί τους να γίνει όσο πιο λειτουργικό γίνεται. Με την αγάπη τους, την υποστήριξή τους και τις προσπάθειές τους έκαναν τα πάντα ώστε να βελτιωθεί η ποιότητα ζωής της Αιμιλίας. Ένας αγώνας που τούς έφερε σε επαφή και με άλλους γονείς που αντιμετώπιζαν παρόμοιες καταστάσεις.

.

Προσωπικότητα ανήσυχη, και θεωρώντας ότι η υποκριτική τέχνη δεν αποτελεί το μεγαλύτερο ταλέντο της, τήν εγκαταλείπει και ταξιδεύει στο Παρίσι με στόχο να αφοσιωθεί στη χειροτεχνία. Έζησε στην Πόλη του Φωτός για κάποιους μήνες, έκανε μαθήματα και επιστρέφοντας στην Αθήνα άρχισε τα δημιουργεί γλυπτά και κοσμήματα με την υπογραφή της.

Ο γάμος, η απώλεια του παιδιού και η υιοθεσία

Τότε ήταν που γνώρισε, ερωτεύθηκε και παντρεύτηκε τον πολυαγαπημένο της Ανδρέα με τον οποίο συμπορεύτηκε για την υπόλοιπη ζωή της, χέρι – χέρι, στα εύκολα αλλά και στα δύσκολα που δεν ήταν λίγα. Το πρώτο χτύπημα για το ζευγάρι ήταν η απώλεια του πρώτου τους παιδιού η οποία τούς κόστισε πολύ. Παρόλα αυτά δεν το βάζουν κάτω και παίρνουν την απόφαση να στραφούν στην ιερή πράξη της υιοθεσίας. Μετά από αρκετό καιρό, έναν γραφειοκρατικό Γολγοθά και έντονη ψυχολογική πίεση κατάφεραν τελικά να κρατήσουν στην αγκαλιά τους, όχι ένα αλλά δύο παιδάκια, ένα αγόρι και ένα κορίτσι, τον Σωτήρη και την Αιμιλία.

Η ευτυχία τους όμως θα σκιαστεί από ένα ακόμη απροσδόκητο γεγονός, την διάγνωση της Αιμιλίας με αυτισμό. Δεδομένου ότι την εποχή εκείνη ο αυτισμός αποτελεί ένα πεδίο σχεδόν άγνωστα για τα ελληνικά ιατρικά δεδομένα η οικογένεια φεύγει στην Αμερική. Τα δυο επόμενα χρόνια θα είναι εξαιρετικά δύσκολα. Προτεραιότητά και βασικός στόχος τους ήταν να βοηθήσουν το παιδί τους να γίνει όσο πιο λειτουργικό γίνεται. Με την αγάπη τους, την υποστήριξή τους και τις προσπάθειές τους έκαναν τα πάντα ώστε να βελτιωθεί η ποιότητα ζωής της Αιμιλίας. Ένας αγώνας που τούς έφερε σε επαφή και με άλλους γονείς που αντιμετώπιζαν παρόμοιες καταστάσεις.

Το σπουδαίο έργο στο Μουσείο Μπενάκη

Ήταν στη δύσκολη εκείνη περίοδο μετά την απώλεια του πρώτου της παιδιού που η Δέσποινα Γερουλάνου δέχτηκε την πρόταση να αναλάβει το Πωλητήριο του Μουσείο Μπενάκη. Το εγχείρημα ήταν φιλόδοξο, ενδιαφέρον και αποτελούσε ιδανική ψυχολογική διέξοδο για εκείνη. Έπεσε πάνω του με όλες τις δημιουργικές της δυνάμεις και μεγαλούργησε. Ήρθε σε επαφή με νέους σχεδιαστές και τεχνίτες και σταδιακά οι προθήκες άρχισαν να γεμίζουν με καλαίσθητα, πρωτότυπα και υψηλής ποιότητα αντικείμενα τα οποία εντυπωσίαζαν τους επισκέπτες. Από το 1994 που ανέλαβε τη διεύθυνση του Πωλητηρίου, αρχικά του κτιρίου στο Κέντρο της Αθήνας κι έπειτα του νέου κτιρίου στην οδό Πειραιώς, τα έσοδα εκτοξεύθηκαν ενώ δημιουργήθηκε παράλληλα μια νέα τάση, αυτή των δώρων τέχνης.

Η απώλεια του συζύγου της και το στοίχημα της Ελευσίνας

Διαχρονικά η Δέσποινα Γερουλάνου είχε τη δύναμη να μετατρέπει τον πόνο της σε δημιουργία και να συνδυάζει τις δύσκολες περιόδους της ζωής της με νέα, επαγγελματικά στοιχήματα. Ήταν αυτός ο τρόπος της γενναίας και δραστήριας αυτής γυναίκας να ξεπερνά τα εμπόδια και να προχωρά μπροστά.

Κάτι ανάλογο συνέβη και με την απώλεια του συντρόφου της ζωής της, το 2018. Ήταν για εκείνη ένα πολύ σκληρό χτύπημα. Δεν είναι εξάλλου τυχαίο ότι λίγο αργότερα διαγνώστηκε με ιδιοπαθή πνευμονική ίνωση, μια αυτοάνοση ασθένεια που κατέστησε τον οργανισμό της ιδιαίτερα ευάλωτο.

Από το 1994 ήταν διευθύντρια των Γκαλερί του Μουσείου Μπενάκη, αναδιοργανώνοντας το πρώτο Πωλητήριο του Μουσείου και ιδρύοντας τέσσερις νέους χώρους για την προώθηση και υποστήριξη παραδοσιακών και σύγχρονων εφαρμοσμένων τεχνών και σχεδιασμού.

Μια γυναίκα με μεγάλη οικογενειακή παράδοση, καλλιεργημένη, ευγενής, με εξαιρετική αισθητική, φυσική ομορφιά, βαθιά αγάπη για τις τέχνες και τον πολιτισμό, δυναμική και τολμηρή, που ρίχτηκε με θάρρος στις προκλήσεις της ζωής, ήταν η Δέσποινα Γερουλάνου, που έφυγε απρόσμενα από τη ζωή προκαλώντας βαθιά θλίψη σε όλους όσους τη γνώρισαν και συνεργάστηκαν μαζί της. Έχοντας δει το τελευταίο της μεγάλο εγχείρημα, τη διοργάνωση «Ελευσίς 2023 – Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης» της οποίας ήταν Πρόεδρος, να εκκινεί εντυπωσιακά και να και πορεύεται με επιτυχία, όχι όμως και να ολοκληρώνεται, αλλά και έχοντας αφήσει ανεξίτηλη την υπογραφή της στα Πωλητήρια του Μουσείου Μπενάκη, η Δέσποινα Γερουλάνου υπήρξε η ήρεμη δύναμη στο εγχώριο πολιτιστικό γίγνεσθαι.

  Έχει επιμεληθεί διάφορες εκθέσεις και εκδηλώσεις σε αυτούς τους τομείς. Μεταξύ αυτών είναι οι σειρές «Αναζητήσεις στην Ύλη» και «Η Βιτρίνα της Κριεζώτου 3», αναδεικνύοντας σημαντικούς εκπροσώπους των εφαρμοσμένων τεχνών και του design. Ήταν μέλος της Διοικητικής Επιτροπής του Μουσείου Μπενάκη και εκπρόσωπος της Ελλάδας στο Πολιτιστικό Συμβούλιο του Michelangelo Foundation for Creativity and Craftsmanship.