Simone Weil

 

Η Σιμόν Βέιλ (Simone Weil, Παρίσι, 3 Φεβρουαρίου 1909 – Άσφορντ, Αγγλία, 24 Αυγούστου 1943) ήταν Γαλλίδα φιλόσοφος και πολιτική ακτιβίστρια.

Μετά την αποφοίτησή της από το πανεπιστήμιο, έγινε καθηγήτρια. Δίδαξε καθ' όλη την δεκαετία του 1930, με αρκετά διαλείμματα εξαιτίας προβλημάτων υγείας, για να αφιερωθεί κατόπιν στο συνδικαλιστικό κίνημα. Τάχθηκε υπέρ των αναρχικών στον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο και για περισσότερο από ένα χρόνο δούλεψε ως εργάτρια, κυρίως σε εργοστάσια αυτοκινήτων, ώστε να κατανοήσει καλύτερα την εργατική τάξη.

Παίρνοντας έναν δρόμο που ήταν ασυνήθιστος στον κόσμο των διανοούμενων της αριστεράς του εικοστού αιώνα, έγινε περισσότερο θρησκευόμενη και έτεινε προς τον μυστικισμό καθώς η ζωή της συνεχιζόταν. Η Βέιλ έγραφε βιβλία σε όλη την ζωή της, αν και τα περισσότερα από τα γραπτά της έγιναν γνωστά μόνο μετά τον θάνατό της, στις δεκαετίες του 1950 και του 1960. Η σκέψη της συνεχίζει να αποτελεί αντικείμενο εκτεταμένης μελέτης σε ευρύ φάσμα τομέων. Μια μελέτη απέδειξε ότι μεταξύ του 1995 και του 2012 είχαν δημοσιευτεί πάνω από 2.500 επιστημονικά έργα για αυτήν. Ο Αλμπέρ Καμύ την χαρακτήρισε ως «το μοναδικό μεγάλο πνεύμα της εποχής μας».

Πρώτα χρόνια

Γεννήθηκε στο Παρίσι στις 3 Φεβρουαρίου 1909. Μητέρα της ήταν η Σαλώμη Βέιλ και πατέρας της ο γιατρός Μπερνάρ Βέιλ. Και οι δυο γονείς της ήταν Εβραίοι από την Αλσατία, που είχαν μετακομίσει στο Παρίσι μετά την προσάρτηση της Αλσατίας-Λωραίνης στο γερμανικό κράτος. Η Βέιλ ήταν ένα υγιές μωρό κατά τους πρώτους έξι μήνες, αλλά μετά υπέστη σοβαρή σκωληκοειδίτιδα, η οποία προκάλεσε μόνιμη βλάβη στην υγεία της. Ήταν το δεύτερο από τα δυο παιδιά της οικογένειας· ο μεγαλύτερος αδερφός της ήταν ο μαθηματικός Αντρέ Βέιλ με τον οποίο είχε πάντα στενή σχέση. Οι γονείς της ήταν αγνωστικιστές και αρκετά εύποροι και μεγάλωσαν τα παιδιά τους σε ένα προσεγμένο και υποστηρικτικό περιβάλλον.

Η Βέιλ υπέφερε από αγωνία εξαιτίας του ότι ο πατέρας της έπρεπε να εγκαταλείψει για αρκετά χρόνια το σπίτι μετά την επιστράτευσή του κατά τον τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Σύμφωνα με αρκετούς μελετητές της Βέιλ, αυτή η εμπειρία ίσως να σχετίζεται με τον ισχυρό αλτρουισμό που επέδειξε καθ' όλη την ζωή της. Η Βέιλ απέκτησε μια εμμονή για την καθαριότητα από την οικογένειά της. Θεωρήθηκε αρκετά ελκυστική γυναίκα από τα άτομα της ηλικίας της. Παρά το γεγονός όμως ότι η ίδια ήταν γενικά ιδιαίτερα στοργική, σχεδόν πάντα απέφευγε κάθε μορφή στοργικής επαφής, ακόμα και με γυναίκες φίλους της.

Σύμφωνα με την φίλη και βιογράφο της Σιμόν Πετρεμέν, η Βέιλ αποφάσισε από νωρίς ότι θα χρειαζόταν να υιοθετήσει αρσενικές ιδιότητες και να θυσιάσει κάποιες ευκαιρίες για την αγάπη προκειμένου να φέρει εις πέρας την αποστολή της να βελτιώσει τις κοινωνικές συνθήκες για τα μειονεκτούντα άτομα. Προς το τέλος της εφηβείας της, η Βέιλ συγκάλυψε την εύθραυστη ομορφιά της και υιοθέτησε μια αρρενωπή εμφάνιση, στην οποία σχεδόν ποτέ δεν χρησιμοποιούσε μακιγιάζ ενώ φόραγε συχνά ανδρικά ρούχα.




Πνευματική ζωή

Η Βέιλ ήταν άριστη φοιτήτρια και γνώστης των Αρχαίων Ελληνικών από την ηλικία των 12 ετών. Αργότερα έμαθε την σανσκριτική γλώσσα. Τα ενδιαφέροντά της για άλλες θρησκείες ήταν καθολικά και προσπάθησε να καταλάβει την κάθε θρησκευτική παράδοση ως έκφραση υπερβατικής σοφίας.

Ως έφηβη, η Βέιλ σπούδασε στο Λύκειο Ανρί IV (Henri IV) υπό την κηδεμονία του καθηγητή Εμίλ Σαρτιέ. Η πρώτη της προσπάθεια για να μπει στην École Normale Supérieure τον Ιούνιο του 1927 κατέληξε σε αποτυχία εξαιτίας των χαμηλών βαθμών που έλαβε στην Ιστορία. Το 1928 κατάφερε να μπει στην σχολή αυτή. Κατετάγη πρώτη στην βαθμολογία στις εξετάσεις για το πτυχίο «Γενική Φιλοσοφία και Λογική»· η Σιμόν ντε Μποβουάρ ήταν δεύτερη στην λίστα. Κατά την διάρκεια των φοιτητικών της χρόνων, η Σιμόν Βέιλ έτυχε μεγάλης προσοχής λόγω των ριζοσπαστικών απόψεών της. Ονομάστηκε η «Κόκκινη Παρθένος», ή ακόμα «Ο Άρης» από τον μέντορά της.

Στην École Normale Supérieure σπούδασε Φιλοσοφία. Έλαβε το δίπλωμα ανωτάτων σπουδών DES (ισοδύναμο με μεταπτυχιακό) το 1931 και έλαβε το διδακτορικό της την ίδια χρονιά με την διατριβή Η επιστήμη και η τελειότητα στον Καρτέσιο (Γαλλικά: Science et perfection dans Descartes).  Η Βέιλ δίδαξε φιλοσοφία σε ένα γυμνάσιο θηλέων και η διδασκαλία υπήρξε η κύρια απασχόλησή της κατά την διάρκεια της σύντομης ζωής της.

Τα διασημότερα έργα της Βέιλ κυκλοφόρησαν μετά τον θάνατό της.

Βιβλία στην γαλλική γλώσσα

• Simone Weil, Œuvres complètes. (Paris: Gallimard, 1989–2006, 6 τόμοι)
• Réflexions sur la guerre (La Critique sociale, no. 10, Νοέμβριος 1933)
• Chronicles from the Spanish Civil War, στο : 'Le Libertaire', ένα αναρχικό περιοδικό, 1936
• La Pesanteur et la grâce (1947)
• L'Enracinement (1949)
• Attente de Dieu (1950)
• Lettre à un religieux (1951)
• Les Intuitions pré-chrétiennes (Paris: Les Editions de la Colombe, 1951)
• La Source grecque (Paris: Gallimard, 1952)
• Oppression et liberté (1955)
• Note sur la suppression générale des partis politiques (Paris: Editions Gallimard, 1957 - Climats, 2006)

Έργα της σε αγγλική μετάφραση

• Awaiting God: A New Translation of Attente de Dieu and Lettre a un Religieux. Introduction by Sylvie Weil. Translation by Bradley Jersak. Fresh Wind Press, 2012. ISBN 978-1-927512-03-6.
• Formative Writings: 1929–1941. (1987). Dorothy Tuck McFarland & Wilhelmina Van Ness, eds. University of Massachusetts Press.
• The Iliad or the Poem of Force. Pendle Hill Pamphlet. Mary McCarthy trans.
• Intimations of Christianity Among the Greeks. Routledge Kegan Paul, 1957. Elisabeth Chas Geissbuhler trans.
• Letter to a Priest. G. P. Putnam's Sons, 1954.
• The Need for Roots. Routledge Kegan Paul, 1952. Arthur Wills trans., preface by T.S. Eliot
• Gravity and Grace. Routledge & Kegan Paul, 1952. [Routledge Classics 2002. ISBN 978-0-415-29001-2]
• The Notebooks of Simone Weil. Routledge paperback, 1984. ISBN 0-7100-8522-2 [Routledge 2004. ISBN 978-0-415-32771-8]
• On Science, Necessity, & The Love of God. London: Oxford University Press, 1968. Richard Rees trans.
• Oppression and Liberty. Routledge Kegan Paul, 1958.
• Simone Weil's The Iliad or Poem of Force: A Critical Edition. James P. Holoka, ed. & trans. Peter Lang, 2005.
• Simone Weil: An Anthology. Sian Miles, editor. Virago Press, 1986.
• Simone Weil: First and Last Notebooks. London: Oxford University Press, 1970. Richard Rees trans.
• Simone Weil: Lectures on Philosophy. Cambridge University Press, 1978. Intro. by Peter Winch, trans. by Hugh Price.
• The Simone Weil Reader: A Legendary Spiritual Odyssey of Our Time. George A. Panichas, editor. David McKay Co., 1981.
• Simone Weil—Selected Essays: 1934–1943. London: Oxford University Press, 1962. Richard Rees trans.
• Simone Weil: Seventy Letters. London: Oxford University Press, 1965. Richard Rees trans.
• Two Moral Essays by Simone Weil—Draft for a Statement of Human Obligations & Human Personality. Ronald Hathaway, ed. Pendle Hill Pamphlet. Richard Rhees trans.
• Waiting on God. Routledge Kegan Paul, 1951. Emma Craufurd trans.
• Waiting For God. Harper Torchbooks, 1973. Emma Craufurd trans., with an introduction by Leslie A. Fiedler. ISBN 978-0-06-131903-7.
• On the Abolition of All Political Parties, Simon Leys trans., Melbourne: Black Inc., 2013. ISBN 9781921870903

Έργα της σε αραβική μετάφραση

• Mukhtarat of Simone Weil (Simone Weil, Anthology), Maaber Publisher, Damascus, 2009, translated by Mohamed Ali Abdel Jalil;
• Al Tajazzur (The Need for Roots or L'Enracinement), Maaber Publisher, Damascus, 2010, translated by Mohamed Ali Abdel Jalil